Niepamięć

[Adres usunięty]

(...)Jak to jest stracić pamięć? Może lepiej tego nie doświadczać. Często zdarza nam się o czymś zapomnieć, jest to bardzo denerwujące, gdy miotamy się w poszukiwaniu zapomnianej rzeczy. A co byśmy czuli, gdybyśmy zapomnieli kim jesteśmy, skąd pochodzimy i nie pamiętamy najbliższych nam osób? Trudne są to pytania. Jednak z takimi pytaniami musi zmierzyć się Katarzyna, bohaterka "Niepamięci" Jolanty Kosowskiej.

A jakie wrażenia wywarła na mnie owa książka? Otóż "Niepamięć" wywołała u mnie sprzeczne uczucia. Najpierw byłam pełna chaotycznych myśli, gdyż z początku nie mogłam zrozumieć Michała, który opowiada historię swojego życia. Student z ambicjami chce zostać lekarzem. Na studiach poznaje tajemniczą Katarzynę, którą los mocno doświadczył. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby między dwoje młodych ludzi mających się ku sobie, nie wkroczył Roman. On też zakochał się w Kasi. Wobec powyższego powstał trójkąt - dwaj mężczyźni i ona, która sama nie wie czego chce. Szczerze powiedziawszy bohaterka od samego początku bardzo mnie irytowała. Brak zdecydowania, ciągłe niedopowiedzenia z jej strony - nikt nie jest wróżką aby wiedzieć co myśli druga osoba - a ona tego oczekiwała, do tego manipulacje uczuciami zakochanych mężczyzn. Trzeba przyznać, że ta dziewczyna to chodząca bomba emocjonalna, nigdy nie wiadomo kiedy dostaniemy odłamkiem jej emocji. Opowieść Michała jest bardzo spokojna, brakuje nieoczekiwanych zwrotów akcji, co nie znaczy, że jest nudna. Wręcz odwrotnie, wraz z rozwojem jego wspomnień jesteśmy świadkiem jak ON zmienia się. Jego załamanie po utracie ukochanej powoduje, że chłopak sięga dna. Alkohol, imprezy i dziewczyny na jedną noc nie mogą wróżyć nic dobrego. Nad chłopakiem czuwa jego przyjaciel - profesor, który nakazuje mu wyjazd do Niemiec, do kliniki, w której od tej pory Michał ma pracować. Pani Jolanta pokazuje, że nawet tragiczne dla nas wydarzenia mogą stanowić motor do działania, aby odmienić swoje życie na lepsze.

Drugi rozdział "Niepamięci" jest ukazaniem wydarzeń z punktu widzenia Katarzyny, która budzi się ze śpiączki i próbuje przypomnieć sobie wydarzenia sprzed utraty pamięci. W tej części książki, akcja zaczyna nabierać tempa. Pojawia się mężczyzna, który opiekuje się bohaterką po wyjściu ze szpitala. Dodać należy, że i ON nie pozostaje obojętny na urodę Katarzyny i z każdym dniem coraz bardziej zależy mu na dziewczynie. Nie zabraknie w opowieści Katarzyny wątku kryminalnego, który dodatkowo wzbudzi w czytelniku kolejne emocje (...)

Książkowa perełka wśród współczesnych polskich powieści. Oryginalny temat, wnikliwe portrety psychologiczne bohaterów. Historia opowiadana kilkoma głosami pozwala lepiej zrozumieć sytuację i emocje. Katarzyna i Michał to studencka zakochana para. Niefortunny przypadek sprawia, że oddalają się od siebie, ale nadal pozostają przyjaciółmi. Pojawia się konkurent do serca pięknej Kasi - Roman. Panowie rywalizują o względy dziewczyny, a ona dzieli między nich swój czas, uwagę i serce. Niedomówienia powodują, że obaj tracą dziewczynę z oczu. Kasia ulega wypadkowi, uraz głowy powoduje utratę pamięci. Nie wie kim jest, nikt jej nie szuka, obcy ludzie oferują jej pomoc. Pamięć wraca powoli, pojedynczymi obrazami bez związku logicznego. Pojawia się niepewność, lęk, depresja i poczucie realnego zagrożenia. Czy Kasia odzyska pamięć i zrozumie swoją przeszłość? Do którego mężczyzny wróci? Jeśli wróci?! Polecam tę książkę, czyta się szybko, bo ciekawość nie pozwala jej odłożyć choćby na chwilę. Z przyjemnością i ciekawością sięgnę po inne książki tej autorki.

