Origami dwojga istnień i psa

Maciej kierowany poczuciem moralności, rezygnuje ze swojego stanowiska w banku. Aby się zabezpieczyć, zabiera ze sobą ważne dokumenty, które mogą pogrążyć prezesa baku. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że jest ktoś, kto za wszelką cenę będzie próbował te dokumenty odzyskać. Prośby i groźby nie robią na Macieju wrażenia. Wszystko zmienia się, gdy w grę zaczyna wchodzić ludzkie życie.

Bożena, emerytowana policjantka, zmaga się z traumami, które nie pozwalają jej normalnie funkcjonować. Wiele złych rzeczy doświadczyła ze strony swoich bliskich jak i podczas pracy w policji. Koszmary i wszechobecny strach stara się utopić w alkoholu. Nie próbuje układać sobie życia na nowo. Nie widzi w tym sensu.

Mufa, piesek - żebraczek, uzależniona jest od pokarmów wszelkiego rodzaju. Pewnego dnia, będąc na spacerze ze swoją panią, trafia na mężczyznę, który akurat zajada się smaczną przekąską. Może robiąc "piękne oczy" podzieli się z nią? W taki właśnie sposób Maciej poznaje Bożenę. Czy dwoje dojrzałych osób po przejściach obdarzy się sympatią? Czy uda im się uporać z problemami i zacząć nowe życie?

Origami ma to do siebie, że wymaga cierpliwości i skupienia. Jeśli jednak poświęcimy trochę czasu i uwagi, jesteśmy w stanie z poszczególnych elementów stworzyć coś naprawdę imponującego. Dokładnie to samo starają się zrobić bohaterowie tej książki. Próbują poukładać każdy aspekt swojego życia tak, aby przestać się już bać, uwierzyć w siebie i przede wszystkim rozpocząć życie od nowa. Każde z nich zmaga się z innymi problemami. Jednym stawiają czoła, a przed innymi uciekają. Ale od przeszłości uciec się nie da. Prędzej czy później ona wróci i będzie trzeba ją przepracować. Książkę czyta się przyjemnie i szybko. Jest to głownie historia miłosna, ale nie zabraknie również akcji, emocji oraz niebezpieczeństwa. Autor porusza trudne tematy, takie jak przemoc czy oszustwa pieniężne. Dzięki tym wątkom historia nie jest nudna i sami bohaterowie są bardziej interesujący. Dzięki wzajemnemu wsparciu starają się wyjść na prostą, choć nie jest to łatwe. Dużą rolę odgrywa tutaj Mufa. To za jej sprawą Maciej i Bożena się poznają, co odmienia ich życie. Wsparciem staje się również Magda. Pomaga Bożenie jako przyjaciółka, a Maciejowi jako policjantka. Książka niesie za sobą przesłanie - nigdy nie jest za późno, aby zacząć życie od nowa, należy otaczać się dobrymi ludźmi i cieszyć z małych rzeczy, bo to właśnie one dają najwięcej szczęścia. Było to moje pierwsze spotkanie z autorem, ale na pewno nie ostatnie :)

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pana Krzysztofa i przyznam, że po niezachęcającym początku, później akcja rozwinęła się na tyle, iż nie mogłam się oderwać od tej historii.

Trochę przerażała mnie ta liczba opisów jednak z drugiej strony były one tak napisane, iż bez żadnego problemu mogłam sobie wszystko wyobrazić i niemalże uczestniczyć w tym wszystkim.

Najważniejszym przekazem jaki jest zawarty w tej książce jest to, że życie mamy tylko jedno i powinniśmy je doceniać. Należy cieszyć się nawet z najdrobniejszych rzeczy.

Ważna w naszym życiu jest również obecność drugiego człowieka, którego obdarzamy zaufaniem, którego kochamy. I nie ważny jest wiek. Najważniejsza jest miłość.

W tej historii znajdziemy również wiele innych trudnych tematów takich jak na przykład: depresja, przemoc rodzinna, układy w interesach.

Ważną role w tej książkę odgrywa również pies, który nie miał lekko u wcześniejszego właściciela, tak możemy sądzić po jego zachowaniu. Przyznam, że fascynujące jest to jak zwierzak potrafi wyczuć nastrój i dobre bądź złe zamiary człowieka. Szczerze powiedziawszy gdyby nie psiak i nasi bohaterowie się nie poznali, to nie byłoby całej tej książki.

Jest to pierwsza książka w moich rękach, która porusza temat ekonomiczno-polityczny. Temat ciężki i nie każdego może ON interesować. Jednak autor opisuje wszystko lekkim językiem (bez skomplikowanych ekonomicznych zwrotów), co sprawia, że czyta się tę historie dosyć szybko.

Może nie ocenie tej książki maksymalnie, jednak muszę przyznać, iż ma coś w sobie, co sprawiło, że nie mogłam się od niej uwolnić.

Agnieszka Pogorzelska

Skoro mniej więcej opisałam fabułę, to pora odpowiedzieć na kilka pytań. Dlaczego ta książka wciąga? Moim zdaniem dlatego, że jest o wszystkim. Trochę tam polityki, ale takiej, która dotyka zarówno z poziomu ogólnopolskiego, jak i lokalnych układów i układzików, gdy prezes banku przymknie oko i przyzna kredyt na jakiś interes, choć jednocześnie będzie to niezgodne z interesem banku. Są też bohaterowie, uwikłani w sprawy zawodowe, od których nie tak łatwo się odciąć.

Nie jest to łzawy romans, ale i sami główni bohaterowie to ludzie, którzy jednak mają za sobą kilkadziesiąt lat. Jedna ze znanych mi autorek powtarza, że nie ma dobrej książki o tematyce współczesnej, jeśli nie ma w niej „momentów”. W „Origami…” „momenty” są. Nie jest to również tylko kryminał, choć czasami akcja zmieniała się jak w dobrze napisanym scenariuszu kina akcji.

Po lekturze miałam wrażenie, że to taka historia, która mogłaby się przydarzyć niemal każdemu, choć z różnych powodów. Zwłaszcza że polityka czasem wchodzi do naszego życia, także zawodowego, zupełnie nieproszona, dokonując w nim spustoszenia albo zmuszając do różnych nieplanowanych zmian. Tak więc jeśli chcecie wiedzieć, czy ludzie po przejściach mogą liczyć na znalezienie szczęścia, z dala od polityki, sięgnijcie po tę książkę. Może nie zmienicie w ten sposób świata, ale na pewno inaczej spojrzycie na własne życie.

[Adres usunięty]