Ofiara. Komisarz Eryk Deryło. Tom 2

⭐RECENZJA⭐

Akcja #czytamMaxaCzornyja nadal trwa! Zapraszam do zapisów, jak i zapoznania się z naszymi opiniami, recenzjami co do twórczości pisarza @maxczornyj! 😎

🤯

W Lublinie policja przerywa serię okrutnych zabójstw, jednak nie na długo. Podejrzewają, że w mieście grasuje naśladowca. Sprawca brutalnych mordów chce wciągnąć komisarza Deryło w tę swoją chorą grę. Mężczyzna nie waha się ani sekundy i podejmuje to wyzwanie. W między czasie Eryk musi zadbać o bezpieczeństwo swojej żony i córki. Czy komisarz odnajdzie prawdziwego mordercę i powstrzyma go przed kolejnymi zabójstwami?

🤯

"Ofiara" to drugi tom serii o komisarzu Eryku Deryło, który od pierwszych stron przyciąga uwagę i nie może puścić do końca powieści. Język oraz styl napisanej lektury przez pisarza @maxczornyj jest przyjemny, lekki i bardzo łatwo przyswajalny, co spowodowało ekspresowe przeczytanie książki. Uważam również, że kunszt pisarski autora jest niepowtarzalny, nieskazitelny i taki oryginalny. Max stworzył postać, którą od razu się lubi i chce się ją poznać od A do Z. Dobrze, że można poznać komisarza Eryka Deryło już w pierwszym tomie i w kolejnym, poznajemy go jeszcze lepiej. Ta postać od początku ujęła mnie swoją dociekliwością podczas szukania zbrodniarzy oraz swoim dość specyficznym charakterem i tą swoją upartością! Właśnie to cenię u bohaterów! Dodatkowo postacie pierwszoplanowe były doskonale wykreowane. Ich sposób bycia, ich reakcje na różne sprawy - to było takie, momentami realne. Czarny charakter był niewyobrażalnie "namacalne" i taki przerażający, co powodowało, że mózg mi parował, a o papce z mózgu nie wspomnę 🤣😂 Jeśli chodzi o historie w ów książce to jest ona świetnie napisana, akcja goni akcję, a jej zwroty zwalają z nóg i pomiatają człowiekiem 😵 Niektóre mroczne, brutalne oraz krwawe opisy powodowały we mnie zadowolenie, bo właśnie tego oczekiwałam od tej lektury! 😁😎 Powieść jest lekturą dla miłośników, którym niestraszna jest brutalność opisów oraz mocne wrażenia. Książka ta nie jest dla każdego, ale każdego zachęcam i namawiam do zapoznania się z całą serią! Zarówno "Ofiara", jak i pierwszy tom cyklu, "Grzech" są dla osób o stalowych nerwach oraz dla osób, które uwielbiają czytać krwawe i obrzydliwe opisy morderstw i nie tylko. Cóż mogę jeszcze dodać? Wydaje mi się, że wszystko zostało już napisane 😉 Nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić Was do sięgnięcia po lektury z udziałem świetnego bohatera, którym jest komisarz Eryk Deryło! 😈 Zaczytanego! 😘

🤯

"Cóż bowiem jest ważniejsze, ofiara czy ołtarz, który uświęca ofiarę?" Mt 23, 19

🤯

Książkę otrzymałam do akcji #czytamMaxaCzornyja od @wydawnictwofilia @filiamrocznastrona za co bardzo dziękuję 🤗💚🤗

🤯

Max Czornyj

"Ofiara"

* "Nic, co ludzie, nie jest wieczne. Nic, co wieczne, nie jest ani dobre, ani złe."

Ałć, kurcze ałć. Kiedy myślisz, że to początek książki i pewnie będzie się rozkręcać, kurcze! Nic bardziej mylnego Pan Czornyj potrafi zaskoczyć od pierwszych stron, ale wiecie co? To było dobre, wręcz genialne i aż mnie zabolało 🙈

Książki od maxczornyj wciągają na całego, jak już zaczniesz czytać, i historia Cię wciągnie bez reszty, to przepadasz i czytasz, bo nie potrafisz przerwać i nic Ci nie przeszkadza podczas czytania nic. 😍

Zacznijmy od początku.

[ Serię okrutnych zabójstw dokonanych w Lublinie przerwała policyjna iblawa. Nie na długo. W mieście prawdopodobnie pojawił się naśladowca, równie przebiegły i sadystyczny. Nikt nie chce dopuścić do siebie myśli, że zabójca pozostał na wolności.

