Naznaczona. Czekałam na Ciebie

Bezpośrednia kontynuacja losów Ani, która zmaga się z endometriozą. Jakby nie wystarczyły poważne problemy zdrowotne, to dziewczyna dopiero co zakończyła nieudany związek, a jej najlepszy przyjaciel na jakiś czas wyjechał. Jedynie w pracy udaje jej się skierować myśli na właściwsze tory. Sytuacja komplikuje się kiedy do domu dziecka, w którym pracuje trafia kilkuletni, osierocony chłopiec. Maluch całkowicie zamyka się na otoczenie, a jedyną osobą, której pozwala się zbliżyć jest Ania. Dziewczyna zdaje sobie sprawę, że nie powinna nadmiernie się angażować, ale jej wewnętrzny instynkt nie pozwala przejść obojętnie. Do tego coraz częściej nocą nawiedzają ją sny o macierzyństwie, a dzień potęguje obawy, że może nigdy nie zostanie mamą.

Zagłębiając się dalej w życie Ani odczuwałam bardzo silne emocje. Aż ciężko sobie wyobrazić jaką podstępną chorobą jest endometrioza i jakie spustoszenie sieje w organizmach kobiet. Psychika również ma tutaj ogromne znaczenie, a wsparcie najbliższych jest niezbędne. Najważniejsze to nie poddawać się i szukać rozwiązań. Diagnostyka w tym temacie znacznie posunęła się do przodu. Endometrioza jest nieuleczalną chorobą, ale będąc pod właściwą opieką medyczną, lekarze potrafią w dużej mierze poprawić komfort życia i przede wszystkim znacznie zniwelować dolegliwości.

Badajmy się, nie zostawiajmy własnego zdrowia przypadkowi. A jeśli macie w swoim otoczeniu kobiety chore na endometriozę otoczcie je życzliwością i zrozumieniem. Czasem po prostu wystarczy podarować swój czas i wysłuchać.

Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o książce, która jest bardzo emocjonalna, miejscami autentycznie bolesna, ale i niosąca w sobie ogrom życiowej prawdy, nadziei i wiary w to, że można wyjść z podniesioną głową z nawet najbardziej trudnych momentów życia, zostawić je za sobą a otwierając kolejne drzwi uwierzyć, że teraz się uda i choć początkowo będzie bardzo trudno, to z czasem będzie tylko lepiej, a życie jeszcze nie raz może pozytywnie zaskoczyć...

"Naznaczona. Czekałam na Ciebie" to książka, którą jest trudno jednoznacznie ocenić. Do mnie nie do końca przemówił styl tej opowieści, ale jest to historia oparta na życiowych doświadczeniach, dlatego też trudno jest ją zamknąć w sztywnych ramach, a tym bardziej myślę, że nie powinnam jej (książki) oceniać.

Autorka przy pomocy głównej bohaterki pokazuje los tysięcy kobiet walczących z podstępną chorobą, która nie tylko realnie wpływa na poczucie bezpieczeństwa kobiety, ale i niezwykle utrudnia spełnienia marzenia wielu z nich, jakim jest, zostanie matką. Endometrioza, bo to o niej mowa, to choroba paskudna i bardzo podstępna, jeszcze mało znana, ale mocno wpływająca na życie wielu kobiet. Autorka w swej powieści przemyca wiele ważnej wiedzy, wskazuje, na co zwracać szczególną uwagę, obserwując swoje zdrowie i samopoczucie, podpowiada jak zacząć leczenie i gdzie szukać wsparcia...

Nie będę Wam streszczać całej fabuły, bo wydawca już wystarczająco zdradził zarys tej powieści.

Podpowiem tylko, żebyście byli gotowi na bardzo emocjonalną lekturę, która zmusi Was do wielu refleksji i przemyśleń.

"Naznaczona. Czekałam na Ciebie" jest opowieścią o życiu pełnym wzlotów i upadków, o życiu, które może przydarzyć się każdemu z nas. Jest to historia o miłości i przyjaźni, o szczęściu i cierpieniu, o dawaniu kolejnej szansy i nadziei na lepsze jutro, nie brakuje tu troski i wielkiego ciepła, ale na równi pojawiają się łzy bólu i rozczarowania.

Jest to historia pełna kontrastów, ale i niosąca w sobie ważne przesłanie.

Akcja nie goni może na złamanie karku, ale potrafi zaskoczyć w kilku momentach. Fabuła jest przemyślana pod każdym względem i naprawdę to czuć w tej historii.

Polubiłam wszystkie postacie, które tu występują. Każda z nich jest inna, każda wnosi coś innego do tej historii, ale wszystkie są fantastycznie poprowadzone, co ważne mają swoje charaktery i nie są przerysowane. Bohaterowie tej historii stali mi się niezwykle bliscy. Razem z nimi śmiałam się i płakałam, byłam szczęśliwa i rozczarowana, patrzyłam z nadzieją na przyszłość, poczułam tę historię całą sobą- a to niezwykłe doświadczenie. Historia małego Olusia złamała moje serce na miliony kawałków, autentycznie pokochałam tego małego chłopca, i nigdy nie pogodzę się z tym jak bardzo los bywa jest niesprawiedliwy i nie patrzy na to, w kogo uderza.

