Nie jest za późno

Gdyby ta książka była piosenką...

Byłaby jedną z tych, których melodia trafia prosto do serca i porusza jego każdą, nawet najmniejszą część...

Byłaby jedną z tych, które odtwarza się wciąż na nowo i na nowo i nigdy nie chce kończyć.

Byłaby jedną z tych, których słuchając zamykamy oczy i rozkoszujemy się każdym dźwiękiem.

Byłaby najpiękniejszą piosenką o miłości.

O miłości najprawdziwszej. Najszczerszej. Najpiękniejszej. Miłości, która przezwycięży wszystko. Której nie da się złamać. Która nie zniknie, mimo tak wielu przeciwności. Miłości, która przetrwa lata i będzie wciąż tak samo mocna, jak na początku.

O miłości, o której marzy każdy z nas...

Mnóstwo niedopowiedzeń. I ciągnący się za nimi smutek. Ból, rozgoryczenie, złość, chęć zemsty. Tak wiele emocji pojawiło się w ciągu tych pięciu lat. Tak wiele sytuacji, które powinny raz na zawsze wymazać przeszłość z pamięci. A jednak ona wciąż tam była. I nie zamierzała odpuścić.

Możecie mi wierzyć lub nie, ale ta książka rzeczywiście przemówiła do mnie głosem miłości, wybrzmiewając w sercu cudowną, ale i pełną bólu melodię. Możecie mi wierzyć lub nie, ale ta historia udowodniła mi, że prawdziwe uczucie jest w stanie przetrwać wszystko. I nawet gdybyśmy z całych sił starali się wymazać ją z pamięci - ona nie zniknie.

Dzięki tej historii z całego serca wierzę, że nigdy nie jest za późno na miłość. Że dwie przeznaczone sobie dusze zawsze się odnajdą. Potrzeba tylko czasu...

Możecie mi wierzyć lub nie, ale po tej lekturze w moim sercu naprawdę zawitała wiosna. A z nią nadzieja.

Przeczytajcie. Niech i Waszym sercu rozbrzmi ta piękna melodia!

Gdyby ta książka była piosenką...

Byłaby jedną z tych, których melodia trafia prosto do serca i porusza jego każdą, nawet najmniejszą część...

Byłaby jedną z tych, które odtwarza się wciąż na nowo i na nowo i nigdy nie chce kończyć.

Byłaby jedną z tych, których słuchając zamykamy oczy i rozkoszujemy się każdym dźwiękiem.

Byłaby najpiękniejszą piosenką o miłości.

O miłości najprawdziwszej. Najszczerszej. Najpiękniejszej. Miłości, która przezwycięży wszystko. Której nie da się złamać. Która nie zniknie, mimo tak wielu przeciwności. Miłości, która przetrwa lata i będzie wciąż tak samo mocna, jak na początku.

O miłości, o której marzy każdy z nas...

Mnóstwo niedopowiedzeń. I ciągnący się za nimi smutek. Ból, rozgoryczenie, złość, chęć zemsty. Tak wiele emocji pojawiło się w ciągu tych pięciu lat. Tak wiele sytuacji, które powinny raz na zawsze wymazać przeszłość z pamięci. A jednak ona wciąż tam była. I nie zamierzała odpuścić.

Możecie mi wierzyć lub nie, ale ta książka rzeczywiście przemówiła do mnie głosem miłości, wybrzmiewając w sercu cudowną, ale i pełną bólu melodię. Możecie mi wierzyć lub nie, ale ta historia udowodniła mi, że prawdziwe uczucie jest w stanie przetrwać wszystko. I nawet gdybyśmy z całych sił starali się wymazać ją z pamięci - ona nie zniknie.

Dzięki tej historii z całego serca wierzę, że nigdy nie jest za późno na miłość. Że dwie przeznaczone sobie dusze zawsze się odnajdą. Potrzeba tylko czasu...

