Nie taki smok straszny

Czy wszystkie smoki są złe? Okazuje się, jednak że nie. Niektóre z nich mogą się stać najlepszymi przyjaciółmi małego dziecka.

Tak było w przypadku smoczka Cudoka i przedszkolaka Grzesia. Smok zjawił się u chłopca przez przypadek. Siedział sobie w bezpiecznym i cieplutkim jajku, które jego mama, smoczyca Błyskawica, postanowiła pewnej nocy zabrać na polanę w pobliżu jeziora, by tam się wykluł. A że była ona dość roztrzepana... zgubiła jajo przelatując nad miastem. Wylądowało ono na balkonie Grzesia, w kartonowym pudełku po telewizorze, a podczas upadku lekko popękało. Wkrótce wykluł się z niego Cudok, którego rankiem, popiskującego znalazł Grześ. I tu zaczyna się wielka przygoda chłopca i smoka! Razem będą brali kąpiel z bąbelkami, odwiedzą przedszkole, wystraszą pewną panią w parku i spotkają najprawdziwszego strażaka! Jeśli chcecie dowiedzieć się, co jeszcze spotka parę małych przyjaciół oraz czy smoka Cudoka odnajdzie jego mama, koniecznie sięgnijcie po książeczkę Agnieszki Urbańskiej "Nie taki smok straszny".

W biblioteczce mojej córki znajduje się inna książeczka pani Agnieszki - "Opowieści z Kapciuchowa", która swego czasu bardzo spodobała się mojemu dziecku i do której co jakiś czas powracamy, by zaczytać się w przygodach sympatycznych papuciów różnej maści - pantofelków, kapciuszków, chodaczków, drewniaków, kaloszy i innych. Teraz dołącza do niej książeczka o smoku wchodząca w skład nowej serii wydawniczej Hokus-pokus... Bajka!, do której należą jeszcze dwie inne nowości wydawnictwa Skrzat, również autorstwa Urbańskiej, "Czarownica w wielkim mieście" oraz "Księżniczka z innej bajki".

Książka "Nie taki smok straszny" nie tylko pozwala przeżyć małym czytelnikom niesamowitą przygodę wraz z Grzesiem i Cudokiem, ale też zwraca uwagę na kilka istotnych rzeczy z życia codziennego:

pracoholizm rodziców

odpowiedzialność za zwierzę, które przygarnęło się pod swój dach

samotność osób starszych

potrzeba bliskości

tęsknota za najbliższymi

siła więzów przyjaźni

Warto zwrócić uwagę na samo wydanie książeczki. Opatrzona została ilustracjami Kariny Jaźwińskiej, które nie tylko są bardzo kolorowe i sympatyczne, ale też doskonale oddają to, o czym w danym momencie czytamy. Duża czcionka użyta w książce stanowi zarówno spore ułatwienie, jak też zachętę dla małego człowieka do tego, by próbował samodzielnie przeczytać opowiedzianą w niej historię.

Zdecydowanie polecam!

Moja ocena: 5/6