Bardzo się cieszę, że mogłam poznać tę historię. Mimo że "Naznaczona. Czekałam na Ciebie" to kontynuacja, bez problemu się w niej odnalazłam. Myślę, że kiedyś w przyszłości sięgnę po część pierwszą.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak, to historia o walce z chorobą, niegasnącej nadziei, dawaniu kolejnych szans na szczęście, nie tylko innym, ale przede wszystkim sobie.

„Naznaczona. Czekałam na Ciebie” to poruszająca i bardzo emocjonalna kontynuacja historii Ani, która musi zmierzyć się z tym, co w życiu najtrudniejsze – chorobą, stratą, zawodem miłosnym i poczuciem niesprawiedliwości.

Przyznam się, że nie czytałam tomu pierwszego, choć zapoznałam się z bardzo pozytywnymi recenzjami. Gdy otrzymałam ten tom, niestety przed świętami nie było już możliwości nadrobienia poprzedniej części. Trochę mi tego szkoda, ale mimo wszystko uważam, że autorka ma piękne pióro – proste, a jednocześnie trafiające prosto do duszy. Potrafi pisać o sprawach bolesnych w sposób autentyczny, bez zbędnego patosu, za to z ogromną wrażliwością.

Endometrioza całkowicie zmienia codzienność bohaterki, zmuszając ją do przewartościowania marzeń i planów na przyszłość. To książka, która pokazuje, jak choroba wpływa nie tylko na ciało, ale także na psychikę, relacje rodzinne oraz spojrzenie na świat. Ania nie jest idealna – bywa zagubiona, rozgoryczona i pełna sprzecznych emocji – ale właśnie dzięki temu jest tak prawdziwa.

Szczególnie poruszający jest wątek małego Olusia, który pojawia się w życiu Ani w najmniej spodziewanym momencie. Relacja, jaka zaczyna się między nimi tworzyć, wnosi do historii ciepło, nadzieję i delikatne światło wśród trudnych doświadczeń. To właśnie ten element sprawia, że książka staje się jeszcze bardziej przejmująca, a wydarzenia mogą potoczyć się w różnym kierunku.

Czytając tę historię, można zobaczyć zwykłą dziewczynę i jej codzienność – zmaganie się ze skutkami choroby, samotność oraz ból w sercu. Ale obok tego pojawia się także piękna przyjaźń i rodzące się uczucie – zarówno do partnera, jak i do dziecka, które wkroczyło w przestrzeń życia Ani.

To opowieść o oczekiwaniu – na lepsze jutro, na spokój, na miłość oraz na akceptację tego, czego nie da się zmienić.

„Naznaczona. Czekałam na Ciebie.” to książka, która wzrusza, skłania do refleksji (zwłaszcza w końcówce roku) i zostaje w sercu na długo. Polecam ją szczególnie czytelnikom, którzy cenią życiowe historie, trudne tematy i emocje pokazane w szczery, empatyczny sposób. 💙

Cytaty:

„Mój młodszy brat został ojcem, a ja nie potrafię się w pełni z tego cieszyć. Może pomyślicie, że to samolubne, ale wiem, że osoby zmagające się problemami ginekologicznymi odczuwają to trochę inaczej. Są zazdrosne, smutne, przygnębione, czasami nawet nie mają chęci przebywać z parami, które te dzieci posiadają. W jakiś sposób się od nich izolują.”

„Endometrioza jest porównywalna do raka, bo daje przerzuty. Nie chciałam w to wierzyć, a jednak tak było. Ta choroba to potwór. Zresztą, która choroba jest fajna? Żadna. Nikt, kto choruje, nigdy nie prosi, by zachorować. Zwłaszcza młode kobiety, które planują w przyszłości zostać matkami, a jest im to odebrane między innymi przez endometriozę.”

Poznaliście już Anię z „Naznaczonej”?

Jeśli mieliście tę przyjemność, to koniecznie musicie sięgnąć po drugą część „Naznaczona. Czekałam na ciebie”, by dowiedzieć się co u niej słychać. A słychać wiele, choć przyćmiewa to ból, z którym musi się zmagać. 💛

Codzienności towarzyszą niepewność, ból, które odbierają radość z życia. Na szczęście są też momenty, w których czuje wdzięczność, szczęście, cieszy się z małych rzeczy i nie przestaje pomagać innym. Ania ma serce anioła, choć lekko poharatane przez wydarzenia, które miały miejsce w „Naznaczonej”, ale także w nowym tomie. Ma niesamowitą pogodę ducha, lecz cała otoczka choroby sprawia, że miewa gorsze dni – jak każdy człowiek.

