Okruchy lodu

OKRUCHY LODU to poruszająca i życiowa powieść o zmianach i o nowych początkach.

Patrycja Żurek w swoim dorobku ma wiele napisanych książek, jednak to było moje pierwsze spotkanie. I to w dodatku bardzo udane.

Fabuła łączy historię kilku bohaterów, każdego na innym etapie życia, ale autorka zgrabnie opowiada o postaciach, więc nie towarzyszyło mi uczucie chaosu podczas lektury. Każda postać została wyraziście przedstawiona. Ponadto fabuła porusza wiele trudnych tematów, takich jak, bezdomność, przemoc domowa i otaczającą samotność. Mimo że powieść jest trudna i wstrząsnęła mną, daje nadzieję na lepsze.

“Postanowił żyć teraźniejszością, to wydawało się najsensowniejsze. Okruch lodu w jego piersi zamienił się w mocno bijące serce. I to mu odpowiadało”.

Lauri czuje, że musi odpocząć, nabrać dystansu do wydarzeń, jakie niedawno miały miejsce w jego życiu. Postanawia wyjechać do ciotki, która mieszka w niewielkiej wiosce na Podkarpaciu. Tam poznaje Jarzębinę, kobietę, która ma podobnie jak on bolesną przeszłość za sobą. Początkowo wydaje się, że tych dwoje dzieli kompletnie wszystko, zaczynając od tego, że ona miała zatarg z prawem, a on jest policjantem. Pozory, to tylko pozory, świąteczny czas ma swój niepowtarzalny urok, wpływa pozytywnie na ludzi. Serca Jarzębiny i Lauriego wydają się być zimne i obojętne na wszystko. Czy ten czas będzie im sprzyjał i oboje spojrzą w przyszłość bez własnych uprzedzeń? Zwyczajna codzienność mieszkańców wioski, ich troski i radości.

Nigdy nie jest za późno by zacząć od nowa.

Lekkość pióra Autorki robi pozytywne wrażenie. Jest naturalnie, swojsko, barwnie, realnie, z wnikliwością ukazane emocje, jakie stają się udziałem naszych bohaterów. A ci bardzo dobrze wykreowani, wyraźnie ukazane ich osobowości. Z przyjemnością wkroczyłam w ich życie, zżyłam się z nimi. Autorka podejmuje trudne, życiowe problemy, robi to z dużą empatią, bez zbędnego upiększania, czy narzucania własnej oceny. Ukazuje jak ważny w życiu każdego z nas, jest drugi człowiek, jego bliskość, wzajemna troska, zrozumienie, życzliwość. Skrywane tajemnice, niemoc, cierpienie, bezradność, odrzucenie, popełniane błędy. Niewielka, specyficzna społeczność, w której wszyscy się znają, szerzące się plotki są na porządku dziennym. Uczucie, które przychodzi niespodziewanie, daje siłę i niesie nadzieję na lepsze jutro.

Bardzo życiowa, poruszająca opowieść. Wciąga, otula swoim klimatem. Bolesne życiowe doświadczenia, popełnione błędy i nadzieja. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Za każdym człowiekiem kryje się historia jego życia, często spleciona z bardzo różnych i mocno złożonych kolei losów. Popełnionych błędów i podjętych decyzji, za które często pokutujemy latami, a nawet aż do śmierci. To właśnie bagaż życiowych doświadczeń i przeżyć czyni naszą teraźniejszość i nas samych takimi, jakimi jesteśmy. Tylko my wiemy, przez co przeszliśmy, i co skrywamy głęboko w sercu. Dlaczego więc inni ludzie dają sobie prawo do oceniania drugiego człowieka i trwania w przekonaniu, iż wiedzą lepiej od niego samego, jaki jest i jak powinien żyć? Przecież nikt z nas nie ma możliwości wejścia w buty kogoś innego i poznania historii jego życia od podszewki. Tylko jeśli zechcemy wysłuchać jej u źródła, możemy poznać prawdziwe oblicze danej osoby, a nie tylko to, nierzadko bardzo krzywdzące oparte na zasłyszanych strzępkach informacji. Przekonał się o tym jeden z głównych bohaterów książki Patrycji Żurek „Okruchy lodu”, z której recenzją dziś do was przychodzę.

