Nieoficjalny przewodnik po Grze o tron

Jakim wspaniałym prezentem urodzinowym okazał się "Nieoficjalny przewodnik po Grze o Tron". Miałam wrażenie jakbym na nowo wróciła do tego niesamowitego świata stworzonego przez Martina. W tych powieściach jest więcej niż wszystko co potrzebne do zatonięcia w lekturze. Ta seria nie odpycha mnie nawet swoją brutalnością ani seksualnością, bo dzieje się tutaj, oj dzieje. Ten przewodnik czytało mi się rewelacyjnie mimo, że opiera się przede wszystkim na serialu ale wykazując różnice i podobieństwa do książek. Nawet nie mieści mi się w głowie jaki kawał roboty wykonała Autorka za co należą jej się ogromne brawa a jeszcze spiąć to wszystko w pigułkę od której nie da się oderwać, no po prostu wow.

No i co?! Z tego wszystkiego znowu zaczęłam oglądać serial, znowu jestem na drugim sezonie ale czuję, że tym razem go dooglądam, bo po Przewodniku w którym była mowa na temat zdarzeń jeszcze nieopisanych przez Autura narobiłam sobie smaka. Co do książek, też mam parcie na reread ale zrobię to w formie odsłuchania Audiobooka = Słuchowiska - - > i już wiem, że to będzie meeega doznanie.

Pozostaje mi więc tylko nadal marzyć o kolejnych tomach tej cudownej serii... Czasem tracę nadzieję, że Martin nam je da. Ale jak mam być szczera, to wolę poczekać jeszcze kilka lat i dostać powieść, którą Autor w stu procentach czuje, niż pisaną, bo tak wypada lub że gonią go terminy.

Czy jest wśród nas ktoś, kto nie słyszał o fenomenie „Gry o tron”? Pieśń Lodu i ognia autorstwa George'a R. R. Martina zyskała ogromną sympatię nie tylko czytelników, ale także zapalonych kino maniaków. Nie jest ważne, czy wolicie książkę czy serial, każdy ma prawo do swojego zdania, być może książka jest jeszcze przed Wami i jesteście jej ciekawi. Co prawda zdania na temat ósmego finałowego sezonu są podzielone i rozwiązanie usadowienia na tronie akurat tego bohatera.

Nie można zaprzeczyć, że adaptacja „Gry o tron” była kasowy przedsięwzięciem, niezwykle barwnym, kosztowała twórców i autorów bardzo wiele pracy. Nie można im tego odbierać, czy krytykować serię po jednym sezonie, który wydawał się nam tym spektakularnym, mającym wbić w fotel. Dlaczego wyszło, jak wyszło? Myślę, że brak namacalnego końca historii pod postacią książki i błądzenie po omacku, zgodnie z ustaleniami autora mogło mieć tutaj taki, a nie inny wydźwięk.

„Gra o tron” jest fenomenem, bo czy kojarzycie inny serial, gdzie ludzie masowo zasiadali przed ekrany telewizorów komentując i oczekując premiery kolejnego odcinka? Świat zamierał, jakby było to ważne wydarzenie sportowe. Ludzie tym żyli, komentowali, opowiadali, wymieniali wszelkie doświadczenia, a przede wszystkim pokochali Westeros wraz ze wszystkimi bohaterami.

Kim Renfro amerykańska dziennikarka pokusiła się o napisanie książki „Nieoficjalny przewodnik po Grze o tron”, gdzie porusza wiele ciekawych kwestii, nie tylko te, które dotyczą ósmego sezonu. Dlaczego warto sięgnąć po książkę? Wydaje mi się, że przede wszystkim z sympatii do „Gry o tron”, z pasji i chęci pozyskania dodatkowych informacji. „Winter is coming” dlatego w te chłodne i zimowe wieczory trzeba mieć możliwość przeczytania ciekawej książki i ponownej wyprawy na daleką i mroźną Północ. Co otrzymujemy w „Nieoficjalnym przewodniku po Grze o tron”?

