Nieśmiertelny mrok

/współpraca reklamowa time4ya/

Nieśmiertelny mrok przyciąga opisem, a gdy otworzycie książkę i zaczniecie czytać klimat powieści uwięzi Was z szponach. Ta książka nie jest banalna, posiada warstwy szczególnie emocjonalne i wydaje się, że w pewnym momencie rozumiecie wiele, ale to tylko zmyłka ze strony autorki.

Co znajdziecie w środku;

⛧ narrację trzecioosobową;

𒄬 bardzo dobrze wykreowany mroczny, a wręcz momentami niebezpieczny klimat dark academia;

⛧ wampiry związane zarówno z ludźmi jaki i domami;

𒄬 walka o władzę, zarówno na stopie psychologicznej ale i pełna śmierci;

⛧ bardzo mocno podkreślone to, że książka opowiada o osoba o ciemniejszym kolorze skóry;

𒄬 powieść w pewien sposób bazuje na historii afrykańskiej;

⛧ mapkę oraz strony, które są ważne dla fabuły;

𒄬 silny wątek enemies poniekąd bazujące na innej książce Szaleni kochankowie;

⛧ klątwa rodzinna, przewrotne prawo domu i zaginiona siostra.

"Jesteśmy samą tragedią. Nic nas nie zniszczy, chyba, że na to pozwolimy. Ale ja do tego nie dopuszczę".

Jak napisałam wcześniej ta książka posiada warstwy. Większość z nich jest brzydka, przesiąknięta brutalnością i żądzą krwi. Ale nie ze strony wampirów... a ludzi. Ta książka pokazuje jak nisko możemy upaść, ile poświęcić nie tylko dla innych ale przede wszystkim dla siebie. Jak niewiele trzeba żeby się upodobnić do istot do których żywi się nienawiść, a w jakiś sposób się im tego zazdrości.

W tej książce pokazane są różne osoby, każda z nich jest trochę jak kalejdoskop choć różne przyświeca im ten sam cel. Jedynie wykonanie go może nieco zaskakiwać. Moją ulubioną postacią jest GK, tajemniczy, a z drugiej strony oddany do pewnej granicy. Widzi więcej niż inni, ale zna wartość tajemnicy. Najbardziej skomplikowanymi postaciami jest zarówno Kidan jak i Susenyos. Obydwoje bawią się sobą, stosują gierki, walczą jak pies z kotem a mimo to czujemy różne przeplatające się emocje a jest ich cała gama. Mam wrażenie, że autorka do końca nie mogła się zdecydować w którą stronę to pociągnąć.

Atmosfera uniwersytetu Uxlay jest niepowtarzalna. To autentyczna dark academia. To największy plus tej powieści. Ten klimat wiele wybacza, chociaż przynajmniej w pierwszej połowie jest sporo luk fabularnych, a rozdziały są ucinane tak, że mamy wrażenie iż to błąd drukarski. Niektóre plot twisty są przewidywalne, ale nie wszystkie. Ten na zakończenie jest najciekawszy, szczególnie wpleciony w przeszłość Susenyosa. To furtka. Żałuję, że nie dostaliśmy perspektywy żadnego z wampirów.

Nieśmiertelny mrok wydaje się pełen sprzeczności. Z jednej strony to majstersztyk z drugiej czegoś brakuje, ale w tym zakrzywionym i niedoskonałym dziele znajduje się to czego oczekujemy od książki. Wampirom nie poświęcono tak dużo czasu, ale podobało mi się to że ukąszenia w każdą część ciała odsłaniało inne uczucie i wspomnienie. Prawo domu w pewien sposób magiczne zostało pokazane niejako jak klątwa ale i wybawienie. Nie wszystko się ze sobą zgrało, ale samo zakończenie sprawiło, że nie musiało. W tych sekretach możliwe, że znajduje się prawda.