Nigdy przenigdy...

Marissa od zawsze była wręcz idealna – grzeczna, ułożona, wspaniale się ucząca. Pomimo młodego wieku doskonale wie, czego chce, jak ma wyglądać jej dalsza edukacja. Jest wiele rzeczy, których nigdy nie robiło i do tej pory jakoś jej to nie przeszkadzało. Spełnia swoje marzenia, osiąga sukcesy nie tylko w szkole, ale również w pływaniu, które jest jej ogromną pasją. Maks jest jej zupełnym przeciwieństwem, a mimo to jest jej najlepszym przyjacielem i to od wielu lat. Marissa nie wyobraża sobie, aby go nie było obok, aby coś się stało z ich przyjaźnią, coś ich poróżniło.

Jednak nadchodzi dzień, który jest początkiem zmian w życiu Marissa. Młoda dziewczyna zaczyna robić rzeczy, których nigdy nie robiła, w jej życiu pojawia się pewien chłopak, a między nią a Maksem zaczyna się zmieniać. Pora dorosnąć. Tylko czy ona jest na to gotowa? Co takiego się stanie? Jak potoczy się znajomość z Maksem? Kto pojawi się w życiu Marissy?

Na początku zaznaczę, że książkę czytała nastoletnia córka i recenzja pisana jest jej „oczami”. Według córki historia w książce była naprawdę fajna. To opowieść o zmianach, dorastaniu, nastoletnich radościach, smutkach, dylematach. Amelka uważa, że jest bardzo realistyczna i jej się to spodobało.

Akcja sprawnie poprowadzona ze zwrotami, które potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyło wiele emocji.

Główną bohaterką jest Marissa. To młoda, poukładana dziewczyna, uczennica ostatniej klasy liceum. Kiedy ją poznajemy, jej życie jest bardzo pokładane i nie zanosi się na zmiany, jakie niebawem nadejdą. Jest sympatyczna, dająca się lubić.

„Nigdy przenigdy...” to książka, która według mojej nastoletniej córki, jest ciekawą propozycją dla młodzieży. Znajdziemy w niej historię o dorastaniu, zmianach w życiu, radościach i smutkach uczennicy liceum. Polecamy.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Debiutancka książka Emilki Jachimczyk, która wywołała we mnie wiele emocji.

To wspaniała historia, w której poznajemy Marissę - idealną córkę, przyjaciółkę, uczennicę, która nigdy nikogo nie zawiodła, nie zbuntowała się i nie dostała złej oceny. Nigdy też nie była zakochana. Ma dokładnie zaplanowaną przyszłość, wyznaczony cel, jednak gdy liceum dobiega końca, sprawy zaczynają się komplikować. Dziewczyna bardzo żałuje, że przez wszystkie lata nauki, nie dała się porwać imprezowemu życiu. Z pomocą przychodzi jej przyjaciel-Maks. I oto bohater, przez którego będzie musiała wykreślić słowo NIGDY ze swojego słownika.

Porywająca historia, która spodobała mi się od pierwszych stron. Książkę czytało mi się lekko, lecz w niektórych momentach zaczynałam przysypiać, lecz zaraz wystąpił jakiś nieoczekiwany zwrot akcji. Książka ma wiele śmiesznych momentów, które dodatkowo dodają atuty. Mimo że jest ona dla przedziału wiekowego 14,15 lat+ czuję, że starsi czytelnicy mogliby z pewnością dobrze się bawić, czytając tę historię. Cała książka napisana jest w narracji pierwszoosobowej, przez co moim zdaniem czyta się ją o wiele lepiej. Dodatkowo historia jest dosyć krótka, więc sprawdzi się na wieczory lub przerwy pomiędzy nauką.

Bardzo polecam tę książkę każdemu, a szczególnie tym, którzy szukają lekkiej i porywającej książki na 2/3 wieczory.

A.W.