Autorka przeprowadziła analizę całego serialu, od przygotowań po samiutką realizację poszczególnych odcinków. Mamy tutaj także informacje na temat spotkań twórców serialu z samym autorem, co jest ciekawe, zwłaszcza, że wiele z nich swego czasu było osnute tajemnicą. Ile emocji kryło się w umysłach fanów, kiedy oczekiwali na kolejny odcinek, ile spekulacji, pomysłów odnośnie finały, jak i wcześniejszych odcinków. Kim Renfro udało się zebrać informacje, które dotyczyły także wyłonienia obsady poprzez castingi.

„Nieoficjalny przewodnik po Grze o tron” bez zwątpienia jest gratką dla spragnionych informacji fanów. To zbiór ciekawostek wielotematycznych, będących przypomnieniem tego, pięknych okolic, jak i zupełnie nowych, na które może przy emisji filmu nie zwróciliśmy uwagi. Jeśli interesuje Was muzyka, kostiumy, cała niesamowita kinematograficzna otoczka, to ta książka zaspokoi waszą ciekawość w pełni. Nie każdy jest w stanie zrozumieć presję twórców takiego dzieła, które stało się fenomenem dla tak wielu miłośników. Sięgają po „Nieoficjalny przewodnik po Grze o tron” stajemy się bardziej empatyczni, zaczynamy rozumieć nieco szerzej zapędy twórców, co być może zmieni odbiór całokształtu. Myślę, że czytelnicy nie są świadomi ogromu pracy włożonej nad każdym odcinkiem, dlatego też z szacunku dla twórców i nas samych chętnie sięgnęłam po ten nieoficjalny przewodnik.

Wydanie „Nieoficjalnego przewodnika po Grze o tron” jest bardzo atrakcyjne, twarda oprawa, wzbogacone kilkoma obrazkami jest gratką dla kolekcjonerów. To ciekawa podróż rozwiewająca wątpliwości.

Przeżyjmy to jeszcze raz!

Najwspanialszy serial świata? Do kwietnia 2019r. w zasadzie była co do tego (raczej) zgoda; później zdania mocno się podzieliły. Czy był to serial najbardziej popularny? W momentach swojej największej świetności na pewno tak. Najlepszy? Tutaj - zwłaszcza po ósmym sezonie - wypada być w ocenach ostrożnym. Na pewno nie ulega wątpliwości fakt, iż "Gra o tron" była fenomenem łączącym cały świat w jedną wspólnotę przy okazji premiery każdego nowego odcinka. Kto przeżył wstawanie w środku nocy w oczekiwaniu na sławetne "tam tam ta da dam dam...", ten wie o czym mówię. Tym serialem się po prostu żyło. Emocje dotyczące kolejnych fabularnych zwrotów akcji mających miejsce na przestrzeni ośmiu sezonów były udziałem milionów widzów na całym świecie. Kim Renfro próbuje podsumować te wszystkie emocje w jednej książce. W książce-przewodniku i swoistym hołdzie, na jaki serialowa "Gra o tron" z całą pewnością zasługuje.

Jeśli nie oglądaliście do końca - przestańcie czytać już w tym miejscu! Spoilerów za chwilę będzie naprawdę sporo :)

Książka nosi co prawda tytuł "Nieoficjalny przewodnik po Grze o tron", jednak spokojnie mogłaby być przewodnikiem oficjalnym. Kim Renfro wykonała kawał naprawdę świetnej roboty podsumowując, opisując i rozkładając na czynniki pierwsze w zasadzie każdy aspekt serialu - od kwestii początków, a więc spotkań Weissa i Benioffa z George'm R.R. Martinem, wizji na ekranizację "Pieśni Lodu i Ognia", poprzez trudny start serialu (pilot serialu był na tyle zły, że nakręcono go po raz drugi!), jego najbardziej przełomowe i zapadające w pamięć momenty, aż po sprawę jego popularności, aktywności fandomu, teorii związanych z serialem i z książkami, aż po spuściznę "Gry o tron" wraz ze wszystkimi kontrowersjami dotyczącymi skróconego sezonu numer osiem i falą oburzenia, która przetoczyła się przez internet po zakończeniu emisji całej produkcji. Renfro nie stroni także od opisania wpływu "Gry o tron" na współczesną popkulturę i telewizję. Będzie także dużo relacji zza kulis, refleksji odtwórców głównych ról, wypowiedzi samego Martina oraz kwestii technicznych jak montaż, efekty specjalne, czy całe mnóstwo detali, dzięki którym "Gra o tron" stała się z jednej strony bodaj czy nie produkcją o największym rozmachu w historii, a z drugiej strony - produkcją najbardziej w owej historii kosztowną.

