Nieznajoma z Sekwany

Guillaume Musso jest autorem siedemnastu bestsellerów, od dziesięciu lat utrzymującym się na pierwszym miejscu listy najpopularniejszych francuskich pisarzy. Debiutował w 2001 r. thrillerem „Skidamarink”, doskonale przyjętym przez krytykę. Druga powieść, „Potem...”, zainspirowana wypadkiem samochodowym, z którego cudem uszedł z życiem, rozpoczęła jego spektakularną międzynarodową karierę. Łączny nakład jego powieści - przełożonych na 42 języki - przekroczył 35 milionów egzemplarzy. Kluczem do sukcesu Musso jest łączenie wątków miłosnych, kryminalnych i czasami fantastycznych. „Nieznajoma z Sekwany” to najnowsza powieść autora łącząca ze sobą dwa gatunki – thriller oraz literaturę obyczajową.

Główna bohaterka, kapitan Roxane Montchrestien, została tymczasowo przeniesiona do Agencji do Spraw Niekonwencjonalnych. Ten oddział początkowo zajmował się sprawami, których policja kryminalna nie była w stanie racjonalnie wyjaśnić. Właśnie tego typu zdarzenie miało miejsce po objęciu przez bohaterkę stanowiska. Roxane dowiedziała się o incydencie dotyczącym młodej kobiety wyłowionej z Sekwany, zaraz po tym postanowiła rozpocząć śledztwo na własną rękę. Dziewczyna była podobno zagubiona oraz nie potrafiła odpowiedzieć na żadne z pytań zadawanych przez lekarzy. Niestety, zanim główna bohaterka dociera do szpitala, kobieta znika. Jednak pozostawiona próbka DNA pozwala ustalić jej tożsamość. Okazuje się, że to Milena Bergman, niemiecka pianistka, która zginęła w katastrofie lotniczej ponad rok temu. W tym momencie cała sprawa się komplikuje oraz staje się coraz bardziej podejrzana.

Jak można być jednocześnie martwym i żywym? Jak niewinne, działające w dobrej mierze kłamstwa mogą doprowadzić do tragedii? Jaką rolę w tej sprawie może pełnić jeden z mitologicznych bogów greckich?

Powieść zawiera ciekawe opisy przyrody i miasta, którym jest Paryż oraz różne porównania, które dodatkowo pomagają wczuć się w klimat utworu. Język autora jest prosty, a samą książkę czyta się z łatwością. Autor zamieścił wiele głębokich i życiowych cytatów na początkach rozdziałów, co bardzo mi się podobało.

Naprawdę fascynuje mnie to, jak Roxane potrafi szybko łączyć fakty i brać pod uwagę nawet te najbardziej absurdalne dowody. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, co było miłym zaskoczeniem. Utwór wydawał mi się trochę chaotyczny, gdy wspominane były zarówno nowe postacie, jak i trudne nazwy ulic. Podobała mi się przedstawiona historia oraz pomysł na nią, jednakże mam wrażenie, że nie został wykorzystany cały jej potencjał.

Aleksandra A.

Szkolny Klub Recenzenta

,,Nieznajoma z Sekwany" Guillaume Musso to pozycja autora, w którą miałam okazję zapoznać się w ostatnim czasie.

Fabuła tego wydania skupia się na wyłowieniu z wody kobiety, która miała już nie żyć od jakiegoś czasu. Jak było to możliwe, by DNA osoby, która zginęła mogło pojawić się przy okazji śmierci nieznajomej kobiety? Choć wydawało się to niemożliwe, należało dowiedzieć się prawdy.

Czytałam kilka poprzednich książek autora, więc byłam też bardzo ciekawa tego wydania. W związku z tym podczas podróży postanowiłam skusić się na przeczytanie tego wydania. Podobały mi się różne literackie porównania, ale całokształt lektury nie okazał się dla mnie satysfakcjonujący.

Być może miałam za wysokie oczekiwania względem tej książki i dlatego czuję niedosyt. Jest to bardzo szybkie wydanie, z którym można zapoznać się w kilka godzin. Zabrakło mi jakiegoś większego dreszczyku emocji.

,,Nieznajoma z Sekwany" Guillaume Musso to pozycja, która na pewno znajdzie swoich odbiorców, ale ja niestety nie znalazłam się w ich gronie.

Na książki Guillaume Musso czekam zawsze z utęsknieniem, bo wiem że każda historia opowiedziana przez autora w książce jest niesamowita i dokładnie dopracowana. Tak było również i w przypadku jego najnowszej książki "Nieznajoma z Sekwany", którą przeczytałam niemal w dwa wieczory. Cóż mogę napisać, no uwielbiam gościa! to takie moje moje guilty pleasure!

