Opera na trzy śmierci

Najbardziej przejmujące opowieści to te, które zostały zainspirowane prawdziwymi wydarzeniami, poruszają trudną tematykę i bez lukru obnażają ludzkie wady i przywary. Opowieść o losach Gustawy Starewicz pod względem autentyczności jest ogromną zagadką, niemniej jednak wiadomo, że rzeczywistość, w której ją umieszczono, została opisana Autorce przez jej babcię, znaną śpiewaczkę operową, dlatego możemy przypuszczać, iż nie jest to jedynie barwna fikcja literacka. Przede wszystkim, jest to głęboka, życiowa, opowieść o trudnych wyborach, walce o spełnienie marzeń, prawdziwej, dającej nadziei na lepsze jutro pasji, ale także o przykrych powojennej realiach. Jednym słowem, czeka Was wybitna uczta literacka, która zafunduje wam niezapomnianą podróż w czasie i przestrzeni!

Styl Autorki jest przyjemny i nadzwyczaj sugestywny, w silny sposób przemawia do czytelnika. Sylwia Stano stworzyła naprawdę niezwykłe tło historyczne, które umożliwia mentalną, angażującą wszelkie zmysły, podróż do powojennej Warszawy. Czytelnik jest niemal naocznym świadkiem ludzkich dramatów, przeżywa je niczym własne. Wiarygodność przekazu nie tylko wzmaga doznania emocjonalne, ale także sprawia, iż zatracamy się w tej opowieści bez reszty, a pragnienie odnalezienia sprawcy przestępstw dosłownie spędza sen z powiek.

Postacie stworzone przez autorkę są niesłychanie barwne, pełnowymiarowe. Każdy z nich skrywa swoje drugie oblicze, każdego prześladują mroczne demony przeszłości, od których nie sposób się uwolnić. Wszystkie postacie poznajemy w stopniu zamierzonym przez pisarkę tak, by samodzielne rozwiązanie zagadki było zadaniem niemożliwym. Im dalej zabrniemy, tym robi się niespokojniej, a kolejne zbrodnie i intrygi dosłownie przyprawiają o zawrót głowy, uniemożliwiając przerwanie lektury.

Zaskakująca, mocna, pełna sekretów i niedomówień, swą wiarygodnością zarówno zachwyca, jak i przeraża! "Opera na trzy śmierci" to porywająca opowieść o zazdrości, nienawiści i bezwzględnej walce o sukces, ale zarazem boleśnie prawdziwa, przepełniona śpiewem i miłością historia brutalnie obnażająca mroczne oblicze człowieka, osadzonego w brutalnej powojennej rzeczywistości. Polecam gorąco!

"Opera na trzy śmierci" jest jedną z tych książek, które w pierwszej kolejności uwiodły mnie okładką. Cała reszta przestała się liczyć. Wystarczył tytuł i okładka żebym chciała ją przeczytać. Wiele razy wspominałam, że uwielbiam w ten sposób kupować i pochłaniać powieści, bo zwyczajnie mam niespodziankę i nie wiem co się stanie, a opisy potrafią zdradzać zbyt wiele.

Okazało się też, że nie jest to tak potężna kobyła, jak mi się na początku wydawało i te niecałe czterysta stron wrzuciłam sobie na tapetę na jeden weekend, a przy dobrych lotach i złej pogodzie, na jeden dzień. Czy tak się udało, czy nie mogłam przez nią przebrnąć?

Zacznijmy od początku. Ta książka to opowieść o kobiecie, o czasach tuż po wojnie i o sztuce, muzyce, o odnajdywaniu siebie i trzech śmierciach, o których huczy tytuł. Poznajemy Gustawę, która wspomnienia o wojnie stara się zalać alkoholem, seksem i... śpiewaniem. Tylko ta ostatnia oczywiście jest pozytywną rzeczą, zwłaszcza, że seks jest przypadkowy, więc tutaj chodzi o chwilę zapomnienia. Tylko czy w muzyce nie można przepaść?

Wszystko wydaje się iść nie tak, nie widać pozytywnych aspektów na horyzoncie do momentu aż mistrzyni Gustawy umiera. Wtedy dziewczyna ma szansę ją zastąpić i zrobić karierę. Trzy zbrodnie i trzy śmierci, czyżby wejście na szczyt musiało być usłane trupami?

