Nocny dom

Richard po śmierci rodziców trafia do ciotki i wuja, którzy mieszkają w małym miasteczku, Ballantyne. Rówieśnicy traktują go jak wyrzutka, a on nie pozostaje im dłużny. Pewnego dnia, jego kolega, Tom ginie bez śladu…w budce telefonicznej. Richard czuje się winny, bo to on namówił chłopaka, aby zrobić kawał, dzwoniąc do wybranej osoby z książki telefonicznej. Richard zostaje oskarżony o zniknięcie Toma i co gorsza, nikt nie chce uwierzyć w jego niewinność i to, co zobaczył. Chłopak postanawia odszukać adres tego, kto odebrał telefon. Okazuje się, że ślady prowadzą do Nocnego Domu. Niedługo po tym, kolejny kolega Richarda znika w dość dziwnych okolicznościach…

Uwielbiam być zaskakiwana. A jeszcze bardziej uwielbiam, kiedy robi to mój ulubiony autor. Jo Nesbo w tej książce miesza gatunki. Sprawnie żongluje literaturą grozy, kryminałem, thrillerem psychologicznym. Tu wszystko ma swoje wytłumaczenie i nie pozostaje bez wyjaśnienia. Połączenie kingowskiej literatury grozy i horroru z charakterystycznym nesbowskim racjonalnym sznytem, który zawsze niesie za sobą logiczne wytłumaczenie, umościły się na kartach tej powieści, jak na miękkim materacu, wśród puchowej pościeli.

Zanim zaczniecie czytać, nie osądzajcie z góry tej książki. Nie kręćcie nosem, mówiąc, że to nie dla Was, Wy nie lubicie. Ja na co dzień też nie czytam horrorów, ale to jest taki świetny wyjątek i nie żałuję ani jednej przeczytanej litery w tej książce. Dajcie się porwać historii Richarda. A musicie wiedzieć, że wciąga od pierwszej strony i to dosłownie...

Gwarantuję, że bardzo się zdziwią ci, którzy przeczytają tę książkę do końca. Nesbo zawsze zapewnia czytelniczy rollercoaster i byłam przygotowana na to, że do ostatnich stron nigdy nie mogę być niczego pewna. I nie myliłam się! Genialna książka, ge-nial-na!

Jakie to było dobre… 🖤

Książka ma niecałe 300 stron, a to ile tam się wydarzyło sprawiło, że moja głowa wybuchła. Musiałam odłożyć kilka razy podczas czytania, by ochłonąć. A potem z niedowierzaniem czytałam jeszcze raz, żeby się upewnić, że nic sobie nie wymyśliłam.

Jo Nesbo słynie z krwawych kryminałów z bardzo dobrze poprowadzoną fabułą.

Tym razem bawi się różnymi gatunkami i moim zdaniem wychodzi mu to zaskakująco dobrze jak na pierwsze podejście do takiej różnorodności. Najbardziej do gustu przypadły mi tu elementy grozy. Czułam się, jakbym czytała prawdziwego, króla tego gatunku Stephen Kinga. Więc czapki z głów dla skandynawskiego autora.

Fabuła nie daje czasu na zastanowienie biegnie od pierwszych stron i nie zwalnia do ostatniej, a zwroty akcji, których doświadczamy przyprawiają nas o gęsią skórkę i konsternację. Ogromną konsternację!

Z każdą kolejną stroną chce się więcej i więcej. Chłonie się tę historię jak gąbka wodę. A emocje tylko rosną. Książka nadaje mi podobny vibe do „Marina” Carlos Ruiz Zafón (recenzja również na profilu). Młodzi bohaterowie, tajemnice, elementy fantasy i dużo grozy. Czy nie brzmi to idealnie?

Przez to, że od lat uwielbiam Jo Nesbo (od jego twórczości zaczęła się moja przygoda z kryminałami) szczególną przyjemność sprawiło mi zrecenzowanie tej książki. Dla mnie totalny faworyt Lipca. 💞 Dlatego daje 5⭐ i ❤️.

Jakie to było dobre… 🖤

Książka ma niecałe 300 stron, a to ile tam się wydarzyło sprawiło, że moja głowa wybuchła. Musiałam odłożyć kilka razy podczas czytania, by ochłonąć. A potem z niedowierzaniem czytałam jeszcze raz, żeby się upewnić, że nic sobie nie wymyśliłam.

Jo Nesbo słynie z krwawych kryminałów z bardzo dobrze poprowadzoną fabułą.

Tym razem bawi się różnymi gatunkami i moim zdaniem wychodzi mu to zaskakująco dobrze jak na pierwsze podejście do takiej różnorodności. Najbardziej do gustu przypadły mi tu elementy grozy. Czułam się, jakbym czytała prawdziwego, króla tego gatunku Stephen Kinga. Więc czapki z głów dla skandynawskiego autora.

Fabuła nie daje czasu na zastanowienie biegnie od pierwszych stron i nie zwalnia do ostatniej, a zwroty akcji, których doświadczamy przyprawiają nas o gęsią skórkę i konsternację. Ogromną konsternację!

Z każdą kolejną stroną chce się więcej i więcej. Chłonie się tę historię jak gąbka wodę. A emocje tylko rosną. Książka nadaje mi podobny vibe do „Marina” Carlos Ruiz Zafón (recenzja również na profilu). Młodzi bohaterowie, tajemnice, elementy fantasy i dużo grozy. Czy nie brzmi to idealnie?

Przez to, że od lat uwielbiam Jo Nesbo (od jego twórczości zaczęła się moja przygoda z kryminałami) szczególną przyjemność sprawiło mi zrecenzowanie tej książki. Dla mnie totalny faworyt Lipca. 💞 Dlatego daje 5⭐ i ❤️.

