Nie czekaj już dłużej

Po uroczej okładce spodziewałam się optymistycznej i lekkiej powieści. Tym bardziej że Gabrielę Gargaś znam właśnie w takiej osobie. Ale ta historia różni się diametralnie od tych mi znanych, i w dodatku napisana została w duecie.

Powieść w moim odczuciu jest bardzo przygnębiająca. Musi taka być, bo dotyka smutnych tematów. To też historia o dawaniu sobie szansy i walce o lepsze jutro. Książka ma dwie autorki i to da się odczuć. Gargaś pisze lekko, Adamowicz wykazuje się profesjonalnym nazewnictwem. Dla mnie niestety brakło tutaj spójności. To czego na pewno nie brakuje tej powieści, to emocje. Autorki położyły na nie duży nacisk, wypełniając książkę wzruszającymi wydarzeniami. Co wraźliwsze osoby na pewno powinny przygotować chusteczki.

To dobra powieść, ale bardzo smutna, dlatego niech was nie zwiedzie okładka. Ale jeśli właśnie teraz potrzebujecie wyciskacza łez, to będzie to wybór idealny.

Powieść obyczajowa z elementami psychoterapii dla kobiet, które znalazły się na życiowym zakręcie. Książka pełna ciepła, dająca nadzieję na pozytywną odmianę losu. Nigdy nie jest za późno by zacząć od nowa układać swoje życie, spełniać marzenia, realizować swoje cele nie poświęcając siebie dla dobra innych. Jesteśmy ważne i wartościowe niezależnie od wykształcenia, wyglądu czy wagi. Jesteśmy warte wszystkiego co najlepsze.

Bohaterki powieści są silnymi kobietami, popełniają błędy i ponoszą ich konsekwencje.

Polecam lekturę.Przyjemne z pożytecznym 👍🙂

Laura ma trójkę dzieci, piękny dom oraz męża. Na pozór tworzą idealną rodzinę z dobrym życiem. Niestety pozory mylą i czegoś w tej układance brakuje. Edyta tkwi w toksycznym związku z mężczyzną, który znęca się nad nią psychicznie i fizycznie, ma problemy z alkoholem i kompletnie nie interesują go jego własne dzieci, zwłaszcza niepełnosprawna córka, którą wyzywa od dziwolągów. Beata ma fajnego partnera, udane życie, jednak dawny ogień nieco przygasł, a ona, zamiast na nowo go wzniecić, szuka go w ramionach innego mężczyzny. Trzy bohaterki, jedna historia. Czy odważą się zmienić coś w swoim życiu?

Często myślimy, że jest na coś za późno, albo że nie czeka nas już w życiu nic dobrego. Tkwimy w nieudanym związku, pracy, która nie daje nam satysfakcji, nie decydujemy się na dziecko, bo przecież nasz czas już minął, nie chodzimy na dyskoteki, bo już nam nie wypada… To jednak są tylko bariery w naszej głowie. Nigdy nie jest za późno, by spełniać swoje marzenia. Możesz skończyć studia po pięćdziesiątce, możesz się zakochać po sześćdziesiątce, po czterdziestce możesz się przebranżowić i otworzyć swój biznes. W każdym momencie można stać się niezależną osobą i odejść od męża tyrania. Kobieta nie powinna szukać w sobie winy, gdy ktoś znęca się nad nią fizycznie lub psychicznie.

Ta książka sprawiła, że z jednej strony się uśmiechnęłam, a z drugiej wzruszyłam. Zostało w niej poruszonych wiele trudnych tematów, takich jak samotność, zdrada, choroba, macierzyństwo. Podoba mi się lekki ton, pomimo rzeczy, które zostały w niej poruszone. Czytając ją, czułam się poniekąd jak na sesji terapeutycznej: podtrzymana na duchu, wsparta, pocieszona. Nie na wszystko w życiu mamy wpływ, ale wiele rzeczy jesteśmy w stanie zmienić. Nie możemy pozwolić, by strach przed działaniem, wykluczył nas z walki o szczęście, na które zasługujemy.