Roxane to młoda, ambitna policjantka, która przez sowich przełożonych zostaje oddelegowana do ASN czyli Agencji do Spraw Niekonwencjonalnych. Niestety nie jest to awans, a policjantka czuje złość na zaistniałą sytuacje. Szybko jednak natrafia na sprawę, którą prowadził jej poprzednik, ale z racji wypadku nie mógł jej kontynuować. Roxane wiec sama, bez zgody przełożonych, podejmuje się rozwikłania sprawy. A sprawa dotyczy kobiety, którą nagą wyłowiono z Sekwany. Uratowaną kobietę przewieziono do szpitala psychiatrycznego, z którego udaje jej się uciec i ślad po niej znika. Pojawia się dopiero kilka dni później, kiedy dobija się do drzwi poczytnego francuskiego pisarza, syna komisarza, który wcześniej prowadził sprawę. Jednak zanim Raphaela Batailley zdążył wpuścić kobietę do domu, uprowadził ją satyr, co zarejestrowały kamery. Po zbadaniu pozostawionego DNA, okazuje się że jest to narzeczona Raphaela - Milena Bergman, sławna niemiecka pianistka. Tylko problem polega na tym, że z całą pewnością ciężarna Milena zginęła w katastrofie samolotowej w pobliżu portugalskiego archipelagu Madery przeszło rok wcześniej. Czy Roxane uda się rozwiązać zagadkę?

Książkę czyta się z zapartym tchem chłonąc opowieść snutą przez autora. Napięcie, ciągła atmosfera niepewności, podrzucane co chwilę nowe, mylne tropy tylko budzą ciekawość Czytelnika. Nic tu nie jest pewne, ani oczywiste, jak to w historiach pisanych przez Musso. Autor igra z Czytelnikami. To mroczna, momentami nawet ziejąca grozą opowieść, której zakończenie chcemy poznać jak najszybciej.

Przyjemny, lekki język sprawia, że książkę czyta się płynnie. Dodatkowy plus za fajne nawiązanie do mitologii i kultu Dionizosa oraz historii kobiety, którą rzeczywiście wyłowiono z Sekwany ponad 150 lat temu. Historii, która jest nadal żywa wśród mieszkańców Paryża.

Przeczytałam różne opinie na temat książki, ale dla mnie Musso, to Musso. Autor, którego książki kocham miłością wielką i zachęcam wszystkich do zapoznania się z jego twórczością.

Są na świecie rzeczy, których wyjaśnić się nie da, które wymykają się racjonalnemu ich pojmowaniu. Po epoce zainteresowania zjawiskami paranormalnymi, którymi próbowano wytłumaczyć wiele zachowań czy wydarzeń, znów przyszła pora na sceptycyzm, ale i on nie przyczynia się do poznania prawdy. Ta zwykle okazuje się być prostsza, niż zakładaliśmy, niepotrzebnie komplikując sprawę podejrzeniami czy mylnymi założeniami.

Jednak to, co wydarzyło się we Francji, faktycznie przypomina sprawę rodem z Archiwum X. Historia o młodej kobiecie wyłowionej z Sekwany z szerokim uśmiechem na ustach, mimo iż prawdopodobną przyczyną śmierci było samobójstwo, wciąż elektryzuje opinię publiczną i staje się inspiracją dla twórców. Również Guillaume Musso zaczerpał pomysł z tej historii, przenosząc ją w czasy współczesne i plotąc wokół niej skomplikowaną intrygę. Książka „Nieznajoma z Sekwany” nie tylko elektryzuje, ale i przeraża, prowadząc nasze myśli w rejony, w które zwykle boimy się zapuszczać. Lektura przypomina balansowanie na cienkiej linie pomiędzy jawą a snem i nie wiadomo, co tak naprawdę jest prawdziwe. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros książka tym samym jest prawdziwą gratką nie tylko dla miłośników autora, ale i dla wszystkich lubiących skomplikowane zagadki kryminalne i przerażające opowieści z horrorów rodem.

Ucieczka kobiety ze szpitala psychiatrycznego może stać się najnowszą sprawą prowadzoną przez kapitan Roxane Montchrestien. A właściwie pierwszą w nowym, dość osobliwym wydziale, do którego została przeniesiona, by wyciszyć aferę z jej udziałem. ASN, czyli Agencja do Spraw Niekonwencjonalnych liczy sobie jednego pracownika i wkrótce ma zostać zamknięta. Tyle, że ten pracownik przez oficjalnym zakończeniem działalności jednostki trafia do szpitala w ciężkim stanie – prawdopodobnie spadł ze schodów w wieży, w której mieści się siedziba ASN. Jego wypadek stał się okazją, by przechować z dala od mediów Roxane, zmagającą się z depresją i wypaleniem zawodowym kobietę.

Tyle tylko, że już pierwszego dnia pracy Roxane trafia na niezwykle ciekawą sprawę. Otóż z Sekwany zostaje wyłowione ciało kobiety – nagiej, jeśli nie liczyć drogiego zegarka i osobliwych tatuaży wokół kostek. Topielica zostaje przewieziona do lekarza, a następnie do policyjnego szpitala psychiatrycznego na kilkugodzinną obserwacje. Wydaje się, że nie pamięta niczego, co jej dotyczy, znajduje się w silnym szoku, wykazując objawy zaburzeń niebezpiecznych zarówno dla niej, jak i dla otoczenia. Kobieta ma być umieszczona w jednej z klinik psychiatrycznych tyle tylko, że podczas transportu atakuje ochroniarza i ucieka. Najbardziej zagadkowe jest jednak to, iż pobrane od kobiety próbki wskazują, iż kobieta z Sekwany to znana niemiecka pianistka, Mielna Bergman. Tyle tylko, że według oficjalnych danych ona …. nie żyje od roku.

