„Niedobry zwyczaj” Alany S. Portero wzbudził w Hiszpanii wielką sensację. Powieść przez długie miesiące nie schodziła z list bestsellerów, otrzymała wiele nagród literackich i została przetłumaczona na kilkanaście języków.Álex – „bystra dziewczynka, ukryta ciota, jąkała, grubaska” – dorasta w Madrycie w czasach transformacji ustrojowej, która dokonuje się po śmierci Franco. W tej powieści stolica Hiszpanii bynajmniej nie jest miastem ze snów, a robotniczej dzielnicy San Blas – gdzie wychowuje się wrażliwa, uwięziona w ciele chłopca bohaterka – blisko do piekielnego Harlemu Jamesa Baldwina.Pisząc o dorastaniu transkobiety w brutalnym, maczystowskim świecie, Portero tworzy współczesny bildungsroman – historię dochodzenia do samoakceptacji i pełnego rozumienia siebie.
„Niedobry zwyczaj” to pełna ciepła opowieść o ludzkich niedoskonałościach i trudach związanych z przeżywaniem własnej tożsamości. Książka, która pokazuje, że warto żyć autentycznie niezależnie od ceny, jaką trzeba za to zapłacić.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Jakie tło historyczne i społeczne przedstawia powieść Alany S. Portero?
Akcja książki toczy się w robotniczej dzielnicy Madrytu o nazwie San Blas w okresie hiszpańskiej transformacji ustrojowej po śmierci Franco. Czytelnik obserwuje brutalną rzeczywistość peryferii, która kontrastuje z turystycznym wizerunkiem stolicy Hiszpanii. Autorka kładzie duży nacisk na ukazanie maczystowskiej kultury oraz trudnych warunków życia klasy robotniczej tamtego okresu. To surowy obraz miasta, który kształtuje charakter i doświadczenia głównej bohaterki.
Jaki styl literacki dominuje w książce "Niedobry zwyczaj"?
"Niedobry zwyczaj" to współczesna powieść o dojrzewaniu, czyli bildungsroman, napisana z dużą wrażliwością i dbałością o warstwę językową. Narracja skupia się na wewnętrznych przeżyciach bohaterki oraz jej drodze do pełnej samoakceptacji w nieprzyjaznym środowisku. Styl autorki łączy w sobie brutalny realizm życia na przedmieściach z poetyckim opisem stanów emocjonalnych. Lektura wymaga od odbiorcy skupienia na warstwie psychologicznej i społecznej tekstu.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt trudna lub nieodpowiednia?
Powieść ta nie jest odpowiednia dla czytelników poszukujących lekkiej, eskapistycznej literatury rozrywkowej ze względu na poruszaną tematykę wykluczenia i przemocy. Osoby wrażliwe na opisy brutalności świata maczystowskiego oraz trudów związanych z dysforią płciową mogą uznać tę lekturę za emocjonalnie obciążającą. Książka unika uproszczeń, co sprawia, że nie zadowoli osób oczekujących szybkiej akcji i jednoznacznie szczęśliwych rozwiązań. Jest to pozycja skierowana do dojrzałego odbiorcy gotowego na konfrontację z trudną tematyką społeczną.
Czy opowieść skupia się wyłącznie na cierpieniu bohaterki?
Mimo trudnej tematyki, książka jest przede wszystkim pełną ciepła historią o poszukiwaniu autentyczności i budowaniu własnej tożsamości. Autorka balansuje bolesne doświadczenia z momentami solidarności oraz dążeniem do życia w zgodzie ze sobą niezależnie od ceny. Czytelnik odnajduje w tekście uniwersalne przesłanie o wartości bycia wiernym własnej naturze. To literatura, która niesie nadzieję na odnalezienie własnego miejsca w świecie, nawet w najbardziej niesprzyjających okolicznościach.
Czego można się dowiedzieć o Madrycie lat 80. z tej lektury?
Książka ukazuje Madryt jako miasto pełne kontrastów, gdzie euforia wolności po dyktaturze miesza się z biedą i marginalizacją dzielnic robotniczych. Czytelnik poznaje specyfikę San Blas, miejsca porównywanego przez autorkę do nowojorskiego Harlemu, z jego specyficznym kodeksem honorowym i przemocą. Lektura pozwala zrozumieć, jak wielkie przemiany polityczne wpływały na codzienne życie jednostek na marginesie społecznym. Jest to cenny portret socjologiczny Hiszpanii z czasów, gdy stare tradycje ścierały się z nową rzeczywistością.
