Opowiadania bizarne. Wielkie Litery

Zachęcony przez Prof. Bralczyka kupiłem "Opowiadania Bizarne" i zaczytałem się.

Moja żona miała operacje zaćmy i nie mogła czytać, dlatego kupiłem tę książkę

w wersji MP3. Mogłem jej też wysłuchać. jest wspaniała.

polecam.

"Człowiek rodzi się jako bomba różnych potencjałów i czas dorastania nie jest wcale wzbogacaniem i uczeniem się, ale raczej eliminacją kolejnych możliwości. W końcu z dzikiej bujnej rośliny stajemy się czymś w rodzaju bonsai – skarlałą, przystrzyżoną i sztywną miniaturą możliwych siebie."

Opowiadania bizarne już samym tytułem przywodzą na myśl pewną oryginalność, coś czego się na co dzień nie spotyka. Bizarny jest bowiem synonimem słowa dziwny. Jednak czy autorce udało się dokonać niemożliwego i opisać dziwaczność i nadzwyczajność w taki sposób, by zaciekawić odbiorców?

Z piórem Olgi Tokarczuk spotkałam się po raz pierwszy, ale wydaje mi się, że nie ostatni. Fabuła opowiadań była na tyle niespotykana i surrealistyczna, że potrzebuję poznać jakieś jej dzieło, w miarę przyziemne, by ocenić czy z autorką polubiłam się bardzo czy może bardzo bardzo. Tak, autorce mimo dość specyficznych tematów opowiadań udało się do mnie trafić i szczerze żałowałam, że Opowiadania bizarne nie są dużo dłuższe.

Mam wrażenie, że styl pisania Olgi Tokarczuk zmienia się wraz z następującą fabułą - w łagodniejszych opowiadaniach można spokojnie płynąć wśród kolejnych zdań. W tych o nieco bardziej złożonej fabule, autorka zwraca uwagę na najmniejsze szczegóły. Fabuły, nawet pobieżnej, nie mam zamiaru przytaczać, żebyście tak jak ja spokojnie odkrywali kolejne historie i zagłębiali się w nowe światy. Tokarczuk na pewno nie można zarzucić braku wyobraźni, ponieważ o podobnych historiach jeszcze nie zdarzało mi się słyszeć, a trochę tych przeczytanych książek za sobą mam. Nawet jeśli wychodziła z punktu, który mógł wyglądać na początek schematu, to czym prędzej zmieniała bieg historii w taki sposób, że nie dało się go przewidzieć. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że autorka mogłaby pisać naprawdę dobre kryminały z uwagi nie tylko na dbałość o szczegóły czy plastyczne opisy, ale i na brak możliwości przewidzenia dalszej fabuły.

Nie jest jednak tak, że nic Oldze Tokarczuk zarzucić nie mogę, o nie. Jest ona winna mojemu niedosytowi po zakończeniu większości opowiadań, jak również pewnego rodzaju kacu książkowemu. Z wielu historii mogłyby powstać naprawdę dobre książki i prawdziwie żałuję, że nie zostały one bardziej rozwinięte, jednak są to wszystkie moje zarzuty względem autorki. Mam nadzieję, że już niedługo uda mi się poznać inne jej książki i porównać z tymi opowiadaniami pod względem fabularnym, jak i stylistycznym.

cos-o-[Adres usunięty]

Ostatnio w końcu wpadły w moje ręce "nieprzewidywalne, dziwne, piękne, budzące grozę historie bizarne". Przyznam szczerze, że ostatni raz miałam do czynienia z twórczości Pani Olgi na studiach, ale bardzo żeśmy się wtedy polubiły i przez dłuższy czas zostały ze mną wyjęte z twórczości Tokarczuk cytaty.

Jakie odczucia pozostawiły natomiast po sobie "Opowiadania bizarne"? Otóż nieco mieszane. Opowiadania było napisane bardzo dobrze, a przy tym były tematycznie zróżnicowane. Szczególnie zapadły mi w serce słowa z następujących historii: "Pasażera", "Serca", a nade wszystko "Transfugium". Wracając zaś do całokształtu zbioru... Cóż, rzeczywiście były to opowiadania nieprzewidywalne oraz dziwne, niemniej nie wzbudziły we mnie żadnych silniejszych emocji typu zachwyt czy też obiecywana groza. Nie mogłam się również pozbyć wrażenia, że nie zrozumiałam sensu czy też peunt zawartych w większości historii. Może po prostu to nie jest rodzaj literatury dla mnie? A może tematyka była nie taka? Tak czy inaczej, nie można odmówić Pani Oldze trzymania pewnego pisarskiego poziomu.

Ostatnio postanowiłem sięgnąć po coś nieco ambitniejszego i mój wybór padł na "Opowiadania bizarne" Olgi Tokarczuk. Była to dla mnie istna uczta literacka. Niewątpliwie przyjemność obcowania z naszą noblistką jest czymś, co mogę polecić każdemu. Każde opowiadanie, a jest ich dziesięć, jest głęboko przemyślane i zawiera przesłanie. Teraz rozumiem już, dlaczego to właśnie pani Olga otrzymała Literacką Nagrodę Nobla. Jestem pewien, że sięgnę z przyjemnością po inne książki tej pisarki. Serdecznie polecam. 

Jak to często bywa ze zbiórami opowiadań, to i ten zbiór naszej noblistki wydaje mi się nierówny. Z dziesięciu opowiadań, spodobały mi się bardzo trzy. Są genialne i to wpadające w gatunek science - fiction, czego się nie spodziewałem po Tokarczuk, ale naprawdę dobrze to wyszło w połączeniu z jej piórem i spojrzeniem na świat. Reszta historii mi nie podeszła, są bardzo krótkie, jakby były niedokończone. I to nie tak, że mi się zupełnie nie podobały, chyba po prostu ich nie zrozumiałam. Mimo to podobała mi się ta książka i mogę ją polecić, choćby dla tych kilku opowiadań warto.