Ciężarna Bergman, pozostająca w związku ze znanym pisarzem, zginęła w katastrofie lotniczej w pobliżu portugalskiego archipelagu Madery. Jak to zatem możliwe, że została wyłowiona rok później dokładnie taka, jaką była przed katastrofą i również w ciąży? Roxane ma prawdziwą zagadkę do rozwiązania, a wszystko wskazuje na to, że na pomoc nie za bardzo może liczyć. Co więcej, narzeczony pianistki najwyraźniej coś ukrywa, choć i dla niego wiadomość o wyłowionej kobiecie jest zaskoczeniem.

Co ta sprawa może mieć wspólnego z mitologią? Czy upadek funkcjonariusza ASN był rzeczywiście nieszczęśliwym wypadkiem, czy może ktoś mu pomógł? Nad czym pracował poprzednik Roxane przed znalezieniem się w szpitalu? Pytania mnożą się lawinowo wraz z każdą stroną powieści, zaś my w myślach tworzymy coraz bardziej nierealne wersje wydarzeń. Żadna jednak nawet nie zbliża się zapewne do tego, co zaplanował dla nas Musso – mistrz zaskakującej fabuły i jeszcze bardziej zdumiewających zakończeń. I choć nie jest to najlepsza powieść autora, to bez wątpienia jedna z najbardziej mrocznych, wiejących grozą. I taka, która na długo zapada w pamięć…

Paryż. Miasto świateł, pięknych miejsc, klimatycznych zakątków i monumentalnych zabytków. Miejsce, do którego wielu chciałoby się wybrać, aby zachłysnąć się jego fenomenem. Aby poczuć niepowtarzalną atmosferę stolicy, w której króluje miłość. Tymczasem w nowej powieści Musso dostajemy Paryż brzydki, odpychający, pełen wad i niedociągnięć codzienności, które emanują z każdego rogu. Autor prowadzi nas uliczkami miasta, sprawiając, że czujemy niepokój. Wszechogarniający mrok otula nas, zaciskając swoje macki na szyi czytelnika. Bo gdybym miała określić tę powieść jednym słowem, to z pewnością byłoby to: niepokojąca. Tutaj strach i niepewność towarzyszą nam podczas lektury. Lektury powieści, która albo Was wciągnie i zafascynuje swoją dziwnością, albo wypluje ze swoich czeluści, niczym Sekwana tytułową nieznajomą. Sami musicie się przekonać, po której ze stron się znajdziecie.

Ciekawym wątkiem były dla mnie tutaj odniesienia do mitologii. To właśnie one sprawiają, że lektura „Nieznajomej z Sekwany” zabiera nas do świata, którego nie znamy. Autor stopniowo odkrywa karty dotyczące śledztwa oraz kultu Dionizosa, zarówno przed czytelnikiem, jak i Roxane, wraz z którą analizujemy kolejne poszlaki, próbując usilnie rozwikłać nietypową sprawę. Sprawę kobiety, która została wyłowiona z Sekwany, która jest jedną wielką zagadką. Odsunięta od swoich obowiązków policjantka, bierze sobie za punkt honoru poznanie jej przeszłości. Nie spodziewa się ona jednak, gdzie ją to zaprowadzi…

Nowa powieść Musso jest poniekąd psychodeliczna. Tak naprawdę cały czas balansujemy między tym, co prawdziwe, a urojeniami, które towarzyszą niektórym z bohaterów. Ten dziwny stan powoduje, że nie mamy pewności, dokąd zmierza ta historia. Każdy z bohaterów stanowi odrębny element, ma swoją własną opowieść. I choć łączy ich motyw tytułowej nieznajomej, to ich losy nijak się nie przenikają. Zupełnie tak, jakby stanowiły dwa osobne byty - wątek dotyczący antypatycznej Roxane i oderwanego od rzeczywistości pisarza. Ten dysonans sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby w jednej książce opowiedziano dwie historie. Z jednej strony, kobiety, która została zepchnięta do zawodowego lamusa; upatrującej swoją szansę na powrót w tajemniczym śledztwie. Z drugiej, mężczyzny, który wciąż żyje przeszłością. Który nie potrafi odciąć się od traumy sprzed lat, która mu cały czas towarzyszy, będąc jednocześnie ukojeniem i przekleństwem.

