Obcy. Zimna Kuźnia

To było zabawne. Nagle ni z gruszki ni z pietruszki zamiast kibicować protagoniście z misją, zaczynasz trzymać kciuki za psychopatę z obsesją.

W odległej galaktyce, wokół gwiazdy Kaufmana krąży sobie ściśle tajna stacja badawcza - Zimna Kuźnia. Na tejże dzieją się prace nad 3 projektami - Różany Orzeł, Srebrzystyśmiech i Lśniąca Struktura. Czyli broń adaptacyjna, wirus który rozpieprzy każdy możliwy system zabezpieczeń i broń biologiczną. O pierwszej nie warto wspominać, o sile drugiego przekonamy się niebawem, a to trzecie znamy dobrze. Chodzi o nasze piękne tytułowe Ksenomorfy.

Wygląda na to że dwa z projektów stanęły w martwym punkcie. Lucy i jej Srebrzystyśmiech non stop napotyka na problemy przez co nie może dostarczyć korporacji gotowego produktu. Do tego jest strasznie wkurzająca (psychopata myśli podobnie).

Dr Marsalis natomiast nie ma nic czym mogłaby się pochwalić. Poza krwiożerczymi maszynami do zabijania za biliony. Jej misja to znalezienie sposobu na kontrolowanie ksenomorfów, tak by można było je wykorzystać jako broń. Wyników brak.

Z tej okazji fundator - korporacja Weyland-Yutani - wysyła na Zimną Kuźnię audytora który ma sprawdzić czy biliony wpompowywane w projekty nie idą na marne.

I oto pojawia nam się Dorian cały na garniturowo. Artysta malarz. Na tej stacji znajdzie swoją inspirację ostateczną.

Nie zaskoczę Was. Wszystko o czym zaraz napiszę dzieje się na początku książki. Blue Marsalis jest główną bohaterką. Wybitnym genetykiem, chorą na epigenetyczną chorobę która przykuwa ją do łóżka. Na co dzień korzysta z ciała syntetyka - Marcusa. Marcus jest spoko. Blue to buc. Jej projekt nie idzie z jednej prostej przyczyny. Nie pracuje nad nim. Jej głównym celem jest pozyskanie z Ksenomorfa leku na choroby związane z DNA. Wspiera ją w tym ktoś z zewnątrz…

Jest samolubna, egocentryczna i szemrana. Do tego skrzywdziła Marcusa. How dare you?

O Lucy nie ma co wspominać.

Natomiast Dorian. Tu się robi ciekawie. To człowiek który potrafi dostrzec piękno we wszystkim.

Jęczę, ale podobało mi się. Czytało się świetnie. Liczyłam że umrą wszyscy. Liczyłam że psychopata nie dostanie swojej “wymarzonej śmi**ci”. Ale cóż. Mam Ellen Ripley na pocieszenie.

Uniwersum Obcego rośnie w siłę, również w mojej biblioteczce, a „Obcy. Zimna Kuźnia” Alexa White’a jest już moją szóstą powieścią z agresywnym i przerażającym ksenomorfem w roli głównej. Jaki jest fenomen tej serii, że mimo powtarzającego się schematu brutalnych zmagań o przetrwanie, każdą kolejną część czyta się tak dobrze?

W mojej ocenie jest to dodatkowy aspekt, o który każdy z autorów wzbogaca fabułę czyniąc ją mimo stałego rdzenia, wyjątkową. Tym razem Autor zdecydował się wprowadzić drugiego potwora, który jest niemal lustrzanym odbiciem ksenomorfów – człowieka. Bezdusznego, okrutnego psychopatę, drapieżnika korporacyjnego Doriana Sudlera, dla którego jedyną wartością jest optymalizacja rozumiana jako zwiększenie zysku firmy kosztem ludzkiego życia. Z przerażeniem, odrazą, ale i fascynacją przyglądałam się działaniom Sudlera zdolnego do najgorszej podłości.

"Bestie rodzą się z ludzkiej słabości"

Na stacji RB-232, gdzie Weyland-Yutani, słynąca z nieetycznych eksperymentów korporacja, prowadzi badania nad bronią biologiczną i wirusami komputerowymi dochodzi do zniszczenia zabezpieczeń i uwolnienia potworów. Prowadząca badania genetyczne ciężko chora Blue Marsalis, korzystająca z ciała androida, gdy jej własne zawodzi, podejmuje desperacką walkę nie tylko z grasującymi po stacji drapieżnikami, polującym na nią Dorianem, ale i swoimi ograniczeniami. Jej osobista walka o życie, determinacja i gotowość do podjęcia ogromnego ryzyka czynią z niej bohaterkę, z którą łatwo się utożsamić, mimo jej moralnie niejednoznacznych działań.

Autorowi znakomicie udało się oddać klaustrofobiczną atmosferę horroru, który opanował stację. Chaos, panika i desperacja ludzi próbujących przeżyć w obliczu nieuchronnej zagłady jest tłem dla starcia dwojga głównych bohaterów – Sudlera uosabiającego korporacyjną bezduszność i Blue będącą symbolem walki o przetrwanie wbrew wszystkiemu. Otrzymujemy więc nie tylko mrożącą w żyłach akcję, ale i pogłębioną analizę psychologiczną postaci, poznając ich motywacje, lęki i wybory w sytuacjach ekstremalnych.