Porwana zostaje kolejna kobieta. Sprawca najwyraźniej próbuje wciągnąć do swojej upiornej rozgrywki Eryka Deryłę. Impulsywny komisarz nie waha się podjąć wyzwania. Jednocześnie musi jednak zadbać o bezpieczeństwo własnej rodziny, i to bez względu na koszty. Uwikłany w okrutną grę i zagrożony dyscyplinarną zsyłką, stara się uprzedzić seryjnego mordercę.] - opis

Akcja książki rozpoczyna się dokładnie w tym samym momencie, w którym zakończył się poprzedni tom. Już na samym początku otrzymujemy bardzo mocne uderzenie, po którym wrażliwsi czytelnicy odłożą książkę na półkę. Ale o tym już wspomniałam wyżej. 🙈

Jednak w dalszej części jest zdecydowanie mniej makabrycznie, a powieść zmienia się w porządny thriller psychologiczny, taki po którym będziecie uważnie przyglądali się osobą, których nie znacie.

Opisy w tej części są bardziej smaczne i szybko można powiedzieć, że boli, ponieważ autor ubrał wszystko w słowa tak, że czytając widzimy to, a uwierzcie mi nie wszystko chcielibyście zobaczyć czy poczuć.

👉Autor stworzył straszne obrazy opisywane przez człowieka w masce, a obok znanych nam już śledczych czy profilera Tracza, którego było w tej części zdecydowanie więcej co bardzo przypadło mi do gustu, ponieważ jestem ciekawa jak to wszystko wygląda od strony złożenia głowy, że tak powiem. Poznamy również nowych bohaterów, którzy będą z nami na dłużej, bądź też nie, lecz jedno jest pewne, zapłatą za grzech jest śmierć.

Rozdziały mamy krótkie, które kończą się w takich momentach, że nie sposób jest przestać czytać.

Emocji tutaj nie zabraknie, tego możecie być pewni, ja czułam się jak na rollercosterze. Raz czułam strach, miałam ciarki na plecach, a innym razem nie czułam nic, bo nie chciałam czuć.

A zakończenie! Nie pozostaje mi nic innego jak wieczorem już się zabrać za kolejną część! Pochłonęła mnie seria bez reszty 🤭

Drugi tom serii o komisarzu Deryle. Cztery Iks znowu atakuje i porywa młodą kobietę . Za wszelką cenę chce, by Deryło się z nim spotkał twarzą w twarz. Dziewczyna jest przetrzymywana w nieludzkich warunkach - ze zwłokami. Morderca jednak nie odpuszcza i szuka i porywa coraz więcej osób.

Jednocześnie autor przybliża nam rodzinę komisarza - żonę Ewę oraz córkę Wiktorie, która cierpi na swego rodzaju PTSD. Miewa wahania nastroju i nie jest sobą . Deryło prosi żonę, żeby wyjechała wraz z córką do ośrodka dla policjantów - tam będą z dala od Cztery Iks.

Czy Deryło dorwie w końcu mordercę? Jaka prawda kryje się w tej całej historii ?

⭐⭐⭐

Kolejny tom za mną. Z książki na książkę totalnie zakochuje się w powieściach pana Maxa. Akcja zaskakująca, opisy krawawe jak cholera . Uwielbiam ! I polecam ❤️

Świetna kontynuacja. Utrzymana na poziomie. Jest akcja, jest niepewność i zaskoczenie. Niczego za dużo, niczego za mało, aż chce się czytać następną część.

Pod choinkę otrzymałam pakiet książek o komisarzu Deryle. Wcześniej nie czytałam nic Maxa Czornyja. Po przeczytaniu Grzechu zakochałam się w jego twórczości. Ofiara jest oczywiście równie dobra. Trzyma w napięciu, nie nudzi, sprawia, że myśli się o niej w każdej możliwej chwili. Na pewno po przeczytaniu tej serii sięgnę po kolejne książki naszego doskonałego polskiego Pisarza.

ak wiecie pierwszy tom tej serii podobał mi się bardzo. Dalszych, zgodnie z sugestią autora, słucham w formie audiobooków. Głos Roberta Jarocińskiego wspaniale współgra z pisarstwem Czornyja i nadaje mu wyjątkowy wymiar interpretacyjny. Dziękuję, Max! Gdyby ktoś był zainteresowany, to wszystkie audiobooki z tej serii dostępne są w Storytel.

