Ognisty medalion

Niby czytałam ją z zainteresowaniem, ale była tu tak mnoga ilość wydarzeń i postaci, że nie bardzo wiedziałam, czy o tej osobie już czytałam, czy dopiero się pojawiła. To historia drugiej wojny światowej, więc nic dziwnego, że przewija się przez nią taki ogrom osób. Napisana jakby z dystansem, nie mamy przeżywać tego, co się działo, tylko się o tym dowiedzieć, by pamiętać jak wielu ludzi poległo za sam fakt, że istnieli. Z wielkim okrucieństwem są opisane sceny śmierci, a raczej egzekucji, jaka ktoś tu przeprowadził na winnych ich zadaniem ludziach. Nawet na małym chłopcu, którego musieli dobijać, gdyż nie chciał tak zwyczajnie umrzeć jak pozostała część jego rodziny. Cieszy mnie tylko, że te sceny były przekazywane na chłodno, bez większych uczuć. Nie poświęcano im większego czasu, jakby czyjaś śmierć była tutaj elementem, który musiał się wydarzyć i tyle. Nie było też osób, które miałyby za nimi tęsknić, jakby przewozili zniszczone ubrania, które wrzucano do szybu, a nie ludzkie zwłoki. Rozkaz zawsze był rozkazem i niewykonany groził śmiercią, więc nikt z tym nie polemizował, nawet jeśli uważali, że czegoś zrobić nie powinni. Wyrzuty sumienia były lepsze od utraty życia. Kilka razy robiłam sobie od niej przerwę, by przemyśleć to o czym się tutaj dowiedziałam. Cała opowieść poznamy z czasu obecnego i tego bardzo dawnego. Tutaj poszukują medalionu, o którym przeczytamy w czasie dawniejszym. Tam będzie opisane gdzie był, kto go ukrył i co zamierzano z tym robić. Obecnie stanowi wielką zagadkę, którą chcą rozwikłać. Jak nie trudno się domyśleć, cały medalion interesuje wiele osób, więc możecie się przygotować na niezwykłą podróż, która będzie bardzo niebezpieczna, ale i z dreszczykiem emocji, któremu towarzyszyć będzie miłe uczucie. Te opisy wojny nieco odgradzały piękno widoków, które autorka dla nas przemycała. Wile miejsc poznamy dość dokładnie i to one są barwą dla tej opowieści. Pomimo tego, że czytało mi się ją nieco ciężko, gdyż wymagała ode mnie skupienia, nadal wyrażam szacunek dla pióra autorki. Podejrzewam, ze w innych okolicznościach byłabym nią zachwycona:-)

Życie Any Gracii – Brest od czasu odnalezienia Astrologa przetoczyło się niczym w kalejdoskopie. Szczęśliwe małżeństwo i bolesne rozstanie, zmiana pracy i oddalenie się od przyjaciół. Kto wie, jak potoczyłoby się dalej, gdyby nie uparty cień przeszłości.

Gdy na drodze Any staje Martin Loshe wszystko znowu nabiera rumieńców.

Ognisty medalion stanowi kontynuację Szmaragdowej tablicy i utrzymany jest w niemal identycznym stylu. Mamy więc w nim niejako dwa spojrzenia. Jedno to teraźniejszość i perypetie Anny próbującej na wyścigi z czasem odnaleźć zaginiony medalion, drugie to zwierciadło przeszłości. Wspomnienia i zapiski drogi jaką przebył artefakt i ludzi, którzy byli jego strażnikami. Owiane tajemnicą i złą sławą postacie, prawdziwi bohaterowie a czasem ludzie, którzy po prostu chcieli żyć.

Mimo, że główna bohaterka Ognistego medalionu jest niezwykle naiwna i czasem pozbawiona wyobraźni tej książce uniesposób odmówić uroku. Tak tutaj, jak w pierwszym tomie, niezwykle przemawia do mnie sposób, w jaki autorka przejawia siłę przyjaźni, nawet jeśli dwoje bohaterów rozdzielają setki kilometrów, potrafią zadbać o łączące ich relacje, wspomóc jedno drugie i nigdy nie zawodzą. Tak samo jest i z miłością, Carla Montero zdecydowanie wie, jak budować uczucia między swoimi postaciami, tak by czytelnikowi wydawały się jak najprawdziwsze.

Podsumowując Ognisty medalion to kawał świetnej książki, pełnej przygód, zwrotów akcji, zaginionych skarbów i pościgów ze złoczyńcami, pełnej ciężkiej pracy archiwalnej i poszukiwań przez wieki, tego co historia próbowała ukryć i trudnych wyborów moralnych.

Ognisty medalion to jak najlepiej skrojone połączenie programów Wołoszańskiego z serialem Łowcy skarbów: piękna pani doktor, która musi odnaleźć zaginiony artefakt, źli potomkowie nazistów, próbujący jej przeszkodzić i jakiś przystojniak czy dwóch na horyzoncie.

Zdecydowanie jest co poczytać! Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Domowi Wydawniczemu Rebis

#współpracareklamowa

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

Bardzo przeze mnie wyczekiwana kontynuacja "Szmaragdowej tablicy" już przeczytana! Przyznam, na ponad 500 stronach sporo się dzieje. Podróż to wielowymiarowa. W różnych okresach się rozgrywa; 1486, 1945, 2000-któryś tam. W wielu miejscach toczy; Mediolan, Petersburg, Moskwa, Berlin. Wiele historycznych odniesień przy tym przytacza; od Medyceuszy, Romanowów po masonów, bałtyckich Niemców, Towarzystwo Thule do…misji Apollo 11.

