Nawłoć jeszcze nie kwitnie

Pocieszająca i ciepła książka. Na początku było słowo – a raczej kilka słów. Chodzi o tytuł – strasznie mi się podoba – „Nawłoć jeszcze nie kwitnie”. Uwielbiam nawłocie. Musiałam ją przeczytać. Alina po tragicznej śmierci męża postanawia rzucić wszystko I wyjechać – nie w Bieszczady tylko na Podlasie. Sprzedaje dom w Warszawie i zamieszkuje w drewnianej chatce. Musi pogodzić się z przeszłością, przejść dalej. A to niełatwo – jak ja to mówię po tragedii – nie tylko przy śmieci ale przy ważnych przejściach – na początku kiedy człowiek się rano budzi to musi pamiętać żeby oddychać. A później już nie trzeba pamiętać. Alina powoli, powoli zaczyna na nowo odkrywać świat. Zaprzyjaźnia się z mieszkańcami podlaskiej wsi i z samą sobą. Ciepła, otulająca książka. Polecam „Nawłoć jeszcze nie kwitnie” Agnieszki Kulig.

Malownicze Podlasie. Urokliwe i sielskie, idealne dla kogoś, kto szuka spokoju i pragnie odzyskać równowagę, czy przepracować traumy.

Po stracie męża, Alina postanawia sprzedać dom i przenieść się do miejsca, które przyniesie jej ukojenia i pozwoli uporać się z żałobą. Tak właśnie trafia na podlaską wieś, do miejsca z dala od zgiełku miasta, pełnego kojącej ciszy, zapachów płynących z pól i łąk oraz widoków przynoszących ukojenie. Poznaje nowych ludzi, zawiera przyjaźnie i powoli otwiera się na nowe. Czy nowy dom spełni jej oczekiwania? Czy pozwoli odnaleźć się na nowo?

„Nawłoć jeszcze nie kwitnie” to książka, która swoim sielskim klimatem wycisza i niesie ukojenie. Sprawia, że chciałoby się przenieść w tamte rejony, spacerować ścieżkami wśród łąk i usiąść nad jeziorem, zatopić się w zadumie i podziwiać piękno przyrody.

Agnieszce Kulig udało się oddać piękno otaczającego nas krajobrazu, którego często na codzień nie zauważamy. Stworzony przez nią klimat sprawia, że przez książkę wręcz płynie się i to z ogromną przyjemnością.

„Nawłoć jeszcze nie kwitnie” to nie tylko hołd oddany naturze. To też spojrzenie na żałobę jak proces, który nie ma limitu czasu. Stratę odbieramy i radzimy sobie z nią w różnym czasie i w różny sposób. Każdy musi znaleźć swój. Bo ona nie przestaje boleć. Z nią musimy nauczyć się żyć, aby w końcu mniej bolała, abyśmy potrafili być pełni wdzięczności, że kiedyś ta osoba była w naszym życiu i pozostawiła po sobie piękne wspomnienia, których nikt nam nie odbierze.

Ogromnie się cieszę, że dane mi było siegnąć po tę historię, która koi sielskością, docenia piękno natury i siłę przyjaźni. Polecam serdecznie.

Agnieszka Kulig w swojej książce "Nawłoć jeszcze nie kwitnie" zabiera czytelnika w podróż do malowniczego Podlasia, regionu bogatego w tradycje i niezwykłe historie. To opowieść o Alinie, kobiecie szukającej nowego początku po tragicznej stracie życiowego partnera. Kulig w subtelny sposób przedstawia jej drogę do odnowienia, która prowadzi przez odkrycie prostoty natury i magii dawnych obrzędów.

Centralnym wątkiem powieści jest poszukiwanie spokoju i ukojenia w urokach podlaskiej wsi, gdzie czas płynie wolniej, a ludzie żyją w zgodzie z naturą. Alina odnajduje tu spokój, ale również spotyka niezwykłe postaci – współczesne szeptuchy, które dzielą się z nią swoją mądrością i pokazują, jak ważna jest więź z ziemią i tradycjami. Kulig doskonale oddaje atmosferę tej unikalnej części Polski, podkreślając jej wyjątkowy urok i magiczną aurę.

Autorka podkreśla jak ważna jest kobieca solidarność. Pokazuje, że siła kobiet tkwi nie tylko w ich indywidualnej mocy, ale także w umiejętności współpracy i wzajemnym wsparciu.

"Nawłoć jeszcze nie kwitnie" to idealna lektura dla tych, którzy pragną odetchnąć od zgiełku codzienności i znaleźć chwilę na refleksję nad życiem.

Agnieszka Kulig stworzyła pełną ciepła i mądrości historię, która na długo pozostaje w sercu czytelnika. To książka, która nie tylko dostarcza przyjemności z czytania, ale także inspiruje do poszukiwania piękna i spokoju w codziennym życiu.