Podsumowując:

„Nieznajoma z Sekwany” jest powieścią ekscentryczną i nieoczywistą. Pełną niedopowiedzeń, wprawiającą w osłupienie i dziwną. Jej lektura z pewnością była niepokojąca, a wszechobecny mrok był niczym pętla zaciskająca się na szyi czytelnika. Zupełnie tak, jakby i on, wrzucony w wir psychodelicznego misz-maszu wydarzeń, miał poczuć, jak to jest, kiedy zostanie odcięty mu dopływ powietrza. Jak to jest tonąć niczym tytułowa nieznajoma... Wątek mitologiczny oraz nawiązanie do prawdziwej historii kobiety wyłowionej z Sekwany, stanowią ciekawy fundament tej powieści. I choć całość jest dosyć pogmatwana, to w moim odczuciu na pierwszy plan wysuwa się w niej wątek straty. Bólu, z którego niektórzy nigdy nie zdołali się otrząsnąć, pozwalając mu, aby zdominował ich życie i uczynił go drogą w jednym kierunku bez możliwości powrotu. Ścieżką, która ma doprowadzić do ponownego spotkania osoby, która odeszła na zawsze.

Guillaume Musso wkracza na scenę z nową powieścią na którą wielu z nas czekało z niecierpliwością. Autor thrillerów psychologicznych pełnych zaskoczeń oraz zawiłej fabuły tym razem również nie zwalnia tempa i serwuje nam opowieść od której trudno się oderwać.

Fabuła od pierwszych stron wydaje się napędzana odpowiednim klimatem, ponieważ opiera się na historii przekazywanej sobie od lat przez mieszkańców Paryża. To miejsca legenda, która ma swoje miejsce w przeszłości a dziś posłużyła autorowi za zbudowanie historii bardzo nastrojowej, zakręconej i jak zawsze nieprzewidywalnej do samego zaskakującego finału. Styl Musso cechuje niespieszne prowadzenie wydarzeń, mocne wejście w detale oraz skupienie się na kreacji bohaterów i jednoczesne podsycanie zainteresowania czytelnika poprzez podrzucanie nowych faktów, więc mimo stonowanego tempa nie czułam żadnego znużenia.

Podobno od tragicznych wydarzeń minęło już 150 lat a francuzi wciąż wydają się ubarwiać historię "Nieznajomej z Sekwany" na swój sposób. Wszystko wiąże się z wyłowieniem ciała nastoletniej dziewczyny z Sekwany, która mimo założeń, że popełniła samobójstwo, przez cały czas miała na twarzy szeroki uśmiech. Musso wykorzystuje to na potrzeby swojego najnowszego dzieła, przekładając wydarzenia na współczesne czasy. Czytamy o wyłowionej dziewczynie, cudem ocalałej, która jednak wskutek obrażeń straciła pamięć. Milena Bergman okazuje się zaginioną przed rokiem pianistką, ale niewiele może o sobie powiedzieć, ponieważ znika bez śladu. Szybko okazuje się, że prowadzone w jej sprawie śledztwo dostarczy wszystkim więcej pytań niż odpowiedzi.

Więcej w tym wszystkim motywów obyczajowych niż thrillera, ale to znak rozpoznawczy autora. Napięcie i atmosfera niepewności napędzają akcję a my zastanawiamy się jak wygląda pełna historia tajemniczej Mileny. To bohatera o kilku twarzach, która nieustannie pobudza naszą ciekawość i sprawia, że śledztwo prowadzone przez pozostałych bohaterów odkrywa intrygujące fakty, sięga nawet po motywy mitologiczne i pewne zabarwienie paranormalne. Niestety pojawiło się jednocześnie w fabule kilka luk, które nie spoiły ze sobą poszczególnych momentów tak jakbym tego w pełni oczekiwała, więc czasami miałam wrażenie, że akcja się rozmywa i autor za dużo chce a za mało z siebie daje przez co środek historii przypominał trochę przerost formy nad treścią. Nie zniechęciło mnie to jednak do fabuły i wciąż uważam, że autor spisał się naprawdę dobrze.

"Nieznajoma z Sekwany" tym lepiej wpływa na wyobraźnię czytelnika, że sięga po historie przekazywaną sobie z ust do ust niczym typową francuską legendę. Zawsze intrygowały mnie takie motywy i cieszę się, że autor przywołał w swojej najnowszej powieści taki temat, ponieważ odbiło się to na niebanalnych zwrotach akcji. Mimo pewnych niedociągnięć jestem bardzo zadowolona z lektury i uważam, że to idealny wybór na leniwe, spokojne popołudnie. Podnosi adrenalinę i zmusza do analizowania faktów.

Nie wiem, czy tego autora trzeba bliżej przedstawiać. Myślę, że jest znany i dość popularny. Ja również miałam okazję zetknąć się wcześniej z jego twórczością. Ale tamto spotkanie było efektowne i emocjonalne, czego nie mogę powiedzieć o najnowszej jego powieści.

W Stolicy Paryża, w Sekwanie, zostaje znalezione nagie ciało kobiety. Okazuje się, że kobieta żyje, ale nic nie pamięta. A na dodatek znika z posterunku policji. Ślad po niej ginie. Dzięki pobranym próbkom i analizie DNA okazuje się, że ta kobieta to słynna pianistka, Milena Bergman, która zginęła ponad rok temu w katastrofie lotniczej. Czyli to nie może być ona. I tak na pierwszy rzut coś tutaj nie gra, wydaje się to zbyt skomplikowane i nieprawdopodobne. Co jest na rzeczy? Gdzie leży prawda? Co to za mistyfikacja?

