Nikomu ani słowa

Żona, matka, sadystka.

Michelle „Shelly” Knotek od zawsze wiedziała, że wolno jej wszystko. Przez wiele lat maltretowała fizycznie i psychicznie swoje trzy córki i bratanka. Z czasem z jej ręki zaczęli doznawać cierpienia również inni.

To brutalna, okrutna i nieprawdopodobna historia.

Ale prawdziwa.

Została napisana na podstawie prawdziwej tragedii rodzinnej.

Po wielu latach okrucieństwa matki trzy siostry przerywają milczenie, co doprowadza do ukarania rodziców.

David Knotek został zwolniony z więzienia w 2015 roku, Shelly pod koniec 2022.

Kiedy zaczęłam ją czytać, nie wiedziałam, o czym będzie. Nie mogłam się jednak powstrzymać i przestać. Wprost nie do uwierzenia… Brutalna manipulantka, bestia w ludzkiej skórze. Do tego ofiary, które milczą i nie wołają o pomoc, a wprost pomagają, bo boją się odmówić.

Ludzie ludziom…

Są książki, po przeczytaniu których muszę dosłownie się pozbierać, przemyśleć, "przemielić" w głowie, uspokoić się. "Nikomu ani słowa" to książka, która zdecydowanie do takich właśnie należy. Przerażające było to, co w niej przeczytałam, tym bardziej że nie była to fikcja literacka. Gregg Olsen, wielokrotnie nagradzany amerykański pisarz, autor książek True Crime, opisał prawdziwą historię rodziny Knotek, którą rządziła nieprawdopodobnie zła kobieta. To, że wydarzyła się naprawdę wprost wstrząsa.

Michelle Knotek zwana "Shelly" to sadystyczna matka, która znęcała się zarówno psychicznie, jak i fizycznie nad swoimi trzema córkami Nikki, Sami i Tori oraz oprawczyni swojego bratanka Shane'a, którego przygarnęła pod swój dach, a także dręczycielka i zabójczyni swoich "przyjaciół" - Kathy i Rona. Gehenna, jaką zgotowała Shelly swoim najbliższym, trwała wiele lat i była niewyobrażalna. Nawet za drobne przewinienia, a czasem tylko urojone wykroczenia, najbliżsi kobiety byli karani i torturowani. Metody jakie stosowała kobieta były bardzo okrutne. Tarzanie się nago w błocie przy akompaniamencie wyzwisk, zjeżdżanie z górki zimą całkiem nago, polewanie zimną wodą czy kąpiele we wrzątku z wybielaczem, pobudki w środku nocy, zakaz korzystania z toalety czy zakaz mycia się były na porządku dziennym. Trudno uwierzyć, że osoba która teoretycznie powinna dbać o swoją rodzinę jest w stanie dopuścić się takich czynów. Ataki szału i bezwzględności kobiety sprawiały, że rodzina żyła w notorycznym strachu. Jej zachowanie paraliżowało domowników i jednocześnie w jakiś dziwny sposób uzależniało ich od Michelle.

Shelly to przebiegła manipulatorka i kłamczucha, która usprawiedliwiała swoje czyny, wybielała się zasłaniając się dobrem bliźniego. Ta zdeprawowana kobieta potrafiła zwodzić i oszukiwać po mistrzowsku. Udawała tylko dobrą matkę i przyjaciółkę, a w rzeczywistości znęcanie się nad innymi sprawiało jej radość i spełnienie. Zapewne do dnia dzisiejszego nie poniosłaby kary, gdyby nie to, że po latach, dorosłe już córki, zdecydowały się przerwać milczenie i wyjawić prawdę policji, co doprowadziło do skazania rodziców. Bo wspomnieć należy, że również ojciec, chociaż wprawdzie pod dyktando żony, przyczynił się do procederu znęcania się, maltretowania, a w konsekwencji nawet zabójstw.

Szokująca i przerażająca to historia. Bolesna i traumatyczna, której nie sposób czasem ogarnąć. Życie pisze okrutne scenariusze, jak w przypadku tej historii. Trudno przejść obojętnie wobec takich wydarzeń. Niełatwo jest czytać o takich sytuacjach, więc nawet nie jestem sobie w stanie wyobrazić, by być ich naocznym świadkiem czy ich czynnym uczestnikiem.

