Nasze puste przysięgi

"Nasze puste przysięgi" to pierwszy tom dylogii "These Hollow Vows" autorstwa Lexi Ryan i zarazem druga książka, którą w kwietniu, wraz z grupą koleżanek, wybrałyśmy do przeczytania w ramach naszej akcji "Czytanie z Wiedźmami".

Tym razem padło na literaturę fantasy — gatunek, po który (nie licząc "Harry'ego Pottera") sięgam raczej rzadko, dlatego muszę przyznać, że zanim zabrałam się za czytanie, byłam dość sceptycznie nastawiona do tej publikacji. Czy moje podejście było właściwe? Jak powszechnie wiadomo, nie należy oceniać książki po okładce i w zasadzie mogłabym rzec, że w tym wypadku to powiedzenie mogłoby spokojnie tyczyć się również gatunków literackich. Mimo mojego sceptycznego podejścia zagłębienie się w uniwersum stworzone przez Lexi Ryan było niezwykle ciekawym przeżyciem.

Abriella Kincaid to śmiertelniczka, którą nie miała w życiu łatwo. Jej matka zostawiła ją oraz jej młodszą siostrę Josalyn pod opieką swojego brata, a sama przeniosła się do królestwa fae — Faerie. Gdy wujek dziewczynek zmarł, trafiły pod skrzydła ciotki — kobiety, która do złudzenia przypomina macochę z bajki o Kopciuszku.

Abriella, aby móc zapłacić za czynsz, który Madame Vivias kazała płacić za udostępnienie swojej piwnicy, w której dziewczęta mieszkały, musiała zacząć kraść. Jednak Bri nie jest zwykłą złodziejką. Dziewczyna ma swoje zasady i niczym nowy Robin Hood, okrada jedynie tych, którzy mają więcej, niż potrzebują.

Pewnego dnia, gdy dziewczyna zabiera ze skarbca Creightona Gorsta kilka sakiewek wypełnionych raqonami, zauważa kontrakt, podpisany przez córkę swojej najlepszej przyjaciółki Nik. Mimo zbliżającego się terminu spłaty czynszu Abi postanawia oddać Nik zrabowane tego wieczoru pieniądze, aby ratować Fawn przed oddaniem jej w ręce Gorsta. Niestety niezapłacenie Madame V całej żądanej kwoty w terminie również ma swoje przykre konsekwencje. Ukochana siostra Abrielli zostaje sprzedana i trafia w ręce sadystycznego władcy dworu cieni.

Właśnie wtedy nienawidząca fae Abi, która do tej pory nie chciała mieć z nimi nic wspólnego, postanawia udać się do ich świata i zrobić wszystko, by odzyskać siostrę. Dziewczyna jest bardzo zdeterminowana i nie cofnie się nawet przed zawarciem paktu z samym królem, który w zamian za zwrócenie Josalyn wolności oczekuje od Abrielli, by wykradła ze świetlistego dworu trzy relikwie, które przed laty zostały skradzione z jego królestwa.

Zdobycie swobodnego dostępu do pałacu złotej królowej stanowi jednak poważne wyzwanie. Jedyną szansą, aby Abi mogła wcielić swój plan odnalezienia relikwii, jest udawanie kandydatki na przyszłą narzeczoną księcia Ronana, co ostatecznie nie okazuje się aż tak trudnym zadaniem. Szczególnie gdy oboje zakochują się w sobie. Abi musi być jednak ostrożna, ponieważ nie może pozwolić na to by jej uczucia względem księcia, odwiodły ją od celu i szansy na uwolnienie siostry.

Między innymi dlatego przyjmuje pomoc od grupki renegatów należących do mrocznego ludu, kierującej się własnym, sekretnym planem. Niestety im więcej czasu Abi spędza z ich tajemniczym przywódcą Finnem, tym trudniej przychodzi jej oprzeć się jego urokowi. Rozdarta między dwoma niebezpiecznymi dworami dziewczyna, w pewnym momencie będzie musiała dokonać wyboru między siostrą a pociągającymi ją przedstawicielami rodu fae. Czy podjęte decyzje okażą się słuszne? Tego dowiecie się, sięgając po "Nasze puste przysięgi".

