Nocny krzyk

Dziś słów kilka o komiksie niezwykłym. 🖤 Historia w nim opowiedziana jest dość nietypowa, niejednoznaczna, ale przez to naprawdę świetna❗️🤩 Mowa o "Nocnym krzyku", który stworzył Borja Gonzalez.

Główną bohaterką komiksu jest Teresa, która dopuszcza się rzeczy iście niebezpiecznej - przyzywa demona! 😱 I takim właśnie sposobem pojawia się Laura (demon 😈), która jest w stanie spełnić jedno życzenie Teresy. Problem w tym, że dziewczyna nie bardzo wie, czego chce, 🤷‍♀️ a dopóki życzenia nie wypowie, demon nie może odejść. I tak właśnie dwie kompletnie różne od siebie charakterami osoby zmuszone są spędzać ze sobą czas. 😉 Czy ta znajomość wyjdzie im na dobre? 🤔

Komiks jest specyficzny, bardzo nieoczywisty, ale również niezwykle interesujący i wciągający. 📚😃 Czytając tę historię do samego końca nie zdajemy sobie sprawy, czy to, co dzieje się wokół Teresy jest prawdą, czy może jedynie złudzeniem lub wyobrażeniem. 🤯 Autor ciekawie to rozegrał, ponieważ dzięki temu każdy czytelnik może zinterpretować to opowiadanie na własny sposób. Super zabieg❗️☺️

Kreska w "Nocnym krzyku" jest piękna i znakomicie dopracowana. 💙🖤 Przeważające w komiksie niebiesko-czarne kolory tworzą klimat tajemniczości, niepokoju i grozy. 🫣Fabuła, choć nie jest specjalnie skomplikowana, porusza bardzo istotny problem samotności i depresji. 😔 To naprawdę warta poznania, poruszająca historia. Gorąco polecam❗️👍

Każdy z nas myślał kiedyś, co by było gdyby mogło się spełnić chociaż jedno nasze marzenie. Nasze życie mogłoby zmienić się o 180 stopni. Tylko jak wybrać to jedno życzenie? Niektórzy mają ich tak wiele, że nie mogą się zdecydować. Inni czują, że mają już wszystko czego mogliby zapragnąć i również są w kropce. A teraz wyobraźcie sobie, że przyzywacie demona i on faktycznie się pojawia, i spełni jedno wasze życzenie. Tak właśnie zaczyna się historia opisana w komiksie Nocny krzyk.

Borja Gonzalez, autor komiksu zaprasza nas do przeczytania niezwykłej historii. Już po pierwszych jej stronach czujemy jakbyśmy wkraczali do czyjegoś snu. Wyłaniamy się gdzieś z czeluści mrocznego lasu i widzimy puste ulice pewnego miasteczka. W tle słychać audycję radiową, a my zbliżamy się do małego sklepu z książkami, winylami.

Jest wieczór. W sklepie nie ma ruchu. Dziewczyna o imieniu Matylda szuka jakiegoś tytułu między regałami. Główna bohaterka, a zarazem ekspedientka i najwyraźniej również właścicielka sklepu Teresa wygania młodą, bo chce zamknąć wcześniej. Nie zdajemy sobie jednak jeszcze sprawy jak dziwny jest jej powód by tak postąpić. Planuje przyzwać demona!

Czy to sen, czy to jawa?

Nocny krzyk to komiks pełen nieoczywistości. Nie jesteśmy w stanie powiedzieć czy ta historia dzieje się naprawdę, czy może jest to jedynie czyjś sen. A może bohaterka jest duchem i wcale nie ma tu żadnego demona? Każdy może tę opowieść zinterpretować na własny sposób, co czyni ją bardzo ciekawą i wciągającą lekturą.

Na kolejnych stronach przyglądamy się jak lubująca się w mrocznych, gotyckich klimatach bohaterka nawiązuje więź z demonem. Jej nowa przyjaciółka, gdyż jest to przedstawicielka płci pięknej, to otaku, która chciała wylądować w Japonii, ale niestety dla niej, pojawiła się na „zadupiu” jak sama by nazwała owo miasteczko. Dwie zupełnie różne osobowości spędzają ze sobą czas w oczekiwaniu, aż nasza amatorska wiedźma w końcu wypowie życzenie.

