Obserwatorzy

Autor stworzył ciekawą historię, opartą na wierzeniach irlandzkich, mrocznego lasu, owładniętego tajemnicą, gdzie mieszkają dziwne istoty.

Mamy co prawda klaustrofobiczny klimat, tajemnice i grozę czającą się pośród nocy, ale nie powoduje to strachu u czytelnika. Sama historia genezy tego miejsca jest wstrząsająca, okupiona życiem niewinnych ludzi i to tak na prawdę jest niezły zwrot akcji, kiedy bohaterzy odkrywają ten sekret. Akcja dzieje się w czasie teraźniejszym, ale mamy dużo retrospekcji, gdzie poznajemy historię każdego z czwórki bohaterów. Znamy ich motywację oraz co przeżyli i jak trafili do tego miejsca. Madeline jako, że jest tu najdłużej, staje się przywódcą, stworzyła zasady, które mają na celu utrzymać ich jak najdłużej przy życiu i dba o ich bezpieczeństwo, mimo, że jest oschła w obyciu. Mina, jako, że jest nowa to ciągle bada i analizuje to miejsce, inni jakby pogodzili się z tą patową sytuacją. Jest też artystką i bacznie obserwuje Madeline, czuje, że kobieta nie jest do końca szczera. Ja również podejrzewałam tą postać, ale tego co zaserwował autor się nie spodziewałam. Akcja toczy się nie spiesznie, budując po woli napięcie, zmierzając do dramatycznej końcówki, gdzie zakończenie jest enigmatyczne i otwarte. To co najbardziej się rzuca w oczy to warstwa psychologiczna postaci, jak reagują jednostki w chwili zniewolenia, przetrwania w zamknięciu i jak bardzo wtedy człowiek docenia zwyczajne rzeczy życia codziennego.

Mina na prośbę kolegi wiezie papugę na sprzedaż, jednak trafia na las, którego w ogóle nie ma na mapie, a przy linii drzew jej auto zwyczajnie przestaje działać. Kobieta postanawia zabrać ze sobą papugę i rusza w głąb lasu. Dostrzega dom, w którego drzwiach stoi kobieta i krzyczy do niej by biegła jak najszybciej da radę. Gdy tylko przekracza próg, drzwi zostają zaryglowane, ona zostaje zaprowadzona do pokoju, w którym zapala się światło i drzwi do pokoju również zostają zamknięte na kilka zamków. W pokoju znajduje się również dwoje innych ludzi no i kobieta która ją wołała. Jedna ściana pokoju to ogromne okno, które gdy nadchodzi noc zmienia się w lustro weneckie.

Zasady przetrwania są następujące, gdy zapada zmrok i zapala się światło wszyscy muszą być w tym pokoju, to co wyłania się nocą z nor w lesie lubi ich obserwować. Kto nie zdąży dotrzeć do pokoju ginie.

Mina nie traci nadziei, że jeszcze kiedyś będzie wolna, na każdym kroku poszukuje odpowiedzi.

Kim są obserwatorzy, oraz jak wyglądają? Czy uda jej się kiedyś stamtąd wydostać? Czy życie we czworo w zamknięciu sprawi, że wszyscy zostaną przyjaciółmi?

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Mało tego ogólnie nie czytam horrorów, w tym przypadku jednak coś mnie zaciekawiło i postanowiłam to zmienić.

Co do bohaterów, każdy jest zupełnie inny, co nie raz powodowało spięcia między postaciami. Oczywiście dla czytelnika to było w jakimś stopniu urozmaicenie, że nie zawsze wszyscy są zgodni.

Naszą główną bohaterką jest Mina, która nie ma za bardzo nic do stracenia. W życiu zazwyczaj trzyma się na uboczu, miała minimalny kontakt ze swoją siostrą, z którą nie przepadała rozmawiać i miała tego jednego znajomego, który poprosił ją by zawiozła jego papugę do kupca. Jednak kobieta mam dosyć silny charakter, nie pozwala sobie wejść na głowę, ale też wytrwale dąży do celu, co w obecnej sytuacji, w której się znajduje jest bardzo dużym plusem.

Niemalże cała akcja książki dzieje się w lesie, co już powodowało u mnie gęsią skórkę. Jeszcze nawet przed przeczytaniem tej książki, las zawsze w jakimś stopniu mnie odstraszał i przerażał. Nie było opcji bym sama nawet w ciągu dnia weszła do lasu już nie mówiąc nocą. Po zmroku to nawet z kimś też bym się tam nie wybrała. Po przeczytaniu tej historii mój lęk jeszcze bardziej się pogłębił.

Co do zakończenia książki po części troszeczkę się tego spodziewałam, aczkolwiek kilka ostatnich stron czytałam z zapartym tchem niedowierzając temu co czytam.

Cała historia troszeczkę mnie wynudziła. Przez początek książki ciężko było mi przebrnąć. Jak dla mnie było tam za dużo opisów lasu, co dosłownie powodowało, że moje oczy same się zamykały i nie miało znaczenia czy czytam wieczorem, czy w ciągu dnia, czy rano. Początek był naprawdę dla mnie dosyć ciężki. Nie mogę powiedzieć by tę książkę czytało się szybko, bo przez te opisy jak dla mnie to wszystko się wydłużało.

