Niewinny że inny Bajka o tolerancji

Czerwone i zielone klocki różniły się od siebie nie tylko kolorem, ale również językiem, jakim się posługiwały. Pomimo tych różnic w miarę się dogadywały, jednak do czasu. Nastał dzień, w którym czerwone klocki zaczęły się uważać, za te lepsze. Zaczęły obgadywać zielone, aż doszło do tego, że je okrążyły i przejęły władzę. Innym zabawką wcale się to nie podobało. Czy zainterweniowały? Jak potoczyła się dalsza historia zielonych i czerwonych klocków?

Inny nie znaczy gorszy – tego powinniśmy uczyć nasze dzieci od najmłodszych lat, aby później, w dorosłym życiu, tolerancja była dla nich czymś naturalnym.

W książce znajdziemy ciekawą i wciągającą historię, która według mnie jest bardzo wartościowa. Będzie doskonałym początkiem rozmowy na wiele ważnych tematów. Znajdziemy w niej [Adres usunięty]. brak tolerancji, dyplomację, inność i wiele więcej.

Wizualnie książka jest naprawdę ładna. Znajdziemy w niej niebanalne ilustracje adekwatne do treści, a także strony ozdobione czerwonymi i zielonymi klockami. Do tego mamy twardą i solidną okładkę. To wszystko sprawia, że książka posłuży długi czas, a dzieci z przyjemnością będą po nią sięgać.

„Niewinny, że inny. Bajka o tolerancji” to jedna z tych pozycji, które według mnie powinny być w domu każdego dziecka, a i wielu dorosłym przydałoby się, aby ją przeczytały, przemyślały i zrozumiały pewne rzeczy. Z wielką przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Wyjątkowość tej książki polega na tym, że jej głównymi bohaterami są klocki! Narratorem zaś budzik. Ciekawy pomysł muszę przyznać.

Budzik obserwuje cały pokój ze swojej szafki, na której stoi. Pewnego dnia słyszy, że dzieje się coś dziwnego. Okazuje się, że to czerwone klocki zaczynaja szeptać i szerzyć plotki o tym, że zielone klocki są gorsze. Tylko czerwone są dobre, tylko ich język jest poprawny. Doprowadza to do tego, że zielone są przerażone i nie wiedzą co zrobić. Czerwone je otaczają zamykając w pułapce.

Początkowo nikt nie reaguje, czy ktoś im w końcu pomoże? Na szczęście z pomocą ruszają im inne zabawki, zmuszając czerwone klocki do zastanowienia się nad swoim zachowaniem.

„Niewinny, że inny” w bardzo przyjazny i ciekawy dla dzieci sposób wytłumaczy im, że nie ma znaczenia kolor, kształt, język w którym mówisz czy umiejętności jakie posiadasz. Nikt nie ma prawa traktować nikogo innych gorzej tylko dlatego, że ktoś jest inny.

Książka jest napisana częściowo rymem, co wnosi fajną świeżość. Jest tez kilka miejsc z *gwiazdką gdzie jest wytłumaczone jakieś pojęcie.

Mały, kwadratowy format j twarda oprawa. Gruby matowy papier i ciekawe ilustracje.

Warto przeczytać z dziećmi.

Tolerancja - ładne słowo, prawda?

Fajnie, jakbyśmy od małego uczyli nasze dzieci co ono znaczy.

I sami to sobie przypominali.

Pod przykrywką dużej sprzeczki między klockami (mogłabym to nawet nazwać mocniej) autorka przemyca prosty, a jednak często trudny do zrealizowania przekaz - to, że ktoś jest inny znaczy, że jest inny. I tyle.

Plotki, izolacja i same głośne słowa nie pomagają nikomu.

Przy okazji jest mowa o dyplomacji (super, bo mój 7letni syn ma z tym ostatnio pod górkę) i niepodległości.

Dużo ważnych tematów. Ale wszystko fajnie się ze sobą łączy i o dziwo, nie ze szkodą dla bajki. Wiecie, często jest tak, że bajka o trudnych/ważnych tematach staje się monologiem albo podkolorowaną magią pogadanką. Tutaj tak nie jest.

Nam się bardzo podobało.