🌺 Alina po śmierci męża, postanawia uciec od życia codziennego i wyrusza na Podlasie do pewnej wsi. Odkrywa tam kojący świat przyrody, współczesne szeptuchy i uzdrawiającą moc kobiecej przyjaźni. Stopniowo odzyskuje spokój ducha i zaczyna postrzegać rzeczywistość w nowym świetle, ucząc się, że życie zawsze może zacząć się na nowo, nawet po stracie.🌺

Agnieszka Kulig czaruje słowem. Czytając opisy miejsca, w którym rozgrywała się fabuła i życia bohaterów, czułam się tak jakbym była tam razem z nimi. Z każdej strony czuć było cudowny zapach ziół, a sielski klimat kusił, by samemu wyruszyć na Podlasie. Cudownie byłoby spędzić wakacje w takim właśnie miejscu. Z dala od zgiełku miasta, gdzie wszyscy są dla siebie życzliwi i nie ma tam miejsca na uszczypliwości. Tak mi błogo, kiedy czytam takie powieści, jednak nie wszystko jest takie zachwycające w "Nawłoć jeszcze nie kwitnie”. Bowiem główna bohaterka mierzy się z ogromnym bólem serca. Utrata ukochanej osoby, to dla każdego poważny cios w serce. W takich chwilach zaczynamy wątpić we wszystko, otaczając się złymi myślami i poczuciem, że już nic dobrego nas nie spotka. Alina chcąc odpocząć od natrętnych myśli ucieka w cichą przystań, by na nowo odkryć smaki życia. Agnieszka Kulig poprzez historie Aliny, uświadamia, że każdy z nas inaczej przechodzi żałobę. A najważniejsze, by dać sobie czas i na nowo spróbować ułożyć swoją rzeczywistość, która z czasem może nie będzie widziana tylko w czarnych barwach.

„Nawłoć jeszcze nie kwitnie" to kolejna fenomenalna powieść Agnieszki Kulih. Zmusza do refleksji, zwala z nóg i nie pozwala czytelnikowi o sobie zapomnieć. Jak już wspominałam autorka ma dar do tworzenia nietuzinkowych historii i bohaterów, którzy są idealnie wykreowani i psychologicznie zbudowani. Polubiłam ich wszystkich już od pierwszej części i bardzo żałuje, że już skończyłam swoją przygodę z nimi. Autorka już zdobyła moje serce. Myślę, że wy też ją pokochacie. Dlatego serdecznie wam polecam sięgnąć po tę pozycje. 🌺

Według mnie to idealna pozycja dla każdej kobiety. Pokazująca, że czasami obcy ludzie pomogą dostrzec światełko w tunelu. Niesamowicie ciepła opowieści o relacji, jaka łączy matkę z córką oraz sile kobiecej przyjaźni.

Przepiękna książka, która sprawiała, że czasami wzrok spowijała mi mgła z której skraplały się nieśmiałe łzy otoczone raz smutkiem, a innym razem wzruszeniem i pięknem chwili. Poznajcie tutaj bohaterkę w starszym wieku, która w tragicznych i nagłych okolicznościach straciła miłość swojego życia. Od tamtej chwili każdy kąt przypomina jej tamten dzień, kiedy mogła być mniej uparta i nie pozwolić mu wyjść z domu. Z córką ma suche kontakty i przez jakiś czas jedna nie potrafi zrozumieć drugiej. By utracić wyrzuty sumienia pakuje manatki i wyjeżdża do wioski w której wszyscy się znają. Tam zaczyna poznawać ludzi, którzy przebijają się przez jej skorupę, a także zwierzęta, które z bezdomnych i poharatanych życiem, zyskują u niej nowy dom. Za sprawą wielu zbiegów okoliczności jej serce zaczyna coraz bardziej się otwierać na nieśmiałe uśmiechy, takie drobniutkie radości. To tam, w miejscu gdzie żyje czarownica, gdzie natura wydaje przyjemne dźwięki, gdzie poranne kawy spowija letni wietrzyk, a ludzie w przyjaznej atmosferze obchodzą Noc Kupały i gdzie przy nogach spoczywa wdzięczne zwierzę, to tam odnajdzie kogoś, kto sprawi, że jej czarna aura pojaśnieje. Może i twarz nieżyjącego męża wciąż będzie jej się pojawiała, ale jest szansa, że w tych wizjach się do niej uśmiechnie i pozwoli być szczęśliwą. Czy jednak oznacza to, że i córka przejrzy na oczy? Czy kiedykolwiek wytłumaczą sobie to, co sprawiło, że oddaliły się od siebie?

Przepiękna książka:-) Uwielbiam ją za bohaterów, którzy okazują serce drugiej osobie. Którzy nie osądzają innych, tylko starają się zrozumieć ich historię. Jak wiadomo choćby dźwigany bagaż był podobny do innego, to jednak każdy z nas jest inny, więc i jego ciężkość będzie inna. Normalnie pokochałam tych bohaterów i nie ukrywam, że żałują, iż nie istnieją naprawdę. Z pewnością wielu z nich bym przytuliła i podziękowała za to, że dzięki nim odnalazłam piękne uczucie, które ostatnio gdzieś mi się zagubiło. Wydana w dużym druku, napisana z sercem na dłoni. Przepiękna, bardzo ją polecam!