Krew i złoto. Nawałnica mieczy. Pieśń Lodu i Ognia. Tom 3. Część 2

Świat się zmienia, ludzie, którzy w nim żyją próbują sprawić, aby było im łatwiej, nawiązują sojusze, które nie zawsze okazują się dla nich właściwe. Czasem mocno są zakrapiane nie tylko trunkami, ale także krwią niewinnych. Czy są tego warte? George R. R. Martin w swoim cyklu Pieśń lidu i ognia ukazuje, że niczego nie można być pewnym, czasem nawet wspólne zagrożenie to zbyt mało, aby poskromić swoje ambicje. Walka o władzę trwa, a zwycięzca może być tylko jeden. Komu przypadnie korona, kto się do niej zbliży? To była niesamowita lektura, bardzo się cieszę, że trafiła w moje dłonie i sprawiła mi tyle przyjemności. Macie takie serie, na które kolejne części czekacie?

„Nawałnica mieczy. Krew i złoto” jest drugą częścią trzeciego tomu sagi Pieśń lodu i ognia, która bez dwóch zdań okazała się czarnym koniem nie tylko pod względem słowa pisanego, ale także fabularnej kreacji serialu, który przywołał całe rodziny do telewizora wraz z emisją każdego nowego odcinka. W Westeros walki nie mają końca, a korona i żelazny tron czasami są o wiele dalej niż na początku starcia. Każdy władca ostrzy sobie zęby na to, aby odebrać to „co mu się należy”. Każde królestwo powinno mieć godnego i miłościwego monarchę, takiego, który będzie dobrze sprawował swój urząd, jednak z wyborem kandydatów może być ciężko.

Arya zamierza wyruszyć przez wodę po ucieczce przed bandytami, Sansa wpadła w kłopoty, Bran kontynuuje podróż, Davos nadal walczy o Stannisa pomimo swojej Czerwonej Kapłanki. Jon i Sam mają własne problemy na murze. Nie od dziś wiadomo, że polityka jest brudną dziedziną, a w czasach odległych roszady, konflikty i waśnie zdawały się nie mieć końca. Minęło wiele lat odkąd po raz ostatni zima spowiła siedem królestw, tym razem czuć ją w powietrzu. Każdy się boi jej nadejścia, bo wie, z czym to się wiąże, czy naprawdę nic nie można z tym zrobić? Czy tak trudno się zjednoczyć? Czy właśnie taka jest natura ludzka? Daenerys zbiera siły i gromadzi sojuszników, pragnąc odzyskać koronę, którą „chwilowo” nosi z rodu Lannisterów, jak się skończy ta potyczka?

„Nawałnica mieczy. Krew i złoto” jest zachwycająca, o wiele ciekawsza i lepsza nawet niż jej pierwsza część. Martin potrafi wykreować rzeczywistość w taki sposób, że wszystko wydaje się namacalne, prawdziwe. Bohaterów jest wielu, poza tymi krystalicznymi, bądź mrocznymi są też tacy, których trudno ocenić, którzy z biegiem czasu się zmieniają lub też pokazują inne swoje oblicze, które wcześniej ze zmyłem ukrywali, bo być może nie było to im na rękę. Jednak lepiej nie przywiązywać się do poszczególnych bohaterów, bo nie da się ukryć, iż autor rozsmakował się w ich uśmiercaniu, ci, którzy czytali książkę wcześniej, bądź oglądali serial wiedzą doskonale, co mam na myśli. Czasami darzymy kogoś sympatią, angażujemy się trzymamy kciuki, a następnie czytamy, że został w jakiś sposób pozbawiony życia. Jest to w wielu aspektach zakończenie wydarzeń, które nastąpiły po egzekucji Neda Starka, co sprawia, że jest to przyjemniejszą lekturą, ponieważ zamiast przedstawiać nam kolejne wątki fabularne, wyjaśnia niektóre z nich. "Nawałnica mieczy" to fantastyka na bardzo wysokim poziomie, dopracowana w każdym względzie. Akcja powieści toczy się na wielu frontach, przez co cały czas jest wzbudzana i podtrzymywana czytelnicza ciekawość. Jak to się skończy? Pokażą kolejne, czytane przeze mnie tomy.

Ta część była niesamowita!