Cztery X powrócił. Czy tym razem uda się komisarzowi Deryle rozgryźć sposób myślenia tego religijnego psychopaty? Czy uda się schwytać makabrycznego zabójce? I jak śledztwo odbije się na relacjach rodzinnych policjanta?

Napiszę bardzo szczerze - "Ofiara" nie jest tak dobra jak "Grzech" Mnie w niej czegoś zabrakło, choć niedosyt rekompensuje zakończenie. To ono sprawiło, że praktycznie bez żadnej przerwy zaczęłam słuchać trzeciego tomu, czyli "Pokuty".

Zakończenie pierwszego tomu nie dawało mi spokoju, więc w niedługim czasie postanowiłam zapoznać się z jego kontynuacją.

Sprawca brutalnych porwań i zabójstw nadal nie został ujęty. Okazuje się, że uderzył w bliską osobę jednego z prowadzących śledztwo. Tymczasem zaczynają znikać kolejne osoby. Czy to ta sama osoba czy już może naśladowca?

Książka wciąga od pierwszej strony i naprawdę trudno się od niej oderwać. Na szczęście wiem, że przede mną jeszcze kolejne tomy, więc nie muszę jej czytać za jednym posiedzeniem, bo i tak w ekspresowym tempie nie zapoznam się z całością.

Wydaje mi się, że w tym tomie jest mniej brutalności, niż w pierwszej części. Akcja jednak niesamowicie gna do przodu, a zakończenie znów powoduje, że z chęcią w ciągu następnych dni zapoznam się już z tomem trzecim.

,,Ofiara" to książka, którą należy czytać po zapoznaniu się z pierwszą częścią, gdyż bez jej znajomości za wiele nie zrozumiemy z tej powieści.

Po przeczytaniu rewelacyjnego „Grzechu”, z wielkimi nadziejami sięgnąłem po kolejną część trylogii o komisarzu Eryku Deryle. Czy było warto? Tak!

Max Czornyj urodził się 6 września 1989 w Lublinie. Polski adwokat i pisarz. Praktykował prawo w Polsce i we Włoszech. Ukończył aplikację adwokacką przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Lublinie.

Serię okrutnych zabójstw dokonanych w Lublinie przed Bożym Narodzeniem przerwała policyjna obława. Nie na długo. W mieście prawdopodobnie pojawił się naśladowca. Równie przebiegły i sadystyczny. Nikt nie chce dopuścić do siebie myśli, że zabójca pozostał na wolności. Porwana zostaje kolejna kobieta. Sprawca najwyraźniej chce wciągnąć do swojej upiornej rozgrywki Eryka Deryłę. Impulsywny komisarz nie waha się podjąć wyzwania. Jednocześnie musi jednak zadbać o bezpieczeństwo własnej rodziny. I to bez względu na koszty. Uwikłany w makabryczną grę i zagrożony dyscyplinarną zsyłką stara się uprzedzić seryjnego mordercę.

Akcja „Ofiary” rozpoczyna się dokładnie w tym samym momencie, w którym zakończył się „Grzech”. Już na samym początku otrzymujemy bardzo mocne uderzenie, po którym wrażliwsi czytelnicy odłożą książkę na półkę. Jednak w dalszej części jest zdecydowanie mniej makabrycznie, a powieść przekształca się w porządny thriller psychologiczny. Kilkadziesiąt krótkich rozdziałów czyta się praktycznie jednym tchem. Autor tym razem pokazał nam bardziej ludzką twarz swoich bohaterów. Oprócz toczącego się dochodzenia, śledzimy również życie rodzinne policjantów. Czy wyszło to powieści na dobre? Moim zdaniem nie do końca. Najbardziej na tej zmianie stracił komisarz Deryło, który skradł moje serce w pierwszej części. W „Ofierze” jego dodatkowym zmartwieniem jest zdrowie córki, co powoduje, że stracił swoje ironiczne poczucie humoru, które tak urzekło mnie w debiucie Maxa Czornyja. Nie do końca rozumiem też sens rozwijania wątku małżeńskich problemów aspiranta Brzeskiego. Za to zdecydowanie największym plusem tej książki jest jej zakończenie. To, co było słabym punktem „Grzechu”, tutaj jest prawdziwym majstersztykiem. Nie wiem czy autor inspirował się pewną sceną z „Milczenia owiec” Thomasa Harrisa, ale ostatnim rozdziałem kompletnie rozłożył mnie na łopatki. Po przeczytaniu ostatniego zdania po prostu nie ma możliwości, żeby nie sięgnąć po trzecią część trylogii. Szanowny Panie Maxie, świetna robota!

