Oko Horusa

[Adres usunięty]

Jak zapewne łatwo się domyślić, "Oko Horusa" przyciągnęło moją uwagę swoją genialną okładką. To magnetyzujące spojrzenie kobiety i idealne połączenie czerni i złota od razu skradły moje serce. Opis zapowiadał pasjonującą lekturę, dlatego z niecierpliwością rozpoczęłam z bohaterami przygodę, której celem była nieśmiertelność...

Jeszcze nigdy marzenie o nieśmiertelności nie było tak bliskie spełnienia… Kiedy Hatszepsut, kobieta faraon, zbliża się do kresu życia, pozostawia po sobie przesłanie, spisane na papirusie przez jej architekta i kochanka Senenmuta. To właśnie ono jest kluczem do znalezienia odpowiedzi na pytanie: czy to możliwe, by człowiek stał się nieśmiertelny?

Mijają wieki, a tajemnica Hatszepsut wciąż spędza sen z powiek zarówno naukowcom, jak i wielkim tego świata. Wkrótce do ich grona dołączy były najemnik Benedict Rutherford, obecnie właściciel biura detektywistycznego w Londynie. W jego ręce trafia zagadkowy wisior w kształcie oka, a przyjaciel zaprasza go do Egiptu na uroczyste otwarcie Świątyni Miliona Lat. Rutherford nie wie jeszcze, że właśnie został wplątany w wielką międzynarodową intrygę, która może doprowadzić do rozwiązania zagadki nieśmiertelności.

"Oko Horusa" czyta się bardzo szybko, nie tylko przez wzgląd na króciutkie rozdziały, ale i pędząca akcje. Autorka nie daje czytelnikowi czasu na głębszy oddech, zasypuje go ciągłymi zwrotami akcji.

W tej historii jest mnóstwo bohaterów. Większość z nich jest narratorem opowieści. Kilkustronicowe rozdziały opowiedziane są z perspektywy tyłu postaci, że bywały momenty gdy się gubiłam: kto jest kim i w jakim momencie urwał się jego wątek. Przez ich mnogość, zostały one niedopracowane. Ciężko znaleźć tu porządne opisy bohaterów, przez co trudno ich sobie wizualizować, a co za tym idzie - zżyć się z nimi.

Jestem pod wrażaniem przygotowania merytorycznego autorki. W historii tej znajdziecie mnóstwo opisów Kairu czy też innych wschodnich miejscowości.

Zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało. Zabrakło mi jakiegoś mocnego wydarzenia. Poza tym nie znamy zakończenia losów bohaterów, nawet tych najistotniejszych. Podsumowując, pod względem całości, "Oko Horusa" było ciekawa powieścią, która szybko pochłonęłam. Nie jestem jednak pewna, czy zostanie w mej pamięci na dłużej...

Moja ocena: 6/10

Oko Horusa Joli Czemiel to bardzo dobrze skonstruowana książka kryminalno-sensacyjna opowiadająca ciekawą historię o poszukiwaniu ludzkiej nieśmiertelności. Egipt ukazany w czasach współczesnych jak i starodawnych. Wartka akcja i przede wszystkim zagadka której rozwiązanie trzyma w napięciu przez cały czas czytania książki. Świetnie napisani bohaterowie dzięki którym moja immersja była jeszcze większa. Książka jest tak wciągająca, że przeczytałem ją w jeden wieczór. Książka ma 440 stron, ale w ogóle tego nie czuć. Spójność historii oraz to jak jest ona poprowadzona sprawiają, że nie mogłem się od niej oderwać.

„Oko Horusa” to powieść, która wzbudziła moje zainteresowanie. Fabuła utrzymana w egipskim klimacie, grobowce faraonów, a do tego przystojny detektyw, który stawia swoje życie na szali niebezpieczeństwa – to składniki idealnej książki.

Benedict Rutherford, to mężczyzna, który zawsze obronną ręką potrafi wyjść z najgorszej sytuacji, jego spryt i wrodzona inteligencja ułatwiają mu niekiedy wypełnianie bardzo poważnych i jednocześnie niebezpiecznych misji. Osobnik znany wszystkim jednostkom specjalnym, czasami jest solą w oku dla pewnych osób.

Pewnego razu spiesząc się przed deszczem Benedict zostaje zaczepiony przez mężczyznę, który trzyma w ręku jakieś zawiniątko i twierdzi, że rzecz ta została zgubiona przez głównego bohatera.

Zaskoczony Benedict w pierwszym odruchu bierze tę rzecz, ale kiedy stwierdza, że jednak nie należy to do niego, zostaje sam na ulicy. Rzecz ta, znajdująca się w pożółkłym materiale na zawsze zmieni dotychczasowe życie Benedicta, stanie się także powodem wycieczki do egzotycznego Egiptu.