Szkolny Klub Recenzenta

„Nigdy, przenigdy…” autorstwa Emilii Jachimczyk opowiada historię Marissy - dziewczyny, która ma spokojne i poukładane życie. Nastolatka nigdy nie zapaliła papierosa, nie zawiodła swoich rodziców i nigdy nie czuła motyli w brzuchu. Ma zaplanowany cel i przyszłość. Jej przyjaciel Maks (zwany też Małpiszonem), jest kompletnym przeciwieństwem Marissy. Chłopak jest rozrywkowy, towarzyski i właśnie dzięki niemu dziewczyna może wykreślić słowo „nigdy” ze swojego życia. Książka jest o przyjaźni, pierwszej miłości i dorastaniu. Historię nastolatków czyta się z olbrzymią przyjemnością i z uśmiechem na ustach, a przy dialogach Mari i Maksa można było się zaśmiać. Emocje wszystkich bohaterów były bardzo dobrze opisane, a przez samą fabułę się płynęło. Rozdziały były odpowiedniej długości, a styl pisania zachęcał do dalszego czytania. „Nigdy, przenigdy…” to książka bardzo przyjemna w odbiorze, idealna na spokojny wieczór z książką, kocykiem i herbatą. W książce znajdziemy motyw friends to lovers, dojrzewania, miłości i dziewczyny z ambicjami. Historia Marissy i Maksa jest debiutem prozatorskim jednej z najpopularniejszych booktokerek i bookstagramerek, a pasję do czytania widać w tekście książki. Książkę rozpoczyna przepiękna dedykacja „Dla tych, którzy poszukują siebie. I dla tych, którzy już siebie odnaleźli”, a jej słowa działają jak miód na serce. Warto wspomnieć o niesamowicie dopracowanej oprawie graficznej książki, wszystko tworzy bardzo ładną całość.

🐒Wzdycham zrezygnowana, tępo wpatrując się w zeszyt z zadaniami. Podchodzę do otwartego okna i próbuję dostrzec przyjaciela mieszkającego w domu naprzeciwko, z którym nie rozmawiałam od kilku dni. W jego pokoju nie świeci się jednak światło. Z jękiem rzucam się na łóżko i splatam dłonie na brzuchu, pogrążając się w myślach.

💫ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ „ɴɪɢᴅʏ ᴘʀᴢᴇɴɪɢᴅʏ...” ᴇᴍɪʟɪᴀ ᴊᴀᴄʜɪᴍᴄᴢʏᴋ💫

Uważasz, że przyjaźń damsko-męska istnieje?

Och, jak ja starałam się polubić tę historię. Naprawdę się starałam, ale... Nie spodobała mi się🥺

Liczyłam na to, że „Nigdy Przenigdy...” będzie przyjemną, luźną książką opowiadającą o dwójce najlepszych i nieco zagubionych w nastoletnim świecie przyjaciół, którzy znają się od dziecka i wspólnie przemierzają życie, aż pewnego dnia wszystko zaczyna się zmieniać, a ich relacja zostaje wystawiona na próbę. Nie zaprzeczam - taką właśnie historię otrzymałam, lecz całkowicie się na niej zawiodłam. Bardzo mocno odczułam, że jest to debiutancka powieść autorki - prosty język, bohaterowie, którzy nie potrafili ze sobą rozmawiać, wskutek czego ciągle dochodziło do kłótni; infantylne zachowania i dialogi na tyle żałosne, że jak je czytałam, to skręcało mnie w środku...

Absolutnie nie mam nic przeciwko niezobowiązującym młodzieżówkom czy historiom z wattpada, aczkolwiek „Nigdy przenigdy...” nie zaoferowało mi nic ciekawego, żadnych angażujących czy wywołujących emocji wydarzeń. Była to bezbarwna, nieciekawa opowieść o szkolnych perypetiach licealistów i trójkącie miłosnym, która nie wzbudziła we mnie żadnych uczuć prócz zażenowania, irytacji, czy chęci przewracania oczami na odzywki Maksa i Marissy.

Ja niestety nie odnalazłam się w tej historii i szybko o niej zapomnę. Autorce jednak życzę wszystkiego dobrego w dalszym tworzeniu 🤍

|We współpracy z Wydawnictwem Jaguar|

Im jestem starsza tym rzadziej sięgam po powieści młodzieżowe, ale nie jest również tak, że się przed nimi wzbraniam. Chętnie wybieram co ciekawiej zapowiadające się tytuły i tak trafiłam na debiut Emilii Jachimczyk, który wydawał się idealną propozycją na leniwe popołudnie.