Muszę przytoczyć pewien cytat, który rozbawił mnie do łez. W pewnym momencie swojego życia zawodowego zostałem, podobnie jak komisarz Deryło, oddelegowany na kilka miesięcy do pracy w Opolu Lubelskim. Dla niewtajemniczonych, jest to oddalone o sześćdziesiąt kilometrów od Lublina miasteczko i podobnie jak główny bohater traktowałem dojazdy tam, jako karę. Możecie sobie wyobrazić moją reakcję, gdy przeczytałem takie słowa:

„Ktoś, kto ma być przeniesiony do Opola Lubelskie, nie boi się niczego”

„Ofiara” to bardzo dobra lektura, która niewiele ustępuje „Grzechowi”. Autor udowodnił, że jego bardzo udany debiut nie był przypadkiem i że tkwi w nim duży potencjał. Ogromnie cieszy mnie fakt, że młode pokolenie polskich pisarzy (Max Czornyj, Michał Jan Chmielewski) pisze tak dobre książki i mam wrażenie graniczące z pewnością, że będziemy mieli z nich pociechę przez długie lata. Z czystym sumieniem polecam tę powieść wielbicielom thrillerów psychologicznych. Warto jednak wcześniej zapoznać się z „Grzechem”, ponieważ ułatwi nam to połapanie się w fabule „Ofiary”. Na pewno niebawem sięgnę po ostatnią część trylogii i nie ukrywam, że mam wobec tej powieści duże bardzo oczekiwania. Myślę, że się nie zawiodę.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Nie przeczytałam Grzechu,zaczęłam niejako "od środka" ,pomyślałam,jeśli jest naprawdę tak dobra ,to nic się nie stanie jeśli przeczytam ją jeszcze raz tym razem po przeczytaniu części pierwszej. I co się okazało? Nie będę musiała sięgać po nią po raz drugi, bo fabuła wciąga ,wbija w fotel i pozostaje na długo w pamięci,dość powiedzieć, że przeczytałam ją w jedną noc, nie dało się odłożyć na później (próbowałam!). Książka miejscami wywołuje strach, miejscami obrzydza,ale wciąga jak narkotyk. Czornyj ma chorą wyobraźnię, i do tego świetne pióro. Zdecydowanie polecam, zwłaszcza zwolennikom " męskich kryminałów "

Pierwszą cześć serii przygód komisarza Deryło „Grzech” oceniłem dość wysoko bo 9/10 ponieważ motyw mordercy/szaleńca z Lublina bardzo przypadł mi do gustu. Pan Max Czornyj napisał pod recenzją, że „Ofiarą” zawalczy o 10, i nie rzucił słów na wiatr.

Zaraz po premierze książka pojawiła się u mnie i spowodowała że wszystkie plany czytelnicze uległy zmianie, na pierwsze miejsce wskoczyła „Ofiara”, już sama okładka przyprawia o ciarki na plecach. Gdy zatopiłem się w lekturze czas jakby staną w miejscu, przeniosłem się do zimowego Lublina, gdzie Cztery Iks po raz kolejny planuje swoją zbrodnie i to nie byle jaką bo połączoną z zemstą na komisarzu. Jakby tego było mało, główny bohater musi się uporać z groźbą karnego przeniesienia do Opola i problemami rodzinnymi.

Każdy rozdział wciąga jak ruchome piaski, nie można się oderwać od czytania.

Ta książka uzależnia jak paczka najsmaczniejszego „ptasiego mleczka”, zaczynasz od jednego i nim się spostrzeżesz pudełko jest puste. W książce nie ma marazmu, zbędnych opisów czy sztucznego wydłużania akcji. Do tego wszystkiego dodać trzeba, że zakończenie wbija w fotel.

Jak dla mnie „Ofiara” zasługuję na ocenę 10/10 już dawno nie czytałem tak dobrej książki.

Cieczy mnie to że autor nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i na jesień zapowiada „Pokutę”.

Na pewno będzie się działo.