Tak jak w przypadku serialu, tak i w tej książce zafundowano nam wiele wrażeń.

Walki nadal trwają, rodzeństwo Starków nadal jest rozdzielone od siebie na tysiące kilometrów. Dochodzi do hucznego ślubu Joffreya, które królestwo zapamięta na długie lata.

W innym zakątku świata Daenerys wraz ze swoimi rosnącymi w siłę smokami, buduje coraz większą armię, dzięki której chce zawładnąć Siedmioma Królestwami. W tej części dochodzi do jednej z najlepszych akcji powieści, czyli Krwawe Gody podczas uczty weselnej u Frey’ów. Podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Książka jest niezwykle rozbudowana. Każdą z postaci krok po kroku poznajemy coraz lepiej. Co rozdział jest jeszcze ciekawiej. Autor nie pozwala nam się nudzić.

W tej części doszło aż do trzech ślubów, w których to czekały na czytelników liczne niespodzianki, intrygi, tajemnice i pułapki.

Czytając książkę nigdy nie będziemy wiedzieć, po której stanąć stronie. Kto jest wrogiem, a kto przyjacielem. Relacje bohaterów zmieniają się diametralnie z rozdziału na rozdział.

Uwielbiam tą sagę, a ta część jest jedną z moich ulubionych. Autor miał niesamowitą wyobraźnię stworzyć tak wielowątkową powieść, w której zawartych jest bardzo wiele postaci, a akcje rozgrywają się w wielu miejscach na mapie, nieraz jednocześnie. Książka jest bardzo dopracowana. Czytając wczuwamy się w dany klimat, miejsce i postacie. Raz znajdziemy się na zamkowych ucztach, a raz będziemy podróżować niełatwa droga, nie raz głodni, brudni, zmarznięci lub zmoknięci. Ale będzie warto!

Nie mogę się doczekać, co przyniosą kolejne tomy.

Jeśli jeszcze nie czytaliście sagi ,,Pieśń Lodu i Ognia”, to polecam wam ją z całego serca. Nie będziecie mogli się oderwać.

„Nawałnica mieczy. Krew i złoto” to druga część trzeciej części serii „Gry o tron”. W tym tomie będzie działo się wiele. Akcja nie spowalnia. Bohaterów nadal wiele. Ale nie każdy z nich przeżyje. A Ci, którzy przeżyli czeka nieciekawy los. Trudno jest pisać w skrócie o czym jest kolejna część by za bardzo nie zdradzić tym co nie czytali i nie oglądali poprzednich części.

Zaciekłe walki o tron nie ustają. Dwóch kandydatów już nie żyje a trzeciego wyjęto spod prawa. Joffrey zasiada na Żelaznym Tronie. Natomiast jego rywal, lor Stannis ulega wpływom czarodziejki. Nie zabraknie mojej ulubionej postaci, królowej Daenerys, która wędruje po kontynencie i zbiera siły. Jednak nie tylko ci bohaterowie pragną tronu. Za granic cywilizacji przybywa armia dzikich, a za nimi maszeruje horda mitycznych Innych.

Za każdym razem gdy biorę do ręki kolejny tom „Gry o tron” cieszę się, że mogę znowu znaleźć się w świecie Westeros. W świecie bogatym w wydarzenia i bohaterów. W tym tomie mam wrażenie, że dzieje się jeszcze więcej niż poprzednikach. Jest wiele walk. Bohaterowie zmieniają się, dojrzewają. Znajdziemy tutaj zaskakujące wydarzenia. Książka podobnie jak poprzednie części została po mistrzowsku napisała. I chociaż nie czytałam jej po raz pierwszy to tak samo jak za pierwszym razem przeżywałam emocje bohaterów. I chociaż wiedziałam co za chwilkę się wydarzy to i tak bardzo ta część mi się podobała.

Nowe wydanie „Gry o tron” posiada twardą oprawę i przepięknie prezentuje się na półce. Poprzednie wydania nie uważam za złe. Mam wielki sentyment do pierwszego. Ale to jest przepiękne. Napisane jest większą czcionką, dzięki czemu wzrok nie męczy się tak szybko jak przy wydaniu pierwszym.

Jeśli jeszcze ktoś nie czytał tej serii to bardzo polecam właśnie to najnowsze wydanie, które cieszy oko.