My czytelnicy wspólne z Laurim, młodym fińskim policjantem, bo to o nim mowa trafiamy do małej podkarpackiej wioski, rodzinnych stron jego matki, które ta opuściła przed laty, pozostawiając w Polsce swoją siostrę. Ma nadzieję, że te odwiedziny u ciotki pozwolą mu ochłonąć i spojrzeć inaczej na niedawne wydarzenia, przez które przeszedł. Bardzo szybko przekonuje się, że niemalże każdy członek tej zamkniętej społeczności wie, czym jest codzienność naznaczona kłopotami, troskami i cierpieniem. Jednak największe zainteresowanie siostrzeńca Marysi wzbudza Jarzębina, kobieta, która przez tutejszych mieszkańców darzona jest swego rodzaju uwielbieniem. Jako osoba z zewnątrz Lauri zupełnie nie rozumie, co leży u podłoża tak wielkiej sympatii, tym bardziej, iż już wie, że ma ona za sobą kryminalną przeszłość. Koniecznie sięgnijcie po książkę i przekonajcie się, czy jego nieufność wobec Jarzębiny jest słuszna.

„Okruchy lodu” to bardzo wartościowa, poruszająca i dość trudna emocjonalnie powieść. Autorka mocno doświadcza swoich bohaterów, ale takie właśnie jest życie toczące się gdzieś bardzo blisko nas. Jestem przekonana, że właśnie dzięki dojmującej autentyczności wszystkiego, o czym w książce przeczytamy, wielu jej czytelników odnajdzie w niej cząstkę siebie i utożsami się z opisywaną w niej historią. Trudne przeżycia nie omijają jej bohaterów, ale w pewnym momencie to właśnie one zaczynają ich jednoczyć i budować relacje znacznie cenniejsze, niż te wynikające jedynie z faktu bycia mieszkańcem jednej wioski. A pojawienie się zagranicznego gościa, jego zawodowa ciekawość i dociekliwość staje się dla wielu zaczątkiem życiowych rozliczeń i zmian, które mają przywrócić do życia dotychczas skute lodem ludzkie serca i pozwolić im na nowo poczuć bardzo długo uśpione piękne i wyjątkowe uczucia. Nie będzie to jednak możliwe, dopóki nie znajdziemy w sobie siły i odwagi do stawienia czoła swoim własnym demonom, które nas niszczą.

A możecie mi wierzyć, że owych demonów do zwalczenia będzie w powieści naprawdę wiele. Patrycja skonfrontowała nas bowiem z bardzo bolesnymi aspektami życia, na które nikt z nas nie będzie potrafił pozostać obojętnym. Dowiemy się bowiem, jak trudno jest żyć w kajdanach nieustannego poczucia winy, każdego dnia próbując je odkupić i czując, że ciągle robi się zbyt mało. Poczujemy cierpienie bycia ofiarą przemocy sterowaną niczym marionetka przez oprawcę, który perfekcyjnie wykorzystuje swoją władzę i nasze słabości wynikające ze wpojonych nam w dzieciństwie przekonań i co się z tym wiąże obaw oraz lęków. Przekonamy się także, jak łatwo jest, wywodząc się z małej społeczności i wiedząc, czym jest ciężkie życie zatracić się w dążeniu do pokazania sobie i innym, że jesteśmy w stanie wiele osiągnąć. Niestety w konsekwencji niespodziewanie dla nas samych możemy stracić wszystko, co tak naprawdę powinno być dla nas najważniejsze, a życie na pewno boleśnie nam to uświadomi. Ale bywa również i tak, że mając bardzo wiele z pełną świadomością i na własne życzenie tracimy wszystko, o czym również przeczytamy w książce.