Swoje problemy odkłada na bok, gdy do placówki, w której pracuje, po wypadku trafia mały Olek. Dziewczyna nie potrafi przejść obok chłopca obojętnie i robi wszystko, by umilić mu pobyt w nowym miejscu. Mimo przykrej sytuacji stawia na dobro chłopca, nie patrząc na to, czy ma gorszy dzień.

Tytuł „Naznaczona. Czekałam na ciebie” odbieram bardzo dosłownie. Znając sytuację prywatną autorki i czytając historię Ani czułam, że ta książka jest ogromnym symbolem walki o szczęście. Droga ta była wyboista, pełna skrajnych emocji i bólu, ale na przykładzie obu bohaterek, bo tak możemy traktować o tej historii, widzimy, że warto poświęcić każdą sekundę na spełnianie marzeń.

Endometrioza to podła choroba, która dotyka coraz więcej kobiet – z różnych przyczyn. Zabiera: radość z życia, poczucie bycia kobietą, niepewność co do pożycia w związku partnerskim, ale przede wszystkim spokój, poczucie stabilności i bezpieczeństwa, o które człowiek walczy całe życie. Między rozdziałami są krótkie wstawki z pytaniami i odpowiedziami dotyczącymi endometriozy, które wskazują na świadomość ludzi o tejże chorobie.

Zabieg ten jest strzałem w dziesiątkę, ponieważ lektura książki nie przynosi czysto obyczajowej historii, choć uświadamiającej o chorobie, jej przebiegu, ale również pokazuje ile jesteśmy w stanie powiedzieć o endometriozie.

Historia Ani to poruszająca podróż przez totalnie kobiecy świat, który potrafi z dnia na dzień zmienić się o sto osiemdziesiąt stopni. Dla kobiet zmagających się z endometriozą może być pewnego rodzaju pocieszeniem, ponieważ Aneta Binkowska wychodzi z inicjatywą pomocy każdej kobiecie. Jednocześnie jest lekturą uświadamiającą czytelników o chorobie, ale także o wsparciu, które jest ogromnie ważne.

„Naznaczona. Czekałam na ciebie” jest pięknie wydana, w radosnych kolorach i oprawie, która także pokazuje jaka jest Aneta Binkowska. Pełna ciepła, empatyczna, patrząca pozytywnie w przyszłość co widać po ciągłym uśmiechu na twarzy. Wstawki, o których wspomniałam, dodają książce powagi i za to także ukłony dla autorki. Musicie ją przeczytać. Tak dla siebie. Dla innych. Kto wie, czy nie znacie kogoś, kto zmaga się z chorobą lub ją podejrzewa? Dajcie jej znać, że ją wspieracie i jesteście blisko. :)

Dziękuję Anetko za możliwość objęcia patronatem „Naznaczonej”. To był ogromny zaszczyt móc poznać Ciebie, Twoją historię i historię Ani. Jestem pewna, że niejedną kobietę podniesie na duchu i sprawi, że poczuje się mniej samotna.

Proszę, czytajcie. 💛🙌

Ania toczy nierówną walkę z podstępną chorobą. Endometrioza, która uprzykrza jej życie od wielu lat nie odpuszcza i kobieta musi stoczyć z nią ciężką i nierówną walkę. Dobrze, że u swego boku ma mężczyznę, który ją wspiera, stara się zrozumieć, jest zawsze kiedy go potrzebuje i...wpada na te same pomysły co ona. Na drodze tej dwójki staje mały, osierocony chłopczyk. Potrzebuje miłości rodzicielskiej, tylko czy zrozpaczona Ania jest w stanie mu ją dać...

Czekałam na tę książkę. Pierwsza część bardzo się mi spodobała. Sama historia, z życia wzięta ujęła mnie za serce. Bardziej zainteresowałam się tematem choroby o której jest mowa w książkę, gdy z jej problemem zaczęła walczyć bliska mi osoba. To prawda, co pisze autorka. Endometrioza jest trudna do zdiagnozowania i potrzeba wielu badań i często także lekarzy by ją u kogoś "odkryć". Powieść przepełniona jest ciągłymi obawami głównej bohaterki. Nadzieją jaka tli się w jej sercu. Próbach poradzenia sobie z chorobą i smutkiem...zwłaszcza gdy rodzina ma powody do radości. Cieszy się na zewnątrz, jednak w środku czuje żal i rozpacz. Ciężkie do zrozumienia dla osób, które nigdy czegoś takiego nie doświadczyły. Książka jest warta przeczytania i tylko jedno mi przeszkadzało. Powtórzenia, ale nie raziły aż tak bardzo więc delikatnie przymknę na nie oko.

Ważny temat i dobrze zbudowana postać głównej bohaterki, rekompensuje tę, w moim mniemaniu, niedogodność.