Nic nie rani tak jak miłość

Wren i Anders pochodzą z różnych światów i mają różne doświadczenia. Czy bolesna przeszłość ich zbliży czy oddali?

Książki obyczajowe to gatunek, po który sięgam raczej rzadko. Być może oceniam zbyt surowo lub nieco niesprawiedliwie, ale mam wrażenie, że wiele z nich nie ma nic szczególnego do zaoferowania. Dlatego zawsze starannie wybieram czytane tytuły, mając na uwadze, że wciąż można trafić na perełki w stylu Jojo Moyes. A tych nigdy dość.

Pierwsza rzecz, na którą zwróciłam uwagę w przypadku tej książki, to jej tytuł. „Nic nie rani tak jak miłość”- to odważne i intrygujące stwierdzenie, które w dużej mierze skłoniło mnie do poznania tej historii. Choć temat ten został już omówiony na wiele sposobów i przedstawiony z różnych perspektyw, to wciąż wydaje się interesujący i aktualny. Byłam szalenie ciekawa, jakie sekrety skrywa główny bohater tego dramatu i co mogłoby go powstrzymywać przed sięgnięciem po szczęście. Moje zainteresowanie budziła także postać Wren i wydarzenia, które złamały jej serce. Czy tych dwoje zawalczy o siebie i wspólną przyszłość? Musiałam nieco poczekać, by poznać odpowiedź na swoje pytania.

Fabuła powieści rozwija się niespiesznie. Podążamy za Wren, która została mocno zraniona przez byłego narzeczonego. Obserwujemy wszystko jej oczami, powoli, ale skutecznie przywiązując się do rodziny kobiety i prowadzonej przez nią farmy w Indianie. Autorce bardzo dobrze udało się oddać klimat tego miejsca. Podczas lektury łatwo się w tym odnaleźć, wyobrazić sobie szumiące łany zboża, zagrażające mu tornado, zapach dojrzewających brzoskwiń i atmosferę niewielkiego miasteczka, w którym wszyscy się znają. Przyjemnie było zagłębić się w tę atmosferę, wyobrazić sobie kąpiel w rzece, czy przejażdżkę traktorem. Wybór miejsca dla książkowej akcji okazał się strzałem w dziesiątkę.

Toon bardzo wiarygodnie przedstawiła nie tylko swojski klimat Indiany, ale również znakomicie poradziła sobie także z kreacją bohaterów. Książkowe postacie wydają się bardzo ludzkie, autentyczne i wiarygodne. Widać noszony przez nie bagaż wcześniejszych doświadczeń i ciężar złamanych serc. Każdy z nas mógłby znaleźć się na ich miejscu, a to bez wątpienia pozwala spojrzeć na nich z innej strony. Bardzo łatwo obdarzyć ich sympatią i życzyć im powodzenia.

„Nic nie rani tak jak miłość” nie jest lekką i przyjemną lekturą. Ze względu na przyjazny i wypracowany styl autorki powieść czyta się dobrze i z przyjemnością, ale jej strony przygniecione zostały dużym emocjonalnym obciążeniem. Toon nie ubarwia, nie ułatwia, nie chowa się za tabu. Pokazuje nam jak wygląda życie, z jego urokami i trudnościami. A ta prawda sprawia, że całość nabiera niezwykle przekonującego charakteru, pogłębia wartość opowieści i nie pozwala wrzucić jej do worka wśród mnóstwa ukazujących się codziennie błahych historii obyczajowych.

Nowa książka Toon to ważna opowieść umieszczona w interesującym miejscu i przedstawiona za sprawą wartościowych bohaterów. Łatwo się w nią zaangażować, a czyta się niemalże sama. Czy dacie jej szansę?

Po przeczytaniu tej książki występują u mnie mieszane uczucia. Z jednej strony wiadomo, że miłość potrafi zranić nawet najtwardszego człowieka, szczególnie wtedy, gdy ufamy drugiej osobie bezgranicznie, a ona po prostu nas wystawi lub się nami zabawi. Patrząc na to jednak z drugiej strony, jeśli będziemy się bronić przed miłością, nigdy nie doświadczymy prawdziwego uczucia. To właśnie wyniosłem z tej opowieści. 

Wren snuła już plany na przyszłość. Ślub za kilka miesięcy, niedługo później starania o dziecko. Czuła, że osiągnęła ten stan stabilności w życiu, u boku ukochanego. Jedna chwila zmienia wszystko...jej narzeczony kocha inną. Chociaż do fizycznej zdrady nie doszło, to jednak serce nie sługa.

