Niegodziwi święci. Tom 1

Jak tylko zobaczyłam zapowiedź tej książki, wiedziałam, że koniecznie będę musiała ją przeczytać. Najbardziej skusiła mnie mitologia słowiańska, która przeżywa swój renesans, ale wciąż mi jej mało w literaturze współczesnej, a to wspaniałe źródło inspiracji. Z racji tego, że niemal nie zachowały się źródła, które opisują tę religię, a wiedza, jaką posiadamy współcześnie, jest bardzo okrojona, autor decydując się na czerpanie inspiracji z miologii Słowian, ma duże pole do popisu. Jak poradziła sobie Emily A. Duncan?

Nadia jest dziewczyną, która jest obdarzona niezwykłą mocą. W głowie słyszy szepty bogów, ale musi żyć w ukryciu. Serafin to książę, którego otacza grono kandydatek, które chcą zostać jego żoną oraz zabójcy. Trzecim bohaterem jest potwór, skryty za spojrzeniem, o którym nie można zapomnieć. Między dwoma królestwami toczy się wojna, a drogi naszych bohaterów przecinają się, aby mogli razem walczyć.

Czegoż nie ma w tej książce. Charakterni bohaterowie, zwroty akcji, miłość, nienawiść i cierpienie. Nie spodziewałam się, że ta historia wywoła we mnie tyle emocji i nie będę mogła się od niej oderwać. Nie jest to książka idealna, bo ma kilka wad, wszak „Niegodziwi święci” to debiut (nadmienię, że bardzo dobry). Dołóżcie do tego, co wymieniłam wyżej magię, dworskie intrygi, wojnę, człowieka, którego nazywają potworem i mamy powieść, która wciąga i potrafi omamić czytelnika od pierwszego słowa. Emily Duncan udało się stworzyć historię niebanalną, chociaż miejscami schematyczną. Od dawna powtarzam, że wykorzystywanie tych samych „zagrań” nie jest złe, jeżeli autor opiszę historię w sposób ciekawy. Tak jest w przypadku tej powieści. Jako, że kocham fantastykę młodzieżową, gdzie jednym z głównych wątków jest miłość i magia, to ta powieść wydaje mi się wręcz napisana dla mnie. Zaznaczę od razu, że romans nie wypływa na pierwszy plan, więc książka nie robi się mdła i nudna od wszechogarniającej słodkości, ale mam nadzieję, że autorka pociągnie ten wątek w kierunku, który mi się marzy. Fabuła pędzi do przodu, a zwroty akcji czy niespodziewane wydarzenia zaskakują czytelnika. Emily Duncan umie budować napięcie i pokierować fabułą tak, że serce zaczyna coraz szybciej bić.

Wspomniałam, że kilka szczegółów mi się nie spodobało. Po pierwsze mitologia nie jest aż tak wyszczególniona, jak się spodziewałam. Spodziewałam się, że religia wysunie się na pierwszy plan, zwłaszcza patrząc na moc Nadii, ale tak się nie stało. Po drugie – niektóre wątki mogły zostać bardziej rozwinięte, a postacie drugoplanowe wyraźniej zarysowane. Są to jednak delikatne mankamenty, które w porównaniu z całokształtem lektury, są niemal niezauważalne. „Niegodziwi święci” to bardzo dobry debiut. To początek serii, której kontynuacji nie mogę się doczekać.

„Niegodziwi święci” Emily A. Duncan jest debiutem autorki i porównując go do debiutów, które miałam ostatnio przeczytać, całkiem dobrym.

Dziewczyna, książę i potwór. Trójka różnych bohaterów, których łączy wspólny cel. A przynajmniej tak się z początku wydaje. Tranawia i Kalazin od stuleci toczą ze sobą wojnę, czy w końcu szala zwycięstwa przesunie się na jedną ze stron?

Na odwrocie książki można przeczytać: „Niektóre opowieści są tak piękne i tak brutalne, że chwytają za serce. Witajcie w świecie Niegodziwych świętych – epickiej, pełnej namiętności historii, której długo nie zapomnicie”. Po części zgadzam się z tym opisem. Na pewno ta książka jest brutalna. Co chwilę ktoś zostaje zamordowany, nie można ufać nikomu, bo nie wiadomo, czy za chwilę nie zdradzi. Osoby, które wydają się godne zaufania, wcale takie nie są. Myślę, też, że opisana historia zostanie w mojej pamięci na jakiś czas, ale czy na zawsze? To się w przyszłości okaże. Na pewno jednak w książce trudno znaleźć wielką namiętność. Zdarzają się sporadyczne sceny pocałunków, ale nie jest ich na tyle dużo, żeby mówić o „pełnej namiętności historii”. W książce jest subtelny romans, ma ON znaczenie dla całej fabuły, ale nie wypływa na pierwszy plan.

Książkę z początku czytało mi się bardzo ciężko (dlatego przeczytanie całej książki zajęło mi prawie 4 dni). Od pierwszej strony zaczyna się już coś dziać i akcja nie zwalnia nawet na chwilę, przez co trudno na początku spokojnie poznać opisany świat. Trudne też do zapamiętania są nazwy i imiona poszczególnych bohaterów, co niestety wpływa na odczuwaną przyjemność z czytania. Co jakiś czas musiałam odkładać książę, bo mnie po prostu męczyła.

Całą historię poznajemy oczami dwóch osób. Nadieżdy Łaptiewy i Serafina Meleski. Nadieżda jest kleryczką z Kalazinu, która słyszy głosy bogów, którzy użyczają jej mocy do walki z heretykami, a Serafin księciem i magiem krwi z Tranawii. Z tej dwójki zdecydowanie bardziej polubiłam Serafina. Zachowanie Nadii czasami mnie irytowało, za to zachowanie Serafina było w pełni uzasadnione.

