Niekochane

Autorka w bardzo ciekawy sposób pokazała trudne relacje rodzinne. Pokazała, że warto zgłębiać historię rodziny, dociekać wyjaśnienia tajemnic. Być może w przeszłości naszych przodków tkwi rozwiązanie naszych problemów, ponieważ nie od dziś wiadomo, że często powielamy błędy naszych rodziców. I staramy się uciekać od problemów poprzez uzależnienia czy angażowanie się w przygodne związki by zapomnieć o problemach. I chociaż przez chwilę poczuć się szczęśliwym i wolnym człowiekiem.

Z pewnością jest to powieść skłaniająca do refleksji nad własnym życiem i próbą znalezienia odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Poznacie smak odrzucenia, braku miłości, uzależnienia od alkoholu i przygodnych związków, ale także jest to historia o samoakceptacji i poszukiwaniu szczęścia. Droga, którą przeszła Monika udowadnia, że warto podjąć trud i zmierzyć się z przeszłością. Warto też walczyć o swoją rodzinę, bo łatwo ją stracić.

Zanim dzisiaj napiszę cokolwiek, zadam pytanie. Czy życie waszych dziadków lub rodziców miało jakikolwiek wpływ na to, kim teraz jesteście? Po przodkach dziedziczymy wiele, ale czy możemy odziedziczyć ich traumy i lęki? „Niekochane” to najnowsza powieść polskiej poetki i pisarki, laureatki wielu prestiżowych nagród, która tym razem ukazuje swoim czytelnikom cały wachlarz relacji rodzinnych. Relacji niełatwych i takich, które wydają się nie do naprawienia, a które niestety można znaleźć w wielu rodzinach. Cztery pokolenia kobiet ciężko doświadczonych przez los i po osobistych tragediach nie potrafi już prowadzić normalnego życia, przez co kto cierpi najbardziej? Oczywiście, najbliżsi. Niespodziewany testament, ukryte pamiętniki i stuletnia chatka to ślady przeszłości, z którymi musi zmierzyć się główna bohaterka, aby zrozumieć, wybaczyć i przede wszystkim – zmienić swoje życie. Monika jest dorosłym dzieckiem alkoholiczki i jedyne, co czuje do matki to nienawiść w najczystszej postaci: za zmarnowane dzieciństwo, wstyd i ostracyzm, którego doświadczała jako dziecko na każdym kroku, pełne politowania spojrzenia sąsiadów i brak akceptacji ze strony rówieśników. Wszystko to sprawiło, że jak najszybciej usamodzielniła się i…zaczęła popełniać własne błędy życiowe i wychowawcze. Nie sprawdza się jako matka nastoletniej Poli, a stosunek matki i córki to jedna wielka porażka tym bardziej, że Pola ma własne kłopoty i pomocy rodziców potrzebuje najbardziej. A matkę obwinia za rozpad rodziny. Dlatego kiedy umiera matka Moniki, a w testamencie zapisuje jej rodzinny dom, rozżalona kobieta chce pozbyć się go jak najszybciej i zamknąć rozdział swojego życia, o którym jest przekonana, że ukształtował ją jako osobę do cna destrukcyjną. Jednak, chociaż nie zawsze sobie tego życzymy, życie lubi czasem weryfikować plany i stawiać swoje własne warunki. Monika, trochę wbrew swojej woli musi jeden z nich spełnić, a kiedy to robi, rozpoczyna podróż w przeszłość i odkrywa rzeczy, o których jej się nie śniło, które pozwolą jej zrozumieć motywy postępowania matki, babci i nawet młodej Poli. Jednocześnie uświadamia też sobie, jak niepoprawne relacje między członkami rodziny mogą na nich oddziaływać i jak wielką traumą może być nieznalezienie wspólnego języka z własnym dzieckiem.

„Niekochane” to historia wzruszająca i pełna refleksji nad różnorodnością rodzinnych relacji. Ukazuje, jak wielką siłą jest rodzina i ile wyrozumiałości i tolerancji potrzeba, aby zrozumieć, wybaczyć i pokochać. No i oczywiście, nauczyć się żyć bez powielania błędów przodków.