Kobieta nie chcąc rozdrapywać ran po rozstaniu wyjeżdża na jakiś czas do ojca, na inny kontynent. Tam, w sielskim klimacie, wśród farm poznaje Andersa - mężczyznę, który również stracił ukochaną osobę.

Ich zauroczenie widać od razu, jednak oboje bronią się przed własnymi uczuciami. Szczególnie Anders stara się dystansować od Wren, która z każdym dniem czuje do niego coraz więcej.

Historia tych dwojga pokazuje jak nieprzewidywalna jest miłość, pojawiając się na przekór podszeptom rozumu. Jak jedno z najpiękniejszych uczuć potrafi najmocniej boleć i ranić. Jak będąc najbardziej bezinteresowną, pragnie równocześnie najwięcej wzajemności.

Tę powieść się przeżywa na równi z bohaterami. Napisana została bowiem w taki sposób, który dotyka tam właśnie, gdzie powinien.

Nie przechodźcie obok nie obojętnie ❤️

Zdecydowanie najlepsza książka jaką w tym roku czytałam i totalnie skradła moje serce. No cóż, roztrzaskała je na kawałki, to niestety też. Oj tak, ta historia sprawiła, że nie raz zapłakałam, a moje biedne serduszko ścisnęło się z żalu i rozpaczy. Ale nie martwcie się, to nie tylko wyciskacz łez. Nie raz, nie dwa, na mojej twarzy pojawiał się szeroki uśmiech, a i są w niej fragmenty, które sprawiały, że wybuchałam radosnym śmiechem.

O czym jest ta książka? O miłości, a jakże. O tej szczęśliwej, o tej trudnej, o tej, która sprawia ból i przysparza mnóstwo cierpienia, ale i o tej lekkiej, tej po prostu trafionej.

Głównymi bohaterami są Wren i Anders, ale to nie jest książka tylko o nich. Otaczają ich ludzie, którzy też borykają się lub borykali w przeszłości z problemami miłosnymi. I dzięki temu, że poznajemy kilka historii, różnych ludzi, mamy do czynienia z tak wieloma aspektami miłości i tego jak może ona wyglądać.

Akcja książki rozgrywa się w małym miasteczku w Indianie, co daje nam uroczy klimat, gdzie wszyscy się znają, a otoczenie jest piękne, naturalne, a nawet trochę dzikie. Farmy, pola, jeziora, rzeki, gwieździste niebo, świetliki, sady. Ah, po prostu znaleźć się w takim miejscu, zaczerpnąć głęboko powietrza i po prostu cieszyć się życiem. Marzenie.

Wren uciekła przed miłością, byłym narzeczonym, z chłodnej Anglii, do swojego ojca, który mieszka z obecną żoną w Indianie. Chciała nabrać dystansu, ułożyć sobie wszystko w głowie, odetchnąć i zacząć od nowa. I chociaż miał być to krótki pobyt, to jednak się wydłużył. A wszystko za sprawą mężczyzny o szwedzkich korzeniach, który jest synem farmera, inżynierem rajdowym i po prostu jest cholernie przystojny. Jednak każdy ma jakiś sekret, prawda? A życie nie jest usłane płatkami róż. Gdy w końcu Wren decyduje się otworzyć ponownie swoje serce na jaw wychodzi coś czego absolutnie nikt by się nie spodziewał.

Skuszona licznymi zagranicznymi pochwałami a także opisem z okładki, który jedynie podsycał mój apetyt, sięgnęłam po lekturę Paige Toon w nadziei, że czeka mnie coś naprawdę wyjątkowego. Szybko okazało się, że "Nic nie rani tak jak miłość" pochłonęła mnie już przy pierwszych stornach a dalej było tylko lepiej.

To jednocześnie jest i nie jest powieść o wielkiej miłości. Z jednej strony czytamy bowiem o wielkim uczuciu, które definiuj bohaterów i nadaje im sens w życiu, z drugiej obserwujemy ich jako pojedyncze jednostki, które swoje przecierpiały, żeby stanąć dokładnie w tym miejscu, w którym się znalazły. Autorka przyłożyła dużą wagę do tego, by przedstawić głębokie i w pełni wiarygodne sylwetki, pozwalając nam się z nimi utożsamić i chociaż spróbować zrozumieć ich wybory, które w drugiej połowie książki odmieniły bieg wydarzeń.