Gorąco zachęcam każdego do spędzenia czasu z tą wspaniałą książką, która z pewnością poruszy nawet najbardziej zlodowaciałe serca i znajdzie w nich dla siebie miejsce. Ja czytałam ją z ogromnym zaangażowaniem i poczuciem jedności z jej bohaterami. Z uwagi na to, że autorka nie skupia się wyłącznie na głównych postaciach powieści, ale także bohaterowie drugoplanowi mają swój znaczący wpływ i wkład w jej tworzenie, czytelnik poznaje całą gamę różnorodności ich charakterów, zachowań, postępowań. Jak to w życiu bywa, nie każdy z nich budzi sympatię, ale każdy jest wyrazisty, przez co od początku do końca książki towarzyszy nam wiele odczuć. A po skończonej lekturze, cała opisana w niej opowieść, żyje w nas jeszcze bardzo długo.

Jak widzicie, jest to bardzo mądra, wartościowa i mocno refleksyjna powieść, która dla wielu czytelników będzie impulsem do tego, aby zawalczyć o siebie i dać sobie szansę na bycie szczęśliwym. Wybaczyć sobie i zamknąć pewne etapy w naszym życiu, po to, by móc iść dalej. Wszyscy popełniamy błędy, a czasu nie da się cofnąć, ale nigdy nie jest za późno na bycie lepszym.

Mała wioska na podkarpaciu, gdzie nic nie ukryje się pod czujnym okiem sąsiadów, staje się domem dla Lauriego, fińskiego policjanta. Jaki był powód jego przyjazdu do Polski? To nurtuje mieszkańców, a dokładniej pewne mieszkanki wsi. Pierwszą osobą na którą mężczyzna trafia po dotarciu na miejsce, jest Jarzębina. Kobieta, jak się z czasem okaże, również została ciężko doświadczona przez życie. Zresztą tak jak i większość mieszkańców tej małej społeczności. Trudy, rodzinne tajemnice, źle pojmowana miłość i całkowite oddanie siebie, doprowadzą do tragedii, która pokaże, że nawet najcięższe momenty życia można przetrwać, gdy ma się obok życzliwe osoby. Nawet jeśli one same są pogubione.

"Okruchy lodu" to momentami wzruszająca, chwytająca za serce powieść o zwyczajnych ludziach z poranionymi sercami. Często zmrożonymi przez okoliczności w jakich postawił je los, ale wciąż w głebi czekającymi na to aż ktoś je rozgrzeje. Bohaterowie tej historii pokazują jak pozornie różniący się od siebie ludzie mogą się zjednoczyć w obliczu tragedii i odkryć że tak naprawdę wiele ich łączy. Wystraczy otworzyć się na drugiego człowieka, poprosić o pomoc, zauważyć, że nie jesteśmy sami. Książkę czytało mi się bardzo dobrze, płynnie. Często powieści których akcja toczy się na wsi, zawierają zbyt długie, nużące opisy przyrody czy otoczenia, tutaj tego nie było. Wszystko wyważone, w punkt, autorka skupia uwagę czytelnika na tym co jest sednem tej opowieści. Czyli poprostu na ludziach i ich historii. Każdej z osobna a jednak tworzącej spójną całość.

Co sprawiło, że poczułaś się ostatnio szczęśliwa? Jakaś drobnostka, mała rzecz, a może coś wielkiego?

W małej podkarpackiej wsi mieszka wiele osób, które nie potrafią odnaleźć choć odrobiny szczęścia. Ich każdy dzień jest szary, ponury, zwłaszcza kiedy ulice pokryje gruba warstwa śniegu.

