Odyseja kosmiczna 2010

Drugi tom najsłynniejsze serii sci-fi autorstwa Arthura C. Clarka trzyma poziom pierwszego. Opowiada o ekspedycji wyruszającej na Jowisza w celu odnalezieniu komputera pokładowego ze statku opisywanego w pierwszej części tego cyklu. Jak zwykle w przypadku tego autora mamy do czynienia z przystępnym językiem i wieloma interesującymi wątkami pobocznymi. Polecam wszystkim fanom dobrej literatury, nie tylko miłośnikom fantastyki naukowej.

David Bowman zaginął już dziewięć lat temu. Tajemnicze okoliczności tego wydarzenia próbują zbadać dwie rywalizujące ze sobą nacje — Amerykanie i Rosjanie. Jednak w sytuacji, gdy do gry dołączają Chińczycy, dawni konkurenci postanawiają połączyć siły. Niestety, ciągle jest więcej pytań niż odpowiedzi, a frustracja rośnie. Tymczasem, Bowman nadal istnieje, a jego byt ciężko nazwać „życiem”. Istnieje, i ma do wykonania pewną szczególną misję, ważną nie tylko dla niego. Dave powraca, razem z nim HAL 9000, który przekazuje astronautom niezwykle istotną wiadomość.

Lektura pierwszego tomu „Odysei kosmicznej” sprawiła mi dużo przyjemności, co jest dość zaskakujące, zważywszy na fakt, że należę do grona osób interesujących się raczej innymi gatunkami literackimi, na biografiach zaczynając. Aczkolwiek trudno przejść obojętnie wobec dzieła tak bardzo związanego z talentem Stanleya Kubricka, chociaż zdecydowanie nie chcę umniejszać kunsztowi samego Clarke’a, który był wspaniałym pisarzem. Pisarzem umiejętnie potrafiącym przeistoczyć oryginalne pomysły w swoje książki. W części drugiej „Odysei” dokonano lekkich poprawek, co miało na celu kompletne zintegrowanie literatury z filmem — a chodzi o szczegóły pokroju nazwy planety, Saturn stał się Jowiszem.

Nadal uwielbiam adaptację Kubricka, lecz muszę przyznać, iż książkowa kontynuacja naprawdę mi się spodobała. Bohaterowie sprawiają wrażenie jeszcze bardziej ludzkich, z ich wewnętrznymi rozterkami, problemami natury czysto moralnej. Poza tym, rozwinięto pewne wątki, zaspokajając ciekawość czytelnika, co pozwala lepiej pojąć kwestie niewyjaśnione w poprzedniej części. Całość napisano zrozumiałym językiem, dość prostym, mimo sporej ilości teorii naukowych — nie trzeba się ich bać, zostały przedstawione zupełnie klarownie. Autor postawił przed nami również mnóstwo pytań egzystencjalnych, trudnych, a potrzebnych, wciąż obecnych, wbrew upływowi czasu. Właściwie, wydaje mi się, że seria ogółem świetnie się broni, nie tracąc na aktualności.

To znakomite książki dla osób dopiero rozpoczynających swoją przygodę z literaturą popularnonaukową, chcących lepiej poznać ten gatunek. Ja już czekam na moment, gdy w moje ręce trafią części trzecia oraz czwarta. Mocno wsiąknęłam w wykreowany przez Arthura C. Clarke’a świat, tak nam daleki, a równocześnie w dziwny sposób bliski.

To była niesamowita książka!!

Zachwyciło mnie to ile różnych informacji zostało przemyconych w tej powieści, jednocześnie zachęcając mnie do tego, by sprawdzać podczas czytania, czy te informacje są prawdziwe (w końcu została ona wydana w 1982r.!!).

Jak sam Clarke wspomina na początku książki - jest to kontynuacja filmu Kubricka, do którego wspólnie napisali scenariusz, także nastąpiły pewne zmiany w fabule. Na szczęście wszystko jest wyjaśnione w samej powieści i brakujące (a raczej różniące się fragmenty) zostały w odpowiednich momentach przytoczone.