Wren uciekła na farmę w Indianie, żeby odpocząć od tego co się wydarzyło. Okazało się bowiem, że jej narzeczony znalazł sobie inny obiekt westchnień. Nie spodziewała się, że w spokojnym, odciętym od reszty świata miejscu pozna Andersa, który po czterech latach od straty żony uczył się na nowo cieszyć życiem. Połączyła ich nić zrozumienia a także emocje świadome tylko dla tych dwojga, ale wydarzyło się coś co stanęło na przeszkodzie ich szczęściu. Andres skrywał sekret, który wywołał poważne konsekwencje.

To nostalgiczna opowieść, w której każdy odnajdzie cząstkę siebie. Pisana z pasją, bardzo osobista, kameralna, zamknięta na otoczenie a otwarta wyłącznie na czytelnika. Podczas przerzucania kolejnych stron w mojej głowie pojawiało się mnóstwo pytań a w sercu skrajnych emocji, ponieważ losy bohaterów ani przez moment nie były mi obojętne a cudowne tło Indiany jedynie dopełniało klimatu. Autorka stworzyła niezwykle nastrojową fabułę, która mnie osobiście mocno poruszyła a sam wątek romantyczny, który wyczuwalnie od początku spisany był na starty udowodnił nam, że nic nie jest pisane na pewno i na zawsze.

"Nic nie rani tak jak miłość" buduje przed nami skomplikowany motyw namiętności, pasji i oddania w połączeniu z ponurą rzeczywistością. Smutne momenty na zmianę przeplatają się z nadzieją na lepsze jutro, chociaż w powietrzu nieustannie wyczuć można zbliżającą się tragedię. Zapewniam jednak, że to bardzo nieoczywista powieść, trudna do przewidzenia, która nie tylko wciągnie Was bez reszty, ale i pozostawi z głową pełną myśli.

„Porzucił nas. Porzucił mnie. Nie wystarczyłam mu. Jestem niewystarczająca.

Czy to się kiedykolwiek zmieni? Czy kiedykolwiek będę dla kogoś idealną partią?”

"Nic nie rani tak jak miłość" to z początku niepozorny romans, który jak się szybko okazuje przepełniony jest ogromem przeróżnych emocji… Fabuła wciąga czytelnika już od pierwszych stron, a Autorka doskonale dba o to, aby stopniowo budować napięcie i malować dość prostym słowem historię, która trafi w serca każdego czytelnika i „przeora” go emocjonalnie.

Muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak dobrej książki, gdzie aż kipi od przeróżnych emocji, a przy tym czuć lekki sielski klimat, który pozwala nam się przenieść na farmę niedaleko Indianapolis. Miłość, strata, odwaga, przebaczenie, uczucie wyobcowania, porzucenie, trudne relacje rodzinne, depresja, wiele trudnych wyborów to tylko niektóre z elementów, które Autorka stawia na drodze naszych bohaterów.

Wren to postać, która zmaga się nie tylko z porzuceniem przez narzeczonego, ale demonami przeszłości, które sprawiły, że nie potrafi ona uwierzyć w siebie i pozbyć się uczucia wyobcowania. Momentami odnosiłam wrażenie, że jest po postać nie tylko silna, ale i przede wszystkim zbyt dobra dla wszystkich dokoła. W imię dobra innych potrafi zrezygnować ze swojego szczęścia nawet jeżeli kogoś kocha. Przekonujemy się o tym w momencie, kiedy następuje zwrot akcji związany z Andersem, którego kompletnie się nie spodziewałam. Nie sądziłam, że to wszystko może tak wyglądać i czytając o tym czułam jak łamie mi się serce. Tajemnica, która wyszła na jaw zmieniła życie nie tylko Wren oraz Andersa, ale i innych osób. To wtedy byłam w stanie lepiej zrozumieć każdą ze stron i byłam ciekawa czy nasi bohaterowie będą w stanie odnaleźć wspólne szczęście, czego bardzo dla nich pragnęłam.

„Nic nie rani tak jak miłość” to historia na której poleciało kilka łez i jestem pewna, że pozostawi ona w moim sercu już trwały ślad. Autorka udowodniła, że miłość może być źródłem radości, ale i ogromnego bólu nie tylko związanego z porzuceniem. Mam nadzieję, że niedługo na naszym rynku wydawniczym pojawi się więcej książek autorki ♡

Sięgając po książkę „Nic nie rani tak jak miłość” kierowałam się piękną okładką i świetnie zapowiadającym się opisem. Byłam do tej lektury bardzo pozytywnie nastawiona.