Możecie mi wierzyć lub nie, ale po tej lekturze w moim sercu naprawdę zawitała wiosna. A z nią nadzieja.

Przeczytajcie. Niech i Waszym sercu rozbrzmi ta piękna melodia!

Podobno na miłość nigdy nie jest za późno...

Podobno stara miłość nie rdzewieje...

Podobno...

W swojej najnowszej powieści "Nie jest za późno" Agnieszka Olejnik opowiedziała historię miłości licealistów, których dzieliło wszystko a połączyło coś ulotnego - uczucie. Nigdy nie byli tak szczęśliwi jak wtedy, ale niestety kilka słów sprawiło, że stanął między nimi mur.

Anika całkowicie niespodziewanie dla samej siebie zakochała się... Specjalnie zaczęła wychodzić z psem na spacery, by przypadkowo spotkać mieszkającego blisko glinianek Brunona. Czekała na to spotkanie wiele dni a gdy już zaczęli rozmawiać, okazało się że ON ma dla niej tylko kwadrans. I to nie tylko dzisiaj...

Wiedzieli o sobie niewiele. Pochodzą z różnych światów, jednak rozkwita licealne uczucie - dziewczyny z bogatego domu, posiadającej wszystko o czym zamarzy i planującej studia i biednego chłopaka, który przeżył rodzinną tragedię a teraz nie myśli o studiach tylko o rehabilitacji matki.

Bohaterka jest rozdarta między pierwszą miłością a bogatymi przyjaciółkami, przed którymi wstydzi się uczucia. Dlatego wymyśla, że to zakład, bo zamierza sprawić, by chłopak przestał być prawiczkiem. Gdyby tylko wiedziała, że ON się tego kiedyś dowie...

Gdy po latach Anika przyjeżdża do Nosiczyna na ślub jednej z przyjaciółek, wręcz marzy o tym, by go spotkać. By wyjaśnił jej, dlaczego ją rzucił, bo z nikim innym nie jest w stanie stworzyć związku i chciałaby, by byli razem. Jednak to nie takie proste...

Oboje mają połamane serca, ale i dumę, dlatego nie potrafią się dogadać, wysłuchać, zrozumieć...

Agnieszka Olejnik przyzwyczaiła mnie, że w jej książkach akcja wartko płynie, bohaterowie zaskakują... a w tym przypadku, owszem zaskakują, ale irytując. Bardzo denerwowało mnie ich zachowanie, nie potrafili bowiem ze sobą rozmawiać, zupełnie się nie znali, niewiele o sobie wiedzieli, cierpieli, ale nie wyjaśnili nieporozumienia. Zmarnowali wiele lat a jeszcze się wzajemnie dobijali słowami... To była istna zabawa w kotka i myszkę. A wracając do akcji - owszem, było ciekawie, ale bez większego szału, bez wow, dość jednostajnie było.

To bardzo życiowa książka. Porusza temat płytkiej przyjaźni, której prawdziwy brak wartości bohaterka odkrywa dopiero po latach; jest też przemoc domowa wynikająca z alkoholizmu, skutkiem której jest śmierć, okaleczenie oraz strach i przedwczesna dorosłość małego chłopca. Nie brakuje również zdrady, choroby, poszukiwania swojego celu w życiu czy rozpaczy po tym, co wnosiło w codzienność radość i szczęście a nagle się skończyło.

Tym, co mi przeszkadzało w lekturze była narracja. O ile fakt, iż była naprzemienna był świetnym zabiegiem przy tak przedstawionej historii, to już powtarzanie wydarzeń a nawet dialogów mnie drażniło.

Może to nie mój target wiekowy bohaterów?

Co jest niewątpliwym plusem powieści to w nawiązaniu do tytułu udowodnienie tezy, że na miłość nigdy nie jest za późno. Tak, miłość finalnie jest tutaj na piediestale.