Nocny krzyk, czyli niezwykły klimat i niezwykła historia

Bardzo spodobał mi się ten wręcz oniryczny klimat komiksu. Autor pozostawia wiele aspektów naszej własnej wyobraźni. Twarze bohaterek są puste, co każe nam domyślać się co tak naprawdę odczuwają. Oczy są zwierciadłem duszy, a my nawet ich nie widzimy. Jakby z oddali przyglądamy się całej sytuacji, rozmowom na temat pierdołek, przekomarzaniom, a prawda ukrywa się gdzieś głęboko.

Styl w jakim hiszpański autor narysował Nocny krzyk doskonale odpowiada tajemniczej historii. Jest w nim coś baśniowego. Jednocześnie czujemy pewien niepokój, na przykład gdy bohaterka opowiada demonowi Laurze o tym, że czuła jakby coś ją obserwowało. W pewnych fragmentach komiksu rzeczywiście możemy odnieść takie wrażenie. Są pewne małe detale takie jak plakat o zaginionej dziewczynie, zbliżenie na ciemną szybę samochodu, czy przedmioty znajdujące się w pokoju Teresy robią tutaj różnicę i pozwalają nam w pełni zanurzyć się w tym śnie.

Podsumowanie

Nocny krzyk to wciągająca historia. Oczarowały mnie rysunki Gonzaleza i wszechobecna atmosfera niedopowiedzenia. W charakterystycznym stylu udało mu się stworzyć wyraziste, choć nie dosłownie, postaci i fascynującą opowieść. Na krótki czas jaki zajmie wam lektura, przeniesiecie się do innego świata.

Małe, bliżej nieznane miasto skąpane w niebieskim blasku i spowite nocą. Pozornie puste, bo być może mieszka w nim niewiele osób, a mimo tego wciąż ktoś w nim znika bez śladu. Tuż za rogiem jest księgarnia prowadzona przez czarownicę, a między jej regałami wciąż błąka się jedna osoba.. Każdy szuka swoich początków, a równowaga trwa nienaruszona, pulsuje tym samym rytmem, co monotonne życie. I wystarczy tylko jedna chwila, tylko kilka słów, jeden różowowłosy demon, by wszystko zmienić.

Wiecie co, czasem zaskakuję siebie sama, jak niewiele mi potrzeba by zachwycił mnie komiks. Bo to nie muszą być opasłe tomiszcza, z pędzącą akcją, superbohaterami, czy litrami krwi wyzierającymi z każdego kadru. Bo często wystarczy trochę pustki i samotności. Borja Gonzalez snuje właśnie taką narrację. Wspaniałą, pełną tajemnic, która skupia się wokół trzech kobiecych postaci, którym wszystko się sprzeciwia. Opowiada nam historię melancholijną, wręcz tragiczną, pełną oniryzmu i tak naprawdę trudną do zaszufladkowania. Całość toczy się na fantastycznym miejskim plan, który nie jest całkowicie odsłonięty na kartach powieści i pozostawia dużo miejsca na interpretację czytelnika. I mimo, że tak naprawdę niewiele się w niej dzieje, być może nawet nic, to to nie jest opowieść, która pisana jest akcją. To historia, której osią są uczucia. Historia, która nakreślona jest uczuciami: melancholią, samotnością, przyjaźnią i kapką miłości, opleciona tajemnicą, niepokojem i grozą. Urzekająca, zdumiewająca i wprost doskonała. Przedstawiona za pomocą stonowanych barw, z okazjonalną plamą różowych włosów lub żółtej bluzy. I mnóstwo odcieni niebieskiego, ale w końcu to miasto skąpane w błękicie. Ciepła ciemność, z której czasem przebija się przerażenie, plama krwi, wcale nie tak stara. Nawet plakaty Sailor Moon w pokoju Matyldy wyblakły. Pełne wdzięku postacie przemykają przez puste miasto, jakby ktoś nałożył na nie filtr, dzięki czemu jednolite plamy koloru doskonale oddają ich płynne ruchy. I pokochałam ten minimalistyczny, realistyczny i delikatny styl. Ale jak na tak minimalistyczny styl artystyczny i pozbawione twarzy postacie, ta książka jest dość wyrazista, pełna baśniowego, magicznego charakter. Tak, nie będzie to powieść dla każdego, chociażby przez ten wyraźny brak fabuły, czy niejednoznaczne zakończenie, ale chyba to w niej urzekło mnie najbardziej. Bo dzięki temu miałam przestrzeń na swoje przemyślenia i interpretacje. I dzięki temu wiem, że to będzie pozycja, do której będę wracać niejednokrotnie.