Do tej pory nie czytałam żadnej książki, która byłaby tak realna i wstrząsająca zarazem. Główna bohaterka to zwykła kobieta, prowadząca swoje życie, które nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle innych. Nagle los zdecydował o innym życiu Katarzyny, a kobieta straciła pamięć. Od tego momentu nie wie, kim jest, jak wygląda jej rodzina, życie, co lubi i czego nie. Nie wie dosłownie nic. Wszystko jest dla niej zagadką bez rozwiązania, nie wie, komu może zaufać i od kogo dowie się prawdy. Jej życie staje się niewiadomą, a umysł - pustką, z której nic nie wynika. Jest zdana tylko na siebie, lecz niestety, tak naprawdę nie wie, kim jest.

Już sam opis znajdujący się na odwrocie okładki bardzo mnie zaintrygował, a sama fabuła przykuła moją uwagę. Pomimo, że jest to książka polskiej autorki, do których nie jestem jeszcze w stu procentach przekonana, ta mnie na swój sposób urzekła i oczarowała. Sytuacja przedstawiona w powieści ma miejsce w realnym życiu wielu osób, które czują się zagubione i nie pamiętają niczego - lub bardzo mało. Autorka dokładnie przedstawiła czytelnikowi, jak wygląda taki proces oraz jak trudne jest to dla poszkodowanej osoby. Dzięki tej książce spojrzałam na pewne aspekty z zupełnie innej strony - niektóre mnie zaskoczyły, inne zasmuciły, jednak przede wszystkim mam świadomość, że jest to sama prawda.

"Z własnego piekła nie można nigdzie uciec."

Jolanta Kosowska opisała sprawy powszechne i codzienne w sposób niecodzienny, dzięki któremu czytelnik wnika w wykreowaną rzeczywistość i na bieżąco przeżywa wydarzenia wraz z bohaterką i innymi postaciami. Pomimo, że niektóre opisy wydawały mi się zbędne lub nieco przesadzone i zbyt długie, całość wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Bohaterka, pomimo, że zagubiona, była odważna i pełna nieziemskiej siły. Pokazała, że wszystko w życiu jest do przejścia i nie ma powodu, aby się poddawać, nawet w najkrytyczniejszych momentach.

Jak to jest nie pamiętać siebie samego? Nie wiedzieć kim się jest? Nie znać swojej przeszłości? Nie umieć przypomnieć sobie czegokolwiek? Historia Katarzyny i Michała poniesie was w dalekie podróże emocjonalne i opowie o miłości, przyjaźni i uczuciach.

FABUŁA:

Kasia to dziewczyna, której śpiączka podzieliła życie na dwie części. Była kochana, walczyło o nią dwóch mężczyzn, w kolejnej części życia walczy o samą siebie i uczy się żyć od nowa. Nie potrafi dostrzec czy jest tą samą osobą co kiedyś, nie pamięta, nie umie sobie przypomnieć. Z czasem niektóre z wspomnień wracają, ale nie są one spójne i rzeczowe. Wyrywkowo nie jest przecież wstanie stworzyć obrazu swoje życia sprzed śpiączki. Strach zaczyna przybierać większe oblicze przed tym co ją czeka i co było kiedyś. Czy będzie w stanie pojąć kim była? Czy pozna swoją przeszłość? Czy przypomni sobie swoje życie?

MOIM ZDANIEM:

Książka od początku wydawała się niezwykle ciekawa. Niecodzienna historia i fabuła. Książka podzielona została na dwie części, w każdej z nich będziemy przybliżać się do losów Katarzyny i jej życia. Poznamy bliżej nie tylko ją, ale też osoby, które ją otaczają.

Michał jest młodym lekarzem, który stracił miłość swojego życia. Nie potrafi poradzić sobie ze stratą ukochanej i sięga coraz częściej po kieliszek. Alkohol ściągnie go na same dno. Dzięki pomocy profesorowi Wolskiemu wyprowadzi się do Niemiec gdzie rozpocznie pracę jako genetyk. Losy potoczą się zwrotnie. Michał nie będzie wstanie zapomnieć jak Kasia wyjechała z innym mężczyzną do Chorwacji. Jego serce pozostanie w kawałkach, ale nadal będzie mieć nadzieję, że dziewczyna powróci.

Katarzyna, to ciężko potraktowana przez los kobieta. Po wypadku jej rodziny jej opieką zajmuje się Wanda. Dziewczyna pomimo wszystkiego stara się żyć normalnie. Na studiach poznaje Michała w którym zakochuje się bez pamięci. Niestety los przygotuje jej jeszcze gotowe do zakochania serce wykładowcy - Romana. Dziewczyna wyjedzie z nim do Chorwacji, ale to nie oznacza koniec z Michałem..

