Nick Primeon

Książkę bardzo dobrze się czyta, od razu wciąga w bogato opisany świat SF. Trudno się od niej oderwać - dlatego polecam czytanie w całości. Akcja jest dynamiczna i urozmaicona, co utrzymuje czytelnika w stałym zaangażowaniu. Bohater jest dla mnie takim rycerzem SF, który przechodzi wszystkie stany emocjonalne - od ciemnych stron, po te jasne. Mamy tu do czynienia z walką o przetrwanie, o miłość, o prestiż, o wartości. Świat opisany barwnie i ciekawie - jakby do przeniesienia od razu na ekran filmowy. Interesująco ujęte obszary SF - opisy planet, broni, nowych technologii i cech społeczeństwa. Akcja jest spójna, a wszystkie wydarzenia logicznie łączą się w całość. Ciekawe odniesienie do systemów zarządzania społeczeństwem.

Wszystko to sprawia wrażenie jakby autor celowo pokierował opisem wydarzeń, bohaterów i całego wykreowanego świata tak jakby widział go oczami scenarzysty-filmowca. Gorąco polecam i liczę na ciąg dalszy!!!

Nie miałam świadomości, że to pierwsza książka Marka Szymańskiego dopóki nie zaczęłam czytać. Autor stosował bardzo proste rozwiązania fabularne; niestety przewidziałam wszystkie zwroty akcji, nieujawnione sekrety i ostateczne zakończenie 😪 Domyślacie się, jak bardzo byłam zawiedziona, skoro dotychczas miałam do czynienia raczej z "pochodnymi si-fi" niż prawdziwą fantastyką naukową 🤔

*

Narracja też niejednokrotnie mi zgrzytała, była bardzo nierówna - długie wywody postaci, opowiadających swoje historie na przemian z krótkimi dialogami. W ten sposób wszystko było podane na tacy, Nick nie musiał szukać odpowiedzi, bo one pojawiały się same, zanim zdążył się nad czymkolwiek zastanowić 🤷‍♀️

*

Miałam wrażenie, że Szymański miejscami wrzuca jakiś tekst, który jest tak popularny, że w kontekście nowego, rozczarowującego utworu staje się groteskowy. "Nie dajcie się zabić" w Igrzyskach Śmierci wywołuje emocje, w NICKU PRIMEONIE tekst "Nie dać się zabić" wywołał na mojej twarzy tylko grymas 😪 Autor czasami dodawał takie patetyczne wstawki, które przy niezniszczalnym bohaterze (wychodzącym z opresji, zanim zdąży cokolwiek zaplanować lub gdy ktoś inny zrobił za niego robotę i tylko przyszedł go poinformować) nie wzbudzają emocji ☹️

*

Każda strona NICKA PRIMEONA wręcz krzyczy, że to debiut. Szymański postanowił urozmaicić fabułę wątkiem romantycznym, który wyrósł z niczego i wydawał mi się nierealny i zbędny 😕 Cieszę się jednak, że autor znajduje swoich zwolenników i mam nadzieję, że kolejne książki będą coraz lepsze.

Okładka książki bardzo mi się podoba, przypomina trochę komiks.

Tytułowy bohater jest bardzo barwną postacią. Fabuła książki jest dobrze przemyślana i zaplanowana. Wydarzenia układają się logicznie i chronologicznie. Mimo częstego odnoszenia się do przeszłości głównego bohatera, Czytelnik nie ma problemu z właściwym uszeregowaniem faktów. Podoba mi się w jaki sposób Autor łączy pochodzenie Nicka, z losami innych bohaterów tej książki. Akcja jest dynamiczna, podobał mi się kierunek, w którym Autor zdecydował się ją rozwinąć. Czyta się ją bardzo dobrze, szybko, opisana historia wciąga, bohaterowie są różnorodni. Podoba mi się świat stworzony w tej książce, jest interesujący, ciekawie scharakteryzowany. Główny bohater wraz z Czytelnikiem odkrywa swoje pochodzenie oraz zdolności. Książkę czytałam z dużą radością, myślę, że jest warta uwagi.