Nie pozwolę ci spaść

Bywają sytuacje, kiedy człowiek nie radzi sobie z emocjami. Podejmujemy wtedy niekoniecznie odpowiednie decyzje. Jednak ich konsekwencje nie muszą okazać się opłakane w skutkach.

Alicja ma pierwszą rocznicę rozwodu. Bardzo przeżywa ten dzień. Denerwuje się, nie wie co zrobić. Zastanawia się, w jaki sposób powinna to świętować i czy w ogóle. Podczas lunchu w pracy, postanawia wejść na dach budynku. Przyglądając się otoczeniu z góry, nie zauważa kiedy zbliżyła się niebezpiecznie do krawędzi. Zostaje odciągnięta przez nieznajomego. Ten proponuje kolejne spotkanie za tydzień o tej samej porze na tym samym dachu. Czy Alicja przyjdzie?

✨

Jaka jest szansa, że dwoje ludzi spotka się w tym samym czasie w tak nieoczywistym miejscu jak dach wieżowca? Ja wierzę w przeznaczenie. To przypadkowe spotkanie odmieniło ich życie. Powoli otwierają się przed sobą. Poznają swoje historie.

Nie jest to literatura jakichś górnych lotów. Nic nas nie zaskakuje, serce nie bije szybciej. Nie ma szczególnej akcji. Dużo rozmowy, rozmowy i jeszcze raz rozmowy. Jednak ta książka zwraca uwagę na coś ważnego. Życie zaskakuje. Kiedy wydaje nam się, że to koniec, że nie ma już wyjścia z sytuacji, nagle pojawia się ktoś, kto zmienia wszystko. Ja to tłumacze istnieniem Boga, ale niech każdy to interpretuje jak chce.

O tej książce można by dyskutować. Myślę, że każdy zwróciłby uwagę na coś innego. Jedni na miłość, inni na przyjaźń. Podobało mi się to, jak autorka przeplatała rozmowy bohaterów z ich przeszłością.

Z pewnością jest to wartościowa książka. Choć znalazłam w tekście kilka literówek to uważam, że do popołudniowej herbatki to świetna lektura.

Tytuł: "Nie pozwolę ci spaść"

Autor: Tatiana Anna Konończuk

Wydawnictwo: Novae Res

Spotkaliście kiedyś anioła? Alicja spotkała, choć okazał się on być zwykłym człowiekiem z krwi i kości.

Alicja jest młodą kobietą, która rok wcześniej rozwiodła się i do tej pory nie potrafi się z tym pogodzić. Jej wydawałoby się poukładany i szczęśliwy świat legł w gruzach, gdy mąż oznajmił, że odchodzi do innej. Pierwsza rocznica rozwodu i dach wieżowca, w którym pracowała stały się punktem zwrotnym w jej życiu, choć w tamtym momencie myślała zupełnie inaczej. Przypadkowo poznany mężczyzna, któremu nadała imię Anioł, okazał się być pomostem pomiędzy przeszłością, a przyszłością.

Powiem szczerze, że razem z bohaterami wyczekiwałam ich co piątkowych spotkań na dachu w porze lunchu. Na początku miałam nadzieję, że te półgodzinne rozmowy raz w tygodniu ewoluują i przerodzą się w coś intymniejszego, ale z czasem zdałam sobie sprawę z tego, że ta dwójka nie potrzebowała niczego więcej.

Z każdym kolejnym lunchem na dachu odkrywamy ich kawałki duszy, a Alicja i Anioł stają się dla siebie coraz bliżsi, choć nie w sensie romantycznym. Okazuje się, że te rozmowy są dla nich swego rodzaju terapią, bo z każdym tygodniem widzimy przemianę, jaka następuje nie tylko w kobiecie, ale i w mężczyźnie. Co ciekawe, oboje przez cały ten czas myślą, że swoją obecnością odciągają tę drugą osobę od myśli samobójczych, choć żadne z nich takich nie miało.

Ta historia pokazuje, że z każdej sytuacji jest wyjście, a czasami przypadkowa osoba może odmienić nasze życie i spojrzenie na świat. Tylko od nas samych zależy czy pozwolimy przeszłości przekreślić przyszłość. Wydawałoby się, że zwykłe rozmowy na dachu są czymś normalnym. Jednak ta dwójka bohaterów pozwala nam wejrzeć nie tylko w ich emocje i dusze, ale także w siebie samych, zmuszając do refleksji nad własnym życiem.

W tej historii są zwroty akcji, których czytelnik się nie spodziewa, a które czasami mogą zburzyć wizję przyszłości jaką chcielibyśmy dla bohaterów. Nie powiem nic więcej, bo pozbawię Was przyjemności z odkrywania tych tajemnic, a są warte tego, by każdy mógł przeżyć je po swojemu.

Pierwsze skojarzenie? Mroczny, duszący klimat, od którego ciężko złapać oddech. I tytuł, który nie jest tylko chwytem marketingowym – ta książka naprawdę nie daje spokoju.