Jarzębina walczy ze swoją przeszłością, która nie pozwala o sobie zapomnieć, Wiesława cierpi po stracie męża, Jan próbuje jakkolwiek połączyć koniec z końcem, brakuje mu niemalże wszystkiego, a Dobrawa utknęła w relacji małżeńskiej. Do tego Lauri, który przyjeżdża do ciotki z Finlandii, bo tam nie potrafił odnaleźć iskry nadziei na lepsze jutro… Czy uda im się „dojrzeć do zmian” na lepsze… niestety nie wszystkim… a może jednak…

Często sięgamy po książki po to, aby zapomnieć o naszych problemach, ale bohaterowie również je mają, czasem bardzo poważne. I takie osoby spotkamy w świecie wykreowanym przez @[Adres usunięty]z . Gdzie nie spojrzysz tam jest cierpienie, ale może czasem warto się nad nim pochylić, aby coś zmienić w swoim życiu, aby dostrzec rozwiązanie, aby się na nie zdobyć, aby kolejne dni były lepsze. To właśnie okres świąteczny jest dobrym momentem na takie rozważania, bo przecież większość z nas marzy o tej wyjątkowej magii, która potrafi zdziałać cuda.

Zima, śnieg… czy mogą przynieść coś dobrego? A może serca ludzi wtedy zamarzają?

To historia, która porusza wiele trudnych tematów, przemoc w rodzinie, fizyczną i psychiczną, nie poradzenie sobie z traumami, utrata bliskich, śmierć, ale mimo panującego mrozu są takie momenty, które mogą roztopić lód, bo każdy z nas potrzebuje miłości, dostrzeżenia przez drugą osobę, wsparcia w trudnych chwilach. Warto wierzyć w ludzi, bo choć czasem odwracają od nas wzrok to właśnie te osoby potrafi mogą nam też pomóc.

To powieść skuta lodem, ale pokazująca, że warto czekać na słońca, które roztopi nawet te najbardziej zatwardziałe serca.

ZIMOWA OPOWIEŚĆ O TYM, ŻE ZLODOWACIAŁE SERCE ROZTOPIĆ MOŻE NAWET MROŹNA AURA

Powieść świąteczna zazwyczaj kojarzy nam się z sielskim klimatem, lukrowa atmosferą, kolorowymi światełkami, prezentami, Mikołajem, zapachem świątecznych potraw, jest nastrojowo, magicznie i wszystko zmierza do happy endu. OKRUCHY LODU to powieść, która została poprowadzona zupełnie inaczej. Zaczynamy od zimna, lodu, serc obudowanych skałami, problemów … .

Na pierwszym planie jest to przede wszystkim historia Lauriego i Jarzębiny, ale bohaterów z ważnym przekazem jest znacznie więcej. Poznajemy również Jana, Wiesławę, Dobrawę, Elizę i wielu innych. Każde z nich skrywa jakiś sekret mniej lub bardziej widoczny dla ludzi z otoczenia. Bohaterowie nie są szczęśliwi, jednak przyzwyczaili się do swojego życia, są mocno zakorzenieni w swojej codzienności i trudno im zrobić krok do przodu w kierunku zmian na lepsze. Czy świąteczny czas przyniesie im chociaż małe chwile radości?

Akcja książki dzieje się w małej podkarpackiej miejscowości. Wszyscy się tu dobrze znają i każdy wie co powiedzieć o swoich sąsiadach. Sensację wzbudza przyjazd Lauregio. Społeczność jest mała, ale w książce dzieje się dużo, zarówno dobrych jak i złych rzeczy. Patrycja Żurek dostarcza Czytelnikowi wielu emocji, pokazuje bolesną rzeczywistość, ludzkie problemy, niełatwe doświadczenia. Nie boi się w powieści świątecznej sięgać po trudne tematy takie jak: przemoc, uzależnia, śmierć bliskiej osoby. Do całej historie świetnie pasuje klimat zimy, która ma nie tylko znaczenie jako pora roku, ale też symboliczne związane ze zmianami i nadejściem wiosny, jako czasu zmian i nowych szans. Na policzkach czuć mróz, a pod nogami słychać jak skrzypi śnieg. Jest smutno i refleksyjnie, ale Autorce udało się też w doskonały sposób wrzucić między wersami iskierkę nadziei, uśmiechu, wiary w ludzi i dobro. Przyjemnie było poczuć odrobinę ciepła, zobaczyć szansę na wyjście z patowej sytuacji.

