Nowy początek. Uratuj mnie

Naprawdę bardzo dobrze mi się ją czytało. Z początku książki mamy notatkę o tym, co takiego znajdziemy w tej historii. Mamy zaznaczone, że osoby wrażliwsze powinny przemyśleć, czy faktycznie chcą ją poznać. Jak na dobry romans przystało, takich scen dla pełnoletnich tutaj nie brakuje. Podobało mi się jednak to, że wystąpił tutaj element zawstydzenia. Postacie dały się ponieść w części pierwszej i teraz się okazało, że kilka osób mogło to wszystko widzieć. Sceny te nie były ukazane jako coś dramatycznego, nie było odnośnika do traumy, tylko właśnie do zawstydzenia, roześmiania i drobnej uwagi, by następnym razem bardziej się zastanowić, jeśli przyjdzie komukolwiek ochota na nocne igraszki:-) A teraz pomijając niefortunny wypadek, chciałam zwrócić uwagę na sprawy bardziej poważne. W historii jest poruszony motyw choroby i zatajenie go przed innymi. Oczywiście nasza postać została tutaj osądzona, jednak nie powinno być tak, że mamy prawo znać przypadłości innych osób. Trzeba też pomyśleć o nich samych, jak trudno jest im nosić to brzemię. Czasami te osoby milczą, by móc żyć spokojniej, bez jakiegokolwiek osądzania, bez współczucia. Autorka ten wątek tu ładnie rozwinęła. Jak wiadomo, doszło tutaj do momentu, kiedy chora kobieta nie była w stanie zachować w tajemnicy swoich objawów i trochę nie w porządku było to, że pewien mężczyzna, który wielbił ją od samego poczatku, dowiedział się o tym prawie na końcu. Jak sądzicie, czy jego reakcja okazała się być wspierająca, czy druzgocząca?

Powiem wam, że często bywa tak, że ludzie chorym dają współczucie i nie traktują ich już jako równych sobie. To bardzo rani, bo odbiera się im prawo do normalnego życia. Jednak tutaj są zawsze dwie strony medalu. Każdy z nas jest inny, więc i reakcje na te wiadomości bywają różne. Autorka podniosła bardzo ważny problem w życiu wielu ludzi, dlatego wydaje mi się, że sceny dwuznaczne, czy też przekleństwa mają naprawdę znikomy wpływ na to, co tu się rozgrywa. Napisana ogromnie wciągająco i z wyczuciem. Niektórym może złamać serce. Jej największym minusem jest mniejszy druk i mniejsza ilość dialogów, więc jak widzicie, naprawdę warto ją przeczytać.

Okej. Rozumiem. Ostatnio po prostu w wyborze książek mam trochę pecha (nie licząc Skoku do gwiazd, który miał mocne momenty) Rozumiem — wszak nie co dzień święto. Jestem też twórcą, który zawsze stara się znaleźć w książkach coś dobrego, ale w tym wypadku... po prostu nie mogłam.

Ta książka jest zła. Szkodliwa i toksyczna na tak wielu frontach, że powiedzenie, że jest zła to za mało. Dlatego to nie będzie recenzja to będzie grilowanie książki.

Szanuję wyobraźnie i twórczość debiutantów. Powiem nawet więcej! Absolutnie uwielbiam historie pisarzy, którzy dopiero stawiają pierwsze kroki w tym zawodzie. Dlatego że często ich opowieści nie są wtórne, mają na siebie jakiś pomysł i nie raz cudownie zaskakują stylistyką. Ale.. Jest pewna granica romantyzowania sytuacji, których przekraczać się nie powinno. Bo jest to po prostu nietaktowne i nie nie da się tego zasłonić wizją artystyczną. Żyjemy w społeczeństwie — każdy z nas doświadczył odrobinę czegoś innego i nigdy nie wiesz, czy przypadkiem nie trafisz na kogoś kto właśnie zmaga się z problemami które opisujesz w swojej książce...

Dalia to młoda kobieta, która cierpi na ostrą białaczkę. Jej życie naznaczone jest nowtworem, który nie daje złudzeń na szczęśliwe rozwiązanie. Czas, jaki został Dali przed nieuniknionym jest niewielki jest to bowiem tylko rok. Dziewczyna chcąc czerpać z tego co jej pozostało jak najwięcej postanawia że cały ten czas spożytkuje na stworzenie nowej wersji swojego życia i wiecie co? Bawmy się! Hulaj dusza piekła przecież nie ma! Bohaterka postanawia robic co chce i jak chce — lata po imprezach, pije alkohol na umór i robi wiele rzeczy, których nie powinna. A że po drodze gdzieś zwymiotuje krwią albo zemdleje? Co to za problem?

Do diabła! Nie robi się takich rzeczy a już na pewno ich nie pisze! Nie romantyzuje się białaczki. Nie pokazuje tego jako cudownego spektrum o rozmowie o emocjach skoro wszystko i tak przeminie. Po prostu nie! To jest złe i na boga (trzymajcie mnie) jakim cudem ktoś to wydał! Przyznam obiektywnie — stylistyka autorki nie jest najgorsza. Zdania są składne i nie ma tu za wiele powtórzeń, ale to wszystko jest nic niewarte z powodu tego, jakie treści próbujemy tu romantyzować. Chcielibyscie, aby wasza ukochana osoba wpierw was w sobie rozkochała a potem niczym królik z kapelusza stwierdziła: ej. bo jestem chora na x ? No ludzie....

Nie czytajcie tego... proszę.

Dzięki uprzejmości Wydawnictwa BeYa miałam szansę przeczytać drugi tom dylogii „Nowy Początek” Zofii Pyłypczuk „Uratuj mnie”.

Akcja książki dzieje się zaraz po wydarzeniach z pierwszego tomu. Dalej śledzimy losy mojej ulubionej trójcy: Hadriana, Doriana i Dalii.

I znowu jak w pierwszym tomie moim ulubieńcem został Dorian. Ja wiem, że na pierwszy rzuty oka może wydawać się, że olewa wszystko i najważniejsze dla niego są imprezy. Jednak ja myślę, że to tylko pozory. A Dorian okazał się cudownym przyjacielem. Zawsze wiedział co powiedzieć i był przy Adrianie i Dalii wtedy, gdy go najbardziej potrzebowali.

Dalia i Adrian są wzorem pary, która dla siebie zrobi wszystko. Jednak czy tym razem wszystko to nie będzie za mało?

Mimo że w tej historii nie brakuje humoru i autorka dalej świetnie oddaje licealny klimat, ta część jest inna. Porusza niesamowicie trudne tematy i jest książką, która złamała mi serce.

Może uznacie, że to spoiler, ale muszę Was ostrzec, że w tej części śledzimy postępy utraty bliskiej osoby. Było to niesamowicie bolesne. Czytając nie raz musiałam sięgać po chusteczki i ocierać łzy. Jednak nie były to tylko łzy smutku, bo zdarzały się też te ocierane ze wzruszenia. Ta historia bawi, wzrusza, ale też łamie serce. Zmusza do myślenia nad sensem życia.

Ta historia pokazuje, że warto wykorzystywać każdą chwilę, bo nigdy nie wiadomo, co może nas spotkać, a los niestety często bywa niesprawiedliwy.

Jest to rownież historia o pięknej, szczerej przyjaźni i prawdziwej miłości. Ta historia również daje nadzieję, bo przecież po każdej burzy w końcu kiedyś wychodzi słońce.