Akcja powieści skupia się na dwóch głównych postaciach: Wren i Andersie. Wren, po odkryciu zdrady narzeczonego, próbuje zagoić swoje złamane serce spędzając lato na farmie w Indianie. To tam spotyka Andersa, mężczyznę, który również przechodził przez ogromną stratę. Autorka w piękny sposób ukazuje gojenie się ran emocjonalnych i możliwość znalezienia nadziei w najbardziej niespodziewanych momentach.

Romans między Wren a Andersen rozwija się stopniowo i powoli. Jednak nie jest to typowa historia miłosna - tajemnice, które skrywa Anders, dodają książce tajemniczości oraz sprawiają, że losy bohaterów mocno się komplikują.

Narracja wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Książka ukazuje tematy jak miłość, strata, przebaczenie i odwaga, zmuszając bohaterów do stawienia czoła trudnym wyborom. Autorka stworzyła świetną fabułę, budując napięcie, co sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

„Nic nie rani tak jak miłość” to opowieść o odwadze kochania pomimo przeciwności losu i ryzyka. Książka porusza serce czytelnika, pozostawiając po sobie głębokie wrażenie i refleksję nad życiowymi wyborami. Jest to poruszająca opowieść o uczuciach, które zmieniają życie bohaterów na zawsze. Książka ukazuje, że miłość może być zarówno źródłem niewyobrażalnej radości, jak i najgłębszego bólu. Serdecznie polecam wszystkim fanom romansów!

„Przechyla głowę w bok, a jego oczy wydają się ciemnieć, w miarę jak jego szeroki uśmiech przechodzi w uśmieszek. Czuję się, jakbym była muchą, która wpadła do miodu – nie, komarem uwięzionym w żywicy: niezdolna do wyrwania się od jego niezachwianego spojrzenia”.

Wyobraźcie sobie, jak trudno sklecić kilka zdań o lekturze, która zagnieździła się w Waszym sercu tak głęboko, że wydaje się, iż żadne słowa nie będą wystarczające… Właśnie swoją powieścią, Paige Toon, osiadła w moim sercu tak głęboko, że czuję się jakbym wpadła w emocjonalny wir i nie mogła się wydostać.

„Nic nie rani tak jak miłość” to bolączka, tak wielka, piękna, wzruszająca i trudna, że lektura doprowadziła mnie do łez.

Zaczęło się mocno. Było delikatnie. Wstrząsnęło mną. Złamało mnie. Poskładało mnie. I wzruszyło tak, jak jeszcze nigdy.

Osadzenie akcji w tak klimatycznym i małym miasteczku oraz zajęcia, którymi zajmowali się bohaterowie, dawało chwilę wytchnienia. Mam wrażenie, że było to celowe. Że autorka celowo dała mi oddech, aby przygotować mnie na emocje, które niosła za sobą relacja Wren i Andersa.

Jest w tej książce coś takiego, że czuć pewne niebezpieczeństwo. W powietrzu unosi się niedostępność bohaterów, a jednak w tym wszystkim, kiełkują się uczucia tak prawdziwe i mocne, że ich siła zwala z nóg.

Jest piękno w tej książce, która motywem slow burn buduje napięcie. Jest piękno w tej książce, która motywem friends to lovers wzbudza zachwyt.

Jest w tej książce wrażliwość, która momentami wydaje się namacalna, a siła uczucia nieokiełznana. I mam wrażenie, że ta historia zostanie już ze mną na zawsze. Polecam!❤️

Pierwsze słowo, jakie przyszło mi na myśl po przeczytaniu tej książki? "Wow". Jest niesamowita, intensywnie nasycona emocjami. Już na samym początku poczułam, jak szarpnęły mnie one za serce, i pomyślałam sobie, że ta lektura będzie dobra. Okazała się o wiele, wiele lepsza.

Fantastyczne jest to, jak autorka poprowadziła tę historię. Jestem pod ogromnym wrażeniem zastosowanego przez nią zwrotu akcji. Do tego te uczucia, które wręcz wyzierają z kartek. Mimo że bohaterowie się przed nimi wzbraniają, i tak są one wyczuwalne w każdym opisie spojrzenia, dotyku, nawet oddechu… Wszystkie drobne gesty momentami łamały mi serce na pół, żeby zaraz na powrót je poskładać. Jak dla mnie, to wszystko było fenomenalne. Daję też ogromny plus za to, że autorka w kluczowym momencie powieści umożliwiła nam wgląd w myśli Andersa. Jego perspektywa idealnie dopełnia całość.

