Niezwykle szlachetne stworzenia

Jestem pewna, że książka, której recenzję Wam tutaj przedstawiam, spodoba się dla większości osób. Moim zdaniem jest to wyjątkowa pozycja.

,,Ludzie są jedynym gatunkiem, którymi ja się z prawdą dla własnej rozrywki. Nazywają to żartami. Czasami kalamburami. Mówią jedną rzecz, mając na myśli całkiem inną. Śmieją się lub udają śmiech z uprzejmości."

Na początku zwrócę uwagę na to, że to pozycja po części trochę fantasy, więc nastawcie się na taką trochę mieszankę obyczajówki z fantasty.

Zwierzęta potrafią nauczyć nas wielu rzeczy, spojrzeć na wiele spraw z innej perspektywy. W tej książce ośmiornica imieniem Marcel swoimi spostrzeżeniami potrafi trafnie wypowiedzieć się na temat człowieka. Czasami w sposób zabawny, a czasami bardzo dosadnie. Wyróżnia się swoją inteligencją, rozumie ludzi a sama komunikuje się za pomocą swoich macek. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj więź, która zrodziła się między ośmiornicą a samotną staruszką, pracującą w oceanarium.

To kobieta, która przeżyła wiele, a praca i zwierzęta dają jej pewien spokój duszy. Są dla niej taką terapią, lekarstwem.

Książka jest pisana z dwóch perspektyw. Z jednej strony czytamy o przeszłości staruszki, z drugiej ukazana jest historia ośmiornicy. Jest na pewno bardzo wzruszająca, skłania do przemyśleń, daje nadzieję, dodaje otuchy i odwagi, aby nigdy w życiu się nie poddawać.

Powiem Wam, że ciężko uwierzyć, że jest to debiut, gdyż jest bardzo dobrze dopracowany. Postacie są doskonale wykreowane, takie uczuciowe i życiowe. Tova swoją osobą przekazuje nam mądrość życiową. Poznajemy też Camerona, który również jest duszą cierpiącą i który również spotyka na swojej drodze ośmiornicę.

Jak Marcel pomoże tej dwójce w życiu? Czy uleczy ich rany, zmieni ich nastawienie, ukoi cierpienie?

Shelby Van Pelt w swojej książce mówi o czymś ważnym, jednak Wam tego nie zdradzę. Sami na pewno dojdziecie do tego. Po przeczytaniu czułam taką lekkość. Jakby ta książka swoim przekazem ściągnęła ze mnie jakiś ciężar. Dla mnie to wyjątkowa pozycja.

Czy ktoś z Was może już ją czytał? Jestem ciekawa Waszych wrażeń.

Mają 3 serca i niebieską krew. Ośmiornice. Piękne, pełne gracji, diabelnie inteligentne, chociaż ich mózg jest wielkości orzecha włoskiego. Zakochałam się w tych stworzeniach po obejrzeniu jednego z najbardziej poruszających dokumentów ever: "Czego nauczyła mnie ośmiornica" (majstersztyk, do tego nagrodzony Oscarem). To właśnie ośmiornica o imieniu Marcel jest jedną z głównych bohaterek książki Shelby Van Pelt "Niezwykle szlachetne stworzenia".

Ujmująca, bolesna, ale jednocześnie dająca nadzieję - taka jest ta powieść. O żałobie i odnajdywaniu sensu życia po stracie, o poszukiwaniu swojego miejsca, o przeznaczeniu i dobroci, o ludziach, którzy są wokół nas i zupełnie bezinteresownie użyczają nam swoją pralnię i podjazd.

70-letnia Tova wieczorami sprząta w oceanarium. Pewnego dnia na podłodze znajduje... ośmiornicę. To Marcel - żądna przygód ośmiornica, która nocami lubi eksplorować oceanarium i podjadać małże z akwariów. Marcel ma też inne, zaskakujące umiejętności...

Poznajemy również Camerona, buntującego się przeciwko życiu młodego człowieka, który w poszukiwaniu korzeni rzuca dotychczasowe życie i wyrusza w podróż. Drogi naszych bohaterów splatają się w zaskakujący sposób, a wisienką na torcie jest Marcel, który staje się narratorem naszej opowieści.

W książce znajdujemy ten rodzaj smutku, który nas nie przygniata, ale pozwala łagodnie płynąć. Unosimy się na jego fali, czujemy że nas dławi, ale nie toniemy.

Przepiękna jest ta opowieść. Napisana wspaniałym, subtelnym językiem, pełnym wyrozumiałości i łagodności. W połowie książki czujemy już jaki będzie jej finał, ale nie sprawia to, że nie pojawiają się dławiące łzy wzruszenia, kiedy dochodzimy do ostatnich stron.

To bez wątpienia jedna z najpiękniejszych książek jakie miałam okazję czytać w tym roku.

