Nasz pierwszy rok

,,Czasem pożegnania są konieczne, jeśli czujesz, że druga osoba nie pozwala ci ruszyć naprzód. A nie ma nic gorszego niż stanie w miejscu''.

Dziś recenzja będzie krótka.

Poznałam autora z trochę innej strony i powiem Wam że ta książka niestety mnie nie kupiła. Może dlatego że moim zdaniem przeznaczona jest dla młodszych czytelników a może dlatego że nie czytałam pierwszej części.

Poznamy tu Kevina który po śmierci przyjaciela udaje się na wieś postanawia tu znaleźć wytchnienie i będzie próbował pozbierać się po ciężkich przeżyciach.

Spotyka dawnego kolegę Sebastiana, z którym bardzo dobrze się rozumie.

Chłopak pisze dziennik alternatywnej rzeczywistości.

KOCHAJ GO TAK, JAKBY BYŁ TWOJĄ PIERWSZĄ MIŁOŚCIĄ. DAJ SOBIE SZANSĘ.

Autor miał fajny pomysł na książkę ale chyba nie do końca tak miało być 🙈

Uwielbiam Pana Mossa ale raczej w stylu pisania poprzednich książek np. ,,Furia''.

Najbardziej w tej książce podoba mi się to że autor wprowadził tu wątek homoseksualizmu. W dzisiejszych czasach to dla niektórych temat tabu i bardzo ciężko żyje się tym ludziom. Jest tu fajny wątek i samoakceptacji oraz walki o swoją tożsamość.

Jak pisałam fajna historia dla młodszych czytelników.

Wydaje mi się, że trzeba wejść w odpowiedni nastrój, aby odpowiednio docenić "Nasz pierwszy rok". To książka spokojna, melancholijna, taka idealnie jesienna. Opowiada o radzeniu sobie z żałobą, trzymaniu się w garści, kiedy wszystko dookoła się sypie. Wobec poprzedniej powieści z serii jest jak scena po napisach - najwytrwalsi zostają w kinie, żeby przekonać się, co będzie dalej z bohaterami, których historia oficjalnie już się skończyła.

Widziałam po opiniach, że wielu czytelnikom nie przypadły do gustu rozdziały z alternatywną rzeczywistością. Ja akurat w pełni rozumiem to zachowanie, chociaż w sytuacji głównego bohatera pisanie takiego dziennika sprawia bardzo masochistyczne wrażenie. Sama, będąc nastolatką, nawet z błahych powodów, śniłam na jawie i wyobrażałam sobie siebie inną, gdzie indziej i/lub z kimś innym. Nigdy nie spotkałam się z takim zabiegiem w powieści, to było ciekawe doświadczenie.

Polecam książkę młodym czytelnikom, którzy nie boją się zmierzyć z poważnymi, smutnymi tematami. Postacie w "Naszym pierwszym roku" są jak żywe, lektura porusza i być może wesprze kogoś, kto zmaga się z podobnymi problemami.

Podchodziłam do tej książki z ogromną nadzieją, ponieważ pierwszy tom bardzo mnie zachwycił i z niecierpliwością czekałam na kontynuację, która wgniecie mnie w fotel, ale niestety trochę się zawiodłam.

W książce przeplatają się wydarzenia z życia głównych bohaterów oraz fragmenty „Dziennika alternatywnej rzeczywistości”, który jest prowadzony przez Sebastiana. Bohater zapisuje w nim swoje wymarzone życie u boku bliskich, których stracił, tym samym uciekając od codzienności. Osobiście uważam, że te fragmenty były bardzo przesłodzone i ciągnięte bez potrzeby. Przyjaźń głownych bohaterów była cukierkowa i nawet ich kłótnie kończyły się idealnie co trochę mnie irytowało.

Moim zdaniem epilog pierwszego tomu był wystarczającym zakończeniem „serii” i kontynuacja w formie przyszłości Sebastiana marzącego o życiu z Mateuszem była po prostu niepotrzebna. „Mój ostatni miesiąc” bardzo mi się podobał i poruszył mnie do głębi, ale niestety nie mogę tego powiedzieć o „Nasz pierwszy rok”. Osobiście nie polecam wam tej książki.

Czy Wam również ten październik zleciał tak szybko, jak mi? Za chwilę będziemy szykować się do Świąt Bożego Narodzenia, a po Wszystkich Świętych sklepy i reklamy zasypią nas ozdobami i propozycjami prezentów🤦

.