Podsumowując - "Nie jest za późno" to historia o miłości, pseudo przyjaźni, żalu, tęsknocie i potrzebie akceptacji wśród rówieśników. Opowieść pełna emocji, tragedii rodzinnych, nowych szans, pustki w życiu, ale nie brakuje tutaj humoru czy ironii. Podkreślona została prawda o tym, że każdy ma prawo do błędów, ale też że samotność nam, ludziom nie służy. Utrata miłości, gorycz porażki, wstyd czy rozczarowanie - też znajdziecie je na kartach książki. Sami zdecydujcie czy to lektura mogąca Was wciągnąć w maleńki wirek wydarzeń.

Anika to dziewczyna z dobrego domu, dobrze się uczy, ma wokół siebie grono bliskich koleżanek. Bruno od zawsze nie miał łatwego życia, chłopak walczy o lepszą przyszłość dla siebie i swoich bliskich. Połączyło ich liceum oraz wspólne rozmowy, a z czasem uczucie. Jak potoczą się ich losy? Czy będą mieli szansę na szczęśliwe zakończenie?

Bardzo lubię twórczość autorki i oczywiście tym razem również się nie zawiodłam. Od samego początku zostałam wciągnięta w życiowe zawirowania Aniki oraz Bruna, młodzi doświadczają pięknego uczucia jakim jest pierwsza, prawdziwa miłość, z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej ciekawa co takiego jeszcze wydarzy się w życiu bohaterów oraz jakie przeciwności losu będą oni musieli pokonać.

W tym przypadku dużo bardziej podobała mi się kreacja głównego bohatera, to zdecydowanie ON skradł moje serce. Jestem pod ogromnym wrażeniem jego poświęcenia i zaangażowania w ratowanie zdrowia i życia Mamy. Anika natomiast w niektórych momentach działa mi trochę na nerwy, ale tłumacze to sobie tym, że w końcu bohaterowie są w takim wieku, że mogą popełniać błędy i się na nich uczyć, tak właśnie było w przypadku Aniki i Bruna.

Autorka świetnie pokazała jak jeden błąd, jedna gafa może wpłynąć na dalsze życie człowieka, tym razem chodziło o rozłąkę na pięć długich lat. Czy po takim czasie Anika będzie w stanie odbudować zaufanie Bruna? Na pewno będzie musiała się bardzo postarać!

"Nie jest za późno" to piękna historia dwojga młodych ludzi, w której nie zabraknie ogromu emocji oraz wzruszeń, to opowieść o wybaczaniu, walce o szczęście oraz miłość. Ja jestem nią oczarowana i czekam na więcej takich książek spod pióra Pani Agnieszki!

Nie jest to literatura ambitna, ale jak dla mnie w pełni spełniła funkcję relaksatora i uprzyjemnienia życia. Lubię takie powieści, z życia wzięte. Niewymagające, proste, pełne bohaterów, którymi moglibyśmy być my sami.

To opowieść o dwójce zakochanych w sobie licealistów - Anice i Brunonie, których losy po maturze się rozłączają, ale tych dwoje nie potrafi o sobie zapomnieć. Ci młodzi ludzie pochodzacy z zupełnie różnych światów, trochę jak Romeo i Julia - wbrew wszystkim się w sobie zakochują. Autorce fajnie udało się pokazać jak czasami z braku odwagi i wstydu jesteśmy w stanie zrezygnować z uczucia, jak trudno jest w pełni otworzyć się na drugą osobę choćbyśmy jej najbardziej pragnęli.

W tej historii pierwsze skrzypce gra miłość, ale są też ciekawe wątki rodzinne i przyjaźń licealna, którą (mam nadzieję) przeżył każdy z nas. Takich przyjaźni i pierwszych miłości nigdy się nie zapomina tak jak takich właśnie opowieści, ciepłych, mądrych i z humorem. Polecam fankom gatunku i książek tej autorki. Uwielbiam jej wrażliwość!