Lekturę podzielono na siedemnaście rozdziałów. Dużo i mało zarazem. Jednak wydaje się, że jest to tyle, ile trzeba. Renfro rozpoczyna opowieść o serialu od nawiązania współpracy między Martinem a HBO, wspomina nieudany pilot całej produkcji, a także casting na odtwórców głównych ról, który z niejednego kompletnie nieznanego/nieznanej aktorki uczynił przed końcem serialu światową gwiazdę. W dalszej kolejności Renfro przytacza przełomowe zdarzenia z historii produkcji, jak ścięcie Neda Starka, Krwawe Gody, otrucie Joffrey'a Baratheona, bitwę bękartów, wysadzenie w powietrze Septu Baelora, zmiecenie z powierzchni ziemi armii Lannisterów przez Drogona i Dothrtaków, bitwę o Winterfell z siłami Nocnego Króla, czy wreszcie atak połączonych sił Północy i Daenerys Targaryen na Królewską Przystań, zakończony rzezią i spaleniem stolicy przez smoka (by tylko tyle wymienić). Wreszcie Renfro pisze o serialowej muzyce, o kostiumach, o efektach specjalnych (dowiemy się np. dlaczego smoki pojawiały się w każdym sezonie, a wilkory już nie), a także o prywatnych odczuciach aktorów oraz o zawiązanych pomiędzy nimi przyjaźniami poza planem. Będą także poruszone kwestie fanowskich teorii, rozczarowujących rozwiązań fabularnych, rozdźwięki pomiędzy wciąż nieukończonym dziełem Martina, a telewizyjną wizją Benioffa i Weissa, którą coraz trudnej było popychać naprzód od chwili, w której serial wyprzedził i przegonił akcję książek. Nie zabraknie rzecz jasna fali rozgoryczenia po tym, co widzowie zobaczyli w sezonie ósmym oraz refleksji na temat miejsca "Gry o tron" w zbiorowej świadomości oraz na temat przyszłości całej - że się tak wyrażę - "marki" i związanego z nią fandomu.

"Gra o tron" z całą pewnością była fenomenem. Obserwując coraz bardziej rozproszony rynek telewizyjny można być wysoce sceptycznym co do tego, czy pojawi się w jakiejś bliskiej przyszłości kolejny tego pokroju serial łączący miliony widzów przed ekranami wraz z chwilą emisji każdego kolejnego odcinka. Jest to dosyć wątpliwe. Podobnie jak wątpliwym jest, że jakaś nowa produkcja może mieć w najbliższym czasie taki rozmach, budżet, czy ogrom zawiłości fabularnych, które nie tylko nie przeszkadzają w oglądaniu, ale wręcz przykuwają przed ekran. Ktoś może powiedzieć - ok, ale pojawił się netflixowy "Wiedźmin", a wraz z jego sezonem pierwszym od razu zapowiedź drugiego. Ktoś wskaże, że czeka nas premiera serialowego "Władcy Pierścieni" od Amazona. Wszystko się zgadza, ale mam wrażenie, że sukcesu "Gry o tron" długo nic nie powtórzy (przy całej wierze w dzieło Amazona i przy całym swym uwielbieniu dla "Wiedźmina", którego serialowa odsłona numer jeden wypadła jak dla mnie świetnie). To po prostu będzie arcytrudne wskoczyć na tę samą półkę co GOT. Ten serial łączył w sobie fascynującą walkę o władzę, znakomite portrety psychologiczne bohaterów, szokujące widza zwroty akcji, w których nikt nie mógł być pewien przeżycia oraz elementy fantasy zahaczające o horror, które trzymały w napięciu i dodawały całej produkcji czegoś ulotnego, nieomal nieuchwytnego, co windowało ją na niebotyczny poziom popularności. Niezależnie od ocen ósmego sezonu - który rozczarował znaczną część publiki - całość GOT była co najmniej świetna. Momentami genialna. Na bardzo długo zapadająca w pamięć. Ktoś pewien czas temu napisał, że po "Grze o tron" telewizja już nigdy nie będzie taka sama. To prawda. Warto zatem tę produkcję obejrzeć, a potem... nie zaszkodzi przeczytać niniejszą książkę :) Naprawdę warto to zrobić (i jedno i drugie).