Max Czornyj zadebiutował mocnym, choć nie idealnym "Grzechem". Jednak pomimo drobnych uwag, książka podobała mi się bardzo i zaintrygowana czekałam na kontynuację... Zwłaszcza, że finał sugerował jeszcze znakomitszą ucztę. Czy miałam rację dając młodemu pisarzowi szansę?

Komisarz Eryk Deryło okupił śledztwo dotyczące psychopatycznego i seryjnego mordercy - Cztery Iksa - pobytem w szpitalu. Niestety sprawcy nie udało się ująć a komisarz, choć nie jest jeszcze w pełni sił musi stanąć do walki. Z kim? Nie do końca wiadomo czy to Cztery Iks we własnej osobie czy też może jego naśladowca, ale w Lublinie znów odnotowywane są zniknięcia. Jedno jest pewne - jest sadystyczny, sprytny i przerażający. Jego działania już od pierwszego rozdziału wywołują 'gęsią skórkę' u wrażliwszych czytelników.

Morderca zaprosił Deryłę do swoistego tańca śmierci. Bawi się z policjantem podrzucając nagrania i listy, manipulując czasem i przestrzenią tak, by być nieuchwytnym jednocześnie siejąc zamęt. Dla komisarza to punkt honoru, by dopaść szaleńca, dlatego podejmuje jego grę, choć nie jest pewien co go czeka... Nie zdaje sobie sprawy, jaki plan przygotował morderca, dlatego stara się zadbać o bezpieczeństwo żony i córki. Tym razem nie może pozwolić, by któraś z nich stała się potencjalną ofiarą... Tylko czy na to nie jest już za późno??

Tak, tak i jeszcze raz tak! Świetny kryminał! Autorowi udało się uniknąć błędów, które przeszkadzały mi w "Grzechu". Książkę czytało mi się znacznie lepiej, szybciej i z większą zachłannością dążyłam do finału... Tylko czy warto się tak spieszyć?? Gwarantuję Wam, że jest ON mocny, zaskakujący i... zdecydowanie nie taki, jakiego się spodziewałam. Ciekawość nie została zaspokojona a wręcz rozbudzona. Pozostaje teraz czekać do jesieni na "Pokutę".

Czornyj stworzył brutalne obrazy opisywane przez zabójcę w masce a obok znanych nam już śledczych czy profilera Tracza wprowadził nowe postacie, które odegrają na tej scenie swoje role... Jedne radosne, inne mniej. Niektóre będą tylko epizodami... Śledźcie je z uwagą, ale może zbytnio się nie przywiązujcie?! Emocji i niespodzianek Wam nie zabraknie, gdyż morderca wciąż umyka a ciśnienie wzrasta.

Dotychczas miałam niewielkie pojęcie o śledczych z Lublina uwikłanych w tą sprawę a jeśli już to tylko i wyłącznie od strony służbowej. Tym razem Czornyj zaprosił czytelników do prywatnego życia Deryły czy Brzeskiego, co moim zdaniem niezmiernie pomaga w odbiorze tych postaci. Ale jeśli myślicie, że skoro możemy zajrzeć do ich salonów czy kuchni to warto założyć kapcie, gdyż będzie sielsko i cieplutko... to muszę Was wyprowadzić z błędu! Tam też czają się problemy i to całkiem sporego kalibru.

Podsumowując - "Ofiara" to doskonalsza siostra "Grzechu". Akcja jest szybsza i bardziej spójna, bohaterowie są nam bliżsi, morderca bardziej perfidny a gra w którą nas wciągnął - niebezpieczna. Nie wszystkie pozostawione wskazówki są oczywiste, chwilami brakuje tropów i punktów zaczepienia, wpadamy w ciemne zaułki a nasze myśli podążają w błędnych kierunkach. U Deryły nastąpił błysk! A u Ciebie? Bo ja czułam się wciągnięta maksymalnie :)

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Marzycie czasem o wygranej w loterii? Nie wiem, czy istnieje ktokolwiek, komu choć raz nie przeszła przez głowę myśl, jakby cudownie było zobaczyć na swoim koncie parę baniek. Niektórzy pewnie sięgnęli wyobraźnią dalej i wydali te wszystkie pieniądze, planując wycieczki, domy, samochody i inne niezbędne do życia wydatki. Powiem Wam, że ja czasami zastanawiam się, co stało się z ludźmi, którym rzeczywiście się udało. Co zrobili z taką gotówką? Czy jeszcze ją mają, czy może skończyli na zupełnym dnie, nie potrafiąc poradzić sobie z nadmiarem szczęścia? Bo szczęście to takie dość ulotne bywa… Dzisiaj jest, a jutro go nie ma.