Muszę przyznać, że książka mimo ciężkiego początku, zrobiła na mnie naprawdę dobre wrażenie. Nie jest to, jak mogłoby się wydawać, tylko historia kręcąca się wokół miłosnego trójkąta, a ciekawa, pełna zwrotów akcji opowieść o zwaśnionych rodach, które walczą o władzę w Faerie oraz o tym, jak bardzo jesteśmy się w stanie poświęcić dla bliskich.

Autorka w swojej historii porusza bardzo wiele wątków, które płynnie się ze sobą łączą. Bohaterowie wzbudzają emocje, co akurat dla mnie jest ogromnym plusem. Przez całą książkę nie mogłam się zdecydować, któremu z książąt mam kibicować, ani nie byłam w stanie ocenić, któremu z nich Abriella ostatecznie zaufa i odda swoje ufne serce.

Szczerze powiedziawszy, sama końcówka książki sprawiła, że dosłownie zbierałam szczękę z podłogi, ponieważ zupełnie nie spodziewałam się tego, co Lexi Ryan postanowiła zaserwować swoim czytelnikom na samo zakończenie. Niezmiernie żałuję, że kolejna część dylogii nie została jeszcze przetłumaczona. Mam w głowie niezliczoną ilość pytań i teorii, i naprawdę nie mam pojęcia, jak wytrzymam do wydania kolejnego tomu, ponieważ chciałabym już w tej chwili wiedzieć, jak dalej potoczyła się ta historia.

W mojej opinii, książka zdecydowanie jest najlepsza tuż przy samym końcu. Zdecydowanie jest to pozycja dla fanów powieści fantasy i romansu w jednym. Zachwyciło mnie całe tło fabuły jak również kreacje bohaterów. Ja jako antyfanka tego typu książek z przyjemnością sięgnę po kolejny tom, co jest dla mnie wielkim zaskoczeniem. Polecam! Pomimo tego, że nie jestem specjalistką w dziedzinie tego typu literatury.

Historia Abi, śmiertelniczki zmuszonej do współpracy z dwoma wrogimi dworami rządzonej przez Fae, zdaje się być dedykowana fanom Dworów. Autorka bowiem kreuje świat przedstawiony w oparciu o motywy, chwyty narracyjne, rozwiązania fabularne i kreację postaci znane z młodzieżowej fantastyki. I świetnie! Niestety w jej wykonaniu wychodzą one blado i nieciekawie.

🌙Już sama fabuła ma wiele niedociągnięć - niekonsekwencję fabularną, nieumiejętne prowadzenie akcji i niepogłębione portrety bohaterów. Owszem, tajemnice i intrygi zdają się czaić na czytelnika na każdym kroku, jednak nie stanowią one punktu centralnego fabuły. Ba, wręcz utrudniają zrozumienie sensu tej historii.

⚡️Moje zastrzeżenia odnośnie nikłego opisu bohaterów, automatycznie łączą się z bladymi relacjami pomiędzy nimi. Brakuje w nich chemii oraz stopniowego wzrostu emocji. Zarówno Finn jak i Sebastian byli dla mnie niewystarczającymi protagonistami/antagonistami tej powieści. Ich role i znaczenie dla historii z góry były do przewidzenia. Zero zaskoczenia.

☀️Oczywiście nie jestem przeciwniczką inspiracji innymi popularnymi powieściami, jednak cenię to, gdy osoba autorska w “znany i lubiany” schemat gatunkowy wprowadza świeżość i jakąkolwiek innowację. Umiejętne wykorzystanie narzędzi gatunkowych jest kluczem do sukcesu ☺️

🌛Jednak to tłumaczenie książki może być jednym z jej największych minusów. Absolutnie nie pasowało mi używanie zwrotów typu: “nie zawracaj mi gitary”, “a ciebie co tak podjarało?, “cycata nimfa”, “kumple” lub “nie lubisz swoich dziar?”. Zbyt potoczny i nowoczesny język zabił ducha czasów, w których owa powieść miała się rozgrywać.

Nie mniej, zachęcam Was do sięgnięcia po tę historię i ocenienie jej samemu🌸

Pamiętajcie, to moja subiektywna opinia✨

𝗜 𝗮𝗺 𝗮 𝗴𝗿𝗲𝗮𝘁 𝘁𝗵𝗶𝗲𝗳. 𝗜 𝗰𝗮𝗻 𝘀𝘁𝗲𝗮𝗹 𝗷𝘂𝘀𝘁 𝗮𝗯𝗼𝘂𝘁 𝗮𝗻𝘆𝘁𝗵𝗶𝗻𝗴. 𝗕𝘂𝘁 𝗮 𝗳𝗮𝗲𝗿𝗶𝗲 𝗽𝗿𝗶𝗻𝗰𝗲'𝘀 𝗵𝗲𝗮𝗿𝘁? 𝗜 𝘄𝗼𝘂𝗹𝗱𝗻'𝘁 𝗸𝗻𝗼𝘄 𝘄𝗵𝗲𝗿𝗲 𝘁𝗼 𝘀𝘁𝗮𝗿𝘁.