Jak już wspominałam ja nie jestem fanką horrorów, jednak uważam, że w tym gatunku powinno się dziać znacznie więcej. Jakoś nie potrafiłam się wczuć zbytnio w ten przerażający klimat. Dopiero w drugiej połowie książki coś zaczęło się dziać na tyle by mnie w jakimś stopniu zaciekawić, aczkolwiek spodziewałam się jakiegoś efektu wow, oraz tego, że bałabym się zasnąć, a niestety przy czytaniu nie raz i nie dwa oczy same mi się zamykały.

Tajemniczy dom w środku lasu. A w nim garstka ludzi, uwięzionych niczym zwierzątka w przeszklonej klatce, wystawione ku uciesze i jednocześnie na łasce "Obserwatorów". Kim są jedni i drudzy? Kto i dlaczego zbudował ową budowlę?

Opis mocno mnie zaintrygował i wprawił w ruch wyobraźnię. W związku z tym wzrosły i oczekiwania wobec lektury. Niestety nie wszystko mnie usatysfakcjonowało.

Dużo w tej powieści opisów przyrody, które zbudowały klimat. Niestety ich mnogość według mnie zaburzyła proporcje fabuły. Zdecydowanie za mało jest dynamicznej akcji, a tempo jest nierówne. Długo nie dzieje się nic konkretnego, a jeśli już, to są to krótkotrwałe zrywy.

Na plus należy jednak zaliczyć sam pomysł na skupienie w klaustrofobicznej przestrzeni zróżnicowanych osobowości, skonfrontowanie ze sobą ich potrzeb i lęków. Do tego zakończenie zaskakuje i wplata kolejny element niepewności.

Ogólnie rzecz biorąc nie jest to zła książka, ale wydaje mi się że małym nakładem pracy można było ją bardziej dopracować. Tym bardziej, że ma tylko 318 stron.

Czy lubisz obserwować innych?

Ten las nie widnieje na żadnej mapie, a każdy samochód psuje się na linii drzew. Również w przypadku Miny. Kobieta pozostawiona sama sobie, zostaje zmuszona do wejścia w ciemny las, tylko po to, aby natrafić na krzyczącą do niej kobietę. Muszą uciekać i ukryć się w betonowym bunkrze. Mina odkrywa, że jedna ze ścian została zastąpiona szybą, która nocą zamienia się w weneckie lustro. Ona nie może zobaczyć obserwatorów, ale oni widzą ją.

Mroczny las spowity gęstą mgłą, przez którą leniwie przebijają się nikłe promienie księżyca. Powietrze przesycone wilgocią i zapachem liści. Martwa cisza przerywana jedynie szelestem niewidocznych stworzeń. Cienie poruszają się, jakby żyły własnym życiem. Każdy krok w głąb lasu budzi niepokój. Jakby ktoś lub coś obserwowało z ukrycia.

Udajemy się do lasu, w którym zło czai się w każdej szczelinie. Cisza tak gęsta, że można ciąć nożem. Budynek, w którym możesz czuć się bezpieczny. Przestrzegaj kilku zasad, a będziesz mógł doczekać światu. Stwory, które uczą się naszych zachowań, aby przeniknąć do świata ludzi. Obserwuj, ucz się. Nie rób niczego bez konsultacji z innymi. Zaufaj tym, którzy tkwią w koszmarze dłużej. Jesteś gotowy zaryzykować?

Autor nie stworzył typowego horroru. Fabułę podzieliłabym na dwie części, w której druga dostarcza nam typowego mroku. Pierwsza wprowadza nas delikatnie w fabułę i pokazuje, w jaki sposób bohaterowie trafili. Widzimy, jak jedna zła decyzja ciągnie za sobą kolejne. Autor dawkuje nam elementy zaskoczenia i gdyby prowadził w ten sposób całą książkę – zyskałaby o wiele więcej. Zakończenie, które dostarczyło mi strachu. Na końcu napotykamy małe zaskoczenie, faktycznie elementy dobrze nam znane ze świata grozy oraz odwołania do legend i folkloru irlandzkiego łączą się w jedną całość.

„Obserwatorzy” to debiutancki horror irlandzkiego pisarza A. M. Shine'a.

John i Ciara wybierają się na niedzielną przejażdżkę do lasu. Jednak ten, do którego trafiają, jest niezwykle żarłoczny i nigdy nie wypuszcza swoich ofiar. Owiane grozą miejsce zamieszkują tajemnicze istoty, tytułowi „Obserwatorzy”.

Pierwsze skojarzenia, które nasuwają się podczas lektury: tajemnicza, niepokojąca, klaustrofobiczna. Akcja powieści rozgrywa się w kraju, z którego pochodzi autor, Irlandii i wydaje się żywcem wyjęta z przesądów i legend o 'magicznym ludzie'. Wydarzenia poznajmy dzięki trzecioosobowej narracji kilkorga bohaterów uwięzionych w tym przeklętym lesie, z którego nie ma wyjścia. Czy komukolwiek uda się opuścić to miejsce?

Ogólnie rzecz biorąc historia, którą zaklasyfikowano jako horror, jak na ten gatunek wydaje się mało straszna, jestem za to przekonana, że świetnie sprawdziłaby się na dużym ekranie.