Jeśli nie szukacie wymagającej pozycji, powyższa książka powinna Was zadowolić. Prosta, lekka, przyjemna w odbiorze, ale niestety również przewidywalna i podążająca drogą schematów, więc nie do końca wybijająca się z tłumu. Nie uznałabym tego jednak za wadę, ponieważ całość mimo wszystko wypada spójnie i jak na debiut - również emocjonalnie. Koncentrujemy się wokół losów młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie, więc siłą rzeczy ich problemy są w jakiś sposób powtarzalne a wszystko zależy od ujęcia to przez autorkę, która w tym przypadku mocno pozwoliła nam zbliżyć się do postaci co naprawdę doceniam.

Obserwujemy losy trzech bohaterów: Marissy, Maksa oraz Ryana, choć największy nacisk będzie skoncentrowany na życiu dziewczyny. To jej dotyczą bowiem tytułowe słowa, ponieważ Marissa nigdy nie popełniła przewinień typowych dla młodzieńczego buntu. Nie spróbowała tym samym igrania z zasadami i nie nauczyła się jak radzić sobie z wyzwaniami, również tymi emocjonalnymi. Gdy pojawił się więc chłopak chętny na uszczypliwości - nie wiedziała jak postąpić, ale robiła wszystko, by odnaleźć z nim wspólny język.

Autorka postawiła na poczucie humoru, które ładnie wypełniło tło wydarzeń i uwiarygodniło przepychanki bohaterów. Skupiliśmy się na problemach dojrzewania, na sercowych rozterkach a także walce z rozumem, który podpowiadał, by jednak nie ryzykować. Wszystko to otoczone było odpowiednimi emocjami i nawet jeśli zabrakło mi uników przed powielanymi wydarzeniami to jednocześnie nie mogę napisać, żebym źle się bawiła, ponieważ w towarzystwie Marissy i jej trudnych wyborów spędziłam sympatyczne chwile.

Prosta, lekka, idealna na leniwe popołudnie "Nigdy przenigdy..." opowiada o tym, że nigdy nie możemy być pewni kiedy los zacznie ingerować w nasze życie. Przyjemna dla wyobraźni, pobudzająca szare komórki opowieść wciąga do świata młodych bohaterów, pozwalając się zrelaksować i uciec myślami od codziennych obowiązków. Myślę, że w duecie z kubkiem gorącej herbaty w dłoni skomponuje się lepiej niż dobrze.

„Nigdy przenigdy” to powieść o dojrzewaniu i dorastaniu. Jest to piękna opowieść o pierwszej miłości, która jest tuż obok od zawsze.

Marissy to dziewczyna, która wiedzie spokojne i poukładane życie. Przez pewne wydarzenia z przeszłości stroni od ludzi. Jej jedynymi przyjaciółmi jest Thea i Maks, zwany Małpiszonem. Chłopak jest totalnym przeciwieństwem Marissy. Ona nigdy, przenigdy nie paliła, nie piła, nie była na podwójnej randce, nie buntowała się i nie zawiodła rodziców. Tych „nigdy, przenigdy” jest znacznie więcej. On to taki słodki łobuz. Jednak tych dwoje zna się od dziecka i nie wyobrażają sobie, że ich przyjaźń może się kiedyś skończyć. A może tak stać się gdy Maks prosi Thea o pomoc w zdobyciu Thea. W tym celu Marissa ma iść na podwójną randkę. Z czasem uświadomi sobie jednak, że jest zazdrosna i że czuje motyle w brzuchu gdy myśli o Maksie. W jej życiu pojawia się Ryan. Czy chłopak zawróci w głowie Marissie? Jak dalej potoczą się losy głównych bohaterów? Przekonacie się sami.

Książka przeznczona jest dla młodzieży, która przeżywa swoją pierwsza miłość. Muszę jednak przyznać, że i mi bardzo spodobała się historia Merissy, Maksa i Thea. Fajnie było poczuć się znowu nastolatkiem. Książka potrafi dostarczyć wiele emocji. Maks często bywał irytujący, ale jego słowne przepychanki z przyjaciółką, nie jeden raz mnie rozbawiły.