Sprawę tę bada kapitan Roxane, która została oddelegowana do Agencji Spraw Niekonwencjonalnych. Będzie prowadziła na własną rękę prywatne śledztwo, będzie podążała śladami kobiecej intuicji. Czy znajdzie drogę do prawdy i ujawni prawdziwą tożsamość nieznajomej? Pomocny okaże się narzeczony zaginionej pianistki i syn policjanta, Raphael. Niedowierzanie i szok zagoszczą w palecie jego wrażeń, nawet się nie spodziewał, że takie niespodzianki jeszcze mogą go spotkać. Trochę ta sprawa się będzie komplikować i wydłużać, ale będzie nieustannie brnąć do celu. A finał dość zaskakujący i niedopowiedziany, stwarzający pole do własnych i otwartych interpretacji. Każdy może sam zakończyć tę fabułę, według własnego uznania i wyobrażenia …

Przyznam, że jestem zaskoczona tą powieścią. Zerkając na opis fabuły, zaintrygowałam się i napaliłam na nią. I cóż, emocje moje zostały dość szybko ostudzone. O ile początek zapowiadał się ciekawie i tajemniczo, to im dalej brnęłam, tym większa nuda i marazm się pojawiały. Nowe postacie i nowe poboczne wątki mnie rozpraszały i denerwowały. Ja obrałam sobie kurs i z niecierpliwością czekałam na efektowny finał, ale nieustannie moja uwaga była kierowana na inne elementy fabuły, jak dla mnie niepotrzebne. Ale nie mam zamiaru dyskutować z autorem i jego zamysłem. On wiedział co chce przekazać, ja niekoniecznie.

Lekturę czyta się szybko, a to dzięki łatwemu, prostemu i przyjaznemu stylowi i językowi. Denerwujące są liczne powtórzenia, które wydają się nie mieć końca. Już się zastanawiałam, czy to ja mam przewidzenia, czy coś mi się wydaje. Czy autor się zapominał czy robił to celowo, nie wiem. Ale dzięki takim niefortunnym elementom powieść traci na atrakcyjności, staje się nuda i przegadana. Nie chciałabym tylko krytykować tej opowieści, ale naprawdę jest płytka i nie budząca większych emocji. Nie ma takiego oczekiwania w napięciu, co będzie dalej. Nie uświadczy się aury tajemniczości i podniecenia.

Czy mogę ją polecić? Raczej nie, szkoda czasu na takie lektury, gdy w zanadrzu Wydawnictwo Albatros ma liczne perełki. Ale czasami trzeba trafić na gorszą powieść, aby później móc cieszyć się tymi lepszymi. Sami podejmijcie decyzję, czy macie czas i ochotę na Nieznajomą z Sekwany ...

Cześć, cześć 🖐🏻

Znacie twórczość @guillaume_musso? Za mną właśnie trzecia książka tego autora. Czy mi się podobała? Przekonajcie się sami, czytając poniższą recenzję.

⭐RECENZJA⭐

Zima.

Woda.

Niewiasta.

Z wody zostaje wyłowiona kobieta. Okazuje się, że straciła ona pamięć, a zostawione przez nią DNA identyfikuje ją jako znaną pianistkę Milenę Bergman. Tyle że ta artystka zginęła w wypadku lotniczym rok wcześniej. Policjantka Roxane, próbuje odkryć prawdę. Jednak ta prawda okazuje się dużo bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać.

😬

Chciałabym powiedzieć coś dobrego o tej książce, ale niestety nie znajduję tu pozytywów, nie licząc lekkiego, przyjemnego języka, dzięki któremu jakoś udało mi się przebrnąć przez tę lekturę. Nie zostałam wciągnięta w powieść, a wręcz z czasem nie mogłam jej już czytać, odkładałam ją, żeby ochłonąć. Główna bohaterka Roxane, niezmiernie mnie irytowała. Była wścibska, nachalna, zbyt pewna siebie, a momentami nawet arogancka. W dodatku nawiązanie do kultu Dionizosa było dla mnie... Absurdalne. A jak traktowała innych to powiem Wam, że byłam w szoku. Dawno nie "spotkałam" tak niefajnej postaci. Przez nią ta powieść wyszła w moich oczach negatywnie. Po prostu nie przepadam za takimi rzeczami, zachowaniami i sytuacjami. Co do zakończenia, to... No cóż, nie powaliło mnie, a wręcz uważam, że było żenujące i takie bez wyrazu. Przez całą książkę nie czułam żadnych emocji, ani nic, co by wskazywało na to, że ta powieść w ogóle ma jakiekolwiek emocje, nie licząc oczywiście mojej irytacji i momentami lekkiej wściekłości. Jak wiecie lubię i cenię sobie emocje, które biją od bohaterów, emocje, które powoduje fabuła, a tutaj było jedno, wielkie NIC! 🥺 Osobiście nie polecam, uważam, że szkoda czasu na tę lekturę. Jednak, jeśli chcecie przekonać się i zobaczyć czy Wam lektura się spodoba, to sięgajcie po nią, a może ktoś jest już po przeczytaniu ów książki i podzieli się ze mną swoimi odczuciami?

