Niebieska Porcelana

„Miłości , jest jak światło gwiazd – nie umiera nigdy”.

H. Jackson

Literatura holenderska przez długi czas pozostawała dla mnie nieznana. Nigdy jakoś do mnie nie mówiła, tak samo jak wszelkiego rodzaju dzieła skandynawskie, które moim zdaniem pomimo świetnej fabuły wloką się niemiłosiernie. Mimo to postanowiłam dać szansę Pani Simone van der Vlugt i Jej powieści Niebieska porcelana.

Okładka naprawdę przyciąga oko, a i sama fabuła zapowiadała się ciekawie, więc poświęciłam tej pozycji około 4 godzinki i nie żałuję.

Pozycja ta opowiada o kobiecie, która po śmierci męża porzuca swoją rodzinną wioskę, obejmując posadę służącej w Amsterdamie. Jej pani kocha malować, więc obie z wielką pasją oddają się temu zajęciu. Niestety, niechlubna przeszłość naszej bohaterki w końcu ją dopada i zmusza do ucieczki. Podczas swój wędrówki otrzymuje pracę w fabryce porcelany, gdzie może wykazać się swoim talentem. Dla dziewczyny rozpoczyna się czas spokoju i szczęścia, aż do momentu kiedy stanie przed kolejnym wyborem.

Pozycja ta, to typowa obyczajówka. Teoretycznie może wydawać się monotonna, ale dla mnie zaciąga moją ulubioną serią Poldark. Losy Catrijn są opisane w sposób stonowany, trochę jak w literaturze skandynawskiej. Oczywiście widać w tej pozycji przebicia ze złotego wieku holenderskiego. Akcja być może nie jest porywająca, to raczej książka bez zwrotów w wydarzeniach, ale dla koneserów spokoju fabuły w sam raz. Pisarka w swej publikacji postawiła na opisy, co przyznam, że mi się podobało. Można dzięki temu wbić się w atmosferę epoki, oraz otoczenie bohaterki. Znajdziemy tutaj także tajemnicę sprzed lat, miłość, zdradę, czyli wszystko to, co sprawia, że powieść obyczajowa nabiera rumieńców.

Spokojna, monotonna fabuła może monetami zanudzać, ale moim zdaniem pasuje do tej książki. Tak naprawdę są to losy kobiety takiej, jak każda w XXI wieku. Z jej wzlotami i upadkami, gorszymi i lepszymi momentami. Takie publikacje trzeba lubić. Szkoda, że całość zamknęła się tylko w jednym egzemplarzu, ponieważ fabuła świetnie nadawałaby się na serię.

Ze względu na to, że Poldark bardzo mi się podobał, a Niebieska porcelana utrzymuje ten styl, polecam bez dwóch zdań. Książka na jeden wieczór, ale myślę, że będzie się chętnie do niej wracało. Mógłby powstać film w odcinkach, aby pokazać Złoty Wiek, oraz bardziej szczegółowo przedstawić losy bohaterki.

W książce znajdziemy, także wątek historyczny, powstania popularnej porcelany z Delft, co na pewno zaciekawi tych zainteresowanych tematem.

XVII wiek w tej pozycji okazuje się bardzo ciekawy.

[Adres usunięty]

Niebieska porcelana to ciekawie napisana powieść, której fabuła rozgrywa się w drugiej połowie XVII wieku w Amsterdamie, Delft i na prowincji w ówczesnych Niderlandach.

Bohaterką jest Catrijn, która wyjeżdża z rodzinnej wioski i zostaje służącą u rodziny Van Nulandt w Amsterdamie, a póżniej w fabryce porcelany w Delft.

Nasza bohaterka nigdzie jednak nie może zaznać spokoju ponieważ ciągną się za nią widma przeszłości. Ciągle musi uciekać chroniąc się i szukając szczęścia i swojego miejsca w kolejnych miastach. I zapewne wszystko potoczyłoby się inaczej gdyby nie jej wielki talent do malowania.

Catrijn dostaje prace w fabryce porcelany. I wydaje się, iż wszystko powoli ułoży się, ale...