Książkę, mimo że jest bardzo trudna w odbiorze, czyta się z zaangażowaniem. Otwiera Czytelnikowi szeroko oczy na temat przemocy domowej. Ciężko mi otrząsnąć się po tej lekturze, ale uważam że jest ona warta przeczytania. Zdecydowanie polecam ją wszystkim fanom literatury kryminalnej i literatury faktu.

Z przyjemnością polecam tę książkę. Ta wciągająca i zaskakująca powieść kryminalna utrzymała mnie w napięciu od pierwszych stron aż do samego końca. Wraz z postępem śledztwa i odkrywaniem kolejnych faktów, akcja nabiera tempa i czytelnik zaczyna zdawać sobie sprawę, że nic nie jest takie, jakie się wydaje. Autor potrafi tworzyć wciągającą akcję i świetnie układa wątki psychologiczne, które wprowadzają dodatkowe zagadki i tajemnice. To naprawdę świetna lektura, która na długo pozostanie w mojej pamięci.

O tym, że świat jest niebezpiecznym miejscem wiemy nie od dziś. Schronienie i poczucie bezpieczeństwa jednak zawsze powinniśmy znaleźć w swoim rodzinnym domu. Niestety nie każdy może zmierzyć się z tym przywilejem o czym czytamy w najnowszym reportażu Gregga Olsena.

Jego przerażające przedstawienie faktów z jednej strony budzi ogromne zaciekawienie, z drugiej pojawia się szok i niedowierzanie, że podobna sytuacja miała miejsce w prawdziwym świecie i przez tyle lat nikt tego nie przerwał. Czytamy bowiem o kobiecie będącej prawdziwym oprawcom i przyswajamy fakty poparte mnóstwem skrajnych emocji, bowiem to nie literacka fikcja króluje na pierwszym planie a sytuacja wyciągnięta z mroków naszego życia.

Michelle „Shelly” Knotek uchodziła za piękną i inteligentną kobietą. Nikt nie powiedziałby, że w jej żyłach płynie diabelska krewa. A jednak torturowała swoich najbliższych fizycznie i psychicznie sprawiając, że dzieci przez lata żyły w cieniu diabolicznej matki. Nie tylko jednak potomstwo Shelly mierzyły się z jej atakami szału i bezwzględności, ponieważ sporo do powiedzenia mieli również przyjaciele rodziny, ale o tym wszystkim przeczytacie w reportażu, który mimo swojego mocnego wydźwięku aż kusi, by zapoznać się z pełną historią.

Autor zebrał wszystkie dowody i informacje spinając je w spójną całość. Dobrze się to czytało a kolejne nowinki pojawiały się w momencie wyczerpania wcześniej podjętego wątku. Temat trudny i przedstawiony w odważny sposób pokazywał całą genezę narodzin zła, pozwolił nam cofnąć się do dzieciństwa Knotek, zrozumieć po części jej motywację czy to jak panowała nad towarzystwem, również nad swoim mężem. Reportaż obficie więc wyczerpał temat a napisany był w sposób dobry nawet dla laika, ponieważ przejrzystość informacji wręcz zachęcała do przerzucania kolejnych stron.

"Nikomu ani słowa" obudziło we mnie wiele skrajnych emocji. Z jednej strony bardzo się cieszę, że poznałam twórczość Gregga Olsena, który otworzył mi oczy na temat przemocy domowej, z drugiej myślę, że po lekturze będę mieć koszmary - była bardzo szczera w przekazie, intensywna i sugestywna. Nie mniej to wszystko jest jedną wielką zaletą, ponieważ o takich sprawach trzeba mówić głośno dlatego tym czytelnikom, którzy chwalą się mocnymi - naprawdę polecam.