😬

Współpraca z @wydawnictwoalbatros 💚

😬

Pe. eS. @joanna_books_ Dziękuję, że zgodziłaś się być na zdjęciu i dzięki Tobie jest mega! 😊💚😘

„Nieznajoma z Sekwany” to bez wątpienia jedna z najchętniej powtarzanych miejskich opowieści wśród mieszkańców Paryża i okolic. To właśnie ta historia zainspirowała Musso do napisania najnowszej książki.

W przedświąteczną grudniową noc zostaje wyłowione nagie ciało kobiety. Ku zaskoczeniu wszystkich udało się jej przeżyć, choć na jakiś czas straciła pamięć. DNA wykazuje, że kobieta ta jest znaną na całym świecie pianistką, Mileną Bergman. Nie jest to jednak możliwe, bowiem ta zginęła rok temu w katastrofie lotniczej… Niedługo potem niezidentyfikowana kobieta znika. Śledztwo w jej sprawie przejmuje młoda policjantka Roxane oraz były narzeczony Mileny. Odkrycie prawdy będzie dla nich boleśnie trudnym doświadczeniem…

O ile sądziłam, że ostatnia książka autora była pokręcona, ale jednak mi się to podobało. Tak tym razem muszę przyznać, że ledwo dotrwałam do końca… „Nieznajoma z Sekwany” to najgorsza książka autora! Muszę przyznać, że twórczość Musso z książki na książkę jest coraz gorsza i zastanawiam się jakim cudem na swoim koncie ma kilka perełek. „Nieznajoma z Sekwany” to słaby kryminał, gdzie fabuła kompletnie nie trzyma się kupy co wydaje się, że autorowi kompletnie nie przeszkadza. Absurd goni absurd, intryga szyta jest grubymi nićmi, a ilość powtórek jest do zrzy***. W całej fabule można znaleźć wiele niedociągnięć, odnosi się wrażenie jakby autor kompletnie nie czytał tego co pisze. Bohaterowie są tutaj okropni, a główna bohaterka przechodzi samą siebie. Dawno nie miałam do czynienia z tak nadętą i zadufaną w sobie postacią. Do tego niejednokrotnie autor niejednokrotnie pokazywał wyższość Francuzów… do tego wątki polityczne zbędne dla fabuły były czymś okropnym…

Tak naprawdę nie wiem co mam Wam jeszcze napisać o tej książce, ponieważ kompletnie mnie nie kupiła. Sama już raczej nie sięgnę po twórczość autora.

GRA PEŁNA TAJEMNIC

Uwielbiam książki, w których tajemnica goni tajemnicę i jest mnóstwo zwrotów akcji, które świetnie się uzupełniają. I tak właśnie jest w przypadku Nieznajomej z Sekwany - ta książka wciąga od początku do końca i sprawia, że ciężko się oderwać od lektury. Bardzo podobał mi się pomysł na historię, a motyw pierwotnej Nieznajomej z Sekwany był niesamowicie intrygujący. W książce mamy cały wachlarz różnorodnych postaci, którym niekoniecznie będziemy chcieli zaufać - każdy z nich skrywa jakąś tajemnicę lub jest nie do końca szczery. Nasza główna bohaterka - Roxane, wciągnie nas do śledztwa i zarazi chęcią do rozwiązania zagadki kobiety wyłowionej z Sekwany. A trzeba przyznać, że nim poznamy prawdę, wydarzy się naprawdę wiele. Będą zwroty akcji, zaskoczenia, nietypowe zagrania, szokujące momenty. A to wszystko jest tak zgrabnie połączone w całość i autor tak umiejętnie dawkuje nam emocje, że ciężko było odłożyć książkę chociaż na chwilę. Jestem bardzo zadowolona z tego, w jakim kierunku podążyła ta historia, jak wszystko zostało wyjaśnione, a także jakie zaserwowano nam zakończenie.

Ogromne TAK z mojej strony!

STRUKTURA

Książka podzielona jest na trzy części, w ramach których mamy numerowane i tytułowane rozdziały, podzielone następnie na podrozdziały. A całą historię opowiada nam trzech narratorów - dwóch pierwszoosobowych (punkty widzenia męskich bohaterów) i jeden trzecioosobowy, który przedstawia nam perspektywę Roxane. Dzięki takim rozwiązaniom możemy łatwiej rozróżnić poszczególne narracje i zdecydować, kogo polubimy, a wobec kogo pozostaniemy raczej sceptyczni. Dodatkowo, książka posiada masę estetycznych wstawek, w postaci artykułów, zdjęć, wiadomości, co potęguje zaintrygowanie czytelnika. Styl pisania autora był przyjemny w odbiorze i znacząco wpłynął na stworzenie niepowtarzalnego, tajemniczego klimatu, który sprawił, że ciężko było oderwać się od lektury.