Dzięki Zysk i S-ka Wydawnictwo książka jest pięknie wydana: optymistyczna, miękka okładka ze skrzydełkami w słonecznym odcieniu niech was jednak nie zmyli; poruszane treści są jak najbardziej poważne i zmuszające do myślenia. Na długie, jesienne wieczory – idealna.

CzytaMy8+

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌸 "Niekochane" spod pióra Hanny Dikty to pełna emocji historia, która niesamowicie mnie wzruszyła.

🌸 Matka Moniki, z którą nie miała najlepszych kontaktów z powodu jej choroby alkoholowej oraz nieszczęśliwego dzieciństwa umiera, i w spadku zostawia jej swój dom rodzinny, o którym Monika nie miała pojęcia.

Kobieta chce jak najszybciej pozbyć się niechcianego spadku, ale przyjaciel matki nalega, aby przed sprzedażą chociaż raz tam pojechała i obejrzała nieruchomość. Monika wzbrania się przed tym, jednak z powodu kłopotów z córką postanawia tam pojechać. Na miejscu odkrywa pamiętniki babki, których treść pozwoli jej zrozumieć wybory matki.

Czego Monika dowie się po przeczytaniu zapisków?

Jaką tajemnicę skrywała matka Moniki?

Czy jej życie Moniki wskoczy na właściwe tory?

🌸 Czy wierzycie w traumę pokoleniową, oraz to że możemy ją dziedziczyć po swoich rodzicach, dziadkach a nawet pradziadkach i może ona wpływać na nasze życie? Na przykład możemy dziedziczyć ich choroby, fobie, lęki lub umrzeć w tym samym czasie?

Ja do tej pory nie słyszałam o tym zjawisku, ale po przeczytaniu tej książki zaczęłam się nad tym zastanawiać i uważam, że jest to całkiem możliwe.

Jeśli chodzi o książkę, to czytałam ją z wielkim zainteresowaniem, gdyż byłam bardzo ciekawa, co takiego przydarzyło się matce Moniki, że zniszczyła życie nie tylko sobie ale i córce. Bardzo smutna i chwytająca za serce historia, która zmusza do refleksji, przedstawia życiowe problemy oraz pokazuje, że można zacząć życie od nowa.

Autorka stworzyła niezwykłą opowieść, która zdobyła moje serce i na długo pozostanie w mojej pamięci.

Jeśli szukacie książki obyczajowej, która zmusza do refleksji, porusza trudne tematy oraz daje nadzieję, to koniecznie musicie przeczytać tą książkę.

Hanna Dikta inspiracje do swoich powieści czerpie z prozy życia. Jej obyczajowe książki są nacechowane emocjonalnie, szczere i w pełni wiarygodne a przeżywane przez bohaterów przygody bez problemu możemy przełożyć na prawdziwe życie. Nie inaczej było z najnowszym dziełem autorki, ponieważ "Niekochane" okazała się lekturą piekielnie dojrzałą i opowiadającą historię, która mogłaby przydarzyć się każdemu z nas.

To kobieca powieść z przesłania oraz tła, ponieważ na pierwszym planie pojawiają się silne i niezależne, czasami wręcz zbuntowane bohaterki, które na swoich barkach dźwigają całą fabułę. Autorka w oczywisty sposób pokazała więc, że w płci pięknej drzemie nieodkryta dotąd siła a my, chociaż narażone na liczne przeciwności, potrafimy z dumą stawiać im czoła. Od samego początku czułam się obecna i zaangażowana w wydarzenia, ponieważ Hanna Dikta umożliwiła mi to swoim lekkim oraz obrazowym stylem. Sprawiła, że moja wyobraźnia napędzana kolejnym obrazami pracowała na najwyższych obrotach a trzymanie kciuków za powodzenie misji okazało się dla mnie priorytetem.