Anika jest jedną z tych dziewczyn które zdawało by się, że mają wszystko. Chodzi do dobrego liceum, ma fajne ciuchy i grono równie zamożnych jak ona przyjaciół. Pewnego dnia z ust nauczycielki usłyszała anegdotę o pewnym chłopaku i charakterystycznym imieniu Brunon.

Niedługo po tym ich ścieżki się spotykają. Jak się okazało, Brunon nie ma tak lekkiego życia jak Anika. Jest outsiderem a trudna sytuacja życiowa często zmusza go do nie zawsze dla niego obiecujących wyborów. Pomiędzy dwojgiem tych młodych ludzi rodzi się uczucie, któremu nie dane jest przetrwać. Po kilku latach Anika wraca do rodzinnego miasteczka gdzie spotyka się z ukochanym sprzed kilku lat..

Jak potoczą się ich losy i czy dane im będzie odbudować dawną miłość?

Opowieść tę poznajemy z punktu widzenia dwóch bohaterów. Te same sytuacje możemy zobaczyć oczyma Brunona a także oczyma Aniki.

Dla mnie to świetna opowieść o miłości która wiele zniesie. O tym, ile można dla niej poświęcić,ile wytrwać...

Bardzo podoba mi się również podjęty tutaj wątek miłości syna do matki. Brunon bowiem nie miał lekkiego dzieciństwa, które zmusiło go do tego by dojrzeć w trybie przyspieszonym.

Książka"Nie jest za późno" to bardzo ciekawa historia młodych ludzi i ich miłości, osadzona w tyle różnic materialnych i społecznych. Daje wiele do myślenia pomimo tego że ogólnie jest dość lekką lekturą.

Plus za "inną"niż większość okładkę.

Anika pierwszy raz spotyka Brunona na międzyszkolnym meczu siatkówki. Pierwszy raz rozmawiają w Nowy Rok. Są maturzystami, dla których życie dopiero powinno nabierać barw.

Dziewczyna otacza się bogatymi przyjaciółkami. Ma jednak przeczucie, że nie do końca pasuje do tego towarzystwa.

Bruno każdy dzień ma zaplanowany co do minuty. Wydarzenia z przeszłości sprawiły, że jego sytuacja rodzinna jest bardzo skomplikowana. Nie może tak jak większość nastolatków pozwolić sobie na imprezy, spotkania ze znajomymi czy nawet na beztroskie spędzenie wolnego popołudnia.

Gdy poznaje Anikę kradnie życiu te kilka chwil, kilkanaście zaledwie minut każdego dnia. Zarówno Bruno jak i Anika wierzą, że to co się im przytrafiło jest piękne, że nic piękniejszego do tej pory nie przeżyli.

"Nie jest za późno" to książka, która zawładnęła moim sercem. Gdy tylko na kartach powieści pojawił się Bruno, już wiedziałam, że przepadłam. Młody chłopak, który ponad wszystko stawia dobro swoich bliskich. Który walczy o lepsze jutro dla swojej mamy, kosztem swojej przyszłości. Chłopak, który zupełnie nieplanowanie zakochuje się w dziewczynie, która, jak sądzi, nie pasuje do jego świata. A jednak ona odwzajemnia to uczucie. Przeżywają coś pięknego, prawdziwego i niestety.. to coś się kończy.

Gdy po kilku latach Anika wraca do rodzinnej miejscowości wie, że nikt na nią nie czeka. Serce jednak podpowiada, że ON jest blisko. Że wreszcie przyszła pora, by uporządkować sprawy sprzed lat. Bo żadne z nich nie zdołało się uwolnić od tego, co wydarzyło się pięć lat wcześniej...

Znacie to uczucie? Pierwsze spojrzenie prosto w nieznajome jeszcze oczy. Przyspieszone bicie serca. Nieśmiałe próby wypytania znajomych o tego wysokiego chłopaka z celowo niestarannie ułożonymi włosami. Pierwsze niby przypadkowe spotkanie. Oczekiwanie na dźwięk sms-a, na głos w słuchawce telefonu, na spotkanie.

