Obsesja i inne formy miłości

Ta książka jest dowodem na to, jak błyskotliwą i niesamowitą pisarką jest Sarah Crossan. Na kartach powieści mamy  dość prostą historię, ale pięknie opowiedzianą, bardzo celową, ciekawą i wciągającą. Z pozoru zwyczajna opowieść o niezadowolonej kobiecie z problemami rodzinnymi i nieszczęśliwym, przerwanym romansem. Nic nadzwyczajnego, ale jednocześnie coś wspaniałego. Pod fabułą kryje się frustrująca opowieść o bólu, nieporozumieniu, samotności, miłości, rodzinie, niewinności, dylematach moralnych i niepowodzeniach w samorealizacji. Zdecydowanie polecam!

Po przeczytaniu książek Sarah Crossan dla młodzieży, bez wahania sięgnęłam po jej propozycję dla dorosłych czytelników. Z ogromną radością przyjęłam to, co tak bardzo pokochałam w jej stylu pisarskim: prostotę, ale jednocześnie ogrom emocji, wprost wyzierających z czytanych stron. Motyw zdrady i rozpadającego się małżeństwa Any i Paula, głównych bohaterów, skutecznie zajął moje myśli i czas na kilka godzin. Lektura ta może być trudna dla osób, które zmagają się z żałobą i stratą, jednak w mojej opinii jest po prostu piękna i powinien ją przeczytać każdy, kto w literaturze poszukuje inspiracji i nietuzinkowego warsztatu pisarskiego.

Niby prosta historia, ale przedstawiona w genialny sposób. Autorka po raz kolejny pokazuje i udowadnia nam, jak świetną jest ona pisarką. Tutaj wejdziemy w skórę kobiety, która była kochanką. Powieść przepełniona jest jej goryczą, bólem i pytaniami, które ta kobieta sobie zadaje. Jestem pod ogromnym wrażeniem samego stylu, jaki tutaj mamy i kreacji, jaką pokazuje nam Pani Sarah Crossan. Zdecydowanie jest to kawał dobrej literatury i warto tej książce dać szansę, chociaż na początku możecie podchodzić do niej z dystansem. Jest naprawdę świetna!  

Mocna jak na romans, Ana Kelly to kobieta z krwi i kości zaplątana nie tylko w romans z żonatym facetem, ale przede wszystkie w swoje własne emocje. Czytałam wiele książek tego typu i muszę powiedzieć, że ta jakoś szczególnie zapadła mi w pamięć i myślę, że to głównie ze względu na wyjątkową formę i fakt, że to chyba najszybciej przeczytana książka w moim życiu :D Poleca się

Miałam to szczęście, że kilka lat temu kiedy jeszcze byłam nastolatką wpadły mi w ręce książki Sarah Crossan dedykowane młodym dorosłym i od tamtej pory jestem wielką fanką jej twórczości. Możecie więc sobie tylko wyobrazić jak bardzo się ucieszyłam, że jej najnowsza powieść dedykowana dorosłym ukazuje się w Polsce. Po prostu czad! I po raz kolejny nie zawiodłam się. Uwielbiam styl Crossan, to jak buduje fabułę, jak powoli, miarowo, w swoim rytmie ukazuje nam kolejnych bohaterów i szczegóły relacji między nimi. To niezwykła wirtuozka ludzkich losów, a jej książki tętnią emocjami. Tak też jest w przypadku ,,Obsesji", na której punkcie mam obsesję :O! Literackie cudeńko!

Historia wypełniona uczuciami, które od miłości coraz bardziej przypominają obsesję. Pełna samotności i rozpaczy, która nie może znaleźć ujścia.

Jeden telefon. To on sprawił, że Ana poczuła, jakby ktoś wyrwał istotną część niej samej. Niedowierzanie i rozpacz zdominowały, a ponowne powrócenie do rzeczywistości stało się niemalże niemożliwe. Jedną nogą tkwiąc w teraźniejszości a jedną w przeszłości Ana opowiada historię swojej miłości. Tajemnicy skrywanej przed światem. Czułości i szczęścia, ale też prób rozstania czy ogromnego bólu po stracie ukochanego.

„Miłość i inne obsesje" to powieść napisana białym wierszem. Są w niej dialogi i opisy czynności, ale dominują uczucia. Narratorem jest Ane, która zwraca się do Connora, a fabuła nie dzieje się na jednej płaszczyźnie czasu. Strona po stronie odkrywamy, jak ich relacja wyglądała oraz jak bohaterka teraz próbuje poradzić sobie z żałobą. Obserwujemy jej sypiące się małżeństwo i bezradność dzieci, które z niezrozumieniem obserwują dziwną relację swoich rodziców. Zaglądamy też do życia Rebekki — żony Connora, z której nie potrafił zrezygnować — a relacja między obiema kobietami może budzić niepokój.