Jeszcze nie mogę się otrząsnąć po tej lekturze. Bolesna i trudna. Przerażająca. Nie dociera do mnie, jak bliscy mogą się tak krzywdzić, jak ktoś, kto jest matką i ojcem, może wyrządzać swoim dzieciom tak ogromną krzywdę. Skala zła jest niewyobrażalna, trudna do ogarnięcia. A przyjąć do wiadomości, co te niewinne dzieci przeżywały pod jednym dachem z rodzicami, to jest aż nadto …

Przykładna matka i żona, Michelle Shelly Knotek znęcała się przez wiele lat nad swoimi córkami, bratankiem i przyjaciółką. Codziennie zadawała im ból. To jej sprawiało przyjemność. Karała dosłownie za wszystko, często również nie mając żadnych ku temu powodów. Nie potrafiła panować nad swoimi emocjami, nie kontrolowała swoich zachowań. Była przesiąknięta złem. Tortury były bardzo wymyślne i bestialskie. Polewanie zimną wodą nagich ciał, bicie, zamykanie w ciemnych i zimnych pomieszczeniach, głodzenie, przebywanie nago na mrozie, podawanie lekarstw zwiotczających ciała. To niektóre z jej praktyk. Ale w tym wszystkim pomagał jej mąż, David. Bał się przeciwstawić żonie, wykonywał posłusznie każde jej polecenie. Ciekawe jak długo trwałby jeszcze ten proceder? Czy kiedykolwiek wyszłyby na jaw ich praktyki? Jednak los sprawił, że córki kolejno opuszczały dom. I nie wytrzymały presji i napięcia. Doniosły na swoich katów. Prowadzone dochodzenie doprowadziło do procesu i skazania rodziców na kary wieloletniego więzienia. Kara była surowa, bo mieli też na sumieniu cięższe czyny. Shelly i David Knotek zakończyli odbywanie kary, już są oboje na wolności. A córki starają się ułożyć życie. Trudno im zapomnieć o traumatycznych wydarzeniach, one są w nich obecne. Dzisiaj już dorosłe kobiety, ale nadal się boją … Oprawca jest na wolności, nigdy nie wiadomo, jak się teraz zachowa …

Nikomu ani słowa to oparta w faktach lektura, opisywane wydarzenia miały miejsce w latach 90-tych, w stanie Waszyngton. Przez ponad dekadę małżeństwu Knotek udawało się torturować bliskich, manipulować nimi, stosować wymyślną przemoc fizyczną i psychiczną. Ale, aby próbować poznać genezę ich zachowania, warto cofnąć się do czasów dzieciństwa i młodości Shelly, jej relacji i kontaktów z bliskim i całym otoczeniem. Wtedy naświetli nam się jej obraz, wyłania się powoli jej prawdziwe oblicze. Sprawianie bólu dawało jej ogromną przyjemność i spełnienie. Stopień demoralizacji jest przerażający.

Cały czas zadaję sobie pytanie, skąd w człowieku rodzi się tyle zła? Dlaczego rodzice krzywdzą swoje pociechy? Jaką trzeba być bestią, aby podniecać się, jak inni cierpią, proszą o litość i pomoc. Serce się rozdziera. Chce się krzyczeć głośno! Nie ma przyzwolenia na takie traktowanie ludzi! Zastanawiam się, czy kara jaką ponieśli jest współmierna do czynów i zła, jakie wyrządzili innym, i mam poważne wątpliwości.

To nie jest opowieść na jeden wieczór, ją trzeba dozować stopniowo. Jest bolesna i traumatyczna, nie sposób ogarnąć spokojnie tej historii. Autor uderzył w bardzo czułe miejsce, dotknął je i rozpalił ogień złości. Czytelnik, będąc bacznym obserwatorem, nie ma możliwości walczyć z wszechstronnym złem, może po skończonej lekturze tylko głośno wykrzyczeć swoje emocje.

Uważam, że to nie jest lektura dla każdego. Przestrzegam osoby o słabych nerwach i bardzo wrażliwe. Ale zachęcam do sięgnięcia po nią, można się przekonać na przykładzie sióstr – ofiar przemocy, jak mocna jest więź rodzinna i siostrzana miłość i nic nie jest w stanie jej pokonać. I to jedyny pokrzepiający aspekt tej mrocznej historii.