Opowieści o Ojczyźnie

Mrożek pisał o latającym słoniu. Czytałam niedawno. Absurd, ale genialny. Glukhovsky pisze o pluszowym niedźwiadku, który w przeciwieństwie do Przywódcy Narodu, pragnie dla Ojczyzny szacunku i sprawiedliwości, a potem włączam radio i uszom nie wierzę, kiedy szef sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych zapytano o to, gdzie produkuje się Izerę, odpowiada — w Górach Izerskich. I myślę sobie, że tej rzeczywistości NIE DA SIĘ POJĄĆ umysłem chłodnym i logicznym, tak jak o sprawach istotnych dla jednostki nie da się napisać bez odwołania do groteski, absurdu i realizmu magicznego.

Oj, nie lubi władza takich pisarzy, którzy tej władzy grają na nosie. Glukhovsky`ego nie lubi tak bardzo, że postanawia ścigać go listem gończym za krytykę działań rosyjskiego rządu i publikowanie zdjęć z ukraińskiego metra, gdzie przed agresją Putina ukrywało się, i nadal ukrywa, tysiące osób. W „Opowieściach o Ojczyźnie” zawoalowana jest cała prawda o współczesnej Rosji, w której niezależne organy władzy nie istnieją, gdzie gospodarka, biznes czy prawo to atrapy, gdzie marionetkowy prezydent niby rządzi, ale nie może wyjść poza ustalone wcześniej schematy, gdzie pali się książki Sorokina a „obywatel jest jak wesz”, któremu „los wykręca ręce, jak chce”.

W mojej ocenie to najlepszy zbiór Glukhovsky`ego. Czytajcie.

To, że Glukhovsky jest fenomenalnym pisarzem, nie trzeba nikomu tłumaczyć, a przynajmniej nie miłośnikom twórczości autora. Tym razem sytuacja międzynarodowa jest zgoła inna jest od dotychczasowej, w której czytaliśmy książki Glukhovsky’ego, zaś sam Dmitry został uznany za „agenta obcego wpływu” i jest ścigany listem gończym przez putinowski reżim. Dlatego też mojej lekturze „Opowieści o Ojczyźnie” towarzyszyły bardzo silne emocje.

To zbiór opowiadań, w których autor, w typowy dla siebie sarkastyczny, karykaturalny sposób, odziera Rosję z otoczki potęgi, państwa mocarnego, wszechwiedzącego. Realizm magiczny przeplata się z bolesną rzeczywistością, ogrom emocji, jak to w przypadku Glukhovsky’ego, jest współmierny do ogromu korupcji, kolesiostwa, nieróbstwa, podziałów społecznych, oszustw w jego ojczyźnie. Nie sposób nie złapać się za głowę.

To jak zwykle doskonale napisana proza, taka, że „mucha nie siada”. „Opowieści o Ojczyźnie” czyta się doprawdy znakomicie. I gdyby nie fakt, że opowiadania są wprawdzie fikcją literacką, jednak ich podłoże jest jak najbardziej prawdziwe, byłaby to świetna satyra społeczna przywołująca nawet na myśl kultowe polskie komedie lat 80. - nie mogłam uwolnić się od tych porównań.

Nie pozostaje mi nic innego, jak przeogromnie polecić Wam tę książkę, szczególnie teraz.

Z Ojczyzny każdy powinien być móc dumny. Każdy obywatel powinien ją kochać i chcieć ją chronić. Jednak dobrze wiemy, że nie zawsze jest to możliwe. Co jeśli Ojczyzna jest raczej karykaturą, której nie zależy na obywatelach?

To właśnie o takiej karykaturze opowiada Dmitry Glukhovsky w swojej najnowszej książce „Opowieści o Ojczyźnie”. Jest to zbiór opowiadań, które pozwalają zajrzeć w głąb państwa rosyjskiego. Autor otwarcie mówi o kulisach wyborów, konfliktach w armii, drakońskich wyrokach, a także przenosimy się do Roblowski aby poznać pewnego misia… i co prawda jest to fikcja, ale chyba tak bardzo bliska prawdy, bo nie bez powodu Glukhovsky dorobił się w Rosji tytułu „agenta obcego wpływu. Oczywiście miało także na to wpływ jawne przeciwstawianie się rządom Putina i całej wojnie, ale ta książka pomaga zrozumieć co właściwie dzieje się w Rosji.

Czytając opowiadania nie sposób nie przyznać autorowi racji i dojść do wniosku, że Rosja to dziwny kraj, gdzie absurd goni absurd, a wszystko jest podporządkowane interesom oligarchów. Kraj, gdzie korupcja to swego rodzaju norma, a propagandy piorące mózgi obywateli są na porządku dziennym. Bywały momenty, że czytając książkę już sama nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać i najzwyczajniej robiło mi się przykro, że coś takiego dzieje się tak blisko nas. Jednak trzeba przyznać, że Glukhovsky otwiera oczy i zmusza do przemyśleń. Udowadnia jak łatwo rządzić społeczeństwem, który ma wyprane mózgi i zostało pozbawione własnej woli.

„Opowieści o Ojczyźnie” to fikcja mieszająca się z rzeczywistością przedstawiająca bardzo smutne i pełne emocji świadectwo czym jest Rosja i czym może tak naprawdę stać się każde państwo jeżeli wpadnie w nieodpowiednie ręce. Ogromne gratulacje dla autora za tak trafne przedstawienie prawdy. Polecam!

Z książkami tego genialnego autora miałem osobiście do czynienia już znacznie wcześniej. Z tego powodu moje oczekiwana co do tego tytułu były dość wysokie, ponieważ kunszt tego aktora jest naprawdę niesamowity. Na szczęście się nie zawiodłem. Tym razem Glukhovsky dostarcza nam zbiór opowiadań, które starają się w prześmiewczy sposób opisać to, jakim krajem tak naprawdę jest Rosja. To świetnie czytająca się książka opowiadająca wprawdzie fikcyjne opowieści, jednak są one oparte na prawdziwych wydarzeniach. Polecam!

"Opowieści o Ojczyźnie" autorstwa Dmitry Glukhovsky to książka, która porusza ważne tematy związane z historią Rosji i narodu rosyjskiego. Autor prezentuje różnorodne perspektywy na przemijające epoki i zdarzenia, co pozwala na poznanie i zrozumienie kultury, zwyczajów i problemów, z jakimi zmagał się naród rosyjski na przestrzeni wieków.

Książka niesie ze sobą ważny przekaz, że pamięć o przeszłości jest ważna, aby lepiej zrozumieć teraźniejszość i budować przyszłość. Opowieści Glukhovsky'ego nie są łatwe w odbiorze, ale warto poświęcić czas i uwagę, by się z nimi zapoznać.