Opowieści kapibary. O złości

„Opowieści kapibary o złości” Tomasza Minkiewicza to już druga książeczka, w której śledzimy zapiski w pamiętniku rezolutnej i nieco szalonej Matyldy. Tym razem siedem opowiadań skupia się wokół dojmującej emocji jaką jest złość. I tak kapibara Matylda uczy siebie i nas, że złość innych można często wywołać nieświadomie, że kiedy coś pójdzie nie po naszej myśli złość pojawia się bardzo szybko, ale warto nad nią zapanować, a także [Adres usunięty]. że złość to bardzo pożyteczne zjawisko: „(…) Złość to ważna informacja. Pozwala nam się bronić albo działać. Pomaga zrozumieć siebie i to, co czujemy.” A także parę historii więcej. Znów podejście do tematu jest wszechstronne, a sympatyczna Matylda, w krótkich formach przybliża nam jego różne aspekty. To książka, którą można śmiało podsunąć do samodzielnej lektury. I znów wplecione w fabułę znajdują się na kolejnych stronach przestronne grafiki, a także zadania angażujące w poznawanie tekstu. Nadal pozostajemy fanami tej serii i polecamy dla starszych dzieci!

Emocje to temat, który uważam, że warto poruszać. Warto dziecku wytłumaczyć co teraz czuje i dlaczego. Dwie książeczki „Kapibara o złości” i „Kapibara o przyjaźni” są świetnym narzędziem by rozpocząć takie rozmowy.

Kapibara to ostatni hit u dzieci, a Matylda, która jest bohaterką tych książeczek opowie nam czym jest przyjaźń, dlaczego warto mieć przyjaciela, po czym poznać, że ktoś jest prawdziwym przyjacielem. Czy można na przyjaciela złościć się i co w to w ogóle jest złość.

Te dwie książeczki napisane są lekkim stylem, odpowiednim dla małych dzieci. Napisane są w postaci pamiętnika Matyldy, która w sposób prosty, czasami zabawny przeprowadzi nas po danych emocjach. Opowieści są ciepłe, mądre i zachęcają do dalszej rozmowy o tym co dzieje się z naszymi emocjami.

Dopełnieniem tekstu są piękne, kolorowe ilustracje, które pobudzają wyobraźnie i przyciągają wzrok.

Bardzo polecam te dwie książeczki zarówno do wspólnego czytania jak w późniejszym wieku samodzielnego.

Moi chłopcy zdecydowanie lubią kapibary, a ja ucieszyłam się, bo to książka o emocjach😊 Książka napisana jest w formie pamiętnika. Kapibara Matylda opowiada dzieciom, co się jej przydarzyło. Pisze swobodnym językiem. Moim chłopcom bardzo się spodobała (5 i 10 lat). Książki o emocjach są świetne, bo ułatwiają rozmowę z dzieckiem na ten temat i łatwiej jest im zrozumieć różne sytuacje. Szczególnie pod tym kątem spodobała mi się książka o złości. Mamy tu temat zazdrości, przeprosin, sposoby na złość i tremę [Adres usunięty]nie do 20, wyciszenie na spacerze w otoczeniu przyrody💚. Kapibara radzi, by nie podejmować decyzji w złości i opowiada o tym na swoim przykładzie. Siódma opowieść jest o tym, że złość to emocja, która jest potrzebna. Mówi, kiedy sprawy idą nie tak jak trzeba, ale nie każe od razu wszystkiego rozwalać. Złość to ważna informacja i w tej książce jest to świetnie wyjaśnione. Mamy wiele książek o emocjach, ale w tej pierwszy raz spotkałam się z takim podejściem, że jest to napisane tak zrozumiale i wprost. Jest też labirynt, lista rzeczy, które dodają siły, rysowanie ulubionych lodów, przez co książka jeszcze bardziej zachęca do aktywnego czytania. Twarda oprawa, wesołe ilustracje i mądra treść. Myślę, że to książka świetna również na prezent.

Czy złość zawsze jest czymś złym? Może jednak jest emocją, która próbuje nam powiedzieć coś ważnego?

„Opowieści kapibary o złości” Tomasza Minkiewicza to powrót do Zielonej Doliny i do świata widzianego oczami trochę zwariowanej, bardzo ludzkiej kapibary Matyldy. Tym razem w jej pamiętniku nie dominuje przyjaźń, lecz emocja, z którą mierzą się nie tylko dzieci, ale i dorośli - złość.

Już od pierwszych stron widać, że to nie będzie książka, która strofuje palcem. Tylko raczej taka, która uświadamia, że: „hej, to normalne, że tak się czujesz”.

Kapibara Matylda staje przed nowymi sytuacjami i nowymi napięciami. Poznajemy nową bohaterkę - Olę, kuzynkę Matyldy. Wraz z nimi przeżywamy historie pełne frustracji, łez, zagubienia i czasem naprawdę złych decyzji. I to jest w tej książce najpiękniejsze: nikt tu nie udaje, że dzieci zawsze reagują idealnie. Są momenty, kiedy coś pęka, kiedy ktoś powie za dużo, kiedy ktoś się zamknie w sobie albo wybuchnie. Ale obok tej złości zawsze pojawia się ktoś bliski - sojusznik, który poda rękę i pomoże nazwać to, co trudne.

Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autor oswaja złość. Nie robi z niej potwora, którego trzeba natychmiast schować pod dywan. Pokazuje ją jako emocję, którą da się nazwać, zrozumieć i przeżyć bez krzywdzenia siebie i innych. To ogromnie wspierające, szczególnie dla młodszych czytelników, którzy często słyszą tylko: „nie złość się”, zamiast: „widzę, że jesteś zły, chcesz o tym pogadać?”.

Jak w poprzedniej części, tak i tutaj dostajemy krótkie opowieści poprzedzone słówkiem od Matyldy. Do tego dochodzą kolorowe, delikatne ilustracje i strony aktywizujące dzieci: własny przepis na lody, wspomnienia pierwszej zabawki, labirynt prowadzący do gofrów. To sprawia, że książka nie kończy się na czytaniu. Ona zaprasza do rozmowy, do refleksji i do wspólnego przeżywania emocji.

„Opowieści kapibary o złości” to książka, która pokazuje, że życie nie jest zawsze kolorowe. Jednak pokazuje, że nawet trudne emocje mają swoje miejsce i sens. Matylda znów okazuje się bohaterką, z którą dzieci mogą się utożsamiać, a ja - jako dorosły czytelnik - mam wrażenie, że też dostaję tu coś dla siebie.

Ocena: 9/10 - bo to książka napisana lekko i swobodnie, a jednocześnie pozostaje bardzo mądra. Uczy rozmowy, akceptowania pomyłek i tego, że każdy ma prawo do błędu. I dokładnie za to ją bardzo cenię.

„O złości” to seria opowieści o emocji, która jest intensywna i naturalna, ale często trudna do nazwania. Matylda przez swoje perypetie uczy jak rozpoznawać złość i napięcie, jak reagować, gdy kogoś zranimy lub gdy nas rozzłości oraz jak ważne są przeprosiny i rozmowa.

Młody czytelnik poznaje historię kapibary Matyldy, która jest trochę zwariowana, bardzo empatyczna, a co najważniejsze prowadzi swój pamiętnik.

Język jest przystępny, ale nie infantylny dobrze wyważony dla młodego czytelnika, a jednocześnie przyjemny w odbiorze dla dorosłego.

Ilustracje i humor autora podkreślają to, co najciekawsze w każdej historii, a momenty interaktywne zapiski własnych myśli, listy czy mini zadania, które angażują dziecko jeszcze bardziej.

#współpraca