Monika nie potrafi ujarzmić siedemnastoletniej Poli. Jej córka jest zbuntowana, niechętna do współpracy i pełna negatywnych emocji. Wiążę się to z wieloma przykrymi wydarzeniami, które spotkały obie bohaterki, ale tragedia zamiast ich łączyć - podzieliła wszystko. Czarę goryczy wydaje się przelewać śmierć uzależnionej od alkoholu matki Moniki i pozostawiony przez nią testament. Okazuje się, że kobieta dziedziczy rodzinny dom z którym nie chce mieć nic wspólnego. A jednak przed sprzedażą posiadłości musi spełnić jeden warunek i choć raz pojawić się w miejscu z przeszłości. Nie spodziewa się, że odkryje tam pamiętnik swojej babci, której nigdy nie poznała a która poprzez swoje spisane doświadczenia udowodniła kobiecie, że przeszłość od teraźniejszości niewiele różni.

Główna bohaterka to postać pełna sprzeczności. Na początku trudno było mi ją jednoznacznie ocenić, ponieważ nie widziałam w niej jedynie ofiary. Owszem, uległa trudnym doświadczeniom dorastania i nie miała łatwego startu, ale wydawało się, że przez to żądała od życia więcej niż jej się należało. Właściwie Monika nie miałam pojęcia czego chce dlatego rozpadło się jej małżeństwo i dlatego tak trudno było jej odbudować więź z córką. Na szczęście im dalej w fabułę tym zmieniała się perspektywa bohaterki, ona sama zaczynała inaczej patrzeć na świat a dziennik babci pokazał jej konkretną drogę. To był przełom, który i do mnie mocno trafił, ponieważ autorka w cudowny sposób pokazała jak jeden wybór wpływa na całe pokolenia.

Hanna Dikta po raz kolejny złożyła na nasze dłonie piękną, emocjonalną powieść od której nie mogłam się oderwać. "Niekochane" to książka, która mówi o potrzebie akceptacji, zrozumienia, bólu porzucenia i braku miłości, ale mimo solidnej porcji negatywnych uczuć, przebija się przez to wszystko również porządna porcja nadziei. To wybór idealny na leniwe popołudnie, który zaangażuje nas w rozgrywane wydarzenia, zaskoczy płynącą z fabuły prawdą i pozwoli przełożyć doświadczenia bohaterek na nasze życie czy wybory. Opowieść pełna ukrytych znaczeń i zdecydowanie warta przeczytania.

W jaki sposób tak naprawdę relacja matki z dzieckiem wpływa na nasze dalsze życie? Czy relacja ta faktycznie jest tak ważna i ma tak duży wpływ na to, jakimi ludźmi się stajemy? Powszechnie panuje wyobrażenie, że matka całkowicie oddaje się swoim dzieciom. Jednak większość matek nie może spełnić tego oczekiwania, ponieważ jest ono wyidealizowane i nierealne – stawia je na heroicznym piedestale, od którego odejście może skutkować falą krytyki.

"Prawda jest bolesna, ale jest lepsza od iluzji".

Nina i Monika. Matka i córka. Monika i Pola. Matka i córka. Ani Nina, ani Monika żadna z tych kobiet nie potrafiła znaleźć wspólnego języka ze swoją córką. Dlaczego w tej rodzinie matki nie czują więzi z córkami? Po śmierci matki Monika otrzymuje spadek- rodzinny dom Niny. Kobieta nadal ma żal do matki, twierdzi, że Nina zniszczyła jej życie. Postanawia szybko pozbyć się odziedziczonego domu. Przyjaciel jej matki postanawia pomóc Monice w sprzedaży, ale stawia jeden warunek. Monika ma zobaczyć spadek. Na miejscu odkrywa pamiętniki swojej babci Antoniny. Zagłębia się w ich lekturze i dochodzi do zaskakujących wniosków. Przysłowie "Niedaleko pada jabłko od jabłoni" okazuje się idealne, jeżeli chodzi o kobiety w jej rodzinie. Powrót do przeszłości sprawia, że teraźniejszość wydaje jej się jeszcze bardziej nieznośna. W pamiętnikach jest mnóstwo bólu i sprzecznych emocji. Nieszczęśliwe małżeństwo, niespełniona miłość, wyrzuty sumienia i żal do matki. Czy można odziedziczyć skłonność do nieszczęśliwej miłości po babci? Czytając pamiętniki, Monika odkrywa rodzinne tajemnice. To pozwala jej spojrzeć na swoje problemy z zupełnie innej perspektywy.