Nie mamy więc dryfującego statku "Discovery" w pobliżu Saturna, lecz akcja przenosi się w okolice największej planety w naszym Układzie Słonecznym - czyli Jowisza.

Wysłany tam nowy statek z załogą ma zbadać olbrzymi monolit oraz sprawdzić, czy da się przywrócić HALa 9000 do sprawności. Misja ma też za zadanie odkryć gdzie zniknął ostatni członek załogi Discovery, jednocześnie starając się zebrać jak najwięcej informacji o księżycach Jowisza.

Autor pisząc tę powieść wspomagał się najnowszymi w ówczesnych czasach badaniami i hipotezami naukowymi. Wiele z tych pomysłów wykorzystał w powieści (np. koncepcję o życiu na jednym z księżyców Jowisza, o czym w dzisiejszych czasach również dużo się dyskutuje).

Jestem też pod wielkim wrażeniem, w jak przystępny sposób jest ta historia opisana. Jeszcze kilka lat temu wzbraniałam się przed sci-fi myśląc, że nie przebrnę przez hermetyczny, naukowy język. Jakże się myliłam!!

Nie tylko niesamowicie wciągnęła mnie ta powieść, ale jeszcze zachęciła do poszerzania swej wiedzy z zakresu astronomii i astrofizyki. Teraz, po przeczytaniu tej części, zastanawiam się jak to co wydarzyło się w ostatnich rozdziałach mogłoby wpłynąć na naszą Ziemię...

I może nie jestem najlepsza z matematyki, nie jestem w stanie wyliczyć pierwszego punktu Lagrange'a jak to zrobił autor, jednak cieszę się, że czytając tę powieść dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy o naszym Układzie Słonecznym.

Owszem, kilka fragmentów, których akcja dzieje się na Ziemi było dla mnie nudniejszych, ale na szczęście nie było tego zbyt wiele ;)

Polecam gorąco tę powieść nawet tym, którzy boją się sci-fi!

Od jakiegoś czasu ponownie bardzo chętnie sięgam po sci-fi i fantastykę. Miałam sporą przerwę, choć kiedyś zaczytywałam się we wszystkim, co znalazłam w bibliotece. Później przyszła faza kryminałów, thrillerów i w nich przepadałam, ale niedawno postanowiłam wrócić, sprawdzić czy nadal mnie to kręci i cóż tu wiele mówić... przepadłam ponownie!

I w ten właśnie sposób trafiłam na serię Wehikuł czasu, którą wydaje przepięknie Dom Wydawniczy Rebis. Zaczęłam ją pochłaniać, co tu wiele mówić. Co najlepsze "Odyseja kosmiczna 2010" przyjechała do mnie zafoliowana i przez cały dzień patrzyłam na nią i kombinowałam czy by nie kupić ebooka, bo szkoda odpakować. Postanowiłam jednak otworzyć i potrzymać w ręku wydanie, które do mnie chyba przemawia najbardziej pod względem okładki, która jest pół twarda, pół miękka. Świetnie to wygląda.

Ale przejdźmy do tego o czym ta książka jest. Aby nie spojlerować, powiem tylko, że warto sięgnąć po "Odyseja kosmiczna 2001". Tam odbyła się pewna misja, która jest ważnym elementem fabuły "Odysei kosmicznej 2010". Warto czytać w odpowiedniej kolejności.

Tym razem w kierunku Jowisza wyrusza ekspedycja na misję. Są to obywatele USA i Rosji. Celem jest znalezienie komputera pokładowego z poprzedniej misji aby spróbować ustalić co mogło się stać i co właściwie przydarzyło się człowiekowi imieniem David. Jak można się spodziewać, Chińczycy wcale nie chcą tylko obserwować co się dzieje w kosmosie i postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. W ten sposób może powstać potężny konflikt.