Snuję te rozważania w kontekście książki, którą skończyłam niedawno czytać. Zastanawiam się, czy odniesiony przez jej autora sukces jest łutem szczęścia, tak zwanym fuksem, czy pierwszym krokiem do kolejnego, większego triumfu. Właściwie to zastanawiałam się nad tym przez czterysta stron, teraz już znam odpowiedź. Nie jest ona jednoznaczna, dlatego przerodzi się w kilkusetznakową recenzję.

Ojcem sukcesu, o którym piszę, jest Max Czornyj – młody wiekiem i pisarskim stażem autor świetnego debiutu, jakim okazał się Grzech. Ni stąd ni zowąd Czornyj wkroczył do panteonu „kryminalistów” z przytupem, detronizując tego czy owego. W moim prywatnym rankingu zajął absolutnie jedno z czołowych miejsc. Miałam wrażenie, że pierwsza część przygód z komisarzem Deryło w tamtym czasie przyćmiła wiele innych naprawdę dobrych kryminałów. Sposób, w jaki zakończył swoją pierwszą książkę, nie pozostawiał wątpliwości co do tego, że kolejna część – Ofiara – będzie dla mnie lekturą obowiązkową. I tu właśnie pojawia się pytanie: czy w przypadku Maxa Czornyja sukces goni sukces, czy może coś, co jest świetne nie może być jeszcze lepsze?

Lublin po wydarzeniach z pierwszej części cyklu niedługo pozostawał bezpiecznym miejscem. Rychło po policyjnej obławie w mieście uaktywnia się zabójca – niezwykle sadystyczny psychopata, który ewidentnie ma prywatny zatarg z komisarzem Deryło. Tak zaczyna się pogoń za przebiegłym mordercą, który kolejne ofiary traktuje z coraz większym okrucieństwem. To okrucieństwo opisywane jest przez autora z niezwykłą pieczołowitością. Kolejne sceny z motywem znęcania się nad porywanymi każdorazowo wywoływały we mnie obrzydzenie i poczucie, że to jest tak brutalne, że aż niemożliwe. Czy to wada? Nie wydaje mi się. Zakładam, że o to autorowi chodziło. Cel osiągnięty.

Niewątpliwie do sukcesów należy zaliczyć również fakt, że Ofiarę czyta się na wdechu. Akcja pędzi na łeb na szyję, nie pozwalając oderwać się od lektury nawet na chwilę. Mimo wszystko zalecam chwilowy przystanek co jakiś czas, bowiem można się w tym wszystkim pogubić, a podczas śledztwa nie jest to wskazane.

Ucieszyło mnie również nieco mocniejsze rozwinięcie wątku Miłosza Tracza – profilera, który na chwilę pojawił się w Grzechu i wzbudził moje zainteresowanie. W najnowszej książce Czornyja mamy go nieco więcej, choć wciąż pozostaje wśród bohaterów trzecioplanowych (trochę zrekompensował mi to profesor Wilewicz).

Jednak wśród tych kilku niewątpliwych atutów powieści pojawiły się dwie rysy, o których muszę wspomnieć. Pierwsza z nich to nagromadzenie bohaterów, którzy niezbyt dużo wnoszą do samej akcji – jak choćby Bicki, który trochę bez sensu pojawia się na komisariacie i właściwie w żaden sposób nie wpływa na to, co się dzieje. Druga rysa to samo śledztwo. Odniosłam wrażenie, że ciężar całej historii został przeniesiony na rodzinę komisarza Deryły i jego wewnętrzne rozterki. Zdecydowanie zabrakło mi tutaj prawdziwego śledztwa.

Zatem, czy Max Czornyj odniósł kolejny sukces? Tak. Napisał bardzo dobrą drugą część serii, której zakończenie jest bardzo obiecujące. Choć w moim mniemaniu nie stworzył historii lepszej niż poprzednia, to jednak póki co jedynym powodem, dla którego czekam na jesień, jest przewidziana premiera kolejnej jego książki.