A początkiem jeden gest, jeden szczegół, który sprawia, że nie możesz o nim zapomnieć i za wszelką cenę chcesz go poznać.

Jeden szczegół, jak sprana biała koszulka o szarawym odcieniu. Jak zdecydowana i mocna zagrywka podczas szkolnych zawodów w siatkówce.

Pierwsza miłość - czy nie jest najpiękniejsza? W końcu po raz pierwszy przeżywamy ten stan - stan unoszenia się kilka centymetrów nad ziemią, poczucia bycia kimś ważnym, wyjątkowym. To uczucie przenika nas od czubków palców do końcówek włosów. Mimo, że najczęściej kończy się cierpieniem, które wydaje nam się wtedy nie do zniesienia. Bo jak piękna jest pierwsza miłość, tak bolesny jest jej koniec.

Czytałam ją z bijącym sercem. Tak bardzo chciałam wiedzieć co dalej, tak bardzo kibicowałam bohaterom. Jak tylko odkładałam książkę, myślałam o tym, kiedy będę mogła do niej wrócić. Zatopić się na nowo w świecie Aniki i Brunona. Rozgrzać serce uczuciem, które narodziło się pomiędzy młodymi. Zatopić się w smutku razem z Aniką, razem z Brunonem.

Autorka przedstawiła wydarzenia z dwóch perspektyw - Aniki i Brunona, w dwóch liniach czasowych - teraz i pięć lat wcześniej. Taki zabieg, przedstawienia tych samych wydarzeń oczami dziewczyny i chłopaka jest świetny, bo pokazuje, że to co my odbieramy w taki sposób, druga osoba może odebrać zupełnie inaczej. Każde z nich inaczej radzi sobie z uczuciami. Ja całym sercem byłam cały czas z Brunonem. Potrafiłam go zrozumieć, czułam to co on, choć nie raz miałam w głowie "co ty robisz!, dlaczego?!"

Autorka pokazuje też, że w każdym związku najważniejszy jest dialog, bo często niedomówienia i pomówienia są źródłem ogromnych nieporozumień.

Zazdroszczę tym, którzy mają lekturę tej książki przed sobą. Gwarantuję, że przepadniesz.

Początek sugerował, że będzie to książka typowo dla młodzieży. Ona i ona, młodzi, zakochani mimo różnic, ukrywający się przed światem… A później wszystko się zmieniło…

Czy można odnaleźć szczęście mimo zadanych ran? Czy można wybaczyć uczynione Nam krzywdy?

Wszystko jest możliwe po warunkiem, że nie dzielą nas tajemnice, że jesteśmy w stanie szczerze porozmawiać o tym, co nas zraniło… Bo czasami nasze czyny mogą być odebrane inaczej, niż byśmy chcieli.

Książkę czyta się szybko, jest napisana prostym językiem (to plus, bo dzięki temu bohaterowie są bardziej realni). Lektura idealna na leniwy wieczór z książką.

Jeżeli chodzi o najnowszą książkę Pani Agnieszki Olejnik...

Pamiętacie swoją pierwszą miłość?

Ja w zasadzie tak... Bo w czwartej klasie spodobał mi się chłopak... przez 3 lata tak było! Niestety dla niego liczyła się wtedy nauka🙈 ale... 12 lat temu nasze drogi zeszły się z powrotem i dziś jest moim mężem 🥰❤

W powieści Pani Agnieszki nie było aż tak kolorowo. Anika i Bruno czują coś do siebie odkąd tylko na siebie wpadli. Od tego momentu ciągle o sobie myślą. Anika specjalnie chodzi pod jego oknami na spacery z psem...aż w końcu wychodzą na nie razem... pewnego razu Bruno uświadamia dziewczynie, że "To co jest między nimi nigdy się nie uda, bo ON po maturze musi iść do pracy, by zarobić na rehabilitację swojej mamy...". Ona nie potrafi się z tym pochodzić...