Szkolne dzieci mogłyby to czytać jako lekturę albo zadanie domowe. Razem z rodzicami

W pewnym domu wszystkie zabawki pod nieobecność swoich właścicieli wspólnie spędzają czas. Ich spokojna zabawa kończy się jednak, gdy czerwone klocki zaczynają uważać się za lepsze od zielonych tylko z powodu swojego koloru i wspólnego języka. Całe zajście obserwuje i komentuje budzik, bardzo zaniepokojny sytuacją.

🎲🎨

,,Niewinny, że inny" to króciutka bajka, która w przystępny sposób przybliży najmłodszemu czytelnikowi zagadnienia takie jak dyskryminacja, tolerancja i różnorodność. Książka jest pięknie wydana i zilustrowana.

Autorka, posługując się animizacją zabawek, przedstawia modele zachowań obecnych często wśród ludzi. Przygląda się nie tylko jednostkom wykluczającym i wykluczanym, ale też tym postronnym.

Choć morał historii trafi do każdego, historię polecam raczej młodszym czytelnikom.

Czym tak właściwie jest tolerancja i jak o tolerancji rozmawiać z najmłodszymi?

Odpowiedzi na to pytanie znajdziecie w najnowszej książce Agaty Karpińskiej „Niewinny, że inny”. Autorka na podstawie przedmiotów bliskich dziecku - na zabawkach uświadamia, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami, co więcej objaśnia i uzmysławia, że klasyfikowanie innych ze względu na wygląd, czy na jakąkolwiek odmienność nie może być powodem wyśmiewania czy więcej – prześladowania.

A wszystko za sprawą czerwonych klocków, które w pewien poranek postanowiły, że są najważniejsze i próbowały podporządkować sobie inne kolory  klocków. Zielone milczały, czerwone tworząc plotkę o swojej bezkonkurencyjności  próbowały anektować sobie pozostałe. Całej tej potyczce przyglądał się budzik, próbując znaleźć rozwiązanie tego dylematu…

Choć tematyka książki nie należy do łatwych z pewnością mogę polecić ją dzieciom w wieku przedszkolnym. Myślę też, że ta niepozorna objętościowo książka, a właściwiej jej wspólna lektura może być świetnym wstępem do rozmowy z dziećmi o tolerancji. O budowaniu ich świadomości o otaczającym świecie, o przyzwyczajaniu ich do tego, że w zwyczajnym życiu ludzie też się od siebie różnią i, że te różnice nie są niczym niewłaściwym.

Moją uwagę zwróciła też piosenka „Nie tacy sami”, która zaprezentowana tutaj wraz z zapisem nutowym jest doskonałym uzupełnieniem treści książki i świetnym podsumowaniem rozmowy o tolerancji.

Czy Twoje dziecko wie, czym jest tolerancja? Czy potrafi akceptować innych, mimo różnic w kolorze skóry, kulturze i języku? Czy rozumie, że odmienny wygląd, wyznania czy upodobania nie powinny być powodem wyśmiewania?

Pokazanie dziecku czym jest tolerancja i dlaczego jest tak ważna leży po naszej stronie - rodziców, opiekunów, wychowawców, nauczycieli.

Z pomocą przychodzi pisarka @Agata Karpińska, autorka książki pt. "Niewinny, że inny. Bajka o tolerancji", która ukazała się nakładem Wydawnictwo Nowa Baśń

W świecie dziecięcych zabawek dochodzi do niecodziennego zdarzenia. Czerwone i zielone klocki, rozsypane na podłodze, zaczęły się między sobą przepychać i kłócić. Czerwone, jeden po drugim, coś pomiędzy sobą szeptały. Zdarzeniu z zaciekawieniem przyglądał się stojący na nocnym stoliku budzik. Sytuacja stała się bardzo rozwojowa. Klocki czerwone coraz śmielej i głośniej mówiły o tym, że są ważniejsze, jedyne i prawdziwe, a zielone klocki należy sobie podporządkować, nauczyć jedynego słusznego języka, albo na lata zamknąć. Tak kłamliwa wiadomość w postaci plotki zaczęła krążyć wśród wszystkich czerwonych klocków. Zielone klocki posmutniały, próbowały porozumieć się z czerwonymi, ale szybko zrozumiały, że na nic ich starania. Z minuty na minutę ich sytuacja stawała się coraz bardziej beznadziejna. Czerwone klocki otoczyły je tworząc szczelny mur i nie pozwoliły dojść do głosu. Budzik patrzył na wszystko z przerażeniem. Długo zastanawiał się, co może zrobić. I znalazł rozwiązanie! Jakie? Czy zielone książki uwolniły się z niewoli? Czy odzyskały swoją niepodległość?