Po tym wydarzeniu zostajemy nagle wrzuceni przez autorkę w środek akcji. Instytucja, która zajmuje się badaniami nad nowo odkrytą świątynią w Luksorze dostaje pozwolenie na prowadzenie dalszych badań od laboratorium w Singapurze. Przeplatając oba te wątki wzajemnie, udajemy się razem z bohaterami na teren Kairu. Przyjeżdża także Benedict, na prośbę kolegi – profesora, stawia się na uroczystym otwarciu świątyni. Jedyne co nie przestaje dziwić mężczyzny, to bardzo specyficzna prośba profesora, która stała się niejako powodem jego wycieczki do Egiptu.

Nagle okazuje się, że profesor znika w tajemniczych okolicznościach. Zaraz po bankiecie wymeldowuje się z hotelu i znika, jak kamień w wodzie.

Po kilku rozdziałach nagle przenosimy się w okolice ruin domu. Grupka groźnie wyglądających mężczyzn, nielegalnie wykopuje tajemniczy przedmiot, który ma zawierać tajemnicę strzeżoną przez stulecia.

Książka „Oko Horusa” wzbudziła moje zainteresowanie z powodu akcji osadzenia głównych bohaterów. Podkreślam bohaterów, ponieważ rozdziały poprowadzone są z paru różnych punktów widzenia. Dlatego nie nastawiajmy się na jednego głównego. Egipt od zawsze gdzieś tam odznaczał się w moich kręgach zainteresowania. Widząc tak zachęcającą książkę ucieszyłam się, że mogę zgłębić nierozwiązane tajemnice grobowców faraonów. Jednak po paru rozdziałach czekała na mnie niespodzianka. Doczekałam się cząstki tekstu, który był retrospekcją, a akcja działa się w czasach przed nasza erą. Akcja natomiast w całej książce pędziła naprawdę szybko, autorka tak poprowadziła wydarzenia, że na końcu ciągle dowiadywałam się nowych rzeczy. W pewnym momencie dopadło mnie wrażenie, że momentami książka ta przypomina mi powieści Dana Browna. Jednak dla całkowitego zrozumienia spójności tekstu musimy dokładnie przeczytać wstęp na początku. Dzięki niemu po przeczytanej lekturze jesteśmy w stanie w pełni zrozumieć fabułę i niektóre aluzje w książce.

Myślę, że „Oko Horusa” to idealna książka dla poszukiwaczy przygód.

Polecamy: Dobre Recenzje

Często możemy spotkać się z dosyć banalnym stwierdzeniem, że książka jest swego rodzaju biletem w podróż do innego świata. Mając przed sobą dobrą lekturę i parę godzin wolnego czasu, jesteśmy w stanie przenieść się w miejsca, w których w rzeczywistości nasza noga nigdy nie postanie. Tak właśnie jest w przypadku Oka Horusa Joli Czemiel.

Na kartach powieści autorka odbywa z nami podróż ku Starożytnemu Egiptu, który przeplata się z wątkami osadzonymi w czasach teraźniejszych. Kto z nas widząc zdjęcia w podręczniku do historii, chociaż raz nie marzył o tym aby przenieść się w tamte rejony, i na własne oczy zobaczyć potęgę piramid, poczuć na swojej skórze palące słońce, swędzący piach, wdychać w płuca wilgotne powietrze pochodzące z grobowców?

Ta powieść to idealna gratka dla osób, które chcą wsiąść w kapsułę czasu i przenieść się wiele lat wstecz. Oprócz głównego wątku rozwiązania zagadki nieśmiertelności, poznajemy czasy za Panowania Hatszepsut, kobiety mające w sobie siłę by panować nad krajem w czasach, gdy to domeną mężczyzn była dominacja, zaglądamy do więzień, przechadzamy się po Kairskim „mieście umarłych”, poraża nas życie biednych ludzi w zestawieniu luksusowych Londyńskich apartamentów.

Głównym wątkiem w tej cudownej otoczce jest oczywiście tajemnica nieśmiertelności, do której rozwiązania stara się dojść główny bohater, wplątany w międzynarodową intrygę wbrew swojej woli. Sekret władczyni Hatszepsut od wielu lat jest zagadką, a w jego ujawnienie zaangażowanych jest bardzo dużo ludzi, niekoniecznie powołanych. Podczas gdy sądzimy, że jesteśmy już blisko rozwiązania strzeżonej tajemnicy, otwierają się przed nami kolejne drzwi, kolejne zagadki i przeszkody.