OKRUCHY LODU to książka tak zupełnie inna od tych pojawiających się na rynku w okresie świąt. Ma świetną zimową i tajemniczą okładkę oddająco klimat historii. Niesie przesłanie, skłania do przemyśleń i wywołuje lawinę emocji. Zabiegani, zajęci głupstwami, zapominamy, że wśród nas, tuż obok są osoby, które potrzebują pomocnej dłoni. Dobre słowo, akceptacja, wsparcie potrafią zdziałać cuda. OKRUCHY LODU to książka aktualna przez cały rok i zdecydowanie warta uwagi.

"Okruchy lodu" Patrycji Żurek to nie tylko zimowa powieść, ale prawdziwa podróż emocjonalna. Czytelnik odkryje nie tylko historie mieszkańców małej podkarpackiej wsi, ale też doświadczy niezwykłego klimatu, który jest znakiem rozpoznawczym twórczości Autorki.

Powieść ta jest pełna intensywnych emocji i trudnych doświadczeń. Jej bohaterowie zmagają się z problemami takimi jak uzależnienia, pracoholizm, ambicje, śmierć bliskich, czy przemoc domowa. Te życiowe wyzwania są przedstawione z niezwykłą głębią i wrażliwością, ukazując siłę ludzkiego ducha w obliczu przeciwności.

Patrycja Żurek wykazuje się niezwykłą empatią i wrażliwością. Oddaje emocje i myśli swoich postaci z wielką starannością. Ponadto Autorka – jak zawsze – buduje niezwykły klimat, w którym bliskość z przyrodą i naturą odgrywa kluczową rolę.

W "Okruchach lodu" szczególnie wyraźne stają się motywy wiary, które przeplatają się z codziennym życiem postaci, ukazując ich duchowe poszukiwania i wewnętrzne konflikty. Patrycja Żurek nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak hipokryzja obecna podczas Świąt czy ludzka zawiść, ale równocześnie pokazuje, że w najciemniejszych chwilach można znaleźć solidarność i wsparcie.

Czytelnik, który zanurzy się w powieść, znajdzie tu wiele – dużo ludzkiej krzywdy, momenty wzruszenia, jak i nadzieję oraz głęboką życiową mądrość. "Okruchy lodu" to lektura, która pozostaje z czytelnikiem długo po zamknięciu ostatniej strony. Przypomina, że każde zimne serce ma szansę na odnowę i ciepło. Polecam nie tylko na okres świąteczny!

❄ Mała podkarpacka wioska "na końcu świata" jest świadkiem wielu zdarzeń. Tuż przed Świętami przyjeżdża tam Lauri - młody mężczyzna, który chce zdystansować się od wydarzeń w swoim życiu oraz pragnie odwiedzić swoją ciotkę. Już na początku swojego pobytu poznaje tajemniczą kobietę imieniem Jarzębina. Na ponad 300 stronach powieści obserwujemy znajomość Lauriego i Jarzębiny, a także śledzimy losy mieszkańców wioski. Autorka porusza ważne tematy, [Adres usunięty]. przemoc domową, bezdomność, śmierć, tęsknotę za bliskimi oraz samotne święta.

❄ "Okruchy lodu" nie jest typową ciepłą powieścią świąteczną, gdzie wszystko ma swój happy end. Na kolejnych stronach czytelnikowi towarzyszą smutek, ból, traumy bohaterów. Książka niesie ze sobą wartościową treść i piękną historię, gdzie mimo trudności i przeciwności losu pojawia się to przysłowiowe światełko w tunelu. Mimo, że nie wszyscy bohaterowie odnajdują szczęście, powieść daje nadzieję na lepsze jutro i pokazuje, że miłość jest w stanie roztopić nawet tytułowe okruchy lodu między żebrami człowieka.