Okazuje się, że nie na wszystko w naszym życiu mamy wpływ. Dziedziczymy traumy po przodkach, które nie pozwalają nam żyć pełnią życia. Kobiety tkwią w związkach, w których nie są do końca szczęśliwe i kochane. Niektóre łączą pracę z wychowaniem dzieci, inne rezygnują z pracy i całkowicie poświęcają się dla dobra domu i rodziny. Kobieto chuchasz, dmuchasz, sprzątasz, pierzesz, gotujesz, wszystko podajesz pod nos. Jak myślisz warto? Czy ktoś to doceni? Ja nie mówię o wielkich podziękowaniach i medalach za zasługi, ale o szacunku, który nam się należy...

Autorka stworzyła ciekawą historię o więzach rodzinnych, tajemnicach. Przyjaciele przychodzą i odchodzą, a rodzina zostaje do końca życia. Nasi najbliżsi są z nami od początku, towarzyszą nam gdy dorastamy i są dla nas autorytetem, co jest bardzo ważnym aspektem przy rozwijaniu się. Nikt nie jest idealny, co znaczy, że każdy z nas popełnia błędy, nawet nasi rodzice. Żaden dom nie jest domem z marzeń, w co trudno jest uwierzyć i pogodzić się z tym faktem. Rodzina to nie są wyłącznie więzi krwi, lecz relacje, które łączą nas z innymi. Mimo iż nie rodzimy się w swoim wymarzonym domu, to możemy go sami stworzyć i znaleźć swoją własną rodzinę.

"Najważniejsza rzecz w życiu to rodzina. Najpierw ta, w której się urodziłeś, później ta, którą sam stworzyłeś". (Peter Sellers)

Polecam!

Za egz. recenzencki dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Monika nie potrafi porozumieć się ze swoją nastoletnią córką. Na pomoc byłego męża oraz matki nie ma co liczyć. Jednak informacja o testamencie zostawionym przez matkę spada na nią jak grom z jednego nieba. Okazuje się, że kobieta odziedziczyła rodzinny dom, w którym odkrywa pamiątki po niepoznanej babci Antoninie. To tam kobieta uświadamia sobie, że z kobietami z rodziny łączyło ją znacznie więcej niż mogła przypuszczać. Podróż w przyszłość okaże się być dla kobiety najważniejszą w życiu.

Co to była za piękna książka! Hanna Dikta ma niesamowity dar do pisania pięknych powieści i przekonujemy się o tym za każdym razem sięgając po jej książki. Opis książki nie zdradza nam zbyt wiele o fabule, a nawet może wprowadzić w mały błąd. Zamiast lekkiej obyczajówki z romansem w tle dostajemy pełną emocji powieść o pokoleniach, niewyjaśnionej przyszłości i traumach.

Nasza główna bohaterka to kobieta jak każda z nas. Nie ma lekkiego życia i nie potrafi się z niego cieszyć. Wieczne problemy z córka, brak zainteresowania dzieckiem od strony byłego męża i jeszcze matka, na którą nigdy nie mogła liczyć. Jednak życie kobiety zmienia się w momencie odziedziczenia rodzinnego domu. Jej życie i przede wszystkim podejście do niego, bo nie skłamię mówiąc, że początkowo bohaterka mnie irytowała swoim negatywnym nastawieniem do wszystkiego. Chociaż oczywiście nie ma się jej co dziwić, bo jako dziecko żyła w prawdziwym piekle na ziemi. I tu właśnie autorka pokazuje jak ogromny wpływ na dorosłe życie ma nasze dzieciństwo.