Głównych bohaterek nie da się polubić. To osoby, z którymi chętnie wybrałabym się na kawę lub drinka i zwierzyła ze swoich problemów oraz sukcesów. Zazdroszczę im takiej relacji, przyjaźni do grobowej deski. Postacie poboczne są mniej lub bardziej sympatyczne, ale każda z nich została wykreowana w ciekawy sposób.

„Nie czekaj już dłużej”, to poruszająca powieść, która z jednej strony rozgrzewa serce, a z drugiej wyciska łzy. To życiowa historia, która choć jest fikcją literacką, mogłaby toczyć się, gdzieś obok nas. Porusza życiowe kwestie i problemy dnia codziennego, z którymi boryka się wiele kobiet. Polecam, zwłaszcza ze względu na Alinę Adamowicz, której działania śledzę od kilku lat.

Czy macie przyjaciółki, którym możecie powiedzieć wszystko i wiecie, że nie będą Was oceniać? Macie czas na kobiece pogaduszki?

Ta książka uświadomiła mi, że takich chwil ostatnio bywa u mnie zbyt mało, bo biorę udział w macierzyńskim pędzie życia, zapominając zupełnie o sobie. Nie jest to zatem kolejna propozycja obyczajowej powieści, daje o wiele więcej - zajrzenie we własne wnętrze i spojrzenie na swoje rozterki z innej perspektywy, co być może skłoni do pierwszego kroku do zmian. Kobiet z takimi samymi problemami jest znacznie więcej niż mogłoby się wydawać.

Poznajemy Laurę, Edytę i Beatę, każda z nich ma inną osobowość, sytuację finansową czy zawodową

problemy w relacjach, rodzicielskie trudności i dylematy. Mimo tych różnic rozumieją się, a także czują, że powinny dokonać zmian, bo ich życie jest w jakimś stopniu w rozsypce. Mąż Laury zachowuje się nieracjonalnie, z czym ona nie potrafi sobie poradzić, Beti szuka dodatkowych “atrakcji” w małżeństwie, Edycie ciężko jako mamie z niepełnosprawnym dzieckiem, w dodatku w jej związku trwa kryzys.

Bohaterki zostały stworzone idealnie, odczuwamy, jak bardzo są nam bliskie, bo są takie prawdziwe i życiowe. Wczuwałam się bardzo w ich smutek, tragedie, rozterki, bo życie potrafi być okrutne, jednak jest tutaj namiastka nadziei na lepszy czas. Cenię bardzo tę książkę za autentyczność i przypomnienie problemów, które mamy, bo media społecznościowe przesycone są perfekcjonizmem i obrazem sielanki, a w rzeczywistości ludzie cierpią w ukryciu z powodów, do których ciężko im się przyznać. Z punktu widzenia kobiety, uważam, że damska rola jest pełna wyzwań i spraw do udźwignięcia. Na pewno po lekturze sporo przemyślicie , jaki jest sens życia, czy warto tkwić w pewnych sytuacjach, czy dać innym drugą szansę, czy zadbać jedynie o siebie. Ogromny wpływ na cierpienie może mieć nałóg, przemoc lub schorowana psychika, niektórzy potrafią poradzić sobie z tymi trudnościami, a zakończenia bywają różne.

Sporo dała mi do myślenia ta książka. Bardzo mnie pochłonęła 🤩

"Nie czekaj już dłużej" jest powieścią opartą na prawdziwych wydarzeniach, napisaną w duecie przez Gabrielę Gargaś i Alinę Adamowicz. Tę realność czuć od pierwszej do ostatniej strony, gdyż to opowieść o zwykłym życiu, jakie może być udziałem każdego z nas.

Chyba zgodzicie się ze mną, że każdy z nas nosi głęboko w sobie jakieś problemy, o których nikomu nie mówi, prawda? Zwykle sami próbujemy sobie z nimi poradzić. Jednak nie zawsze jest to takie proste, ale trzeba podejmować działania, by przekształcić je w coś pozytywnego.  A czasem i poprosić o wsparcie kogoś innego.

W moim odczuciu autorkom udało się przekazać w tej książce to, czego się spodziewałam. To nadzieja na lepsze jutro, na lepsze, dobre życie. To jedna z tych historii, która dodaje odwagi. Odwagi do tego, by żyć po swojemu. Bo na to nigdy nie jest za późno. Bohaterki mimo przeciwności losu przewartościowują swoje życie, zmieniając tok myślenia, wprowadzając wiele zmian. Do czego je to zaprowadzi? 