🌿 Kontynuacja dalszych losów Sebastiana, który próbuje otrząsnąć się i żyć dalej po starcie najbliższej sobie osoby Matiego, który przegrywa walkę z rakiem. Sebastiana po namowie ojca postanawia wyjechać na Mazury na wieś do schroniska prowadzonego przez rodziców Kevina, przyjaciela z dzieciństwa. Nie tylko on ma do przepracowania traumę, ale również Kevina dręczą demony przeszłości. Czy ich przyjaźń pomoże uporać się i stawić czoła żałobie i odrzuceniu bliskiej osoby?🌿

.

Sama nie wiem, co mam myśleć o tej książce, bo tak jak pierwsza część "Mój ostatni miesiąc" mnie wciągnęła, to ta już nie koniecznie. Czytało się ją szybko i lekko, chociaż porusza delikatne i wartościowe treści, to nie wzruszyła mnie tak jak poprzednia. Według mnie jest ona już typowo bardziej skierowana do młodzieży, z kolei dla starszej publiki, to będzie lektura już trochę naciągana i trochę cukierkowa. Z tą słodyczą chodzi mi najbardziej o "Dziennik Alternatywnej Rzeczywistości" ten wątek czytało mi się najgorzej. Rozumiem, że to były marzenia i obraz Sebastiana, jakim on widziałby swoje życie, gdyby żył Mateusz, Aggie i jego mama, ale ten jego wymarzony świat był za idealny, za mocno polukrowany, nawet jeśli był on tylko wymyślony.

.

W tej części dołączył nowy bohater, którym jest Kevin, wysportowany i pracowity chłopak, który ulokował swoje uczucie w niewłaściwej osobie. Porzuca ona studia i wyjeżdża z wielkiego miasta, aby zaszyć się na wsi i pomagać rodzicom, tym samym chcę wyleczyć się, że złamanego serca. Bardzo sympatyczna postać, z miłą chęcia czytałam o nim i chciałam go poznać jeszcze bardziej. Bardzo wartościowa młoda osoba, która źle ulokowała swoje uczucia i została wykorzystana emocjonalnie.

.

Książka stawiająca na wrażliwość głównych bohaterów oraz ich młodzieńcze rozterki, które w tym wieku są przez nich ogromnie wyolbrzymiane i traktowane jako ostateczny koniec świata. Aby przeczytać tę część, koniecznie musicie zapoznać się z wcześniejszą książką "Mój ostatni miesiąc" , którą polecam🔥

"Przekonałem się, że czasem prawdziwe szczęście znajdujemy tam, gdzie powinien nas zastać wyłącznie smutek."

Czy nowe uczucie jest lekiem na złamane serce?

Marcel Moss powraca z kontynuacją losów Sebastiana, głównego bohatera książki "Mój ostatni miesiąc". Młody chłopak wciąż nie potrafi przejść przez żałobę po stracie Matiego. Wyjeżdża do pensjonatu, który prowadzą znajomi rodziców, a przy tym spotyka kolegę z dzieciństwa, Kevina. On również posiada własne sekrety i traumy. Czy pomogą sobie nawzajem?

Jest to historia o pogodzeniu się ze stratą. O przepracowaniu kwestii, o których sama myśl rani serce dogłębnie. O uporaniu się z depresją. O walce o samego siebie. O daniu sobie szansy na życie szczęśliwe, choć w danym momencie czujesz, że toniesz w głębinach smutku. Jest to niesamowicie wrażliwa historia, która daje nadzieję. Moss po raz kolejny udowadnia, że potrafi poruszyć najczulsze struny, które posiada człowiek.

Temat śmierci, żałoby, depresji jest trudny do przepracowania. Jedni radzą sobie z tym trochę lepiej, inni gorzej. Zamknąć się w kokonie smutku jest bardzo łatwo, jednak trudniej ujrzeć choć jeden promień słońca, który mógłby pomóc przejść drogę do wyjścia z takiego położenia. A co, gdy na drodze stanie osoba, która daje nadzieję na dni pełne słońca? Może czasami nadejdą ciemne chmury, ale będzie strzegła, by tego światła nam nie zabrakło?