Dynamiczna, napędzana dialogami i nagłymi zwrotami akcja osadzona w dusznym i klaustrofobiczny klimacie sprawiła, że tę historię pochłonęłam w tempie błyskawicznym, ale największe wrażenie wywarła na mnie perspektywa, z jakiej Autor ukazał człowieka i ksenomorfa, czyniąc z nich równie bezwzględnych, przerażających i fascynujących zarazem drapieżników.

Obcy dzisiaj jest już legendą! Opowieść o potworze z kosmosu, w którego żyłach płynie kwas stała się klasykiem gatunku! Dzisiaj każdy "z zamkniętymi oczami" rozpozna starego, dobrego ksenomorfa i jego potomstwo wyskakujące z oślizgłych kokonów w kształcie jaj. Kiedy tylko wychodzi kolejny film lub książka o łowcach z kosmosu, wiem, że będę musiał to obejrzeć i przeczytać. W przypadku filmów jestem jednak większym fanem starszych wersji, niż nowszych kontynuacji. Kiedy sprawa dotyczy książek jestem bardziej otwarty na zmiany i lubię każdą wariację na temat Obcego. Czy również tym razem lektura książki sprostała moim wymaganiom? Czy "Zimna kuźnia" wypada tak samo dobrze jak jej poprzedniczki?

RB-232 jest tajną stacją badawczą o enigmatycznej nazwie - "Zimna kuźnia". Stacja jest kolejnym obiektem zarządzanym przez korporację Weyland-Yutani. Blue Marsalis jest wybitnym naukowcem, której zadaniem na Zimnej kuźni jest przeprowadzenie badań genetycznych na ksenomorfach. Jak się okazuje Blue kieruje się również swoim prywatnym celem, którym jest wyizolowanie z DNA potworów leku na drastycznie postępującą chorobę. Niespodziewanie na stację dociera Dorian Sudler, którego zadaniem jest przeprowadzenie audytu i domknięcie nierentownych przedsięwzięć. Szybko po przybyciu audytora, władzę nad systemem informatycznym Zimnej Kuźni przejmuje nowo powstały wirus. Ksenomorfy wydostają się na wolność.

To już kolejny lot w kosmos, podczas którego miałem przyjemność spotkać legendarnego Obcego i przyglądać się jego poczynaniom. Podczas lektury gościmy na statku przeznaczonym do badań nad bronią biologiczną, sztuczną inteligencją, a także bronią biologiczną. Poznajemy cały szereg bohaterów, a jest ich tutaj całkiem sporo i z początku miałem wrażenie, że podczas lektury towarzyszy mi niemałe zamieszanie wśród osób, o których właśnie czytam. Jednak spokojnie, jeśli nie lubicie książek obfitujących w liczebność bohaterów, to już spieszę, by Was uspokoić - ksenemorfy bardzo szybko poradzą sobie z populacją zamieszkującą Zimną Kuźnię.

Alex White przedstawia nam bohaterów do bólu charakterystycznych, dzięki czemu otrzymujemy postaci wielowymiarowe, totalnie nie papierowe, których zamiary jest nam bardzo łatwo przewidzieć. Z początku miałem mały problem z Blue, główną bohaterką, która "przemieszcza" się pomiędzy swoim własnym ciałem, a sztucznym androidem. Tak jest! Autor zaskakuje nas również tak kosmicznymi rozwiązaniami!

Kosmicznych rozwiązań jest tutaj naprawdę sporo, dzięki czemu otrzymujemy poprawnie napisaną książkę sf. Kosmos, odległa przyszłość, rozwiązania, o których nawet nie śnimy, sf aż miło. Jednak od książki o legendarnym Obcym oczekujemy przede wszystkim horroru! Czy go finalnie otrzymujemy?

Obcy poczyna sobie śmiało, jednak jest go tutaj o wiele za mało! Brak Obcego w Obcym był według mnie sporym mankamentem tej powieści! Akcja, w której ksenemorfy rozpoczynają swoje krwawe poczynania ma miejsce gdzieś obok, a my dowiadujemy się o niej kiedy w zasadzie już się wydarzyła. Alex White bardzo mocno skupia się nad historiami poszczególnych bohaterów, a przez to ogranicza pole do działania Obcych. A szkoda, bo przecież na to liczyliśmy!

Zaskoczył mnie również sam sposób przedstawienia całej historii a mianowicie opisywanie wszystkich wydarzeń w czasie teraźniejszym. Wiem, że być może czepiam się szczegółów jednak ogrom książek, jakie miałem do tej pory przyjemność przeczytać przyzwyczaił mnie do przedstawiania opowieści w czasie przeszłym. Czas teraźniejszy zastosowany w tej części Obcego spowodował, że miałem wrażenie, że w moich rękach znajduje się scenariusz filmu, a nie standardowa książka.

"Obcy. Zimna kuźnia" to poprawnie napisana książka sf, w której jednak w moim odczuciu nieco za mało jest samego Obcego. Autor daje nam cały szereg ciekawych rozwiązań, które mocno mocują nas w świecie science fiction, jednak od legendarnego Obcego oczekiwałem trochę więcej spotkań z niezniszczalnymi ksenomorfami. Poprzednie "Morze boleści" pod tym względem odpowiadało mi dużo bardziej.

"Zimną kuźnię" oceniam pozytywnie i z chęcią sięgnę po kolejne opowieści o poczynaniach Obcego. Oby tym razem było go trochę więcej.