Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi

Od razu uprzedzam, że jeśli szukacie poradnika, w którym znajdziecie gotowe przepisy na pogodzenie rodzicielstwa z idealnie wysprzątanym mieszkaniem, ugotowanym na czas obiadem i chwilą dla siebie, to tu takich rad nie znajdziecie. „Nie mogę, trzymam dziecko” to książka zupełnie inna. Jej autorka, Ksenia Potępa postanowiła napisać o swoim rodzicielstwie bez lukrowania, uczciwie dzieląc się tymi lepszymi, ale i gorszymi wspomnieniami. I uważam, że był to fantastyczny pomysł! Muszę przyznać, że już dawno nie czytałam książki, która byłaby tak prawdziwa i tak zabawna jednocześnie! Co więcej, jestem przekonana, że w wielu opisywanych przez autorkę sytuacjach zobaczycie siebie. Bo choć każde dziecko jest inne, to jednak są pewne zachowania, które wydają się być wspólne dla większości maluchów.

O czym przeczytacie w książce „Nie mogę, trzymam dziecko”? Znajdziecie tam wyjaśnienie niezwykłego paradoksu czasowego. Bo jak to jest, że w czasie zabawy z dzieckiem o 5 nad ranem każda minuta zdaje się ciągnąć tygodniami, ale gdy maluch zostaje sam w pokoju, to w ciągu 30 sekund jest w stanie doprowadzić do ruiny to, co sprzątaliśmy godzinami w czasie weekendu? Przeczytacie także o dobrych radach, dziecięcych zabawkach, luksusie samotnego wyjścia na zakupy do supermarketu i karkołomnym wyczynie, jakim jest praca zdalna!

Książkę Kseni Potępy czytałam, czekając aż moje dziecko skończy zajęcia szachowe. Ludzie prawdopodobnie myśleli, że zwariowałam, bo co chwilę wybuchałam śmiechem. Naprawdę nie byłam w stanie powstrzymać chichotu, bo w wielu momentach miałam wrażenie, że autorka pisze o mojej rodzinie. Opis ząbkowania, pakowania walizek na wakacje czy rodzinnego chorowania to wypisz wymaluj moja codzienność.

Pragnę także zwrócić Waszą uwagę na świetną oprawę graficzną tej książki. Tekst na każdej stronie został zamknięty w uroczych ramkach, gdzie w rogach tu i ówdzie pojawiają się drobne obrazki, cudnie kojarzące się z dziećmi. A co najważniejsze, co kilka stron pojawiają się absolutnie fenomenalne ilustracje w formie komiksów, na których znajdziecie scenki niezwykle trafnie puentujące opisywaną sytuację. Każda z nich jest tak zabawna, że naprawdę trudno powstrzymać uśmiech! Natraficie również na kilka rarytasów, które pomogą w czasie każdego kryzysu. Jednym z nich są „Kupony wielkiej miłości”, które rodzic może wykorzystać w chwili słabości. Ja już planuję zrealizowanie swoich, a Wy?

Gorąco polecam książkę „Nie mogę, trzymam dziecko” każdemu rodzicowi. Jest to najbardziej pocieszająca, zabawna i prawdziwa książka o rodzicielstwie, jaką miałam okazję przeczytać. Cieszę się, że Ksenia Potępa miała chęć i odwagę, by podzielić się swoimi refleksjami właśnie w tak bezpośredni i absolutnie dowcipny sposób. Dzięki temu każdy z nas ma szansę poczuć się podbudowany. Mnie po lekturze tej książki naszła jedna refleksja. Naprawdę warto czasem sobie odpuścić! Odpowiednio dawkowane lenistwo nie jest bowiem wadą, a sposobem na przetrwanie!

Czytelnicze Podwórko

Rodzicielstwo nie zawsze jest łatwe, lecz może być zabawne. Ksenia Potępa w książce „Nie mogę, trzymam dziecko” bez teoryzowania, lecz w humorystyczny sposób ukazuje nam rodzicielstwo bez instrukcji obsługi.

Książka nie jest poradnikiem, lecz to przede wszystkim życiowe przykłady są największym jej atutem. Autorka nie wymądrza się, jak wychowywać dzieci, lecz w rysunkowej formie dzieli się z nami swoimi przeżyciami oraz spostrzeżeniami na temat rodzicielstwa.

Ksenia Potępa jest matką dwóch córek, które wychowuje wedle zasady „nie stresuj się”. Przejmowanie się nie jest dobrym rozwiązaniem. Czasem warto odpuścić. Czasem lepiej nie przejmować się stertą porozrzucanych zabawek, czy też słowami, które przekręcają nasze pociechy. Pani Ksenia Jest również autorką popularnego fanpejdża NIE MOGĘ, TRZYMAM DZIECKO.