Może jeszcze to co było między nimi dałoby się odratować, ale przez przypadek Bruno usłyszał, że Anika założyła się z koleżankami że się z nim prześpi...

Słowa potrafią ranić.

Bardziej niż czyny.

Serce chłopaka rozpadło się na kawałki i postanowił wyjechać beż słowa wyjaśnienia...

Jak potoczyły się losy tych bohaterów?

Czy Anika i Bruno mają szansę na miłość?

Podczas czytania towarzyly mi mieszane uczucia. Miałam momentami wrażenie, że ta ich znajomość była taka niedojrzała. Zamiast konkretnie ze sobą porozmawiać to zarówno jedno jak i drugie unikało siebie i kontaktu ze sobą... A wewnątrz cierpieli oboje... tyle lat. Niby zakochani. Niby im nie zależało na sobie, ale żeby związać się z kimś innym...też odpadało...

Wieczna ucieczka...

Wieczne niedomówienia...

Ogólnie przez książkę przeszłam bardzo szybko, czytało mi się dobrze, ale momentami chciałam tymi bohaterami potrząsnąć 🙈

Także...

Mam nadzieję, że Wy będziecie mieli dla nich więcej cierpliwości, hihi 🤭

Książka na plus.

Lekka.

Nadaje się na wieczory przy herbatce.

Kto z Was ma w planach?

Pierwsza miłość - rekultywacja???Czy to możliwe???

Drogie Czytelniczki mojego bloga, Fanki literatury kobiecej !

Mam dla Was niesamowitą książkę o miłości. Jedną z najlepszych o sercowych perypetiach jaką dane mi było w życiu przeczytać! Wyjątkową, o której nigdy nie zapomnę! Taką, która bardzo mocno zapadła mi w pamięć, o której wciąż myślę, która wydała mi się tak bardzo prawdziwa, realna, wyjątkowa. Ba, mam wrażenie jakbym była kiedyś w fabule, jakby ta historia przydarzyła się jednej z moich przyjaciółek, a ja byłam jej naocznym świadkiem. Tak, mam mocne przekonanie, że ta historia zdarzyła się naprawdę, a Agnieszka Olejnik tylko ją spisała. Ta powieść przemówiła do mnie bardzo wyraźnie, wryła się w moje zmysły, potrząsnęła i zachwyciła. Czytam bardzo wiele tytułów, które wychodzą spod pióra rodzimych pisarek, ale ta jest inna. Kapitalna i rewelacyjna. Jest to moja i tylko moja ocena. Szczera i niekłamana. Potwierdzą to domownicy. Jak ją czytałam to tak, jakby mnie nie było w domu. Duchem, bo ciałem to grzałam się pod kocem i pochłaniałam kubki herbaty.

Co mnie tak powaliło na kolana w tej lekturze? Prostota, rzeczywiści bohaterowie, realny świat i brak sztucznych sytuacji. Współczesna wersja ona bogata, ON nie? Kontrasty? Siła uczucia i to jak łatwo w młodym wieku pogubili się bohaterowie, którzy będąc niedojrzali pokierowali się dumą, co świat o nich pomyśli, a nie wyjątkowością uczucia jakie na nich spadło! A może tak to właśnie jest z tą pierwszą miłością, że gdy na nas spada to poraża nas jej siła i moc, a my chcemy się przed nią gdzieś tam na dnie ukryć, może trochę się jej boimy? A czy jak już koncertowo zawalimy egzamin z uczucia czy możemy naprawić ten błąd i zdać po latach poprawkę? Czy możemy skorygować swoje decyzje, wybory i zachowanie, dać sobie drugą szansę i naprawić bliskie relacje? Czy w sferze uczuć można dwa razy wejść do tej samej rzeki i wyjdzie nam to na dobre?