Emocji dodaje fakt, iż Benedict nie jest jedyną osobą która chce poznać ową tajemnicę. Przez strony powieści przewija się cała gama różnych postaci, co do których nigdy nie możemy być pewni, czarne charaktery zwodzą i przybierają maski, po to by po chwili znów zmienić taktykę. Ciężko jest odróżnić, i jednoznacznie stwierdzić kto do końca pozostanie dobry, bo nie każdy jest tym, za kogo się podaje. Rozdziały pisane są z perspektywy różnych bohaterów, co pomaga nam poszerzyć nasze spojrzenie na akcje powieści.

Dla mnie to powieść idealna dla fanów intryg. Rozbudowana i pędząca akcja sprawia że nie sposób się nudzić. Okładka działa wręcz magnetycznie, i z całą pewnością zachęca do sięgnięcia po tę pozycję. Czytając czuję niedosyt opisu Egiptu, który mógłby zostać bardziej rozbudowany. Nie jest to duży minus, ponieważ na każdej stronie widać, iż autorka przygotowała się doskonale do napisania tej pozycji.

Benedict Rutherford został wplątany w aferę na skalę światową wbrew sobie. Kiedy zdał sobie sprawę z rozmiaru kłopotów, było już za późno aby dyskretnie się wycofać. Podróż do Egiptu i spotkanie z przyjacielem, do którego nie doszło, to tylko początek gry na śmierć i życie. Życie długowieczne. Tajemnica Hatszepsut i jej architekta od wieków stanowią nierozwiązalną zagadkę dla badaczy, archeologów, łowców skarbów, naukowców. Każdy nowoodkryty element układanki wskazuje kolejnych uwikłanych w przestępstwo i poszukiwania.

Główny wątek jest zajmujący i bardzo ciekawy, należy jednak zwrócić uwagę na wątki poboczne, które wnoszą wiele do akcji. Tajemnica dwukolorowych oczu, niespotykanego podobieństwa niespokrewnionych ze sobą osób, nielegalnego przemytu zabytków starożytnego Egiptu. Niespotykany instynkt detektywa pomaga mu wyjść obronną ręką z każdego niebezpieczeństwa. Wróg zdaje się wychylać głowę z każdej strony, przybierając twarze przyjaciół. Nie można nikomu ufać, a jakakolwiek współpraca obarczona jest ogromnym ryzykiem i niepewnością. W tle głównych wydarzeń Czytelnik może zaobserwować gwarne życie w Egipcie, uliczny tłok. Kiedy zaczyna się pogoń za pieczęcią i detektywem, nie ma osoby, która nie chciałaby go schwytać.

Książka dobrze napisana, czyta się ją szybko, z zainteresowaniem. Ciekawe są rozdziały z perspektywy architekta Senenmuta, gdzie uchylony zostaje rąbek tajemnicy skrywanej przez wieki. Pomysł na książkę bardzo mi się podoba. Akcja dobrze zaplanowana i rozłożona w czasie. Liczne zwroty akcji nie pozwalają Czytelnikowi się nudzić. Opisywane wydarzenia obejmują kilka krajów, przez co całość jest jeszcze bardziej dynamiczna. Bohaterowie są zróżnicowani, każdy z nich wnosi coś innego do akcji. Na początku wszystko zdaje się być zawiłe, pozbawione sensu, jednak w trakcie czytania, odkrywa się coraz więcej pasujących do siebie elementów. Zakończenie było przewidywalne, chociaż na podstawie zebranych w czasie czytania informacji, oczekiwane. Szkoda, ponieważ liczyłam na coś bardziej zaskakującego.

Jako, że uwielbiam motyw Egiptu i jego tajemnic, to byłam bardzo podekscytowana gdy sięgałam po tę książkę. Od pierwszych stron historia bardzo szybko się toczy i występują w niej liczne zwroty akcji, które trzymają w napięciu i pobudzają ciekawość na to jak potoczą się losy bohaterów.

Skoro już o nich mowa, to uważam, że są całkiem w porządku wykreowani i dość interesujący, jednak przyznam szczerze, że nie przywiązałam się do nich zbytnio.

Myślę, że wielką zaletą powieści są pojawiające się co jakiś czas retrospekcje z czasów starożytności, w których pierwsze skrzypce odgrywała królowa Hatszepsut. Moim zdaniem dodały one cudownego klimatu i dopełniły całokształt.

Podsumowując, książka zrobiła na mnie dobre wrażenie, bardzo przyjemnie i szybko się ją czyta, a sama intryga jest interesująca i dobrze skonstruowana.

Serdecznie polecam Wam tę pozycję, bo można się przy niej naprawdę dobrze bawić! 😄