Fabuła wciąga jak wir. Jest tajemnica, rodzinne sekrety i coś, co czai się tuż pod powierzchnią codzienności. Autorka stopniowo odsłania karty, ale robi to tak, że czytasz i czujesz, że za chwilę wydarzy się coś, co wywróci wszystko do góry nogami. Zero nudy, zero wypełniaczy.

Bohaterowie? Żywi, skomplikowani, z bagażem doświadczeń. Nie ma tu czarno-białych postaci – każda ma swoje demony, a Ty jako czytelnik łapiesz się na tym, że to rozumiesz, choć nie zawsze akceptujesz. Emocje? Strach, ciekawość, bezradność, a czasem zwykła, ludzka czułość. Płakałam? Nie powiem. Ale było blisko 😢

To książka o trudnych emocjach i drugiej szansie, ale jej bohaterka nie jest aniołem – i nie taką historię tu znajdziesz. Książka opowiada o Alicji, która w rocznicę swojego bolesnego rozwodu wchodzi na dach biurowca. Kiedy stoi nad krawędzią, rozmyślając o tym, jak byłoby, gdyby po prostu zniknęła, niespodziewanie chwyta ją za ramię tajemniczy mężczyzna. Przekonany, że uratował ją przed samobójstwem, proponuje jej kolejne spotkanie – na tym samym dachu, za tydzień, o tej samej porze. Choć Alicja początkowo jest nieufna, ciekawość wygrywa i postanawia przyjąć zaproszenie. To właśnie z tych cotygodniowych rozmów, które stopniowo odkrywają przed sobą swoje historie i demony, rodzi się relacja, która odmieni jej życie.

Styl autorki jest oszczędny i trafiający prosto w nerw. Krótkie zdania, szybkie sceny, dialogi bez lukru. Akcja nie zwalnia, ale nie czuć w tym pośpiechu – to raczej świadome budowanie napięcia, strona po stronie.

📌 Dla kogo?

Jeśli lubicie historie o relacjach, które bolą, o tajemnicach, które wyniszczają, i o miłości, która czasem wygląda jak obsesja – to jest WASZA książka. Spodoba się też czytelnikom Katarzyny Bondy czy Małgorzaty Oliwii Sobczak.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

„Nie pozwolę Ci spaść” Tatiany Anny Konończuk poleca się na ten wieczór. Idealna, porywająca od pierwszych stron. O czym? O życiu. Kto nie lubi, lub nie słyszy mimo woli o ludzkich perypetiach, historiach, ślubach, rozwodach, dzieciach, kto gdzie wyjechał, ile zarabia itp. Tak zastanowić się to stale ktoś o czymś, o kimś nam rozprawia. A ta książka jest poprostu fenomenalna w swoim rodzaju. Autorka świetnie opisuje fabułę, losy bohaterki. Alicja główna bohaterka powieści w rocznicę swojego rozwodu próbuje coś zrozumieć, kiedy staje w obliczu jakże poważnej sytuacji, pojawia się mężczyzna. Co ta relacja da, jaka to była sytuacja przeczytajcie sami. Polecam, bo warto. Język i styl znakomity, pióro pisarskie bardzo dobre, wykształcone profesjonalnie i świetnie opisujące perypetie Ali. Każdy anioł ma skrzydła i każde skrzydła można podciąć. Ale czy Alicja da rade iść do przodu, jak sobie z tym poradzi. Sięgnijcie po tę powieść. Polecam serdecznie. Do zaczytania!

„wszystko jest skutkiem niezwykłego zbiegu okoliczności”

Czasem życie doświadcza nas tak mocno, że zaczynamy widzieć świat wyłącznie w czarnych barwach. Tkwimy w rozpaczy, żalu i tęsknocie, rozpamiętujemy przeszłość i nie potrafimy spojrzeć na swoje problemy z innej perspektywy, by zrobić krok naprzód. Właśnie w takim momencie poznajemy bohaterkę powieści „Nie pozwolę ci spaść”, która utknęła w miejscu i nie widzi dla siebie szansy na zmianę.

Dwoje obcych sobie ludzi spotyka się przypadkiem na dachu. Pozornie nic ich nie łączy, a jednak od pierwszych rozmów okazuje się, że potrafią mówić o wszystkim — o codzienności, o bólu, o tym, co ich ukształtowało. Stopniowo odsłaniają przed sobą fakty z życia, trudne doświadczenia, to, co ich boli i co wciąż w nich pracuje. Dwoje samotników doświadczonych przez los — każde na inny sposób, ale w podobnej sferze emocjonalnej. Rozmawiają przy tym, czasami siedzą w ciszy i powoli odsłaniają przed sobą swoje historie. On nie zdradza swojego imienia, więc Alicja nazywa go „Aniołem”. Początkowa złość i skrępowanie ustępują ciekawości, a ich rozmowy stają się dla niej czymś, na co czeka. Czymś, co zaczyna ją zmieniać. Rozmowy, które początkowo dotyczą drobiazgów, z czasem schodzą coraz głębiej — do miejsc, których zwykle nie pokazujemy obcym. A jednak tutaj to działa.