Dużo tych pytań, ale taka właśnie jest ta książka, którą naprawdę Wam gorąco polecam.

Ona jest młoda, piękna i ma bogatych rodziców. Psa i przyjaciółki. Jest w maturalnej klasie i marzy o studiowaniu medycyny.

On ma bolesny bagaż doświadczeń. Jego ojciec wpadł w nałóg alkoholowy i prawie zabił matkę. Na niego spadła opieka nad niepełnosprawną rodzicielką i deszcz kłopotów. On ma swoje talenty, pisze piękne wiersze i jest dobrym sportowcem, ale musi dbać o dom mimo młodego wieku.

Pewnego dnia ich życiowe ścieżki się krzyżują. Oboje nie są zbytnio przygotowani na uczucie, które na nich spada. Pozornie przecież żyją w dwóch różnych światach i nie pasują do siebie. A jednak miłość ma to w nosie. Jednak nim doczekają do matur ich relacja rozsypuje się w pył i każde z nich idzie oddzielnie swoją drogą. Czy dane im się będzie spotkać ponownie i naprawić błędy? Odkurzyć miłość i wziąć się ponownie za rękę oraz pójść razem przez świat?

Naprawdę cieszę się, że poznałam Anikę i Bruna. Oni są tak wyjątkowi jak ich imiona. Ich losy mają w sobie coś elektryzującego. Niby są bardzo typowe dla nastolatków wśród których pierwsze uczcie rzadko kiedy bywa tym jedynym, tym na całe życie, a z drugiej strony coś jest w tej historii magicznego, coś naprawdę unikatowego i za nic nie chce się odkładać książki zanim nie dotrze się do słowa koniec. Fabuła "Nie jest za późno" weszła w moją duszę, głęboko ją przeżyłam i mocno się wzruszyłam. Żyłam tą opowieścią, rozkładałam ją na czynniki pierwsze, kibicowałam bohaterom, marzyłam o happy endzie w trakcie czytania. Ta pokazana z dwóch perspektyw historia nie pozwala czytelnikowi być wobec niej chłodnym i obojętnym. Ona wyzwala emocje, daje poznać siłę uczuć, pokazuje, że miłość czasem boli, ale i dodaje skrzydeł, pokonuje niemożliwe, wyzwala pokłady sił i energii. Bez niej życie jest niczym marny, niewyraźny cień obok strumienia światła. Tak, mocno, naprawdę mocno zaczytałam się w tej powieści i pokochałam ją. Dlatego z całego serca wręcz wciskam ją w Wasze ręce, by nie ominęła Was naprawdę wyjątkowa czytelnicza uczta. Czytajcie i chłońcie ją wszystkimi zmysłami.

Miłej lektury!

Jeszcze nie tak dawno temu wydawało mi się, że książki o miłości młodych ludzi nie są dla mnie, że mam swoje lata i takie tkliwe historie zarezerwowane są raczej dla młodych kobiet. A ja, choć ten etap, a nawet mogłabym rzec, że ten stan mam już dawno za sobą pokusiłam się jednak o lekturę książki Agnieszki Olejnik „Nie jest za późno”. I muszę przyznać, że potężne było moje zdziwienie już po przeczytaniu pierwszych rozdziałów. Kto obserwował stories ten wie, że nawet zarwałam nockę żeby ją dokończyć. I choć fabuła nie jest nadto odkrywcza – ona pochodzi z bogatego domu, korzysta z życia, przy swoim boku ma przyjaciółki na które może liczyć, a ON jest zupełnym jej przeciwieństwem – połączy ich uczucie. Uczucie prawdziwe, głębokie i można by pokusić się o stwierdzenie, że takie, które zdarza się raz w życiu. Oczywiście pojawiają się przeciwności, a historia patrząc na tę parę, mówiąc kolokwialnie „z boku” z góry spisana jest na niepowodzenie…