Ale to, co dzieje się między załogami i państwami, czyli walka o triumf, władzę, to mniej istotna sprawa. Problem polega na tym, że człowiek, którym był David to teraz nieznana istota i postanawia ruszyć z własną misją na Ziemię...

Tego typu powieści sci-fi czy filmów, seriali jest całe mnóstwo. Czasami ciężko trafić na coś sensownego, coś przestrzegającego mimo wszystko zasad fizyki, a więc bardziej realnego. Clarke właśnie w taki sposób buduje fabułę, aby nie tylko dać czytelnikowi rozrywkę w postaci wypraw w kosmos, domniemania istnienia życia na innych planetach czy poszukiwania możliwości zaludnienia innej planety. On zagłębia się w różnego rodzaju pytań egzystencjonalne. Widać w Odysei, że bardzo interesuje go początek istnienia ludzkości, a przy tym ma ogromną wyobraźnię i nie szczędzi wielu wątków i szczegółów.

To właśnie ta szczegółowość jest dla mnie ważna, bo mimo, że jako sci-fi nie jest to potężna, liczona w setkach stron powieść, to jednak wciągaj i z wrażenia sprawdziłam czy jeszcze mam kolejne tomy do przeczytania.

Co ważne dla wielu osób, autor nie rzuca naukowymi sformułowaniami niezrozumiałymi, tylko właśnie tworzy treść lekką, przystępną, a przy tym nie traktuje czytelnika jak durnia. To taka książka, którą szczerze poleciłabym osobie, która chciałby zacząć przygodę z tym gatunkiem aby nie zniechęciła się gabarytami, ilością treści i ewentualnymi problemami ze zrozumieniem co autor miał na myśli.

Fantastycznie skonstruowane wątki poboczne, które były napoczęte w pierwszej części, a teraz rozwinięte, są wisienką na torcie. Jestem Odyseją zachwycona!

Recenzja powstała we współpracy z Domem Wydawniczym Rebis :)

Ostatnio science-fiction i fantasy to moje ulubione gatunki literackie.

I na całe szczęście mam ich pod dostatkiem, a ostatnio miałam przyjemność czytania kontynuacji Odysei kosmicznej 2001 od domwydawniczyrebis:

Odyseja kosmiczna 2010- Arthur C. Clarke

Obie książki należą do fantastycznej serii science-fiction. Szkoda, że nie posiadam całej serii, ale mam kilka dodrych egzemplarzy. Ta część, tak jak inne mają utwardzona okładkę zintegrowana z piękna grafiką.

Odyseja 2010 zdecydowanie jest dla mnie bardziej wymagająca częścią. Na pewno warto znać część pierwsza przed czytaniem drugiej, ponieważ zawarta tu historia jest kontynuacją wydarzeń z poprzedniej części. Spora ilość wątków tam bardzo pobocznych tu została rozwinięta, co mnie osobiście bardzo ucieszyło, po iewaz wiele z tych tematów mnie zaciekawiło już w pierwszej części.

Książka w odbiorze bardzo lekka. Myślę że warzenie takie dają świetnie przemyślane dialogi, duża ilość akcji i ciekawych momentów.

Autor ma roznież lekkość w przedstawianiu zagmatwanych wydarzeń. Niekiedy historia lub dana akcja praktycznie jest bardzo złożona, ale na spokojnie jesteśmy w stanie się połapać o co chodzi. Co dla mnie na duży plus, książka nie ma długich opisów przyrody, miejsc czy scenerii, ale w tej części znajdziemy trochę więcej informacji o samych bohaterach.

Mimo, że grubość książki tego nie zapowiada, dzieje się tu bardzo dużo. Treści nie ma sporo, bo to lekko ponad 300 stron, ale za to przygód niezliczone ilości.

Widzę, że w przygotowaniu są już kolejne dwie książki tego autora i ukrywam, że czekam z niecierpliwością, ponieważ jego twórczość z którą już miałam doczynienia bardzo przypadła mi do gustu.

Zapraszam do czytania😉