„Niegodziwi święci” jest książką, która ma duży potencjał. W tej części sporo wątków nie zostało do końca wyjaśnionych, dlatego mam nadzieję, że w kolejnych częściach (czytałam, że mają być jeszcze 2) wszystko zostanie rozwiązane. Liczę też na bardziej rozbudowany wątek romantyczny.

Na koniec warto też wspomnieć o samym wydaniu książki. Na pierwszych stronach można znaleźć mapę, która przedstawia świat, w którym dzieje się cała historia. Bardzo lubię taki dodatek. Każdy rozdział rozpoczyna się od krótkiego urywku z Kodeksu Boskości lub Księgi Świętych.

Podsumowując, książkę oceniam dobrze. Po dość ciężkim początku, fabuła nawet mnie wciągnęła. Nie do końca podoba mi się to, w jaki sposób się skończyła ani, że niektóre wątki nie zostały wyjaśnione, ale jest nadzieja, że w kolejnych częściach zostanie to nadrobione.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

„Wszyscy jesteśmy potworami, Nadio. Po prostu niektórzy z nas ukrywają to lepiej niż inni.”, czyli nowy cykl fantasy i debiut autorki.

Ostatnio ciągle trafiam na debiuty – jedne świetne, a drugie trochę mniej. Niegodziwi święci to także debiut i początek serii fantasy. Skusił mnie tym, że jest inspirowany mitologią słowiańską.

Niektóre opowieści są tak piękne i tak brutalne, że chwytają za serce i nie chcą puścić. Witajcie w świecie Niegodziwych świętych – epickiej, pełnej namiętności historii, o której długo nie zapomnicie. Przygotujcie się na spotkanie z: Dziewczyną imieniem Nadia, która słyszy w głowie szepty bogów. Księciem otoczonym przez zdesperowane kandydatki na nową królową i groźnych zabójców. Potworem skrytym za jasnymi, udręczonymi oczami i uśmiechem, który tnie jak nóż. Drogi tej trójki będą się przecinały podczas trwającej od stulecia wojny w świecie wypełnionym grzesznikami i świętymi, magią i tajemnicą, oraz nieszczęśliwą miłością, która może – na zawsze – przechylić szalę dobra lub zła, ciemności lub światła.

Zostajemy wrzuceni na głęboką wodę już od pierwszych stron książki. I z początku trochę trudno połapać się w tym, co tak naprawdę rządzi tym światem. Lubię książki, gdzie mamy do czynienia z bogami, istotami nadnaturalnymi i magią. I tutaj się trochę zawiodłam. Autorka bardzo mało podała informacji na temat magii krwi, bogów i całej ten fantastycznej otoczki. Naprawdę ma to potencjał i mam nadzieję, że Emily A. Duncan wykorzysta to w kolejnych tomach. Szkoda, aby się zmarnowało.

Niegodziwi święci to opowieść, która skupia się na trójce bohaterów – Nadii, Serefinie oraz Malachiaszu. Ich drogie przecinają się nieraz. Bohaterem, który zdobył moją sympatię, jest Serefin. Wydaje mi się, że jest jedyną postacią, która podejmuje słuszne i przemyślane decyzje. Nadia niestety dosyć często mnie irytowała swoim zachowaniem. Właściwie oprócz trójki głównych bohaterów nie zagłębiamy się w postacie poboczne, których i tak jest mało.

Książka ma potencjał i mam nadzieję, że w kolejnych tomach autorka pokaże, na co ją stać i rozwinie swój pomysł. Niegodziwi święci to wstęp do nowej serii, więc liczę, że kolejne części spodobają mi się dużo bardziej. Książkę czyta się szybko, a język nie sprawia problemów. Lekka lektura, która sprawdzi się w przerwie pomiędzy bardziej wymagającymi pozycjami.

Nigdy! Nigdy nie sądziłam, że książka tego gatunku może mnie wciągnąć. Kiedy wydawnictwo zaproponowało mi tę historię, z początku zamknęłam mejla i kropka. Później wróciłam i pomyślałam "przecież lubisz wyzwania". No i dostałam jej egzemplarz.

Nie żałuję! Jak dziękuję Boziu, że jednak kazałeś mi wrócić na tę wiadomość od Wydawnictwa Zysk. ❤️

Całość pięknie zgrana, zagadkowa, symboliczna, a zakończenie dało mi w twarz!

Powaznie. Myślałam, że skończy się inaczej. I za to pokochałam tę książkę. Za to, że nie jest oczywista!

Jest to historia o dziewczynie z nadzwyczajnymi, boskimi mocami. O księciu, który jest magiem krwi, a jego ojciec próbuje się go pozbyć, a także o potworze, przed którym drżą kolana wszystkich. Drogi tej trójki wrogów się przetną i od tego czasu nic już nie będzie oczywiste.

Chciałam innego końca, ponieważ pokochałam postać potwora-Czarnego Sępa. Chciałam dla niego wszystkiego co najlepsze. Ta postać jest przecudowna. Skradła moje serce. ❤️ Nie skradla- od razu mu je oddałam. 🥰

Myślałam że gatunek książki z magią w tle i mitologią nie jest dla mnie. Myliłam się. Spijałam z niej słowa. Jak dobrze, że moje życie kieruję zasadą "spróbuj". 🥰 Idealna dla młodzieży, aczkolwiek i starsi będą zachwyceni.