Twórczość Jo Nesbø znam nie od dziś. Zanim zaczęłam swoją przygodę z recenzowaniem książek, czytałam w zasadzie same kryminały, więc nikogo, kto lubi ten gatunek, nie zdziwi, że w pewnym momencie sięgnęłam również po książki tego autora. Przypadły mi one do gustu, więc dlatego, gdy dowiedziałam się, że na rynku wydawniczym pojawi się jego nowa, zupełnie inna niż dotychczas książka byłam bardzo podekscytowana tym faktem. Wprawdzie byłam również nieco zdziwiona, że tym razem postanowił on napisać horror, ale jak to mówią: raz kozie śmierć.

"Nocny dom" to historia czternastoletniego Richarda Elauveda, który po tragicznej śmierci rodziców, trafia pod opiekę wujostwa, które mieszka w Ballantyne. Chłopak próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, jednak gdy w podejrzanych okolicznościach znika jeden z uczniów, a Richard był ostatnim, który widział go przed zniknięciem, chłopak zostaje głównym podejrzanym w sprawie.

Richard, chcąc odsunąć od siebie podejrzenia, opowiada o tym, jak Tom zniknął w budce telefonicznej na skraju lasu, zaraz po tym, jak połączył się z numerem Imu Jonassona, jednak jak można się było spodziewać, nikt nie uwierzył w ani jedno jego słowo. Jedynym wyjątkiem jest jego koleżanka z klasy Karen, która postanowiła zachęcić Richarda do badania poszlak ignorowanych przez policję. Czy czternastolatkowi uda się udowodnić swoją niewinność? Czy gdy kolejna osoba przepadnie bez śladu, Richardowi uda się zachować trzeźwość umysłu? Tego dowiecie się, sięgając po "Nocny dom" autorstwa Jo Nesbø.

Muszę przyznać, że jestem mocno rozczarowana tym, co wyszło spod pióra autora. Miał być hit, według mnie wyszedł kit. Książka, chociaż ma niecałe trzysta stron, jest podzielona na trzy części. W pierwszej otrzymujemy tani horror klasy B, który zaczyna się od pożarcia jednej z postaci przez krwiożerczą słuchawkę. Naprawdę był to "świetny" pomysł, dawno się tak nie uśmiałam, jak na tej scenie. A dalej cóż, bardziej określiłabym to jako taką straszną bajeczkę dla dzieci, niż literaturę grozy, ale ponoć o gustach się nie dyskutuje.

Początek drugiej części nieco mnie zaskoczył i sprawił, że nawet chciałam, pochwali autora za ten nieoczekiwany zwrot akcji i wyprowadzenie czytelnika w pole, gdyby końcówka nie okazała się jeszcze gorsza niż wszystko to, co zostało opisane w poprzedniej części.

W ostatniej odsłonie autor postanowił objawić, czy wszystko, co zostało opisane wcześniej, było prawdą, fikcją literacką, czy jeszcze czymś innym. Nie będę oczywiście ujawniać tej ostatniej kwestii, aby nie spoilerować i nie psuć zabawy tym, którzy zdecydują jednak sięgnąć po tę publikację, ale nie będę zaprzeczać, że nie spodziewałam się takiego zakończenia, ponieważ było ono strasznie przewidywalne.

Sięgając po "Nocny dom" spodziewałam się pełnej wrażeń lektury, która wbije mnie w fotel... Niestety moje oczekiwania rozminęły się z rzeczywistością. W mojej ocenie autor nie poradził sobie z tym gatunkiem. Eksperyment się nie powiódł, zatem czas, aby Jo Nesbø wrócił do tego, co potrafi najlepiej, czyli do pisania kolejnych kryminałów.

Nigdy wcześniej nie czytałam żadnej książki Jo Nesbø, ale opis "Nocnego domu" od razu mnie zaintrygował. Ciągle szukam dobrego horroru albo powieści grozy - miałam nadzieję, że właśnie ta książka dostarczy mi mocnych wrażeń.

No niestety - chociaż początek był dobry i wizja krwiożerczej słuchawki telefonicznej mnie kupiła, tak później było tylko gorzej. Zdaję sobie sprawę, że elementy fantastyczne czy nadnaturalne są częstym dodatkiem do horrorów - tu jednak było ich moim zdaniem za dużo. Zdecydowanie wolę te realistyczne horrory. W tej historii niektóre sceny były mocno przesadzone, niepotrzebne, a groza nie miała wynikać z emocji wywołanych przez mroczny klimat tej książki, a właśnie z tych fantastycznych elementów. Do mnie taki zabieg niestety nie trafia i nie mrozi mi krwi w żyłach...

Powieść podzielona jest na trzy części - każda z nich coraz bardziej mieszała mi w głowie. Kompletnie nie wiedziałam, w co mam wierzyć, co jest prawdą, a co urojeniem głównego bohatera. I faktycznie, jeśli chodzi o wywołanie w czytelniku stanu zagubienia i spowodowanie, że będzie on miał niezły mętlik w głowie - autor poradził sobie doskonale i to muszę mu przyznać.

Bez wątpienia "Nocny dom" to dobra literacko książka. Taki klimat trzeba jednak lubić. Powieść grozy pomieszana z licznymi elementami fantasy, fabuła stojąca na pograniczu jawy i snu, trzy zupełnie różne wersje wydarzeń - ta książka jest mega specyficzna i na swój sposób wyjątkowa. Mi jednak nie przypadła do gustu - a szkoda, bo liczyłam na naprawdę mocną i pełną wrażeń lekturę...