Ta książka nie jest łatwa; sytuacja bohaterów jest mocno skomplikowana. Jest trudna, ale w tak piekielnie dobry sposób. Zdecydowanie daje do myślenia i zmusza do refleksji. I do płaczu. Gdy po nią sięgniecie, zarezerwujcie sobie trochę czasu na uronienie łez. Ja po pewnym fragmencie musiałam co jakiś czas odkładać książkę na bok, żeby trochę ochłonąć (i podlać rzęsy).

Ta książka to emocjonujący slow burn "strangers to friends to lovers… (któż to wie, co dalej...)", ze świetną kreacją bohaterów, zarówno pierwszo- jak i drugoplanowych. Czytanie jej było dla mnie świetnym przeżyciem i mogę Wam ją z czystym sercem polecić. Sama z pewnością będę do niej wracać.

Miłość to piękne uczucie, które przejawia się w wielu odsłonach. Potrafi dodać skrzydeł, zmienić postrzegania świata, przyćmić wszelkie niedogodności. Swoją siłą jest w stanie zdziałać naprawdę cuda. Lecz niestety… potrafi też ranić tak dogłębnie, tak intensywnie… że aż trudno się pozbierać.

Wren myślała, że ma wszystko poukładane – stabilna praca, obiecujące narzeczeństwo, całkiem szczęśliwa codzienność. Niestety, gdy rozpada się jej związek, wszystko zdaje się ją przytłaczać. Nie pomaga również to, że pomimo wielu swoich atutów- zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych, jest ona bardzo niepewna siebie. Zdaje się jej, że wszyscy istotni mężczyźni ją porzucają. Wyjazd do ojca, za ocean, ma być formą złapania oddechu od zasmucających ją realiów. Nie wie jednak, że jej zbolałe serce jest w stanie pokruszyć się jeszcze bardziej.

Anders to inteligentny inżynier, który swoje życie zawodowe związał z branżą wyścigową. Choć pracę na rodzinnej farmie wziął na swoje barki jego starszy brat, to on również stara się na niej pomagać. W ten sposób krzyżują się ścieżki jego i Wren. To honorowy, choć nieco niedostępny człowiek, kryjący w swych oczach wiele bólu, a w sercu mający szalone pokłady miłości do bliskich mu osób. Lecz zdaje się, że to serce, nie jest w stanie pomieścić już nikogo więcej.

„Nic nie rani tak jak miłość”… och, jakże ten tytuł jest melancholijny, prawdziwy i idealnie oddaje sedno tej książki! Choć ta lektura daje złudzenie niepozornej opowieści o losach kobiety, która zmaga się z własnymi demonami i przypadkowo znajduje miłość w odległym dla siebie zakątku świata, to nie dajcie się jej zwieść. Bowiem z całą pewnością właśnie ta książka zaskoczy Was całkowicie i sprawi, że będziecie ronić łzy, oburzać się na niesprawiedliwość losu i zbierać kawałki pokruszonego serca z obrębu kilku dobrych kilometrów. To piękny, ujmujący i delikatny slow burn, który nie skupia się jedynie na romansie, a porusza również inne istotne kwestie, związane chociażby z samoakceptacją, zawiłymi relacjami rodzinnymi, poczuciem odrzucenia oraz wychowywaniem się w rozbitej rodzinie. A potem nagle ukazuje nam jak wiele bólu może skrywać w sobie jeden człowiek, jak ogromny ciężar jest w stanie nosić na swoich barkach każdego dnia i skrzętnie trzymać go w sekrecie przed światem. Wielokrotnie miałam ochotę przytulić Wren, bo ona naprawdę podbiła moje czytelnicze serce. A Anders? Po prostu go pokochałam, bo takich mężczyzn, jak on, nie znajduje się łatwo. Czułam ciężkość na duszy, gdy śledziłam kolejne wydarzenia, a to jedynie dowód na to, jak mocno zaangażowała mnie ta opowieść. Jednak to nie tylko zasługa wybitnie ułożonej fabuły, ale również genialnej narracji, tak obrazowej i ujmującej, że zabiera nas wprost do świata bohaterów i pozwala bardzo dokładnie ujrzeć wszystko, co jest opisywane w książce. To kawał dobrej lektury, którą szczerze polecam – naprawdę warto ją poznać i pozwolić jej złamać sobie serce.