Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja. Tom 1

🐢 Czasami wystarczy osiemdziesiąt stron komiksu, żeby przypomnieć sobie, dlaczego jako dzieci tak lubiliśmy czytać.

🐢 Muszę przyznać, że nie czytam wielu komiksów. Tym bardziej nie spodziewałem się, że „Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja” tak szybko wciągną mnie z powrotem do świata, który pamiętałem z dzieciństwa. Po kilku stronach złapałem się na tym, że przestałem myśleć, do kogo ten komiks jest skierowany. Po prostu przewracałem kolejne strony i dobrze się bawiłem.

🐢 Tym razem głównym bohaterem jest Donatello. Dostaje zaproszenie na elitarny obóz robotyki, zabiera swojego robota Metalucha i chce udowodnić, że jest najlepszym konstruktorem. Wszystko wydaje się iść zgodnie z planem, dopóki rywalizacja nie zaczyna wymykać się spod kontroli. Zwykły konkurs zamienia się w zagadkę, pojawiają się pułapki i przeciwnicy, a Donatello szybko przekonuje się, że nawet najlepszy wynalazek nie rozwiąże każdego problemu.

🐢 To właśnie lubię w Żółwiach Ninja od lat. Każdy z nich jest inny. Każdy ma swoje mocne strony, swoje ego i własny sposób patrzenia na świat, ale kiedy naprawdę zaczyna się coś dziać, zawsze wracają do tego, co było w tej historii najważniejsze – są braćmi. To wszystko sprawia, że ten komiks zostawia po sobie coś więcej niż tylko dobrą przygodę.

🐢 Czytając, kilka razy złapałem się na bardzo prostej myśli – fajnie byłoby znowu mieć dwanaście lat. Zbudować robota razem z Donatellem, zjeść pizzę z Żółwiami, pobiegać z nimi po kanałach i spróbować rozwiązać kolejną zagadkę. Rzadko zdarza mi się mieć takie odczucia podczas lektury, dlatego ten komiks sprawił mi zwyczajnie dużo frajdy.

🐢 Bardzo dobrze wypada również strona graficzna. Kadry są pełne ruchu, kolory świetnie oddają klimat historii, a akcja praktycznie nie zwalnia. To jeden z tych komiksów, które zachęcają do przewrócenia następnej strony, a później jeszcze jednej. Od takich historii bardzo łatwo zacząć na nowo przygodę z komiksami!

🐢 Dobra historia nie potrzebuje kilkuset stron. Czasami wystarczy kilkadziesiąt plansz, żeby na chwilę odłożyć telefon, usiąść wygodnie i po prostu dać się porwać opowieści. Myślę, że dzięki takim komiksom można pokazać najmłodszym, że czytanie to świetna przygoda. Patrząc po własnej reakcji, powiedziałbym, że ten plan naprawdę się udał, bo wciągnął mnie świat niesfornych Zółwi.

🐢 Dziękuję Nagle Comics za przesłanie egzemplarzy recenzenckich. Mam nadzieję, że „Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja” trafią do wielu młodych czytelników, a rodzice usiądą obok i przeczytają je razem z nimi. Bo to jedna z tych historii, przy których dobrze bawią się obie strony.

Komiksy z turtlesami kojarzą mi się ze starą kreską (jestem rocznik 90). Kiedy otrzymałam w prezencie najnowszy tom, byłam zwyczajnie sceptyczna. Bałam się, że nowa kreska, czy nowy styl graficzny, nie trafią w mój gust.

Do komiksu podeszłam z otwartą głowa. Już na wstępnie spodobał mi się pomysł, który ukazuje bohaterów niczym z amerykańskich filmow. Spotkali się oni, by powspominać i opowiedzieć sobie mroczne historie. W ten sposób dowiadujemy się o przygodzie na obozie z robotyki, w między czasie przeplatając opowieść, krótkimi dialogami, z akcji dziejącej się w czasie rzeczywistym. Daje to poczucie dynamiki, nawiązujemy więź z bohaterami.

Rysunki są dynamiczne, żywe, wszystko to wpasowuje się w klimat Nickelodeon. Mimo, że komiks kierowany jest do młodego czytelnika, ja sama wchłonęłam go z przyjemnością. Uroku dodawały pojedyncze rysunki na całą kartę komiksu. Kocham dopatrywać się w takich ilustracjach różnych szczegółów.

