Nieco bliżej piekła

„Nieco bliżej piekła” to trzymający w napięciu kryminał o prawdziwym źle, które zgotowali sobie sami ludzie. Każdy z bohaterów: burmistrz, ksiądz i nasi śledczy – mają coś za uszami i kierują się własnymi zasadami. Tylko czy te na pewno są dobre i godne naśladowania? W tej mieścinie za pieniądze można osiągnąć wszystko, nawet pozbyć się bezdomnych. Komu oni tak bardzo przeszkadzają i dlaczego bezdomna kobieta musiała zginąć w tak bestialski sposób? Książkę, mimo dość przykrego tematu, pochłania się z żywym zainteresowaniem, na pewno w płynnym czytaniu pomaga świetny język autora, brak zbędnych opisów i szokowanie nowymi informacjami. Koniecznie przeczytajcie!

– Coraz lepsze te debiuty! – Powiedziałam do siebie, kończąc czytać najnowszą powieść wypuszczoną spod skrzydeł Wydawnictwa Initium. No bo taka jest prawda i jakoś tak szybko mi ta lektura minęła, że nie zdążyłam mojego obowiązkowego wiadra herbaty dopić.

Rzecz dzieje się w uzdrowiskowej miejscowości Młodziewice, w której dochodzi do serii morderstw. Celem brutalnego zabójcy są osoby bezdomne. Początkowo śledztwo prowadzi jedyny śledczy w regionie – Karol Kośnierz, ale potem dołącza do niego alkoholik i zmęczony policyjnym życiem Wiktor Bogart, który został odesłany do sprawy za karę. I choć początkowo śledztwo idzie dobrze, to jednak w pewnym momencie gmatwa się tak, że trudno za akcją nadążyć.

Była to całkiem zmyślna historia. Fajny pomysł, niebanalne rozwiązania i wrzucenie do fabuły bohaterów o mało kryształowych charakterach, pozwoliło na silniejsze odczuwanie dusznego klimatu małego miasteczka i bolesne doświadczanie, że zdegenerowani i na wskroś źli ludzie są wśród nas.

Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów, żebyście nie tracili przyjemności z powolnego odkrywania kart, dlatego opowiem jedynie o tym, że jest to rasowy, mądry i przemyślany kryminał. Opowieść przedstawiono w przystępny sposób. Napisano go tak, by przez historię płynąć i wchłaniać ją jak gąbka, ale też bawić się w detektywa i próbować rozwikłać zagadkę tajemniczych śmierci tuż przed śledczymi.

Do tego dochodzi jeszcze niebanalne zakończenie, nieoczywisty happy end, który, summa summarum, wcale nim nie jest. I być może opowiadam to Wam zbyt enigmatycznie, ale nie chcę zdradzać szczegółów, żeby nie psuć niespodzianki.

Poczytajcie, bo to naprawdę solidna porcja kryminalnych przygód i śledczych, którzy są tak dziwni, że aż fascynujący.

"Nieco bliżej piekła" to debiut Adama Dzierżeka.

W Młodziewicach dochodzi do serii tajemniczych zgonów bezdomnych. Jednak sprawa nabiera tempa w chwili, gdy policja otrzymuje zgłoszenie brutalnego morderstwa bezdomnej kobiety. Do śledztwa zostaje przydzielony miejscowy podkomisarz Kośnierz i legenda Komendy Wojewódzkiej, komisarz Wiktor Bogart. Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się prosta do rozwiązania. Jednak szybko okazuje się, że aby doprowadzić śledztwo do końca najpierw Kośnierz i Bogart będą musieli pokonać swoje demony z przeszłości...

"Nieco bliżej piekła" - historia, która potwierdza to, że najciemniej jest pod latarnią. Sprawcą okazuje się TEN, który powinien dawać dobry przykład. Jednak jak to bywa w życiu dla sławy, pieniędzy i dla zaspokojenia swojego ego ludzie zrobią wszystko, nawet posuną się do najgorszego... Czytając to historie od razu nasunęło mi się skojarzenie, że mamy tutaj motyw "zabawy w Pana Boga". Jedna z osób postanawia wymierzać sprawiedliwość na własną rękę, kierując się dewizą "oko za oko", bo uważa, że każdy powinien ponieś konsekwencje za wyrządzone krzywdy. Problem w tym, że nie każdy z pokrzywdzonych chce zemsty. Tu zaczynają się schody... bo poznajmy ciemną stronę "Pana Boga". Moim zdaniem ten wątek jest najmocniejszym akcentem w tej całej historii - nadając jej mroczny klimat oraz nastrój nostalgii. Dlaczego? ... bo zaczynamy współczuć tej osobie, poznajemy jej historie i zdajemy sobie sprawę, że "sprawiedliwość" (czyt. zemsta) została jej wpojona już w dzieciństwie i towarzyszą jej przez całe dorosłe życie. Warto zaznaczyć, że z każdą przeczytaną stroną fabuła zaczyna się rozrastać, poznajmy coraz więcej wątków i podejrzanych. Bohaterowie zaczynają obnażać się ze swoich słabości i ujawniając ciemne strony swojej natury, przez co nie brakuje momentów zaskoczenia. Podsumowując tą historie dochodzimy do wniosku każdy z bohaterów ma coś na sumieniu i bliżej im do piekła niż do nieba. Muszę przyznać, że to porządny i solidny debiut, którym nie znalazłam słabych stron, czytało się dobrze, więc czego chcieć więcej? Może tylko jakieś kontynuacji albo zupełnie nowej historii stworzonej przez autora...