Podczas lektury towarzyszył mi ogrom emocji i uczuć. Pojawiło się wzruszenie, śmiech i głębokie refleksje. Radość miesza się ze smutkiem, miłość z odrzuceniem. Lubię książki, które poza rozrywką dadzą mi coś więcej. A ta taka właśnie jest. Pozwala zrozumieć, że jesteśmy ważni tacy, jacy jesteśmy oraz że trzeba o siebie dbać. Zadałam sobie pytanie, co jest mi zbędne, co mi szkodzi, a czego tak naprawdę potrzebuję i pragnę? I wiecie co? Doszłam do bardzo zaskakujących dla mnie wniosków.

"Nie czekaj już dłużej" to pełna ciepła, wzruszeń, wsparcia czytelniczego serca powieść o tym, co boleśnie się kończy oraz niosących nadzieję nowych początkach. To historia o zawiedzionych oczekiwaniach oraz o tym, że spełnione marzenia nie mają ceny. I choć zapewne kogoś z Was życie przeczołgało, jestem pewna, że dzięki tej książce zaczniecie się uśmiechać do siebie, świata i ludzi. Zadbajcie o siebie!

Zaczynając od okładki, muszę przyznać, że od pierwszego ujrzenia zwróciła moją uwagę. Kremowe tło, a na nim kwiaty, listki, i kobieta w centrum. Pięknie skomponowana, w delikatnych kolorach. Jest śliczna, no co będę się rozwodzić. Satynowa w dotyku z wytłuszczeniami. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka słów o autorkach, a na drugim fragment książki.

Ma kremowe strony, czcionkę wystarczająca dla oka, literówek brak, a odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Podzielona została na trzy części oraz na rozdziały. Mamy również piękne wstawki w postaci listków i gdy jest zmiana narracji - nie pogubicie się. Dodatkiem są wpisy z pamiętnika/notesu jednej z bohaterek i to jest świetne!

Przechodząc do samej książki, muszę przyznać, że pisarki wykonały kawał dobrej roboty. Jeśli ktoś czyta książki Gargaś i poradniki Adamowicz, jest w stanie nieco rozeznać się, kto i co pisał, ale nie wszystko, tylko małą część. W styczniu czytałam "Lunę" Gargaś i wiem, jakim stylem się posługuje. Tutaj wszystko było lżejsze, ale niekoniecznie łatwe. Wprawne pióro obu kobiet jest na tyle ciekawe, że pochłonęłam pozycję w jeden dzień. Czyta się szybko, lekko, nie sposób się momentami oderwać. Od samego początku wpadamy do świata bohaterek i żyjemy z nimi, dzieląc radości i troski. I to jest piękne, że bez koloryzowania rzeczywistości opisują życie, jakie mamy i my! To wszystko prawda i może spotkać nas na każdym etapie życia, dlatego powinnyśmy się cieszyć i czerpać z życia jak najwięcej. Nabrałam sporej ochoty na zapoznanie się z innymi obyczajówkami od p.Gargaś, a i na zapoznanie się z poradnikami p.Adamowicz - którą systematycznie podglądam na Instagramie. Uważam, że ten duet spisał się rewelacyjnie i warto sięgnąć po tę pozycję.

Mamy trzy główne bohaterki, każda z nich jest inna. Mają różne charaktery, pasje, sytuację życiową, niemniej jednak coś ich do siebie ciągnie i sprawia, że mają zażyłe kontakty. Powiem Wam, że polubiłam te trzy kobietki, jednak też mocno trzymałam kciuki za to, żeby jakoś się w ich życiu poukładało. Bo tak naprawdę okazało się, że tak jak i my, mają nie lada życiowe problemy...

Stoją na rozdrożu i zastanawiają się, którą stroną iść. Którą drogę wybrać, by była ta właściwą...

Laura - jako matka dzieci szczęśliwa żona powoli zaczyna dostrzegać wady, jakie istnieją w jej relacjach. Czegoś jej brakuje, o wszystkich zawsze się troszczy, ale notorycznie zapomina o sobie.