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

SERIALOWA „GRA O TRON”

„Gra o tron” to zdecydowanie jeden z największych serialowych hitów ostatnich lat. Oparty na bestsellerowych powieściach George’a R.R. Martina, wraz z kolejnymi odcinkami przyciągał miliony widzów i do ostatnich chwil nie stracił ich zainteresowania – a wręcz przeciwnie. Prędzej czy później rzecz musiała doczekać się jakiejś książki jej poświęconej i oto chwila ta nadeszła. Co prawda dzieło Kim Renfro nie jest oficjalnym przewodnikiem po serialu, ale jednocześnie jest to po prostu kawał świetnego opracowania, które kompleksowo wnika w temat i gwarantuje świetną rozrywkę nawet tym, serial znającym na pamięć.

Jeśli chodzi o zawartość, to autorka serwuje nam tutaj omówienie najróżniejszych aspektów serialu. Nie jest to streszczenie wszystkich sezonów, choć wiele wątków, owszem, streszcza i to momentami naprawdę dokładnie. Jeśli chodzi o konkrety, mamy tu omówione postacie, teorie fanów odnośnie niewyjaśnionych czy wątpliwych kwestii, stroje, kulisy powstawania, zagłębienie się też w to, dlaczego Martin jeszcze nie skończył swojej opowieści czy reakcje fanów na odcinki kontynuujące opowieść już bez wsparcia prozy autora. Do tego znajdziecie tu także swoiste podsumowanie najważniejszych momentów ze wszystkich sezonów i wiele zakulisowych ciekawostek. A to, oczywiście, jedynie część tego, co na Was czeka.

Pamiętam czasy, kiedy popularność serialu „Dr. House” sprawiła, że rynek przeżył prawdziwy zalew tytułów omawiających różne jego elementy – co nie zdarzyło się nigdy wcześniej ani później. Owszem, w Polsce, jak i na świecie, moda na daną produkcję zawsze ciągnęła za sobą wydawnicze wsparcie, jednak zawsze skupiało się one głównie na powieściowych czy komiksowych dodatkach, a nie przewodnikach. Trochę szkoda, że czasy te przeminęły, bo mamy tyle świetnych seriali a na świecie istnieje tyle związanych z nimi pozycji, że na fanów czekałaby solidna dawka dobrej zabawy. Na szczęście czasem pojawiają się pozycje takie, jak ta, pokazujące, że temat jeszcze nie został całkiem zapomniany.

„Nieoficjalny przewodnik po Grze o tron” to naprawdę świetna i dogłębnie wnikająca w serial lektura. Wiele rzeczy analizuje, na wiele zwraca uwagę, wyjaśnia też wszystko to, co wyjaśnić się da. Jej autorka, dziennikarka „Insidera” oferuje nam lekko i przystępnie napisaną lekturę, która potrafi wciągnąć i zaintrygować. Brakuje tu właściwie tylko jednego – streszczenia wszystkich odcinków, które przypomniałoby odbiorcom o słabszej pamięci (serial trwał niemal dekadę, więc niejeden widz zapomniał to i owo) ogół fabuły. Ale i bez tego dostajemy coś, co warto jest poznać i naprawdę dobrze się czyta.

Docenić warto też same wydanie: twarda oprawa, kilka prostych, ale niezłych czarnobiałych ilustracji, dobry papier… Dla miłośników „Gry o tron” i sagi „Pieśni lodu i ognia” to pozycja, którą powinni poznać. Owszem, lepiej nie czytać jej jeśli nie oglądaliście serialu, bo zdradza mnóstwo rzeczy ważnych dla fabuły, ale to dobre uzupełnienie produkcji i Waszej kolekcji dodatków do cyklu.