Nawet i Rasputin tu swoją rolę miał rozpisaną.

Powieść trudno zaszeregować; mieszają się w niej historyczne fakty, obyczajowe tajemnice rodzinne, najprawdziwsza sztuka i fikcyjne morderstwa (choć tak naprawdę mnóstwo ludzi przez sztukę w czasach drugiej wojny światowej zginęło!). Jest też sporo miłości i odrobina seksu, bo i panów zabiegających o Ana, główną bohaterkę, jak mrówków. A cały ten chaos za sprawą Medalionu Hirama, magicznej relikwii należącej do architekta Świątyni Salomona. Wielu go pragnie, trwa wyścig z czasem. Kto go odnajdzie pierwszy?

Wiele wątków, które choć z początku mogą przyprawić o ból głowy, z każdą stroną otrzymują własne miejsce w szeregu. Mnóstwo retrospekcji, podkręcających fabułę, nadających jej tajemniczości i sprawnie wciągających czytelnika w zawiłą historię Medalionu. Zapewniam, w tym chaosie jest metoda mimo, że książkę nie czyta się łatwo. Wymaga skupienia, dobrej pamięci i… znajomości pierwszej części. Choć, nie ukrywam, mniej mi się od niej podobała. Oparta na tym samym schemacie, straciła świeżość i efekt zaskoczenia. Ale nic to! Obie części jak już się rozkręciły, jak nabrały tempa to trudno mi się było od nich oderwać. Polecam!

Pamiętacie cudowną powieść "Szmaragdowa tablica" pióra Carli Montero? Dziś autorka powraca z kontynuacją swojej wyjątkowej powieści i ponownie zabiera nas w bajeczne, klimatyczne miejsca, by wzbudzić nasze (a także bohaterów) porywy serca.

Chociaż oba tomy łączy osoba głównej bohaterki to na upartego możecie czytać je bez zachowania chronologii a w opisanej historii i tak się odnajdziecie. Podążamy podobnym schematem, sięgamy po wydarzenia z przeszłości w konfrontacji z tym co dzieje się aktualnie a ta dwutorowość wydarzeń pozwala na wprowadzenie wielu dopracowanych wątków. Autorka nie zwalnia tempa, po raz kolejny zasypuje nas informacjami na temat miłości do sztuki a także wielkiego oddania wobec drugiego człowieka, udowadniając, że niezależnie od czasów i miejsca, każdy ma szansę znaleźć pisaną sobie połówkę.

W tej części przenosimy się do Madrytu XXI wieku oraz Berlina roku 1945. Ana García-Brest, historyczka sztuki mierzy się z kolejnym wyzwaniem po otrzymaniu intrygującego listu od poznanego wcześniej Martina Lohsego. Potrzebuje jej pomocy, by odnaleźć cenionym medalion Hirama, który przepadł po zamordowaniu włoskiego magnata. Okazuje się, że już w przeszłości ktoś polował na ten medalion a był to człowiek bezwzględny i pozbawiony skrupułów. Czy podróż po Europie pozwoli zatem odkryć prawdę na temat aktualnych oraz przeszłych wydarzeń?

To bogata w doświadczenia fabuła, która ani przez moment nie zwalnia tempa. Na ponad pięciuset stronach rozgrywa się napisana z rozmachem imponująca akcja, w której każdy czyn bohaterów wydaje się mieć podwójne znaczenie. Autorka nie szczędzi nam emocji, trudnych chwil czy momentów wzruszeń a to wszystko w oparciu o pasję związaną z, jak się okazało, niebezpiecznym zawodem. O relikwię walczyć będzie wielu, jedni będą chcieli ją ochronić, inni nie będą mieli dobrych intencji, ale tym sposobem nakreśli się obraz walki o najcenniejsze elementy przeszłości, które przypomną także to co niechlubne dla naszej historii.

"Ognisty medalion" to kolejna niesamowita powieść pióra Carli Montero. Historia pełna uniesień, przyspieszonego bicia serca a także niebezpieczeństwa. Wydawać by się mogło, że sztuka i historia niewiele wspólnego mają z lawiną emocji a jednak czytając powyższą powieść z zapartym tchem przewracałam kolejne strony. To opowieść o pasji, miłości, człowieczeństwie a także ludzkiej bezwzględności zamknięta w pętli czasu, która jak się okazało, ma także ponadczasowy wydźwięk.

Prawdziwa uczta dla koneserów literatury pięknej. Druga część losów bohaterki totalnie mnie urzekła. Jest w tej książce magia, cała fabuła toczy się powoli i co dziwne... Podoba mi się. Pomimo tego, że nie lubię powolnego rozwoju wydarzeń, to ta książka naprawdę wzbudziła we mnie ogromne refleksje. Dodatkowo została pięknie wydana. Okładka przyciąga czytelnika jak magnes. Bez wątpienia, jeszcze nie raz sięgnę po książki autorstwa Montero. Jestem ciekawa opinii innych czytelników. Ja ze swojej strony gorąco polecam.