Jednak strona za stroną wraz z Moniką odkrywamy coraz większe tajemnice rodzinne, które wyjaśniają nam zachowanie kobiet z jej rodziny. Zaczynamy rozumieć skąd taka „bezduszność” i przekonujemy się, że faktycznie były one niekochane, a ich traumy wpływały na pokolenia.

„Szczęście i nieszczęście tak naprawdę nosimy w sobie, bez znaczenia gdzie jesteśmy”.

„Niekochane” to powieść o więzach rodzinnych i ich ogromnym wpływie na nasze życie. Wzrusza, uczy i mówi o prawdziwym życiu. Uświadamia nam, że szczera rozmowa może pomóc uniknąć katastrofy. Zdecydowanie warto ją przeczytać. Polecam!

Czy możemy dziedziczyć uczucia i traumy tych, których już z nami nie ma? Czy międzypokoleniowe relacje mogą wpływać na kolejne osoby z rodu? W przypadku naszych bohaterek mogłoby się zdawać, że tak właśnie jest.

Monika Winnicka jest matką 17-letniej, zbuntowanej Poli. Nie ma zbyt dobrego kontaktu ze swoją córką. Prawdopodobnie to przez brak miłości i przykładu ze strony swojej matki (bowiem ojca nie znała) nie wypracowała sobie dobrych relacji z córką. Kiedy dziedziczy dom babki w Gieble, nie zdaje sobie sprawy, że ten spadek może odmienić życie jej i Poli. Zapiski babci Antoniny ukryte w skrzyni na strychu domu, odsłaniają rodzinne tajemnice.

Wszystkie kobiety, bohaterki książki, poczynając od babki Antoniny, poprzez Ninę, Monikę i Polę, nie miały szczęścia w miłości. Żadna z nich nie zaznała tego prawdziwego, odwzajemnionego uczucia namiętności. Przez całe życie czuły się NIEKOCHANE, zarówno pod względem matczynej miłości, jak i tej romantycznej, do mężczyzny. Monika marzy o lepszych relacjach z córką, o spokoju i by być z mężczyzną swoich marzeń. Od wielu lat pała uczuciem do Pana Idealnego, który w rzeczywistości okazuje się nie być takim idealnym.

Czy urok Giebła i starej, uroczej chaty pomoże w poprawie rodzinnych relacji i zdejmie rodzinną klatwę?

"Niekochane" to gorzka opowieść o splątanych losach kobiet jednej rodziny - babki, matki i córki. Wyprawa w przeszłość, do której bohaterka nie chciała wracać, okazała się zbawienna. Znajdziemy tu trudne relacje rodzinne, poszukiwania miłości, drogi do serca najbliższych. Weż tę książkę i wyrusz w podróż pełną wzruszeń i nadziei.