Książka nie jest gruba i czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Jest idealną lekturą po ciężkim dniu. Zarówno dla nastolatków jak i dla nieco starszych czytelników.

Niekiedy jest tak, że szukamy daleko tego, co jest blisko. Wydaje nam się bowiem, że to znajome, bliskie, nie może dać już nam szczęścia, gonimy więc za czymś innym, choć nie za bardzo wiemy za czym. Stawiamy sobie kolejne cele, pragniemy nowych rzeczy nie będąc świadomym, że tak naprawdę nie w nich należy szukać szczęścia. To właśnie dlatego, znajdujemy go zwykle, gdy rozczarowani rezygnujemy z jego poszukiwania. Okazuje się bowiem, że cały czas byliśmy blisko, że to szczęście tylko czekało, by je zaprosić do swojego życia.

Tak właśnie było w przypadku Marissy, nastolatki uczęszczającej do ostatniej klasy prestiżowego liceum. Nie jest ona typem imprezowiczki, nie pije, nie pali i nigdy nie zawodzi rodziców. Za to doskonale się uczy, a na naukę poświęca sporo czasu, wytchnienia szukając na basenie, bowiem przygotowuje się do zawodów pływackich, w wynikach w sporcie upatrując szansy dostania się na uniwersytet i uzyskania stypendium. Doświadczenia z przeszłości sprawiły, że stroni od ludzi. W jej bliskim otoczeniu jest tylko przyjaciółka Thea oraz najlepszy przyjaciel, Maks vel Małpiszon, którego zna od dzieciństwa. Z tym drugim mieszkają w sąsiednich domach i wspólnie spędzają całe dnie, wygłupiając się, oglądając filmy czy po prostu milcząc.

Choć lekceważące podejście Maksa do życia ją denerwuje, to nie wyobraża sobie rozstania z nim. Wspólnie rozpoczynali wszystkie nowe etapy swojego życia, chodzili na wszystkie ważne wydarzenia, dlatego teraz Marissa nie wyobraża sobie, że mogłaby go stracić. Tymczasem wszystko wskazuje na to, że ta chwila się zbliża. Otóż Maksowi podoba się Thea, ale onieśmielony, proponuje Marissie, by poszła z nimi na podwójną randkę. Ta wyraża zgodę wymyślając fikcyjną postać, która rzekomo nie dociera na miejsce spotkania i … zostawia parę w kinie, by iść na ważną kolacje z rodzicami. Tam przeżywa niemałe zaskoczenie. Otóż poza kolegą ojca, być może przyszłym partnerem biznesowym, jest również jego syn – Ryan, który jak się okazuje, będzie chodził do tej samej szkoły, co ona. Ryana, który niebezpiecznie podniecająco pachnie i namawia ją, by korzystała z życia. Ryana, który prosi ją, by została jego dziewczyną.

Dlaczego zatem Marissa, mimo iż mile zaskoczona, nie czuje motyli w brzuchu? Co więcej, dlaczego te motyle wywołuje spojrzenie najbliższego przyjaciela? I dlaczego on tak dziwnie się zachowuje? Na te pytania odpowiedzi szukać będziemy w książce skierowanej do czytelników w wielu licealnym i policealnym, młodych ludzi stojących przed wyborem studiów czy decyzjami o dalszych etapach życia, ale również w obliczu pierwszych miłości. Opublikowana nakładem wydawnictwa Jaguar książka „Nigdy przenigdy”, to wspaniała powieść Autorka Emilii Jachimczyk. Autorka doskonale wie, co nastolatkom w duszy gra, jakie mają lęki i z jakimi wyzwaniami przyjdzie im się zmierzyć na tym trudnym etapie życia. Humor, widoczny szczególnie w rozmowach Marissy z Maksem i dystans, jaki bohaterowie mają do siebie sprawia, że szybko wchodzimy z nimi w interakcje, a już po kilku stronach nie możemy się od powieści oderwać. Ta powieść, z pozoru tylko lekka, w sposób niezwykle delikatny porusza temat dorastania i podejmowania niezbyt łatwych decyzji, wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Zaskakujące zakończenie brzmi niczym obietnica kolejnego tomu, który – mam nadzieje – powstanie wkrótce!