Edyta - na pozór również szczęśliwa matka i żona, a jednak pod maską skrywa się ogromny ból i trudności, które wynikają z jej życiowej sytuacji i nie chodzi tutaj o materialność. Nie dość, że ma niepełnosprawne dziecko, które kocha całym sercem, to problemem jest mąż, który zaczyna się coraz niebezpieczniej zachowywać.

Beata - chyba najbardziej wyluzowana bohaterka, takie odnosiłam wrażenie. Do jej życia wkrada się nuda i popełnia jeden z największych błędów - niszcząc dotychczas poukładany świat.

Myślę, że i Wy polubicie te postacie, są z krwi i kości, nie papierowe, gdyż mają swoje charaktery, a ich problemy jeszcze bardziej ukazują, że są tacy jak my, popełniają błędy, starają się je naprawić i jakoś ciągnąć swój los, zwany życiem.

Czy polubiłam szczególnie którąś z nich? Nie, wszystkie obdarzyłam sympatią i myślę, że z Wami może być podobnie.

Oczywiście czytając o losach kobiet, nie raz i nie dwa chciałam je porządnie ochrzanić, za to, co robią. Bo jak tak można? Trzeba walczyć, trzeba mądrze postępować! Ale fajnie się mówi, jak się obserwuje, prawda? To nie my byliśmy w ich skórach. I jestem w stanie zrozumieć, że ich zachowanie w pewnych sytuacjach było normalne, tylko była jedną z kilku opcji. Czytając, towarzyszyło mi wiele emocji, bo nie raz nie mogłam znieść tego cierpienia. Za dużo było smutku, problemów, niepowodzeń... Chwile radości i szczęścia się pojawiały, ale było ich mniej. Pisarki pokazały świat i problemy takim, jakimi są. Nie koloryzowały świata, nie musiały. Czułam się tak, jakbym nie czytała książki, a wręcz obserwowała historię rozgrywającą się w moim otoczeniu.

Cała masa przesłań, które starają się nam udowodnić, że życie nie jest usłane różami. Każdy z nas ma większe lub mniejsze problemy, tylko jeśli przybierają niebezpieczny obrót, należy je szybko rozwiązywać, nie ukrywać, skazując się na cierpienie. Można przez to popaść w samozniszczenie, a przecież nie o to w życiu chodzi, by się katować, męczyć.

Wartości, jakie autorki starają się nam przekazać między wersami mają za zadanie uzmysłowić nam wiele i zmusić do zatrzymania się i przemyślenia tego, jakie jest nasze życie. Czy ciągle postępujemy wbrew sobie? Czy zauważamy siebie czy stale robimy coś dla kogoś?

Tematy, jakich podejmują się pisarki to nie tylko życie, miłość czy przyjaźń. To również agresja, uzależnienie, przemoc, choroby fizyczne i psychiczne, które sprawiają, że życie może się zmienić diametralnie. Piszą o tym, jak trudno, ale warto zrobić ten jeden krok, podjąć decyzję i zmienić swoje życie na lepsze. Nie jest to łatwe zadanie, ale warte zachodu, a poza tym, później obfituje. Tylko jedno jest ważne - musimy chcieć. Bo samo nic nie przyjdzie...

Akcja ma odpowiednie tempo, które nie jest zbyt szybkie, ani zbyt wolne. Autorki wiedzą, kiedy zaskoczyć czytelnika, kiedy odwrócić świat do góry nogami, żebyśmy my, czytelnicy, mogli czuć wiele, żeby nie móc doczekać się kolejnego rozdziału... Uważam, że jest to jedna z lepszych książek, jaką udało mi się poznać i zdecydowanie Wam polecam. Zaznaczyłam w niej też wiele fragmentów, które utkwiły w mojej głowie. Po prostu musicie sięgnąć, koniec kropka.

Jest to wartościowa pozycja, nie tylko dla kobiet. O nas i dla nas. O prawdziwym życiu i problemach, kto wie, może ktoś znajdzie w niej siłę i odwagę na to, by zmienić swoje życie? SERDECZNIE POLECAM!