Z opisu dowiemy się, że autorka napisała tę powieść na podstawie opowieści jej babci, ale nie jest jasno powiedziane czy jest ona na faktach. Tym bardziej jest intrygująca, bo wydarzenia w niej opisane są naszpikowane emocjami, a świat tuż po wojnie, odradzający się, wręcz jak natura na wiosnę, jest przepięknie w fabułę wpisany.

To taka książka, na którą trzeba mieć nastrój, bo nie pozostawia miejsca na przerwę, tylko od razu z grubej rury uderza do głowy i nie da się od niej oderwać. Jest zupełnie inna niż to, co już mamy na rynku czytelniczym, a przy tym powodująca, że człowiek chciałby więcej i więcej. Polecam!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Znak.

Mam mieszane uczucia, jeśli chodzi o całościowy odbiór tej książki. Gdybym miała podzielić ją na opowieść powojennej Warszawy i opowieść z prastarego lasu, to historia związana ze stolicą dostałaby zdecydowanie wyższą ocenę.

Autorka w niesamowity sposób oddała klimat panujący w odbudowywanej Warszawie, dramat osób, które przetrwały najstraszniejszy czas w historii i próbę odnalezienia się w nowej rzeczywistości.

Wydarzenia z Puszczy Białowieskiej nie porwały mnie, czytanie tej części powieści strasznie mi się dłużyło i momentami myślałam, że nie uda mi się skończyć książki.

Gdybym miała ocenić bohaterów, to chyba żaden z nich nie zdobył mojej sympatii. Walka o pozycję, zdrada, nieszczerość uczuć…

Mam nadzieję, że babcia autorki, której opowieści były inspiracją (a może faktami) do powstania tej powieści, spotykała na swojej drodze nie tylko fałszywych „przyjaciół”, ale również ludzi szczerych i prawdziwych.

BRUNETTE BOOKS

Uwielbiam czytać książki, w których akcja rozgrywa się podczas wojny, dlatego gdy zobaczyłam zapowiedź książki "Opera na trzy śmierci" wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

Przenosimy się do powojennej Warszawy. Jest rok 1947. Na gruzach Warszawy wybucha życie. Utalentowana Gustawa Starewicz walczy o sławę na scenie opery. Nie jest to łatwe, ale gdy mistrzyni Gustawy umiera na jej oczach to Gustawa dostaje szansę od losu. Ma zastąpić ją podczas koncertów w Puszczy Białowieskiej. Gustawa pakuje się i wyjeżdża. Wokół niej krąży zazdrość, nienawiść, miłość, kłamstwa i bezlitosna walka o pozycję na szczyt.

Co wspólnego z operą mają trzy tajemnicze zbrodnie i trzy śmierci?

"Opera na trzy śmierci" to opowieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Bardzo mnie zaintrygowała i czytałam z wielkim zainteresowaniem. Autorka barwnie opowiada nam o świecie, który zna z opowieści swojej babci Niny Stano, śpiewaczki operowej. Poznacie historię powojennej Warszawy oraz o trudach i chorej rywalizacji w walce o karierę.

Jeśli chcecie przenieść się w czasie to sięgnijcie po tę książkę. Jednak jeśli liczycie na mocny kryminał to nie oczekujcie tego po tej książce. Brakowało mi dreszczyku emocji, ale spokojnie ta książka spodoba się fanom lekkich obyczajówek.

Sami przekonajcie się, czy skradnie Wasze serca.

Autorka ma przyjemny styl i spędziłam miły wieczór.

Chętnie sięgnę po inne tytuły tej autorki.

Polecam!

,, Śpiewając, zatracała się w miłości innej niż fizyczna, w myślach innych niż zagłada. Głos, który w niej wibrował i rósł, znajdował ujście w śpiewie. Chciała się zmierzyć z wielką arią".