Piękna i jednocześnie wciągająca opowieść o tym, że miłość to nie tylko spektakularne fajerwerki, że niejednokrotnie potrzeba siły, determinacji, a nawet walki by być jej częścią. Szczęście, które może być naszym udziałem to nic innego jak suma wyrzeczeń, przebaczeń i ciągłego poszukiwania czy wręcz gonienia za uczuciem. Tym uczuciem, które narodziło się jako pierwsze, które przysłoniło na chwilę wszystko co do tej pory było najważniejsze…

Polecam serdecznie tę historię, bez względu na cyferki w metryce. Może i Was oczaruje albo chociaż sprawi, że tak jak ja przypomnicie sobie swoje pierwsze miłości.

Współpraca

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA!

"NIE JEST ZA PÓŹNO"

AGNIESZKA OLEJNIK

Czy to prawda że pierwsza miłość zostaję z nami do końca życia?

Jeśli myślisz że tak to napewno Ci się spodoba tak książka.

A jeśli twierdzisz że nie, to koniecznie musisz to przeczytać.

ANICA- Dziewczyną z bogatego domu, ma plany marzenia które może spełniać. Zawsze wesoła w grupie z koleżankami.

BRUNO- chłopak który od dawna musiał myśleć bliskich. Jego życie kręci się wokół mamy to ona jest najważniejsza.

Ta dwójka spotyka się po czym zakochuje w sobie dla niej i dla niego jest to pierwsza miłość której podobno się nie zapomina, po kilku latach sie spotykają.

Czy ich miłość przetrwała lata rozłąki?

Czy dadzą sobie szanes? A może każde pójdzie w swoją stronę?

Czy będą wreszcie żyć szczęśliwie?

Dowiecie się już 26 STYCZNIA do czego gorąco Was zachęcam.

To jedna z tych książek które chętnie podsune/polece gdy ktoś będzie chciał przeczytać jakąś ciekawą i lekka ksiazke o miłości.

Bardzo podoba mi się styl pisania autorki jest tak przyjemy ze przez książkę się płynie i to z prędkością światła. 😉

Ogólnie jeśli chodzi o fabułę książki to na pierwszy rzut oka wydaje się być trochę oklepana a mianowicie bogata dziewczyna zakochuje się w biedaku i co los ich rozdziela. ale nic bardziej mylnego tutaj mamy coś innego kilka niedomówień, kłamstwo, strach, brak odwagi by powiedzieć prawdę i proszę mamy co mamy mimo iż oboje bardzo sie kochają to nie sa razem ale czy z upływem lat ich uczucia gasna. Czy zmieniają się ich charaktery Czy oni staj się odważniejsi. Musicie sami się przekonać nic wam nie zdradzę 🤫

Uwielbiam bohaterów chodź zwykle lubię tych pyskatych wygadanych odważnych tu naprawdę urzekła mnie ich niepewność nieśmiałość i ta pierwsza młodzieńcza miłość uśmiechałam się sam do siebie czytając książkę 😍 nawet nie wiecie jak bardzo czekałam aż ja przytuli pocałuje weznie za rękę 🥺

To co lubię najbardziej w książkach czyli czuć emocje jakie towarzyszą bohatera tu są wręcz namacalne podoba mi sie to.

Autorka poruszyła tu też ciekawy temat a mianowicie chodzi o Akceptacji osob z otoczenia jak często nastolatkowie pod wpływem swoich rówieśników ukrywają różne rzeczy tylko dlatego by ich nie wyśmiali nie odtrącili by się wpasować w otoczenie. Czego wczesniej czy później żałują. Za wszelką cenę chcą się im przypodobac a nawet dorównać.

Koniec końców spodziewałam się takiego zakończenia i szczerze mówiąc podoba mi się bardzo. ❤

Jak dla mnie książka jest Super!

Moge ja polecić z czystym sumieniem.❤