Podobno widok drzew, ogrodu, morza może przynieść człowiekowi ulgę. Podobnie szum fal, dźwięk spadających kropli deszczu czy śpiew ptaków mogą ukoić zszargane nerwy i napełnić spokojem zaprzątniętą milionem problemów głowę. Nie na darmo popularność zyskują agroturystyki zaszyte w środku lasu albo butikowe hotele w pobliżu wydm morskich. Małe miasteczka stają się uzdrowiskami, z których walorów korzysta coraz więcej turystów. A władze prześcigają się w oferowaniu coraz to lepszych warunków odpoczynku. Do takiego miasteczka trafia Wiktor Bogart, jeden z bohaterów debiutu Adama Dzierżka „Nieco bliżej piekła”.

Cokolwiek sądzić o pięknych mazurskich okolicach, Młodziewice nie witają znanego śledczego chlebem i solą, tylko sprawą morderstwa. Uzdrowiskowa miejscowość, potencjalna „Perła regionu” jest miejscem, w którym o odpoczynku Bogart może jedynie pomyśleć, a towarzyszący mu od wielu lat problem daje się we znaki i nie pomaga w codziennym funkcjonowaniu. Jednak – jak to w życiu bywa – nie tylko komisarz ma swoje prywatne problemy, z którymi musi się mierzyć. Podobnie jest właściwie z każdym bohaterem książki. I właśnie to – poza oczywistą sprawą morderstw – wydaje mi się jej najważniejszym wątkiem.

Nie wiem, co przyświecało autorowi podczas tworzenia tej historii. Nie wiem, na czym chciał skupić uwagę czytelnika. Ale zdecydowanie poruszył w niej na tyle współczesnych problemów, że śmiało każdy wybierze coś dla siebie. Można byłoby pokusić się o stwierdzenie, że tworzenie takiego literackiego „head&shoulders” jest dosyć karkołomne i ja się z tym zgodzę, aczkolwiek przyznaję, że Dzierżek całkiem dobrze sobie poradził. Mówiąc trochę kolokwialnie: nie przegiął w żadną stronę. Ciekawe jest również to, że wszystko, co towarzyszy bohaterom, nie zakryło całkowicie głównej linii fabuły.

Myślę, że warto również zaznaczyć, że stworzony w „Nieco bliżej piekła” małomiasteczkowy klimat mazurskiej miejscowości dodał tej powieści niesamowitej atmosfery. Mazury kojarzą mi się z błogim lenistwem, któremu oddawałam się wiele lat temu, podróżując ze znajomymi, rozbijając namiot nad jeziorem Śniardwy i próbując odgonić komary, które atakowały z wszystkich stron. Tymczasem Dzierżek przeniósł mnie do miejsca, w którym być może jest pięknie, ale atakuje nie wiadomo kto, w dodatku siekierą, a okoliczne władze – policja, burmistrz i ksiądz (nie zapominajmy, że w małych miejscowościach to wciąż jest władza) – kompletnie nie ogarniają sytuacji. Przynajmniej na pierwszy rzut oka.

Można doszukać się kilku nieścisłości w tej powieści. Można byłoby się również ich przyczepić i rozpisać, ale szczerze powiem, że nie czuję takiej potrzeby, bo spędziłam naprawdę dobry czas, czytając tę książkę. Mimo że fabuła oparta jest na pewnych standardach, powiedziałabym nawet, że na dosyć „clickbajtowych” wątkach, to jednak autor wykazał się sporym sprytem i umiejętnością połączenia tego wszystkiego we wciągający kryminał, który wart jest uwagi każdego miłośnika tego gatunku.

A jeśli nie da się uciec przed tym, co w nas siedzi? Podkomisarz Kośnierz ma własny kodeks moralny: oko za oko, ząb za ząb. Czy nadszedł czas, w którym pokaże, na co go stać? Czy sprowadzony w tym celu komisarz Bogart rozwiąże zagadkę? Jak obaj poradzą sobie z własnymi demonami?

W małym mazurskim uzdrowisku dochodzi do pierwszego od wielu lat brutalnego morderstwa. Ofiarą jest bezdomna kobieta. Lokalna komenda policji może polegać na podkomisarzu Karolu Kośnierzu, mimo że ma on opinię pracoholika. Aby ratować dobre imię miasta, do pomocy zostaje skierowany śledczy Wiktor Bogart z komendy wojewódzkiej.

Z początku akcja rozwijała się powoli i wiało trochę nudą. Bohaterowie sporo czasu spędzali w barze „U Zenka” – pili, gadali i tak na przemian. Jaki był w tym cel?

Policjant Karol to najbardziej irytująca postać, jaką udało mi się poznać. Od samego początku nie zdobył mojej sympatii. Może było to zamierzone przez autora, nie wiem, ale na mnie nie podziałało. Woli działać na własną rękę, nie potrafi pracować w zespole i nie postępuje zgodnie z prawem. Dla niego zasady nie istnieją. Dodatkowo jego telefon skrywa tak mroczne tajemnice, że złapiecie się za głowę. Moment, kiedy się o nich dowiedziałam, był wstrząsający.

Komisarz Wiktor Bogart też nie należy do świętoszków. Jest długoletnim alkoholikiem, ale skutecznie się maskuje. Przyjazd do Młodziewic sprawia, że chce zmienić swoje życie na lepsze. Czy uda mu się wyjść na prostą? Jest osobą, którą mimo wad da się lubić.

Cała recenzja na: CzasoStrefa