Język jest dość nowoczesny, mamy młodzieżowe wstawki i wyrazy językowe, co jest na plus, żeby zachęcić nowych, młodych czytelników.

Co do samej fabuły, dziejącej się na obozie robotyki...mamy tutaj przygodę, rywalizację...ciekawe jest, że początkowo nasz konkurent, do którego mamy ogromny dystans,w przyszłości może pomóc zwalczyć "poważne" zło. Komiks propaguje treści pomocy, współpracy i koleżeństwa.

Myślę, że gdybym była dzieciakiem obecnych czasów, chętnie bym sięgnęła po kolejne tomy (ten jest 1 z serii). Możemy poczuć tutaj klimat superbohaterów, który pobudza wyobraźnię i pozwala zacieśnić więzi z żółwiami

Wojownicze Żółwie Ninja w składzie: Donatello (Donnie), Michelangelo (Mickey), Raphael (Raph) i Leonardo (Leo) oraz ich przyjaciele, siedząc przy ognisku, opowiadają historie. Gdy przychodzi kolej na Donniego, ten postanawia opowiedzieć historię „o najlepszym tygodniu pod słońcem”, czyli jego uczestnictwu w letnim obozie robotyki. Donnie wraz z przyjaciółmi Irmą i Ianem chcą wykorzystać obóz robotyki do naprawienia zniszczonego robota – Metalucha. Udostępniony warsztat i części, z których można odbudować Metalucha, są spełnieniem marzeń uczestników obozu, jednak już pierwszego wieczoru okazuje się, że organizatorzy obozu starają się stworzyć wśród uczestników atmosferę mocnej konkurencji. Żółw-Mutant i jego przyjaciele nawet nie podejrzewają, w jakie kłopoty się wpakowali.

„Wyjątkowo mechazoidalne lato” to tom otwierający serię komiksów „Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja”, do których scenariusz napisał Mikey Levitt, a zilustrował Louie Joyce.

Mikey Levitt to scenarzysta nickelodeonowej serii „Tales of the Teenage Mutant Ninja Turtles” i „Star Trek: Prodigy”, jest również odpowiedzialny za (dotychczas) trzy komiksy o Wojowniczych Żółwiach Ninja. Loiue Joyce to nagradzany ilustrator i animator, mający na swoim koncie ilustracje do kilkunastu komiksów.

„Wyjątkowo mechazoidalne lato” to krótka opowieść o niespodziewanym spełnieniu marzeń, które przeradza się w rywalizację, aby koniec końców stać się opowieścią o przyjaźni, wsparciu, wzajemnej pomocy i braterskim wsparciu. W tym komiksie rywale jednoczą się przeciwko wspólnemu wrogowi (fani serii z Nickelodeon zapewne wiedzą kim jest dr Bishop), a po walce oczywiście udają się na zasłużoną pizzę.

W tym komiksie cztery zmutowane Żółwie, są takie jakie pamiętam z czasów mojego dzieciństwa – przekomarzający się i ironizujący w sposób typowy dla rodzeństwa. Oczywiście nie mogło zabraknąć tak charakterystycznego dla nich humoru. To Żółwie, które zawsze staną w obronie brata, gdy ten potrzebuje reszty rodzeństwa, a ci, którzy znają tę czwórkę wiedzą, że ta pomoc jest ciągle konieczna.

Polski Wydawca NAGLE! chce tym komiksem przyciągnąć młodszych czytelników do czytania komiksów i czytania w ogóle. Moim zdaniem atrakcyjna kreska, dynamiczne ilustracje oddające wydarzenia i atmosferę akcji, prosty tekst, no i oczywiście same Wojownicze Żółwie Ninja, mogą okazać się przepisem na sukces. Nie mogę oczywiście nie wspomnieć, że Donnie jest wspaniałym wynalazcą i mechanikiem, który ma szansę stać się inspiracją dla młodych adeptów robotyki.

Czytając ten komiks, przypomniałam sobie, jak bardzo lubiłam te zmutowane Żółwie i jak bardzo kiedyś chciałam być taka jak Donni (po części mi się udało, jestem robotykiem).

Już czekam na polskie wydanie pozostałych części cyklu.