Wspaniałą bohaterką jest tutaj Gustawa, czyli młoda kobieta, która bardzo chciała wyjechać na stypendium do Wenecji. Początkowo poznajemy ją od strony prywatnej, gdzie często podkreśla, że nie zbyt wielu pieniędzy nawet na zwykłe życie. Zarabia śpiewając, lecz i tak niewiele, kwoty są przeliczane na złotówki. Ma wielkie marzenia i ambicje, choć z braku poparcia u innych czasami chowa się za alkoholem opisując nam swój ból. To bardzo strojny język, mamy piękne ozdobniki i nietypowe porównania. Choć bohaterka odczuwa smutek, to jednak opisuje go niczym najmądrzejszą poezją. Gdyby ktoś chciał, to na każdej stronie można znaleźć wartościowe cytaty. Niby patrząc na okładkę dostrzeżemy tutaj zapowiedź śmierci, do której faktycznie dojdzie, lecz będzie owiana dość sporą tajemnicą. My poznamy ją bardziej pod kątem uczuć, przeżyć bohaterów, ich skotłowanych myśli, a niżeli pod kątem kryminału. Nie wiem jak inni, ale ja odniosłam wrażenie, że tą książkę trzeba czuć, a nie rozkładać na czynniki pierwsze. Już same opisy, kiedy czytamy o tym, że giną te śpiewaczki operowe widzimy bardziej pod kątem niepokoju Gustawy, gdyż zastanawia się czy jej osoba ma z tym coś wspólnego, czy może zwyczajnie ktoś toruje sobie drogę sam na wyższy szczebel kariery. Tutaj było nieco wątków psychologicznych, gdyż nie mamy konkretnych odpowiedzi, bardziej jako gdybanie, bądź domysły. Miłe było to, że jakakolwiek postać się nie pojawiała, to nie zlewała się z tłem. Zawsze wyróżniał ją temperament, bądź jego brak. Niektórzy lubią tu patrzeć na innych z góry, nie pomiatają nimi dosłownie, ale w swoim zachowaniu pokazują kto gdzie ma swoje miejsce. Sława nie zawsze idzie w parze z rozpoznawalnością. Gustawa kocha śpiewać, choć dodatkowo marzy również o pieniądzach na życie. To taka pasja przyjemności, lecz ktoś postanowił nieco namieszać. Spokój i muzyka, tak jawiła mi się jako całość:-)

Życie w biedzie jest bardzo smutne, walka o każdy dzień jest niepewna, ale gdy ma się talent, wielki potencjał, wiedzę, to istnieje cień nadziei na lepsze jutro.

Jesteśmy świadkami, gdzie bohaterki starają się wzajemnie sobie pomagać, mają marzenia zawodowe, a kiedy widzą, że mogą, zaistnieć to można, spojrzeć nieco inaczej na ich życie sądząc, że jest jeszcze szansa na nagłą zmianę lub pozostaje czekać na nagłą śmierć, która czai się właściwie na każdym możliwym rogu. Jedynym sposobem jest ucieczka w nieznane miejsce lub wygranie losu na loterii znienacka, który może przyczynić się, aby nie zwariować w tym trudnym świecie dla bohaterów, którym towarzyszymy i obserwujemy, jak sobie radzą.

Pani Sylwia Stano autorka książki pt.'' Opera na trzy śmierci'' opisuje w niej losy jednej z występujących głównych bohaterek Gustawę Starewicz, które do łatwych w gruncie rzeczy nie należą w samej budowie i pracą nad jej zawodową postawą oraz wykreowaniem jej osobowości.

Można podkreślić mocno to, że należy docenić starania autorki, co do przemyśleń dotyczących zobrazowaniu zachowań występujących u bohaterów drugoplanowych. Byli oni jak dla mnie, co prawda zbyt mało wyraziści.

Czytając książkę pt.'' Opera na trzy śmierci'' odnosiłam takie wrażenie, że nie do końca były przemyślane główne wątki opisywane przez autorkę.

Brakowało, mi czegoś w niej co przyciągnie mnie emocjonalnie, coś, czego dowiem się więcej na temat muzyki operowej.

Mało było w tekście opisanych dialogów, które przedstawiałyby poniekąd zrelacjonowaną rozmowę o upragnionej miłości, która odgrywa ważną rolę w tych trudnych czasach.

Uważam, autorka mogłaby bardziej przybliżyć życie prywatne pozostałych bohaterów.

Na początku jest trudno, wyciągnąć pierwsze wnioski kto tak naprawdę odpowiada za dokonanie dwóch śmierci ze względu na toczącą się w książce akcję, gdyż była zbyt mocno namieszana.

To pierwszy przeczytany przeze mnie kryminał, w którym brakowało mi współpracy z policją oraz ważną dla nich komunikacją. Każdy zdany jest wyłącznie na siebie i szczerze pojawia się taka pustka, w której można się bardzo łatwo pogubić.

Książki tej nie czytało mi się szybko. Składa się z trzech części.

Podobało mi się zaangażowanie osobiste Gusty do działania dotyczącego popełnianych czynów, kiedy to inni zajmowali, się własnymi sprawami, a ona nie zapominała, o nikim mając na uwadze dobro nie tylko własne, lecz innych.

Podsumowując, oczekiwałam czegoś więcej od autorki, której temat opery jest bliski sercu od najmłodszych lat.