Niebieska porcelana to ciekawie napisana opowieść, która zwiera trzy główne wątki.

Pierwszy z nich to życie codzienne w XVII-wiecznych Niderlandach. Bardzo ciekawie opisana jest ówczesna Holandia. i chodzi tu zarówno o prowincję, jak i większe ośrodki, jak Delft, czy Amsterdam.

Drugi wątek jest niejako ponadczasowy i dotyczy także XXI wieku, w którym żyjemy. Van Der Vlugt porusza bowiem kwestię losu kobiet, ich samodecydowania o sobie, to jak sobie radzą w zawodach i w ogóle w świecie męźczyzn, jak się mają ich zarobki do tych, które za tę samą pracę otrzymują męźczyźni. W dzisiejszych czasach większość tych kwestii nadal jest aktualnych, problemy Catrjin dotyczą także wielu kobiet żyjących ponad 4 wieki póżniej.

Trzeci wątek także jest ponadczasowy i dotyczy poszukiwania własnej drogi w życiu, dążenia do spełnienia, szukania szczęścia i miłości.

Całość jest ciekawa, dobrze napisana, przedstawia rzadko poruszane w kontekście XVII- wiecznej codzienności problemy. Polecam.

„Niebieska porcelana” to klimatyczna powieść, której akcja rozgrywa się w drugiej połowie XVII wieku w Niderlandach. Sekrety z przeszłości, artystyczna pasja, miłość i walka kobiety o miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn – to najważniejsze wątki, które śledzi się z zapartym tchem.

Główną bohaterką i narratorką jest Catrijn, młodziutka wdowa, która po śmierci męża opuszcza rodzinną wieś i szuka szczęścia w Amsterdamie oraz w Delft.

W obu miejscach życie wymaga od niej trudnych wyborów, rzuca kłody pod nogi, ale i daje szansę na realizację artystycznych marzeń. Catrijn uwielbia bowiem malować. Co więcej – potrafi to robić, ma talent oraz nieskrępowaną wyobraźnię.

Cały czas za bohaterką ciągną się przeżycia z przeszłości. Gdy wydaje się, że zapomniała o nich, nagle wyrastają niczym znienawidzone chwasty w ogrodzie, ścigają ją, także za sprawą ludzi, którzy chcą na tragedii wdowy ubić własny interes.

Jakby tego było mało, w kraju wybucha epidemia dżumy, która także wpływa na losy Catrijn. Czy może ją spotkać jeszcze coś gorszego? I czy dotykające ją nieszczęścia są dziełem przypadku, czy ręką Boga?

To pytania, które prześladują przede wszystkim bohaterkę, nie dając jej spokoju. Czytelnik natomiast darzy ją sympatią od pierwszych do ostatnich stron, więc nie ma problemu ze znalezieniem odpowiedzi.

„Niebieska porcelana” to ponadczasowa opowieść o miejscu kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Mimo iż akcja rozgrywa się przed kilkoma wiekami, pewne mechanizmy pozostały niezmienne, także w krajach wysoko rozwiniętych – tak jak Catrijn dostawała w fabryce porcelany tylko część tego, co zarabiali znacznie mniej uzdolnieni i wydajni mężczyźni, tak i dziś w wielkich korporacjach dochodzi do podobnych praktyk, mimo iż głośno się o tym nie mówi. Tajemnicą poliszynela jest jednak tego typu dyskryminacja.

Powieść Simone van der Vlugt to również piękna, wzruszająca historia dążenia do szczęścia, realizacji artystycznych marzeń i prawa do miłości, godności oraz równouprawnienia.

Losy głównej bohaterki śledzi się z zapartym tchem, niezmiennie jej kibicując, emocjonalnie przeżywając jej wzloty i upadki.

Całość napisana jest z dbałością o literacki styl, w sposób nieco zdystansowany, łączący prostotę wypowiedzi z głębokością przesłania.

To proza wykwintna, robiąca naprawdę ogromne wrażenie i zapadająca w pamięć, dlatego polecam ją z czystym sumieniem. I stawiam na półce z ulubionymi książkami. BEATA IGIELSKA