„Nie pozwolę ci spaść” to jedna z tych historii, które z każdą kolejną stroną wzbudzają ciekawość, co będzie dalej. Alicja niby funkcjonuje na co dzień: chodzi do pracy, rozmawia z ludźmi, wykonuje codzienne obowiązki, ale w środku wciąż dźwiga ciężar, którego nie potrafi zrzucić. Rozwód, którego doświadczyła przed rokiem wciąż sprawia ból i niechęć do życia w pełni. Wraz z kolejnymi rozdziałami widać, jak Alicja dojrzewa emocjonalnie. Z rozgoryczonej, nieszczęśliwej kobiety stopniowo wyłania się ktoś, kto zaczyna patrzeć na siebie i swoje życie z większą łagodnością. Zmienia perspektywę, uczy się odpuszczać, zaczyna dostrzegać nadzieję tam, gdzie wcześniej widziała tylko stratę. To przemiana subtelna, ale bardzo wiarygodna.

Najbardziej ujęły mnie w tej historii dialogi, które nie są tylko dodatkiem do wydarzeń, ale stają się pełnoprawnym, ważnym elementem fabuły. Są szczere, głębokie, czasem bolesne, ale zawsze prawdziwe. Alicja i Anioł rozmawiają o wszystkim: o lękach, o przeszłości, o tym, co ich ukształtowało, o swoich emocjach, życiowych sprawach. Ta autentyczność dialogów współgra z naturalnym tempem fabuły. Historia nie opiera się na spektakularnych zwrotach akcji lecz wszystko dzieje się powoli, tak jak w prawdziwym życiu.

Fabuła przypomina mi wielowarstwowy tort: spotkania na dachu przeplatają się z codziennością Alicji, jej relacją z ojcem, przyjaźnią z Magdą czy kontaktami ze współpracownikami. Każda z tych warstw wnosi coś nowego, odsłaniając kolejny fragment jej świata. Wspólne lunche Alicji i Anioła nadają historii dodatkowego ciepła i smaku – dosłownie, gdyż za każdym oboje razem przynoszą coś innego, coś pysznego, jakby te małe kulinarne rytuały były ich sposobem na oswajanie trudnych emocji.

Ogromną rolę odgrywają również relacje Alicji z innymi ludźmi. Jej rozmowy z ojcem czy przyjaźń z Magdą, która sama ma za sobą trudne doświadczenia i wychowuje córeczkę Michalinę. Dzięki temu śledzimy nie tylko przemianę narratorki, ale też poznajemy emocje i wydarzenia u osób z jej otoczenia.

Dla mnie powieść „Nie pozwolę ci spaść” była wspaniałą ucztą literacką i okazją do zatrzymania się nad wieloma kwestiami. Pokazuje, że czasem wystarczy jedna rozmowa, jedno spotkanie, by coś w nas drgnęło. Odnosiłam czasami wrażenie, jakbym była uczestnikiem tych rozmów, że sama dzieliłam z Alicją i Aniołem ich radości, wątpliwości i lęki. Styl autorki jest piękny — prosty, nieprzesadzony, a jednocześnie pełen emocji. To jedna z tych książek, które czyta się spokojnie, ale z rosnącym zaangażowaniem.

Historia ma wyraźnie terapeutyczny charakter, pozwalając spojrzeć na wiele spraw życiowych z innej perspektywy. Pani Tatiana Anna Konończuk jest psychologiem i psychoterapeutką, ale też pisarką, która potrafi pięknie opowiadać o tym, co ważne. Z ogromną wrażliwością pokazuje, jak różne mogą być motywacje i zachowania człowieka. Uświadamia, że nie można nikogo oceniać jednoznacznie, bo każdy ma prawo do błędów, a najważniejsze jest to, by umieć je przepracować i wyciągnąć z nich wnioski. Autorka świetnie oddaje proces zmiany: powolny, naturalny, wynikający z refleksji i rozmów, a nie z nagłych zwrotów akcji. Prowadzi fabułę w w sposób nieoczywisty, zaskakujący, zwłaszcza w finałowych akapitach tworząc zakończenie sprawiające wrażenie otwartego. Jest ono tak sprytnie przemyślane, że można je uznać zarówno za ostateczne, jak i subtelnie obiecujące ciąg dalszy. Historia prowadzi czytelnika w sposób nieoczywisty, a zakończenie pozostawia wrażenie otwartości. Jest na tyle sprytnie skonstruowane, że można je uznać zarówno za ostateczne, jak i subtelnie obiecujące ciąg dalszy. Pokazuje, że czasem wystarczy jedna rozmowa, jedno spotkanie, by coś w nas drgnęło.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Novae Res