❄ Polecam 💙

Ta niepozorna z zewnątrz książka niesie ze sobą ogrom wartościowej treści. Na niewiele ponad trzystu stronach Autorka zmieściła losy bardzo różnych ludzi. Ich ścieżki zbiegają się w małej wsi na Podkarpaciu. W powietrzu czuć zbliżające się Święta Bożego Narodzenia, ale jak świętować kiedy dzieje się krzywda?

Dwójka głównych bohaterów to osoby z różnych środowisk. Lauri i Jarzębina. Fin i Polka. Dzieli ich wiele, ale i wiele łączy. Oboje naznaczeni przeszłością poszukują swego miejsca na ziemi.

Po pierwsze, to opowieść o próbie zaistnienia, chęci zasmakowania nowego, w założeniu lepszego życia. Łatwo jednak się zakrztusić i podjąć szereg błędnych decyzji. Niektórzy szukają ratunku w uzależnieniach, ale to droga w jedną stronę, powolne staczanie w dół. Nie każdy jest w stanie chwycić pomocną dłoń i odbić się od dna.

Równocześnie Pani Patrycja opowiada historię kobiet, które ślepo poddały się partnerom. Nie umieją powiedzieć dość i dać sobie szansy na lepsze życie. Co gorsze, za każdym razem znajdują wytłumaczenie dla swego oprawcy, który nie przebiera w środkach.

Między wierszami o uwagę proszą się bezdomność i ubóstwo, utrata kogoś bliskiego i perspektywa samotnych świąt.

Żeby nie było aż tak bardzo dramatycznie, przedświąteczny czas tchnie magiczną moc, a tląca się w bohaterach chęć niesienia dobra i zadośćuczynienia może dużo zdziałać. Uroku i klimatu dodają również wplecione w fabułę tradycje fińskie i dawne obyczaje polskie.

Do niewielkiej wsi na Podkarpaciu gdzie każdy zna każdego i wie o nim wszystko, lub prawie wszystko przyjeżdża Laurie żeby zdystansować się od ostatnich wydarzeń i przy okazji odwiedzić ciotkę. To właśnie tam poznaje mieszkańców ale i Jarzębinę, kobietę równie mocno skrzywdzoną przez los jak i on.

„Okruchy lodu” to pełna emocji historia gdzie nie brakuje trudnych czy pięknych momentów ale i głęboko skrywanych tajemnic. Obserwujemy niewielką społeczność gdzie każdy zna każdego i gdzie plotki rozprzestrzeniają się lotem błyskawicy. Są dla siebie jak rodzina, mogą na siebie liczyć ale nie brakuje tu niesnasek czy konfliktów. Pomimo, iż cała opowieść pełna jest bólu, smutku i porusza trudne tematy to nie brakuje tu nadziei, wsparcia ale i miłości. Choć nie łatwo czyta się o przemocy czy stracie to dzięki stylowi autorki opowieść nie przytłacza, a wręcz się przez nią płynie. Plastyczne opisy powodują, iż możemy poczuć się uczestnikami życia codziennego bohaterów poczuć zimno panujące na Podkarpaciu. Sami bohaterowie są bardzo ludzcy. Tak jak my popełniają błędy czy podejmują nie zawsze słuszne decyzje. Co istotne widzimy jak bohaterowie starają się wyciągać wnioski czy uczą się na własnych błędach choć nie jest to łatwe i wymaga czasu.

Warto sięgnąć po tą historię gdzie nie brakuje zimowej scenerii ale i nadziei na lepsze jutro.

Część.

Na rynku wydawniczym zaczynają pojawiać się zimowe oraz świąteczne pozycje książkowe i jedna już wpadła w  moje ręce.

Jest to najnowsza książka Patrycji Żurek „Okruchy lodu”, wydawnictwo Dragon.