PODSUMOWUJĄC

Nieznajoma z Sekwany to historia, którą czyta się z ogromną ciekawością. Intryguje już od pierwszych stron, a ten klimat ponurej Francji pełnej tajemnic dodatkowo przyciąga czytelnika. Bardzo podobała mi się ta lektura i chętnie sięgnę po jeszcze jakieś tytuły od Musso, a tymczasem polecam Wam serdecznie tę książkę! Mam nadzieję, że i Was wciągnie równie bardzo, co mnie.

Amanda Says

W Paryżu zostaje wyłowiona z Sekwany młoda kobieta, która nie pamięta co się stało, ani kim jest. Dziewczyna ucieka ze szpitala. Kapitan Roxana Montchrestien na własną rękę rozpoczyna śledztwo i dzięki analizie DNA dowiaduje się, że wyłowiona kobieta to światowej sławy pianistka, która w zeszłym roku zginęła podczas katastrofy lotniczej.

Twórczość Guillaume Musso jest mi już dosyć dobrze znana, jednak z bólem serca muszę przyznać, że "Nieznajoma z Sekwany" to jedna z jego gorszych pozycji. Książka co prawda zapowiada się naprawdę intrygująco, pomysł na fabułę jest świetny i byłam ciekawa jak to się wszystko dalej potoczy, aczkolwiek wykonanie jest na niskim poziomie. Akcja pędzi na łeb i jest dosyć mocno naciągana, mało prawdopodobna, mimo iż autor inspirował się autentyczną historią. Niektóre wątki zostały pominięte i nie do końca wiadomo o co chodzi, idzie się w tym wszystkim pogubić. W szczególności nie przypadł mi do gustu motyw mityczny, kompletnie mi tu nie pasował i nudziłam się podczas czytania o nim.

Bohaterowie są bez charakteru, tacy nijacy, niczym się właściwie nie wyróżniali. Główna bohaterka Roxane nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia, wręcz przeciwnie. Jest irytująca i zbyt przemądrzała, właściwie nic dla sprawy nie zrobiła, tylko wydawała ciągle polecenia innym, a zasługi przypisywała sobie. Nie dało się jej polubić.

Książka ma wielką czcionkę, która odejmuje jej objętości i przeczytałam ją w zaledwie pare godzin. Do samego końca byłam zaintrygowana wyłowioną z Sekwany nieznajomą i to dzięki niej chciało mi się dalej czytać. Zakończenie jest otwarte, co pozostawiło nam kolejne pytania i brak zaskoczenia na które liczyłam.

Kim jest kobieta znaleziona na brzegu rzeki? Czy to znana pianistka uznana rok wcześniej za zmarłą? Czemu ucieka? Co ukrywa? Do czego zmierza?

“Nieznajoma z Sekwany” to kolejna powieść w dorobku znakomitego francuskiego pisarza. Nie ukrywam, że uwielbiam książki Musso, choć jestem pewna, że nie każdemu przypadną one do gustu. Co tym razem polubiłam w fabule? Na jakie słowa uznania zasłużył autor?

Tym, co w dużej mierze kojarzy mi się z publikacjami Musso, są różnej miary sekrety i tajemnice. Podczas lektury jego książek czytelniczy mierzą się z często wypełniającymi myśli pytaniami, z których większość znajduje odpowiedzi dopiero pod koniec historii. Autor skłania swych fanów do myślenia, zastanawiania się, szukania rozwiązań i prowadzenia amatorskiego śledztwa, którego celem jest samodzielne dopasowanie do siebie wszystkich elementów książkowej układanki. Nowy tytuł to również tego typu łamigłówka, gratka dla osób, które lubią kombinować, przepracowywać w głowie scenariusze, szukać rozwiązań.

A co lubi Musso? Igrać ze swoimi czytelnikami. Podsuwać im fałszywe tropy. Zmieniać bieg wydarzeń. Pogłębiać tajemnice. Wprowadzać nowe fakty. Mieszać informacje. Autor bawi się z nami w kotka i myszkę. Niczym magik wyciąga z rękawa kolejne asy, pokazując, że niczego nie możemy być pewni. Jak wspomniałam już na początku, jego książki nie każdemu się spodobają. Dlaczego? Bo opisywane historie są nieco przewrotne i trochę dziwne, lekko nieprawdopodobne i odrobinę przekombinowane. To opowieści, na które warto spojrzeć z przymrużeniem oka i lekkim dystansem, doceniając powiew świeżości, barwę wyobraźni i oryginalny styl autora.

„Nieznajoma z Sekwany” to coś na pograniczu interesującego kryminału i przyjemnej książki obyczajowej z nutką ironii i delikatnym historycznym zabarwieniem. Musso w charakterystyczny dla siebie sposób łączy i miesza ze sobą elementy kojarzone z różnymi gatunkami literackimi, sprawiając, że całość staje się bardziej interesująca, barwna, nietypowa i może trafić do gustu większej liczbie czytelników. Miejscami jego historia jest nieprawdopodobna, a nawet mało realistyczna, ale podczas lektury czuć jego pióro i widać jego zamysł. Nie sposób nie docenić tego, jak konstruuje swoje opowieści, łączy poszczególne wątki, rozwija fabułę i prowadzi czytelnika do finału. Choćbym chciała, to nie potrafię niczego mu zarzucić. Bo to szaleństwo Musso szalenie mi się podoba.