Ruszycie w podróż do Chorwacji. W książce znajdziecie wiele opisów krajobrazów, natury. Malownicze obrazy przeniosą was w zieloną krainę. Nie obędzie się bez pięknych opisów tak jak w poprzedniej książce, którą czytałam Jolanty Kosowskiej "Wróć do Triory". Zakochacie się w spacerach Kasi po plaży i jej przemyśleniach. W książce będzie kilku narratorów, dzięki czemu nie staje się ona zbyt nudna. Nie ukrywam, że może nie jest to książka porywająca, trzymająca w napięciu i szalona. Ot tak, po prostu spokojna, dająca do myślenia. Historia młodych ludzi i ich problemów. O tym jak poradzić sobie z przeciwnościami losu, z bólem, miłością i problemami. Miłość może góry przenosić, ale czy tak będzie w przypadku tych bohaterów ? Dowiecie się z książki!

DLA KOGO:

Fani lekkich, niezobowiązujących, a jednak pełnych przemyśleń i uczuć książek będą zadowoleni z takiego wyboru! Można zabrać ją ze sobą w podróż, ale też przeczytać w czasie jesiennych wieczorów - myślę, że sprawdzi się idealnie.

[Adres usunięty]

Śpiączka podzieliła życie Katarzyny na dwie części. W pierwszej o jej względy rywalizowało dwóch mężczyzn: Michał – kolega ze studiów oraz Roman – wykładowca. W tamtym życiu kochała i była kochana. W drugiej uczy się żyć od nowa. Bez wspomnień, bez żadnego punktu zaczepienia, próbując sobie przypomnieć cokolwiek ze swojej przeszłości, zaczyna budować swój świat na nowo. Życie daje jej drugą szansę…

Czy Katarzyna przypomni sobie poprzednie życie? Jak potoczą się jej losy?

Czy jeden moment, jedna chwila może wywrócić nasze życie do góry nogami? Czy jedni zdarzenie może pozbawić nas życia pełnego wspomnień tych dobrych, jak i tych złych? Wszystkiego, co nas ukształtowało, naszej wiedzy i jestestwa? Niepamięć pokazuje, że tak właśnie jest… że wystarczy chwila, by zgubić samego siebie, utracić to wszystko, co stanowiło o tym kim i jacy jesteśmy. Stracić wspomnienia i wiedzę o samym sobie.

Jolanta Kosowska podzieliła Niepamięć na dwie części. W pierwszej poznajemy wydarzenia z perspektywy Michała. Jego znajomość z Katarzyną, wspólne studia, nieporozumienia, jakie zmieniły zarys wspólnej przyszłości, a później rozwój kariery zagranicą. Druga część to historia z perspektywy Katarzyny po wybudzeniu się ze śpiączki. Świat pełen strachu i niepewności. Usilna chęć przypomnienia sobie czegokolwiek z przeszłości, a jednocześnie walka o nowe życie.

Niepamięć jest intrygującą na swój własny sposób opowieścią o złożoności ludzkiego umysłu, postrzegania świata. O tym, jak wiele w życiu mogą zmienić niedomówienia i źle zinterpretowane gesty. Jak wiele szkód mogą spowodować podjęte decyzje w chwili, gdy nie mamy pełnego obrazu danej sytuacji, gdy wydaje się nam, że wiemy, co ktoś miał na myśli… a tak naprawdę jesteśmy dalecy od tej wiedzy.

To także interesujące studium ludzkiego umysłu zawieszonego w próżni. Umysłu, który niczym album pozbawiony zdjęć nie ukazuje nic poza pustymi, białymi stronami… który wymaga czasu, by poukładać w nim wszystkie wspomnienia i wydarzenia od nowa, a często jest to niemożliwe, by ułożyć je w takiej kolejności, w jakiej kiedyś się wydarzyły.

Jolanta Kosowska nakreśliła bardzo mocno i wyraźnie portrety psychologiczne bohaterów swojej powieści. Dzięki czemu czytelnik może zagłębić się w myśli ów osób, poznać mechanizmy, jakie nimi kierują, poznać ich uczucia…

Autorka poświęciła dużo uwagi opisom chorwackich krajobrazów, które są tak magiczne, tak urzekające, że niemal namacalne w trakcie lektury. Nie sposób nie widzieć tych obrazów przed oczami…

Okładka książki równie urzekająca, jak chorwackie krajobrazy. Enigmatyczna jakby eteryczna… Błękit nieba i wody mieszający się z kolorem piasku… Zdecydowanie zwracająca uwagę i oddająca istotę swojej treści.

Podsumowując: Niepamięć to historia pełna emocji. Historia, która czyta się szybko, która wciąga od pierwszych stron. Historia, która intryguje swoją złożonością i zwrotami w fabule, zaskakującymi czytelnika, przez co zachęca to poznania zakończenia. To także historia, która zmusza do refleksji… No bo jakby to było obudzić się pewnego dnia i nie pamiętać zupełnie nic?