Ponieważ lektura „Niekochanych” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Hanny Dikty, kompletnie nie wiedziałam, czego mam się spodziewać. Opis książki nie zdradza zbyt wiele z tego, co znajdziemy w jej wnętrzu i bardzo dobrze, bo ta historia potrafi zaskoczyć. Myślałam, że będzie to powieść obyczajowa jakich wiele, z nutą romansu, jak sugerował opis. Ale nie. To historia kilku pokoleń i traumy, którą kobiety w rodzinie dziedziczą z pokolenia na pokolenie. Monika, główna bohaterka powieści, nie ma łatwego życia. Tak naprawdę nic jej w życiu nie cieszy. Problemy gonią problemy, a na końcu dopada ją szara rzeczywistość. Nastoletnia córka porządnie daje się jej we znaki, jest krnąbrna i ciężko do niej dotrzeć, o jakimkolwiek porozumieniu nie mówiąc. Ciągle robi matce na złość, a ta się zastanawia, gdzie popełniła błąd. Monika jest po rozwodzie i wychowuje córkę sama. Były mąż układa sobie nowe życie i nie za bardzo interesuje się „starą” rodziną. Na swoją matkę kobieta też nie może liczyć. Dawno odcięła się od niej, bo to alkoholiczka, która ledwo wiąże koniec z końcem. Matka Moniki umiera tak jak żyła. Sama. Zostawia jednak córce spadek. Swój rodzinny dom, w którym nie mieszkała, bo również była skłócona ze swoją matką. Od momentu, kiedy w rodzinnym domu matki Monika odnajduje pamiętniki babci Antoniny, której nie znała, jej życie zaczyna się zmieniać. A właściwie, im więcej kobieta dowiaduje się o przeszłości swojej rodziny i o życiu swojej matki, o którym niewiele wiedziała, tym bardziej zaczyna zmieniać się jej nastawienie i jej sposób myślenia. Nie skłamię, jeśli powiem, że bohaterka na początku bardzo mnie irytowała. Swoim podejściem do życia, ciągłym narzekaniem, niechęcią w stosunku do matki, której nawet nie starała się zrozumieć i brakiem pomysłu na to, jak rozwiązać problemy. I swoim ciągłym wzdychaniem do Pana Idealnego, który koniec końców okazał się nie taki idealny jak myślała. Na szczęście bohaterka się ogarnęła. I chwała jej za to, bo to moja imienniczka i nie wybaczyłabym jej, gdyby nie przeszła przemiany. Nie da się nie zauważyć, że na to, jaką osobą ta kobieta się stała, miała wpływ jej przeszłość i toksyczna relacja z matką alkoholiczką, która zamiast zapewnić jej w dzieciństwie bezpieczny, kochający dom, stworzyła dziecku piekło na ziemi. Piekło, które miało wpływ na jej dorosłe życie.

Bardzo trafnie autorka nazwała swoją powieść. Każda z kobiet w tej rodzinie była lub jest nieszczęśliwa i niekochana. Nie tylko nie miały szczęścia w związkach z mężczyznami, odczuły również brak miłości rodzicielskiej. Monika zmuszona przez los zaczyna grzebać w przeszłości swojej rodziny, odkrywając jej szokujące tajemnice. Dzięki temu zaczyna rozumieć, dlaczego jej matka była taka, jaka była i zaczyna zauważać, że jedno bardzo ważne wydarzenie z przeszłości, której kiedyś nie chciała poznać, odcisnęło piętno na kilku pokoleniach kobiet. Zaczyna dostrzegać, co jest nie tak w jej życiu, co robi źle i co może zrobić, aby poprawić swoją relację z córką. Autorka pokazuje w powieści, jak ogromny wpływ na człowieka mają wydarzenia z jego przeszłości, ale też z przeszłości bliskich mu osób. Udowadnia, że możemy dziedziczyć również uczucia i traumy naszych przodków, nawet tych, których już dawno z nami nie ma. Z wyczuciem i delikatnością pisze o trudnych relacjach na linii matka-córka. Nie ocenia, nie poucza, nie moralizuje i nie przekonuje do swojego zdania. Zachęca do zastanowienia się i wyciągnięcia własnych wniosków. „Niekochane” to powieść z jednej strony bolesna, pełna cierpienia i smutku, z drugiej szczera, bardzo życiowa, mądra, niosąca nadzieję i ukojenie. I chociaż akcja powieści nie jest zbyt dynamiczna, czyta się ją naprawdę przyjemnie. Szczególnie, kiedy jest mowa o pełnej sekretów przeszłości rodziny. A najbardziej chwyta za serce zakończenie, które sprawi, że nawet największy twardziel uroni łzę.

„Niekochane” to powieść, która pokazuje, jak ważne są więzi rodzinne. Nawet te, których nie chcemy. Mogą być naszą siłą, naszym przekleństwem lub wyzwoleniem. Mają na nas ogromny wpływ, niezależnie od tego, jakie są. To mądra, pouczająca, poruszająca i prawdziwa opowieść o życiu, którą warto przeczytać. Serdecznie polecam!