Jak sama przyznaje „każde dziecko jest niepowtarzalnej, imitowanej edycji” a wszelkie instrukcje obsługi na nic się zdadzą. Autorka poprzez własne doświadczenia pokazuje nam jak radzić sobie w sytuacjach, gdy nasze pociechy „wchodzą nam na głowę” testując naszą wytrzymałość oraz odporność. To bardzo ciekawe i życiowe podejście do rodzicielstwa. Choć książka nie jest typowym poradnikiem, możemy czerpać z niej pełnymi garściami. Przyszli rodzice, mogą uświadomić sobie, że choć to nie łatwy kawałek chleba, to na pewno przyjemny, dający wiele radości i miłości. Natomiast rodzice, którzy są na etapie wychowywania swoich pociech, mogą porównać swoje podejście do tego tematu z sposobami Kseni Potępy.

Ważne jest to, że autorka nie koloryzuje, nie wskazuje, co jest dobre, a co złe, lecz w lekki i humorystyczny sposób uświadamia nam, że dzieci to prawdziwy wulkan. „Nie mogę, trzymam dziecko” jest książką autentyczną. Nie jest napisana fachowym językiem. I to właśnie jest jej największym atutem. Autorka na przykładzie własnych doświadczeń uświadamia nas, że mimo trudów rodzicielstwo, daje wiele radości. I choć nie mam dzieci, to czytając tę książkę, przypominałem sobie, o tym, jakim byłem brzdącem. Często przyłapywałem się na myśli „przecież ja zachowywałem się podobnie!” Dodatkowym bogactwem książki, są liczne rysunki autorki, które jeszcze pełniej ilustrują blaski i cienie rodzicielstwa.

Za egzemplarz książki wraz z kubeczkiem serdecznie dziękuję Wydawnictwu Znak [Adres usunięty]

P.S. Skąd wiedzieliście, że jestem kolekcjonerem kubeczków? 😊

[Adres usunięty]

Biorąc pod uwagę mój mocno ograniczony czas wolny, który i tak zawsze spędzam w towarzystwie swoich pociech, więc ciężko nazwać go wolnym - mam niewiele okazji do czytania. Z tego względu jedną książkę potrafię czytać tydzień albo i dwa (w zależności od różnych czynników). "Nie mogę, trzymam dziecko" to lektura, którą połknęłam jednego dnia, co w ogóle mi się nie zdarza.

Nie dość, że Ksenia Potępa ma dwójkę dzieci z tych samych roczników, to dodatkowo ona i jej mąż są niemal w tym samym wieku, co ja i mój małżonek, także czułam się, jakbym czytała opis naszego życia. Wspaniałym uczuciem jest dowiedzieć się, że uczucia nami targające albo sytuacje rodzinne przydarzają się także innym. Ile razy zastanawiałam się, po co w ogóle sprzątam, skoro za dwie minuty mieszkanie wygląda, jakby przeszło po nim tornado. Niejednokrotnie piję zimną kawę i jem śniadanie w południe, bo nagle wszystko trzeba załatwić. Ubranie dzieciaków (szczególnie zimą) przypomina walkę z wiatrakami, tak jak prośby o zrobienie czegokolwiek. To tylko wierzchołek góry lodowej... W tej książce znajdziecie siebie i swoje rodziny - zaręczam!

Wydanie książki jest rewelacyjne - twarda, solidna oprawa w kolorach przykuwających oko, a do tego cudowne ilustracje autorstwa Kseni Potępy. Lekturę czyta się błyskawicznie, ponieważ tekstu jest stosunkowo niewiele, co nadaje przejrzystości, chociaż nie obraziłabym się za więcej przemyśleń autorki, bo są niezmiernie trafne. Z ręką na sercu mogłabym podpisać się pod każdym jej słowem. Mało kto potrafi tak dobrze ocenić rzeczywistość.

Jeżeli szukacie lekkiej i przyjemnej lektury, podczas której pośmiejecie się, a jednocześnie nieustannie będziecie przytakiwać - to jest właśnie TO. Z mojego punktu widzenia "Nie mogę, trzymam dziecko" to książka dla osób posiadających dzieci, ponieważ ci bezdzietni mogą kompletnie jej nie zrozumieć, a ludzie oczekujący potomstwa żyją jeszcze w słodkiej ułudzie, że ich rodzicielstwo będzie szło w stu procentach zgodnie z ich planami (powodzenia, moi drodzy!).

[Adres usunięty]