Max Czornyj wie jak wstrząsnąć czytelnikiem, zaskoczyć go, zaszokować i pozostawić w stanie zawieszenia... Tak się czuję po lekturze drugiego tomu jego powieści pt. Ofiara, będącym kontynuacją Grzechu. Kurczę, nic się nie wyjaśniło i znowu trzeba czekać na trzeci tom. Czuję ogromny niedosyt, ale również jestem pod wielkim wrażeniem kunsztu pisarskiego Pana Czornyj. Autor wysoko postawił sobie poprzeczkę i stale ją winduje w górę nie opuszczając gardy. Powieść jest naprawdę znakomita, mroczna i pełna tajemnicy.

Komisarz Eryk Deryło nadal w akcji i odpoczynek mu się nie szykuje. Uratował córkę z rąk oprawcy i sam ledwie uszedł z życiem, ale sprawcy nie udało się ująć, co spędza sen z powiek komisarzowi. Ponadto w okolicy pojawił się zbrodniarz, który wydaje się kontynuować dzieło zwyrodniałego księdza. A dodatkowo bardzo osobiście podchodzi do osoby Deryły - pozostawia mu dedykowane ślady, dzięki którym komisarz nadal pozostaje "w grze", choć groziło mu zesłanie na prowincję.

Eryk Deryło jest rozdarty pomiędzy aktywne uczestnictwo w śledztwie, a niepokój o rodzinę i walkę o powrót do zdrowie po traumie swej córki.

Jest krok za sprawcą, ale zawsze jest to o jeden krok za daleko....

Ofiara to znakomicie skonstruowany i napisany thriller, który trzyma w napięciu i zaskakuje czytelnika. Mnie pochłonął bez reszty i odciął od otaczającego świata.

Polecam gorąco - to lektura obowiązkowa dla fanów literatury z dreszczykiem!

[Adres usunięty]

[zapraszam do siebie: [Adres usunięty]]

„Ofiara” to bezpośrednia kontynuacja „Grzechu”, która splata się fabułą z częścią pierwszą w sposób tak intensywny, że biorą pod uwagę iż debiut czytałam w tamtym roku, momentami ciężko było mi się zorientować o co chodzi, bo najzwyczajniej w świecie nie pamiętałam zbyt wielu szczegółów z ”Grzechu”. Zatem moja sugestia jest taka - jeśli chcecie ogarnąć część drugą, odświeżcie sobie pierwszą, żeby uniknąć zamieszania. Jeśli chodzi o samą akcję i bohaterów, dosyć szybko zorientowałam się, że kontynuacja nie przyniesie nam rozwiązania sprawy, co osobiście trochę mnie zniechęciło do czytania - nie przepadam za tego typu zamysłem, gdzie mamy do czynienia z kilkoma tomami i jeden wątek mordercy towarzyszy nam przez cały czas. Zdecydowanie preferuję zamknięte formy, gdzie kolejne tomy łączy nie morderca, a śledczy, co rusz zmagający się z nową sprawą, a co za tym idzie sprawcą. Były chwile, kiedy zwyczajnie odpływałam myślami nie będąc w stanie skupić się na tym, co czytam. Efekt był taki, że książkę czytałam dosyć długo, co rzadko mi się zdarza 🙊 Nie umiem stwierdzić obiektywnie czy to ze mną jest „coś nie tak”, czy z książką, ale nie zaparła mi tchu w piersiach i po część ostatnią, jeśli sięgnę? To tylko dlatego, że chcę dowiedzieć się, jak to koniec końców zostanie rozwiązane, a nie dlatego, że przywiązałam się do bohaterów czy niesamowicie wciągnęłam w samo śledztwo. Trochę szkoda, ale! Ja zawsze wychodzę z założenia, że jeśli jesteście fanami danego gatunku, to najlepiej, kiedy sami sobie wyrobicie zdanie na temat danego tytułu. Zatem jeśli lubicie kryminały i nie przeszkadza Wam, że wątek będzie ciągnął się przez kilka tomów? To POLECAM 😉

Debiut literacki Maxa Czornyja spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem. Napięcie, sugestywne obrazy i niespodziewane zwroty akcji sprawiły, że wielu czytelników czekało na kontynuację ,,Grzechu’’. 4 kwietnia w księgarniach pojawiła się druga część przygód komisarza Eryka Deryły - ,,Ofiara’’. Czy autor poradził sobie z syndromem drugiej powieści? Zapraszam do mrocznego Lublina!