🧚‍♀️ Całość czytało się całkiem nieźle, było interesująco, ale momentami miałam wrażenie, że ja już gdzieś to widziałam. Dwory, elfy, fae, runiczne tatuaże, magiczne lustro, poszukiwanie zaginionych artefaktów. Brzmi znajomo, nieprawdaż?

🧚‍♀️ A, i jeszcze magiczny trójkąt miłosny. To już miało vibe młodzieżówek z mych lat gimnazjalnych. Jednak nie przeszkadzało mi to w dobrej zabawie. Miałam swojego faworyta, jednak po ostatnich scenach na obydwóch postawiłam krzyżyk🤣

🧚‍♀️ Abriella i jej kompas moralny były niczym chorągiewka na wietrze. Kto pociągnął ją w swoją stronę, tam szła. Nieco mnie to irytowało, ale to już lepsze niż ośli upór *ehkm, Elena Gilbert*

🧚‍♀️ W ciągu całej fabuły przewija się mnóstwo bohaterów o dość niespotykanych imionach, ale do tego w fantastyce się już przyzwyczaiłam. Jednak jedno *więcej nie kojarzę* zostało przetłumaczone. I to tak, że chichotałam pod nosem jak wariatka. 'Mordeusz' - w głowie miałam jedynie obrazek Boczka i jego legendarne 'W mordę jeża, panie Ferdku'. To było silniejsze ode mnie🤣

🧚‍♀️ Na pewno przeczytam kontynuację bo czuję niezłą rozpierduchę w powietrzu *byle tylko los Brie nie rozczarował mnie tak jak Aliny z Grishaverse🤦🏻‍♀️*

"Nasze puste przysięgi" to pierwszy tom, skupiający się na historii Abrielli. Nienawidząca fae Abi nie chce mieć z nimi nic wspólnego. Kiedy w ramach spłaty długu siostra Abi trafia w ręce sadystycznego władcy dworu cieni, zdeterminowana dziewczyna postanawia zrobić wszystko, by odzyskać siostrę. Nie cofnie się nawet przed zawarciem paktu z samym królem: oto mroczny władca oczekuje od Abrielli, by wykradła dla niego trzy relikwie ze świetlistego dworu. Jedyną szansą Abi by dostać się do pałacu jest udawanie kandydatki na przyszłą narzeczoną księcia Ronana, do którego zaczyna pałać szczerym uczuciem. Nie chcąc pozwolić, aby serce odwiodło ją od celu, przyjmuje pomoc od grupki renegatów należących do mrocznego ludu, kierującej się własnym, sekretnym planem. Im więcej czasu Abi spędza z Finnem – spowitym mgiełką tajemnicy przywódcą dysydentów – tym trudniej przychodzi jej oprzeć się jego urokowi.