Mamy tutaj historię Teresy, która pracuje w księgarni poświęconej w głównej mierze magii i okultyzmie. Sama nasza główna bohaterka również jest czymś w rodzaju czarownicy i pewnego dnia postanawia przywołać demona. Z racji, że zna niektóre rytuały dziewczynie udaję się wywołać demona Laurę, który ma za zadanie spełniać życzenia. Wszystko wydaje się być ok, gdyby nie jeden szczególik; Teresa kompletnie nie wie o co poprosić. Takim oto sposobem Demon utknął w świecie Teresy razem z niezdecydowaną dziewczyną. Aby zabić jednak jakoś ten wolny czas, Laura postanawia zbadać serię niewyjaśnionych zaginięć w mieście.

Jest to mój drugi komiks tego autora i ten zdecydowanie podobał mi się bardziej. Co prawda fabuła była momentami niezrozumiała tak jak w poprzednim komiksie, nie mniej jednak przy tym tytule bawiłam się niebo lepiej. Nasz demon okazał się bardzo ciekawą postacią, którą bardzo polubiłam. Ja wiem, ja wiem jak to brzmi ale jak sięgniecie po ten komiks to mnie zrozumiecie, uwierzcie. 😅 Co do kreski to jest ona dość prosta ale charakterystyczna, dzięki czemu przykuwa to mocno uwagę czytelnika. Zaś sama paleta barw jest bardziej w stonowanych i ciemnych barwach więc ilustracje idealnie pasują do treści. Fabuła również jest ciekawa, zwłaszcza dla tych co lubią takie tajemnicze i nieco mroczne klimaty!

No nic, mam nadzieję, że choć trochę zachęciłam was do tego komiksu, bo naprawdę jest warty uwagi. Ale proszę nie zrażajcie się tą niejasną z początku fabułą, ponieważ przy końcu fajnie się wszystko klaruje.

Scenariusz przenosi nas do bliżej nieokreślonego miasteczka, w którym Teresa prowadzi swoją małą księgarenkę ezoteryczną. Znaleźć można w niej pozycję okultystyczne, fantastyczne i horrory. Ta pierwsza kategoria jest również czymś, czym bohaterka zajmuje się po godzinach swojej pracy. Pewnego dnia po zamknięciu księgarni udaje się ona do lasu, gdzie przywołuje demona. Okazuje się nim Laura – otaku, które spełnia każde życzenie przywołującego. Problem jest jednak taki, że Teresa sama nie wie czego chce. Oznacza to, że owa dwójka spędzi ze sobą sporo czasu. Ich dopełnieniem staje się dodatkowo Matylda (nastolatka często odwiedzająca księgarnię), która jest równie „nietuzinkowa”, jak pozostałe bohaterki.

Powyższy krótki opis fabuły, powinien każdego czytelnika uświadomić, że Nocny krzyk to album, który mocno wyłamuje się z głównego nurtu. Podobnie jak wspomniane Black Holes, mamy tu do czynienia z dziełem, które bardzo trudno jest zaszufladkować w jednej konkretnej kategorii. Mamy tu do czynienia z elementami fantastyki, dramatu, obyczajówki i komedii. Jednocześnie żaden z tych elementów nie jest dominujący, aby móc łatwo zaszufladkować tytuł.

Borja Gonzalez to twórca, który nie lubi bawić się pewnikami. Tworzone przez niego scenariusze są więc bardzo złożonymi tworami, w których poetycka narracja prowadzi czytelnika po historii i pozwala mu wyciągać z niej własne indywidualne wnioski. W celu lepszego zrozumienia treści nie pozostaje tutaj nic innego jak tylko dać się ponieść rozmową toczonym przez trójkę postaci, jednocześnie zwracając uwagę na każdy nawet najdrobniejszy detal scenariusza.

W sporym uproszczeniu album można określić mianem fantastyki wymieszanej z kroniką społeczną, w której nie brakuje humoru, jak i wyrazistych emocji. Snuta przez twórcę opowieść o pragnieniach, lękach, marzeniach i troskach potrafi być zarówno spektakularna i mocno intymna.

Cała recenzja na PopKulturowy Kociołek.