Czy klocki mogły liczyć na pomoc innych zabawek?

Tego musicie dowiedzieć się już sami z książki 🙂

Autorka w ciekawej historii przedstawia najmłodszym czym jest tolerancja i jak wiele szkód może wyrządzić jej brak. W bajce ukryte zostały ważne pojęcia, takie jak plotka, niewola, niepodległości czy dyplomacja. Jej lektura może być bodźcem do rozmowy na temat akceptacji odmienności w różnych sferach życia społecznego. Polecam, bo warto 💚

W ostatnich latach coraz więcej mówi się o tolerancji, o akceptacji inności. Co więcej, kultura masowa i powtarzalne wzorce, wtłaczające nas w sztywne schematy sprawiły, że coraz więcej osób czuje potrzebę wyróżnienia się w jakikolwiek sposób. To element buntu wobec komercji, ale też sposób na pokazanie swojego prawdziwego ja. Niestety, wciąż w Polsce możemy spotkać przykłady braku tolerancji, dyskryminacji i to nie tylko ze względu na pleć czy kolor skóry, ale i odmienne zainteresowania czy ubiór.

Jak zatem sprawić, byśmy każdego bliźniego traktowali tak, jak siebie? Byśmy funkcjonowali ponad podziałami i niezależnie od tego, jakie jest nasze zdanie na dany temat, byśmy umieli uszanować punkt widzenia innych? Kluczem do takiej zmiany jest edukacja już od podstaw, pokazywanie już nawet najmłodszym dzieciom, że niezależnie od tego, jak wyglądamy i jakimi językami mówimy, to wszyscy zasługujemy na szacunek. Takie rozmowy z dziećmi można zacząć już od najmłodszych lat, najlepiej inspirując się odpowiednią literaturą. Jedną z takich książek o tolerancji, jest adresowana do dzieci w wieku przedszkolnym wspaniała opowieść pt. „NIEwinny, że inny. Bajka o tolerancji”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Nowa Baśń książka autorstwa Agaty Karpińskiej, również z jej pięknymi ilustracjami, to niezwykle głęboka opowieść, pokazująca nie tylko przejawy nietolerancji, ale też dokładnie tłumacząca mechanizmy jej powstawania i eskalacji konfliktu.

Nawet jeśli maluchy nie potrafią jeszcze samodzielnie czytać warto zachęcić je do wspólnego poznawania tej historii – sprzyjają temu sugestywne ilustracje, pozwalające śledzić rozwój akcji. A ta przebiega niezwykle burzliwie, choć zaczyna się niewinnie, od zwykłej rozmowy zabawek w dziecięcym pokoju. Kiedy mieszkańcy pokoju – Pola i Janek już wyszli do szkoły i przedszkola, pozostawione w samotności zabawki ożywają. Pierwsze zaczynają rozmawiać ze sobą lalki, o spinkach i butach, następnie budzą się pluszaki, a sportowe piłki zdaja relację z rozgrywek. Słychać też przechwałki deskorolki jeżdżącej po skateparku.

W dyskusję na tematy wszelakie włączają się również rozrzucone na podłodze klocki. Początkowo przekrzykują się radośnie wołając „Ti-ti-ti” w języku zielonych oraz „Ta-ta-ta” w języku czerwonych. Mimo używania odmiennych języków, świetnie się ze sobą dogadywały, bowiem w ich przypadku dobra komunikacja jest podstawą – inaczej nie byłyby w stanie niczego zbudować. Dlatego zdumiewające jest zachowanie dwóch czerwonych klocków, które podżegają inne do kłótni. Nie podobają im się klocki zielone, zastanawiają się, czy nie trzeba ich przemalować, mają dość słuchania ich języka. Do nich dołączają się kolejne klocki, a plotka, jakoby jedynymi prawdziwymi były klocki czerwone, rozprzestrzenia się lotem ptaka…

Jak zakończy się ta historia? W czym pomoże dyplomacja? Jakie wnioski możemy wysnuć? Na te wszystkie pytania odpowiedzi możemy poszukać w trakcie lektury książki. A na koniec możemy zaśpiewać piosenkę „Nie tacy sami”, której tekst oraz zapis nutowy stanowią integralną część książki.