Piękna oprawa graficzna? Świetna fantastyka z wątkiem romantycznym? Silni bohaterowie? TAK TAK TAK! Oto co was czeka w "Naszych pustych przysięgach". Już po przeczytaniu opisu czułam, że ta historia pochłonie moje serce. Wcale się nie pomyliłam bo właśnie tak się stało. Powiedzieć, że jestem nią oczarowana to za mało. Bardzo polubiłam się ze stylem pisania autorki, baa wręcz jest on genialny. Pochłaniający, przyjemny dla oka i sprawiający, że przez książkę się płynie bo tak płynnie to wszystko zostało napisane. Dodatkowo historia wciąga już od pierwszych stron przez co do samego końca nie można się od niej oderwać. Fabuła to majstersztyk. Dopracowana pod każdym najmniejszym szczegółem, nie raz zaskakująca i przyprawiająca o szybsze bicie serca. Cały fantastyczny świat fae w którym toczy się fabuła, niepowtarzalny dworski klimat, mnóstwo sekretów, tajemnic oraz nie wyjaśnionych spraw - to wszystko sprawia, że z każdą kolejną stroną historia nabiera tempa i z każdą kolejną stroną pochłania coraz bardziej. Kolejną kwestią, która mnie zachwyciła jest to jacy są bohaterowie - a są genialni. Jestem pod wrażeniem tego jak autorka ich wykreowała. Abi, Ronan oraz Finn. Ta trójka gra główne skrzypce tej historii. Trójka różniących się od siebie bohaterów a jednocześnie równie bardzo intrygujących. Trójkąt miłosny, w którego środku znajduje się Abi i która nie do końca wie czy powinna kierować się rozumem czy bądź sercem. Abi to niesamowicie silna bohaterka. Sprytna, nieprzewidywalna, gotowa zrobić WSZYSTKO by ocalić swoją siostrę. Z wielkim zachwytem śledziłam jej losy jak i ją samą bo szybko skradła moje serce swoją siłą, bezpośredniością oraz charakterem. Finn i Ronan to dwójka bohaterów, która totalnie się od siebie różni a jednocześnie ma w sobie "to coś". Obaj wiele namieszają w życiu Abi sprawiając, że to wszystko nabiera jeszcze większych emocji. Autorka tak sprytnie poprowadziła ich relację, że nie sposób przewidzieć tego jak ona się potoczy. Tak samo, jak nie można przewidzieć zakończenia, które było bardzo zaskakujące i osobiście - wgniotło mnie w siedzenie! Z ogromną niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu!🥴 Jeśli jesteście fanami fantastyki z wątkiem romantycznym, świetnie wykreowanymi bohaterami, pochłaniającą fabułą oraz klimatem Dworów to koniecznie sięgnijcie po "Nasze puste przysięgi"! Gorąco polecam!💜

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki, która jest porównywana do „Dworów” Sarah J. Maas i „Okrutnego księcia” Holly Black. Dla mnie bliżej jej do „Czerwonej Królowej” Victorii Aveyard i „Rywalek” Kiery Cass. W „Naszych pustych przysięgach” odnajdziecie fae, klątwy, spiski, silną postać kobiecą i walkę o serce elfickiego księcia.

Już po przeczytaniu opisu podejrzewałam, że Lexi Ryan w swojej książce wykorzystała wiele motywów, które można znaleźć w książkach z gatunku fantastyki młodzieżowej (lub też romantasy). I jeśli tak jak ja tęsknicie za swoimi ulubionymi seriami i żałujecie, że nie możecie przeczytać ich ponownie po raz pierwszy, to „Nasze puste przysięgi” są właśnie dla was.

Sama książka rozpoczyna się jak jeden z retellingów Kopciuszka. Aczkolwiek historia szybko zbacza z kursu i razem z Abriellą przenosimy się do świata fae. Główna bohaterka od dawien dawna nie pała do nich sympatią. Brie zrobi jednak wszystko dla swojej siostry, porwanej przez władcę Dworu Cieni, nawet jeśli oznacza to udawanie narzeczonej księcia.

Fabuła książki wciągnęła mnie błyskawicznie, choć nie obyło się bez małych zgrzytów. W początkowych rozdziałach były takie momenty, że trudno było mi umieścić dane wydarzenie w czasie. Myślę, że to przez to, że Lexi Ryan w swojej książce porusza wiele wątków i gdzieś muszą się one zmieścić. Najlepiej czytało mi się środek powieści. Czułam napięcie pomiędzy Brie i Finnem, a także te wszystkie uczucia łączące Abriellę z księciem Ronanem. Dawno nie czytałam wątku z trójkątem miłosnym, w którym aż tak trudno było mi wybrać pomiędzy dwoma postaciami. Tutaj mój dylemat był porównywalny do tego, który miała Brie. Jednak ostatecznie jestem chyba w drużynie Finna. Wobec głównej bohaterki mam mieszane uczucia. Naprzemiennie jej kibicowałam, współczułam, a innym razem niezmiernie mnie ona irytowała.

W historii występuje wiele zwrotów akcji szczególnie pod koniec książki. Niektóre z nich były nieco przewidywalne, ale i tak świetnie bawiłam się podczas lektury. Myślę, że jeszcze dużo może się wydarzyć w kolejnych częściach tej serii, zwłaszcza po ostatnim rozdziale, który pozostawił mnie z wieloma pytaniami. Nie jest to może książka pozbawiona wad, ale na pewno wciąga i jest doskonałą rozrywką.