Twórczość autorki znam i bardzo lubię, więc z przyjemnością zagłębiłam się w historię zawartą na kartach książki.

W powieści poznajemy kilkoro bohaterów, którzy  mają swoje sekrety i tajemnice, z którymi nie chcą dzielić się z otoczeniem. Jednak czas pokazuje, że nie jest to łatwe, a przeszłość zawsze będzie deptać im po piętach i nie da o sobie zapomnieć.

Główni bohaterowie są tacy sami jak my popełniają błędy, podejmując czasem nietrafne decyzje, a życie ich nie oszczędzało, więc oboje mają za sobą trudną i bolesną przeszłość. Jednak Jarzębina jak i Lauri próbują odnaleźć swoją drogę, która nie jest łatwa.

Autorka w sposób przystępny pisze i porusza w swoich powieściach wiele trudnych tematów między innymi przemoc domowa skierowana zarówno wobec dzieci jak i kobiet, a także związany z nią syndrom ofiary. Jednocześnie pokazuje jak bardzo ofiara jest uzależniona od swojego oprawcy, a otoczenie pomimo, że wie co się dzieje za drzwiami w czterech ścianach nie jest w stanie nic zrobić. Świadkami zdarzeń są dzieci, niejednokrotnie same doświadczają przemocy ze strony rodzica, przykre jednak jest to, że dzieje się to za cichym przyzwoleniem ze strony drugiego rodzica.

Otrzymałam piękną i poruszającą opowieść, pełną emocji, które momentami toczyły łzy po moich policzkach. Jest to historia pełna bólu, smutku, przemocy i związanej  z nią traumy, jednocześnie daje nadzieję na lepsze jutro, że w końcu przyjdzie szczęście, a skrywana miłość ujrzy promienie słoneczne.

Książkę Wam polecam.

Jarzębina jest bardzo lubiana w pewnej podkarpackiej wsi. Kobieta pełna wigoru, zawsze gotowa pomóc. Wszyscy wiedzą o jej dawnym życiu. A informacje które krążą są mniej lub bardziej prawdziwe. Lauri ucieka z Helsinek. Zostawia za sobą dom rodzinny i pracę w policji. Gdy spotyka na swojej drodze Jarzkę ma pewność, że jego osąd jest właściwy. Czy na pewno?

"Okruchy lodu" to najlepsza książka Patrycji Żurek i od razu Wam ją polecam. Jest to lektura poruszająca niezwykle trudne i poważne tematy a napisana jest w piękny i klimatyczny sposób.

Zamknięta społeczność, wieś w której każdy ma swoje za uszami i swoje problemy. Gdzie ludzie nie odwracają oczu, a historie bohaterów przeplatają się jak oczka w zimowym swetrze. Autorka nakreśliła barwne postci z pokiereszowaną linią życia. A zrobiła to w sposób znakomity. Czytając czujemy jak okruchy lodu osiadają na naszej skórze, wdzierają się w nasze serce, by za chwilę stopnieć pod wpływem dobra.

To przepiękna historia naznaczona bólem, przemocą, odrzuceniem, zagubieniem i traumą. Autorka pokazuje różne oblicza cierpienia, przepracowanie własnych emocji, zmierzenie się z przeszłością i jej demonami. Tytułowe okruchy lodu czuć zarówno w powietrzu jak i w sercach bohaterów. Czytelnik przemierza ścieżki ich życia, które doprowadziły do takich skutków. Wraz z bohaterami mierzy się z ich przeszłością i dokonuje zmiany w teraźniejszości. To opowieść o drugich szansach, o tym że nie jest za późno, by zacząć od nowa, że przeszłość nas nie skreśla.

Pomimo ogromu cierpienia trudno odłożyć tę książkę i przejść do własnej codzienności. Ta historia trzyma nas mocno i pozostawia trwały ślad w sercu. To absolutnie ważna zimowa powieść. Druga na mojej czytelniczej drodze tak mocna i wstrząsająca. Czytajcie!

Współpraca reklamowa