Jeśli lubicie Wojownicze Żółwie Ninja i/lub świetnie napisane i narysowane komiksy, to „Wyjątkowo mechazoidalne lato” jest dla Was!

W ostatnim czasie na polskim rynku pojawiło się całe zatrzęsienie historii o pewnych popularnych gadach, uprawiających sztuki ninja. Podczas gdy regularnie pojawiają się nowe filmy i seriale animowane, nieco w ich cieniu pozostają komiksowe serie, które jednak nie są gorsze. Otrzymaliśmy już różne wersje i odcienie bohaterów, a teraz przyszła pora na kolejną w serii zatytułowanej Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja.

Debiutujący w Polsce komiks osadzony jest w uniwersum znanym widzom z serialu animowanego Paramount Plus pod tym samym tytułem. Za jego scenariusz odpowiada Mikey Levitt, związany z produkcją serialu, a rysunki stworzył Louie Joyce. Skierowany jest przede wszystkim do dzieci i młodzieży i z marszu wrzuca nas do jednej z przygód bohaterów, sugerując, że jeśli chcemy doskonale się w nim odnaleźć, to powinniśmy jednak znać wspomniany serial oraz film, którego jest on spin-offem.

Na czym skupia się akcja pierwszego tomu? Donatello w gronie swoich braci oraz ludzkich przyjaciół, opowiada „straszną historię” rodem z młodzieżowych horrorów. Dowiadujemy się z niej, że został zaproszony na prestiżowy, elitarny obóz robotyki dla młodych geniuszy. Podniecony możliwością odbudowy swojego ukochanego robota – Metalucha – i wygrania głównej nagrody, Donnie pakuje się i wyrusza na obóz, zostawiając braci w kanałach. Mamy zatem do czynienia z historią wyjątkowo Donatello-centryczną.

Na obozie szybko okazuje się, że nie wszystko jest tym, czym się wydaje, czego zresztą się spodziewamy. Donatello poznaje innych utalentowanych dzieciaków, bierze udział w warsztatach i konkursach, nikomu nie przeszkadza, że jest mutantem, a wokół zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Pojawiają się tajemnicze awarie, podejrzane postacie, aż w końcu trzeba przejść do akcji z mutantami i zaawansowaną technologią na pierwszym planie. W końcu, bracia muszą połączyć siły, by uratować nie tylko Donniego, ale też powstrzymać, rozgrywający się w tle większy plan.

Jeśli tak jak ja, nie mieliście wcześniej do czynienia z tą wersją żółwi, to czeka was tutaj kilka niespodzianek. Po pierwsze, nikogo nie dziwi gadający żółw i mutanci w ogóle, co w komiksie nie zostaje w ogóle wyjaśnione. Zakładam zatem, że więcej na ten temat możemy dowiedzieć się z animacji. Pojawiają się też nowi nastoletni bohaterowie – Irma i Ian. Później mamy również do czynienia z tajemniczą panią Bishop, która okazuje się być zagorzałą przeciwniczką żółwi. Tak naprawdę nie dowiadujemy się jednak o tych postaciach niczego, tak jakby ich obecność była tu oczywista, a my faktycznie musielibyśmy mieć za sobą seans filmu i serialu.

Generalnie, mamy tutaj prostą, oklepaną historię, ewidentnie skierowaną do najmłodszych czytelników. Starsi fani bohaterów raczej się tutaj znudzą, tym bardziej, że grupa tytułowych bohaterów nie współpracuje tutaj na dłuższą metę, a głównie otrzymujemy w akcji Donniego. Można odczuć, że jest tutaj zwyczajnie mało żółwi ninja w żółwiach ninja. Jest co prawda klimat przygody i humor charakterystyczny dla serii, ale dla doświadczonego odbiorcy będzie to za mało, by zainteresować się komiksem i sięgnąć po jego kolejny tom.

Fabuła łączy elementy przygodowe, science-fiction i lekkiej tajemnicy, nie przeciążając młodszego czytelnika. Dla nich powinna to być dobra zabawa, gdyż historia została napisana w przejrzysty i zrozumiały sposób. Poza tym, pasuje do niej energiczny styl Joyce’a w duchu stylistyki z serialu. Kreska jest dynamiczna, panele pełne ruchu, a kolory żywe, szczególnie w scenach z robotami i akcją. Wygląda to świeżo i atrakcyjnie dla oka.

Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja to dobrze zrealizowany komiks, ale nie w moim guście, skrojony pod najmłodszego czytelnika. Przeszedłem przez niego szybko, ale bez większej ekscytacji i podejrzewam, że większość dojrzałych fanów franczyzy może podzielać moje wrażenia. Historia jest idealna dla dzieci i im jak najbardziej polecam po nią sięgnąć.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Wojownicze Żółwie Ninja to marka, która przez dekady wielokrotnie zmieniała swoje oblicze. Raz były to mroczniejsze komiksy pełne ulicznej przemocy, innym razem lekkie animacje nastawione na młodszych odbiorców. Opowieści Wojowniczych Żółwi Ninja tom 1 zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To komiks mocno zakorzeniony w najnowszej animowanej wersji uniwersum, ale jednocześnie pokazujący, że nawet dobrze znane postacie mogą dostać własną, interesującą historię.

Największym wyróżnikiem tego tomu jest skupienie uwagi na Donatello. Twórcy nie próbują na siłę tworzyć kolejnej wielkiej drużynowej wyprawy, w której każdy z Żółwi dostaje podobną ilość miejsca. Zamiast tego wybierają znacznie bardziej kameralne podejście. Dostajemy opowieść o bohaterze, który najlepiej czuje się w świecie technologii, wynalazków i skomplikowanych urządzeń, ale musi udowodnić, że za inteligencją idzie również umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

To bardzo trafny wybór, ponieważ Donatello od zawsze był jedną z najbardziej charakterystycznych postaci całej grupy. Jego największą siłą nie są pięści ani agresja, ale kreatywność. W tym tomie dobrze pokazano, że genialny umysł może być równie ważną bronią jak wyszkolenie bojowe. Jednocześnie scenarzysta Mikey Levitt pamięta, że mamy do czynienia z Wojowniczymi Żółwiami Ninja, więc obok technologicznych zagadek nie brakuje akcji, humoru oraz typowej dla serii energii.

Komiks dobrze wykorzystuje klasyczny motyw pozornie niewinnego wydarzenia, za którym ukrywa się większa tajemnica. Nie jest to może najbardziej skomplikowana intryga w historii TMNT, ale spełnia swoje zadanie. Czytelnik szybko zaczyna zastanawiać się, kto stoi za całym zamieszaniem i dlaczego Metaluch jest tak ważnym elementem całej układanki.

Relacja między bohaterami pozostaje jednym z najmocniejszych punktów komiksu. Leonardo, Raphael i Michelangelo nie dominują historii, ale ich obecność przypomina, dlaczego ta seria działa od tylu lat. To nie tylko grupa wojowników, ale przede wszystkim rodzina. Nawet krótkie rozmowy czy drobne żarty pokazują więź między nimi.

Szczególnie dobrze wypada humor. Nie jest on przesadzony ani wymuszony. Twórcy rozumieją, że Wojownicze Żółwie Ninja zawsze były połączeniem akcji i lekkiego szaleństwa. Dzięki temu komiks może spodobać się młodszym odbiorcom, ale starsi fani również znajdą tutaj elementy, które przywołują klimat wcześniejszych odsłon marki.

Louie Joyce wykonuje ogromną pracę, próbując przenieść charakterystyczny styl animowanej wersji TMNT na papier. Nie jest to prosta kopia kadrów z serialu, ale własna interpretacja, która zachowuje najważniejsze cechy tego świata.

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to ogromna dynamika ilustracji. Plansze sprawiają wrażenie ciągłego ruchu. Bohaterowie nie stoją statycznie, a każda scena ma odpowiednią energię. Szczególnie dobrze wypadają sekwencje walk oraz momenty związane z robotami.

Artysta świetnie wykorzystuje kolory. Każda strona ma własny charakter, a mocniejsze barwy pomagają podkreślić emocje oraz tempo wydarzeń. Dzięki temu komiks bardzo dobrze oddaje punkową, nieco chaotyczną atmosferę znaną z animowanego uniwersum.

Dużym atutem jest również projekt samych Żółwi. Każdy z nich zachowuje indywidualny wygląd, który podkreśla jego charakter. Donatello wygląda jak prawdziwy młody wynalazca, a jego techniczne gadżety idealnie pasują do całej stylistyki....