Przeprowadzona przez policję obława nie przyniosła spodziewanych efektów. W Lublinie w dalszym ciągu dochodzi do porwań. Tym razem ofiarami psychopatycznego napastnika są nie tylko kobiety, ale także mężczyźni. Komisarz Deryło, który kontynuuje poszukiwania mordercy, musi zmierzyć się również z problemami prywatnymi. Córka policjanta uratowana z rąk tzw. ,,Cztery Iksa’’ nie może pozbierać się po traumatycznym przeżyciu. W tej mrocznej atmosferze Deryło podejmuje grę z tajemniczym mordercą. Śledczy podejrzewają, że za kolejnymi posunięciami niezrównoważonego sprawcy stoi naśladowca. W pewnym momencie doświadczony detektyw traci rachubę i nie jest pewny, kto kryje się za tymi bestialskimi czynami. Morderca kieruje zaszyfrowane wiadomości do Deryły. Rozpoczyna się gra na śmierć i życie. Czy komisarz będzie w stanie powiązać ukryte w listach znaki i dotrze do poszkodowanych na czas?

Max Czornyj, jak mało kto, potrafi za pomocą słów dotrzeć do czytelniczej wyobraźni. Już od pierwszych stron ,,Ofiary’’ przerażające sceny sprawiły, że zacząłem odczuwać strach. Napięcie towarzyszyło mi właściwie od początku do końca. W powieściach Czornyja próżno szukać momentów, w których uczucie szczęścia wybija się na pierwszy plan. Nawet na chwilę nie można zapomnieć o czyhającym z każdej strony niebezpieczeństwie. Momenty chwilowego wytchnienia przeplatają się z mroczną atmosferą. Zło może zaatakować w najmniej spodziewanym czasie…

Akcja powieści toczy się w niezwykle dynamicznym tempie. Krótkie rozdziały nie pozwalają oderwać się od powieści nawet na sekundę. Muszę przyznać, że ,,Ofiarę’’ przeczytałem jednym tchem, nie robiąc praktycznie żadnej przerwy. Poszczególne fragmenty wchłaniałem z wypiekami na twarzy. Wydarzenia w drugiej powieści Czornyja rozgrywają się na przestrzeni kilku dni. W sumie, biorąc pod uwagę ramy czasowe, fabuła ,,Grzechu’’ i ,,Ofiary’’ obejmuje 13 dni (od 21 grudnia do 2 stycznia).

W porównaniu do ,,Grzechu’’, w ,,Ofierze’’ poszukiwany staje się bardziej aktywny. Podejmuje ze śledczymi grę, podrzuca niejasne tropy i wykorzystuje ich niewiedzę, stosując swoje chore zagrywki. Bezwzględny sadysta kieruje wiadomości przede wszystkim do komisarza Deryły. Nie wystarczy mu już jednak tylko kontakt niewerbalny.

W swojej najnowszej powieści pisarz nie tylko skupia się na wątku kryminalnym. Akcję poszukiwawczą przeplatają wątki dotyczące prywatnego życia policjantów. Aspirant Brzeski, podobnie jak komisarz Deryło, nie potrafi oderwać się od swoich służbowych obowiązków. Praca staje się dla niego wszystkim. Jest lekiem na pogłębiające się problemy małżeńskie. Nie jest ON w stanie pomóc żonie, która cierpi z powodu kolejnej nieudanej próby poczęcia dziecka. Brzeski i Deryło poświęcają się w stu procentach prowadzonemu śledztwu, odkładając na drugi plan życie rodzinne. Sprawca zatem jest nie tylko bezwzględnym katem dla swoich ofiar, ale także sieje spustoszenie w życiu tych, którzy go tropią.

Zakończenie powieści po raz kolejny zaskakuje. Podobnie jak w ,,Grzechu’’ autor zostawia czytelnika z nie lada zagwozdką do rozwiązania. Ostatnie wersy otwierają furtkę do trzeciej części cyklu lubelskiego. ,,Pokuta’’ pojawi się na księgarskich półkach już jesienią.

,,Ofiara’’ to bardzo dobra kontynuacja debiutanckiej powieści Maxa Czornyja. Autor zdecydowanie poradził sobie z syndromem drugiej książki, a nawet wspiął się na jeszcze wyższy szczebel literackiego kunsztu. Z niecierpliwością czekam na dalszą część tej mrożącej krew w żyłach historii.

recenzja pochodzi ze strony: [Adres usunięty]

facebook: [Adres usunięty]C5%9Awiat-142938809703311/?modal=admin_todo_tour