Jeju, jak mnie ta książka wzruszyła, to aż brak mi słów. To pierwsza pozycja dla starszego czytelnika, gdzie poznałam myśli ośmiornicy olbrzymiej o imieniu Marcel McMacka. To bardzo inteligentny osobnik, który rozumie ludzką mowę i gestami swojego ciała, a raczej macek, stara się komunikować. Bardzo polubił starszą kobietę, która sprząta oceanarium. Ona jako jedyna mówi do zamkniętych tam zwierząt i nie ocenia ich. Sama przeszła w życiu bardzo wiele i ta praca daje jej jedyną radość. Opowieść ośmiornicy na przemiennie czytamy z opowieścią tej kobiety. W ten sposób dowiadujemy się, że dawno temu zaginął jej syn, a niedawno zmarł mąż. Sam Marcel jest bardzo smutny, gdyż wie, że ośmiornice nie żyją zbyt długo, więc postanawia coś z tym zrobić. Wie dokładnie, kiedy nastąpi jego koniec, dlatego ucieka z miejsca, które nazywa więzieniem. Kobieta wpierw jego pojawienie się uważa za omamy, sama dokładnie pamięta jak zachowywał się jej mąż tuż przed śmiercią. Jednak jest w nim coś ujmującego, że kiedy widzi jak zaplątał się w kablach, pomaga mu się z nich uwolnić. Tutaj nastąpił taki przełomowy moment, kiedy bała się, że zrobi jej krzywdę, on pozostawił po sobie ślad, po czym odszedł. Jej dobroć sprawiła, że krok po kroku umyślił plan, by zdradzić swoje domysły na temat zniknięcia jej syna. Zapewniam, że po tym wielokrotnie się wzruszycie. W tej książce aż kipi od emocji i większość rzeczy jaka się tutaj dzieje, czy zostają poruszone, mają swój związek ze śmiercią, nadzieją i przemijaniem. To opowieść niesamowicie autentyczna, nie spotkacie tutaj drugiej równie zajmującej. Postacie są starannie dopracowane i idealnie nieidealne. Wraz z kolejną stroną wciągamy się coraz bardziej. Widzimy ile trudu kosztuje Marcela, by pokazać te znaki, odwzorować dawne sytuacje. Daje nam to myśli, że i my nigdy nie powinniśmy się poddawać. Ciężko jest wam dokładnie opisać jak jest opowieść doskonała, gdyż wielokrotnie mamy takie myśli, ale z oczy spływają tylko świadome łezki. Bardzo polecam przeczytać ją samemu, by ujrzeć, że nawet w najgorszych sytuacjach życiowych czasami wschodzi dla nas słońce:-)

Dodatkiem jest przepiękne wydanie, większy druk i duża ilość dialogów:-)

Na początku powiedziałam sobie, że spróbuję a jeśli lektura mi nie podejdzie to po prostu ją odłożę. Zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać a tekst z tyłu okładki czy sama szata graficzna niewiele mi mówiły. Jednak kto nie ryzykuje ten... sami wiecie, więc zabrałam się za "Niezwykle szlachetne stworzenia" - i przepadłam!

To bardzo nietypowa lektura, którą trudno porównać z jakąkolwiek inną czytaną przeze mnie wcześniej. Ma swój klimat, charyzmatyczny styl oraz tak nietuzinkowy (w pełni wykorzystany) potencjał, że to niemożliwa, by przeszła bez echa wśród innych czytelników. Takie książki po prostu trzeba czytać i głośno o nich mówić! Nareszcie ktoś pokusił się o połączenie szczerych wyznań z mnóstwem pozytywnej energii i nawet w momentach poruszania ważniejszych tematów czytelnik nieustannie czuł się podnoszony na duch, zapewniany, że życie to piękna przygoda, warta poznania.

Nie chcę zbyt wiele zdradzać z fabuły, ponieważ najprzyjemniejszą stroną tej książki jest właśnie osobiste przeszukiwanie wszelkich zakamarków akcji. Słowem wstępu napiszę jedynie, że śledzimy losy Tova Sullivan, która po śmierci męża zatrudnia się w oceanarium jako sprzątaczka. Poznaje tam wyjątkowego przyjaciela z którym próbuje rozwikłać zagadkę zaginięcia jej syna sprzed niemal trzydziestu lat. Tylko czy po takim czasie pozostał jeszcze jakiś trop warty zaczepienia?

To spokojna, tocząca się swoim rytmem opowieść, która nie ma klimatu kryminału mimo poszukiwań związanych z tajemniczym zaginięciem, ale to nie było potrzebne, żeby stworzyć przejmującą fabułę. Autorka w piękny sposób mówi o świecie, o przyjaźni, miłości, zrozumieniu a nawet samotności, która wcale nie musi być taka zła i jednocześnie nie próbuje umoralniać czytelników. Wyciągamy własne wnioski z lektury, cieszymy się pomysłowo poprowadzonymi sylwetkami postaci i czerpiemy garściami mądrości zdecydowanie warte zapamiętania.

"Niezwykle szlachetne stworzenia" to lektura, która w ostatnim czasie najbardziej dała mi do myślenia. Śledząc przebieg wydarzeń i z każdą stroną co raz lepiej poznając bohaterów miałam poczucie, że zyskałam nowych literackich przyjaciół. Ależ to była smaczna, pomysłowa i niosąca nadzieję przygoda! Jeśli szukacie książki innej niż wszystkie, której głos powinien nieść się ponad tłumem - nie możecie przejść obojętnie obok debiutu Shelby Van Pelt.