Nowa książka francuskiego autora to wspaniałe i nietypowe śledztwo, w którym każdy z bohaterów uczestniczy po trochu i każdy dodaje do niego coś od siebie. Sprawa okazuje się dość zawiła i bardziej skomplikowana, niż można by się spodziewać, a dziwne tropy sprowadzają nas na manowce. Historia jest jednak na tyle zajmująca, a w książce tak dużo się dzieje, że kiedy zaczynamy lekturę i pozwalamy się jej pochłonąć, to strony umykają w zaskakującym tempie, szybko prowadząc do sceny finałowej. Przez cały czas czułam się zaintrygowana i zaangażowana, a poznanie tej historii przyniosło mi wiele radości.

„Nieznajoma z Sekwany” to kolejny tytuł Musso, który szczerze lubię i z lekkim sercem mogę polecić. Być może nie jest to majstersztyk, z pewnością autor napisał już lepsze książki, ale i tej niczego nie brakuje. Przyjemna, pomysłowa, zaskakująca, dopracowana, dobrze napisana. Mnie to w zupełności wystarczy.

"Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają"

Słowa Williama Szekspira w świetle wydarzeń opisanych w najnowszej powieści Musso nabierają zupełnie nowego, wręcz dosłownego znaczenia. Autor, inspirując się popularną, choć bardzo tragiczną paryską legendą związaną z wyłowieniem z Sekwany zwłok nastoletniej dziewczyny, tworzy wokół niej historię równie niepokojącą, co zagmatwaną.

Na kartach powieści Musso nie zabiera życia wyłowionej kobiecie, ale odbiera jej pamięć. Zagadkę zarówno jej pojawienia się w wodach Sekwany, jak i jej tożsamości próbujemy rozwikłać wraz z kapitan Roxane zdegradowanej do prowadzenia spraw niekonwencjonalnych i pisarzem, z którym prawdopodobnie tajemnicza kobieta była związana. Problem w tym, że nieznajoma znika, a jej DNA wskazuje na tragicznie zmarłą w katastrofie lotniczej pianistkę.

Jeśli coś Wam w tym momencie kiełkuje w głowach i wydaje Wam się, że macie hipotezę jak ta historia dalej się potoczy, to pamiętajcie, że to Musso, a u niego nie ma prostych rozwiązań i oczywistych scenariuszy. Bo co może mieć z nią wspólnego mitologia grecka związana z orgiastycznym kultem Dionizosa?

Powieść czytałam z olbrzymim zainteresowaniem, choć pokręcone ścieżki, którymi prowadzi nas autor, czasem wiodły mnie na manowce odrealnienia. Otwarte zakończenie ucinające opowieść w momencie, gdy mamy ochotę na więcej może rodzić niedosyt, ale daje też możliwość własnej kontynuacji zależnej od sympatii do poszczególnych bohaterów powieści. Autor ponownie wyszedł poza ramy gatunku zaskakując, intrygując i zwodząc, a przedświąteczny Paryż czyniąc sceną dla upiornych bachanaliów.

Historia przedstawiona w najnowszej książce Guillmue Musso „Nieznajoma z Sekwany” jest jednocześnie nieoczywista, czy wręcz absurdalna, ale z drugiej strony też niesamowicie intrygująca. Autor zmusza czytelnika do podążania wyznaczonymi przez siebie ścieżkami i schematami poddając wszystko nieoczywistej refleksji.

Akcja książki rozpoczyna się pewnego grudniowego dnia, kiedy to z Sekwany zostają wyłowione zwłoki kobiety. Ciekawość potęguje dodatkowo fakt braku odzienia owych zwłok i wytatuowane nogi... Przyznajcie, że po takim początku możemy spodziewać się wszystkiego. Jednak w miarę podążania za kolejnymi epizodami tej historii coraz bardziej odczułam coś na kształt luk w fabule… Coś mi tutaj nie do końca zagrało, chociaż autor do głównego motywu dodał jeszcze wątki mitologiczne – kult Dionizosa i związane z nim zwyczaje oraz wątki paranormalne. Pojawił się motyw utraty pamięci, ucieczka ze szpitala psychiatrycznego i zaciekawienie sprawą przez zdegradowaną policjantkę.

W miarę przeczytanych stron akcja się rozkręca, ale też pojawia się coraz więcej zagadek, znaków zapytania i niedomówień. Fakty wydają się w ogóle ze sobą nie łączyć. W końcu kiedy wszystkie puzzle zaczynają do siebie jako tako pasować przychodzi kolej na zakończenie, które w moim odczuciu jest krótko mówiąc zbyt otwarte… Nie wiem czy to celowy zabieg, czy może mamy spodziewać się dokończenia tej historii w kolejnym tomie?

Nie jest to moja pierwsza przeczytana książka autora. Choć poprzednie też miały pewnego rodzaju zawiłości w fabule i jakieś niejasności to zdecydowanie bardziej przypadły mi do gustu…