Mam słabość do tytułów Sarah Crossan. Działają bardzo mocno na moją wrażliwość i tym razem również tak było. Emocje kłóciły się z moralnością i nie potrafiłam ocenić jednoznacznie zachowań bohaterów. Wiem, że forma tej książki nie każdemu przypadnie do gustu, ale dla tylu intensywnych uczuć zdecydowanie warto spróbować. Nie jest to najlepszy tytuł autorki, ale wciąż dobry, może nawet bardzo dobry, więc będę wyrażać się o nim jedynie z sympatią, ale zdecydowanie należy do grona specyficznych.

przekł. Maria Makuch

Tytuł nominowany do Irish Post Award.

Oryginalna, niebanalna i przekraczająca granice schematu, ale też jednocześnie chaotyczna, dezorientująca i wymagająca pewnego rodzaju skupienia. „Obsesja i inne formy miłości” nie jest książką dla każdego, a na pewno nie powinni po nią sięgać ci czytelnicy, którzy pragną sobie zapewnić lekką rozrywkę na wieczór. Ta historia po brzegi wypełniona jest emocjami o przytłaczającym wydźwięku – zazdrością, żalem, smutkiem, rozczarowaniem, a także tytułową obsesją. Na kartach tej powieści namalowano zakrzywiony obraz miłości oraz obietnic bez pokrycia, które utkane są z permanentnych kłamstw. Niepokojąca atmosfera, nieprzewidywalność, toksyczność pochłaniająca każdy nakreślony w tekście wątek – książka w pewien sposób przygniata swoim ciężarem, ale również intryguje, odpowiadając na pytanie, strona po stronie, do czego można być zdolnym, jak daleko można się posunąć, by zrozumieć pewne wydarzenia. Samotność przybiera w tej fabule najróżniejsze formy, dręczy bohaterów, tkwi pod ich skórą jak bolesna zadra. Miłosny trójkąt, uwierający sekret, brak możliwości wyboru, klarujący się stopniowo obłęd – autorka wykreowała studium ludzkich emocji, które wyniszczają moralność i wyrzuty sumienia, jednocześnie napełniając duszę brudnym egoizmem. Jednak to nie fabuła stanowi o niesztampowości tego tytułu, a jego kreacja – nietypowa i nadal nieczęsto spotykana w literaturze. Krótkie, proste zdania stylizowane na prozę o poetyckim sznycie zachwycają niedosłownością, choć w pierwszym zetknięciu mogą przerażać. Wystarczy dać się porwać nurtowi i płynąć po słowach, a historia okaże się klarowna i przejrzysta. „Obsesja i inne formy miłości” o specyficznej kompozycji, a przede wszystkim budowie, ukazuje, że miłość zawsze idzie za rękę z szaleństwem. Jeżeli chcecie się zatracić w czymś innym niż zazwyczaj, doświadczyć odmiennej formy literatury, to ta książka będzie się do tego nadawać idealnie.

Nie mogę tej książki do końca rozgryźć, ani się w nią wgryźć. Jest specyficzna i niepokojąca. Napisana poetycką prozą, krótkimi urwanymi zdaniami. Może to właśnie ten styl, który sprawia, że już, już czuję emocje targające bohaterką i nagle nić wzajemnego porozumienia się zrywa, a ja nie nie mam czego się chwycić. Może to też fakt, że to historia napisana w bardzo twardy, zimny sposób. Wszystko jest w niej do bólu zwyczajne, bo przecież gdzieś za zasłoną normalności kryją się ludzkie dramaty. Nie ma wzniosłych słów, są tylko maksymalnie proste, czasem wulgarne zdania. Pod nimi skrywa się też wielka tajemnica i kobieta, która nie ma prawa odczuwać żałoby po ukochanym, ponieważ była „tylko” tą drugą.

To dosadna opowieść o małżeństwie i o tym co trapi współczesnego człowieka - stopniowym rozkładzie relacji, przebywania obok siebie, a nie ze sobą i tym momencie kiedy męża i żonę zaczynają łączyć już tylko dzieci. Ana od dawna znajduje się w zawieszeniu. Nie potrafi odnaleźć wspólnego języka z mężem, tkwi w związku z mężczyzną, który nie odnajduje siły, a może nie chce rozstać się z żoną. Mijają dni, tygodnie, kobieta dowiaduje się, że jej kochanek nie żyje, a ona nie może pozwolić sobie nawet na żałobę.

Wszystko to powinno wywoływać emocje, życzyłabym sobie postawienia mojego umysłu w stan gotowości, zmuszenia go do refleksji i przemyśleń. Tego nie było. Nie wiem, może ta forma nie do końca mnie przekonuje i powinnam poćwiczyć z poezją?

Na uwagę zasługuje zakończenie, ponieważ sprawiło, że serce mocniej zadrgało i gdyby cała książka została utrzymana w podobnym tonie to byłabym naprawdę usatysfakcjonowana.

Nie myślcie, że nie polecam, ponieważ to książka napisana na tyle ciekawie, nowatorsko i świeżo, że warto, aby każdy przeczytał chociaż jej fragment i przekonał się czy to coś dla niego. Być może akurat pod zdaniami wyrzucanymi z prędkością błyskawicy w pierwszoosobowej narracji przez bohaterkę odnajdzie bolesną cząstkę siebie?