Mam wrażenie, że "Nasz pierwszy rok" to bardzo refleksyjna, wręcz trochę filozoficzna książka w dorobku Autora. Może nie jest tak dobra, jak "Mój ostatni miesiąc", ale ma potencjał. Sądzę, że pomoże wielu młodym osobom przejść przez proces żałoby bądź depresji. Nie mówię tu o cudownym ozdrowieniu, ale może naprowadzi na dobrą drogę. Człowiek nie powinien bać się szukania pomocy. Człowiek nie powinien bać się rozmawiać o tym, co czuje, kim jest. Marcel Moss od debiutu porusza wiele ważnych kwestii w swoich książkach, dzięki czemu mają one swój wyjątkowy wydźwięk. Nie pozostaje obojętny wobec ludzi, którzy czują się samotni, smutni, pokrzywdzeni, niezrozumieni.

Zaskoczył mnie motyw alternatywnej rzeczywistości, który nieczęsto jest wykorzystywany w powieściach. Zrozumiałam ten zabieg, choć z początku czułam się delikatnie zagubiona. W każdym razie jest to ciekawa forma przepracowania pewnych kwestii.

Nie będzie nowością, gdy napiszę, że książki Marcela czyta się na raz. Tak było również w tym przypadku, przysiadłam do książki i przeczytałam ją w pół dnia. Nawet jeśli książka nie zbiera ochów i achów, to uważam, że jest warta uznania chociażby przez tematy, jakie porusza. Ze swojej strony polecam sprawdzić i wyrobić swoje własne zdanie. Ja jestem na tak, książki traktujące o sprawach ważnych są bezcenne, jeśli mogą komuś pomóc.

Zapewne każdy z Was ma swoich ulubionych Autorów, których książki bierze w ciemno. Pewnie nie raz wspominałam, że u mnie w czołówce tych best of the best stoi twórczość Marcela. Ostatnimi czasy mieliśmy okazję poznać Mossa w nowych odsłonach. Cieszę się, że Pisarz próbuje swoich sił w różnych gatunkach, chociaż przyznam się szczerze, że ja osobiście najbardziej lubię te mocniejsze i mroczniejsze klimaty.

Pierwszy tom podobał mi się ogromnie. Czułam autentyczny ból głównego bohatera. To jak zmagał się ze swoimi problemami, oraz jego długa droga do odnalezienia własnej tożsamości… W tej części również mamy do czynienia z szeregiem cierpień. Sebastian nie może sobie poradzić z samotnością. Nie przyjmuje do rzeczywistości tego, jak zakończyły się najpiękniejsze chwile jego życia… Zatapia się więc w fikcji pisząc Dziennik Alternatywnej Rzeczywistości. Te zapiski pozwalają mu uporać się z traumą i dzięki nim znowu jest szczęśliwy. Tylko czy da się normalnie funkcjonować jeżeli życie opiera się na czymś, co nie może już nigdy mieć racji bytu? Czy da się oszukać przeznaczenie?

Każdy z nas jest inny, tak samo każdy radzi sobie inaczej z traumą. Jedni będą potrzebować tygodni żeby uporać się z żałobą, zaś inni będą w niej trwali latami nie mogąc się otrząsnąć… Sebastianowi jest trudno i pomimo tego, że relacje z ojcem się poprawiły, to nadal nie potrafi mu w pełni zaufać. Miota się ze sobą, z jeden strony pragnąc całkowicie się otworzyć, zaś z drugiej zamknąć się w skorupie i z niej nie wychodzić.

Poznajemy w tej części Kevina, który przyjaźnił się z Sebastianem będąc dzieckiem. Teraz stał się skrytym meżczyzną, który również przeżył już bardzo wiele. Nie potrafi się jednak otworzyć, zapomnieć i zaufać. Nie potrafi na nowo pokochać…

Niestety akurat ten bohater mniej przypadł mi do gustu. Nie czułam za bardzo autentycznych emocji, przez co nie potrafiłam się do końca utożsamić z uczuciem, które się między nimi rozwijało… Według mnie oboje sami nie wiedzieli czego chcą i niestety nie potrafiłam uwierzyć w miłość, która się między nimi tak nagle pojawiła… Pragnienie i pożądanie owszem, ale niestety nic poza tym.

Marcel Moss jest autorem, który doskonale czuje się w thrillerze. Również w kryminale. Ostatnio także, ukazał swoje nowe pisarskie oblicze w gatunku Young Adult. Po doskonale przyjętej książce „Mój ostatni miesiąc” autor zaprasza nas do lektury najnowszej pt. „Nasz pierwszy rok”. To historia, która uświadamia nam, że miłość nie ma granic, gdyż jest czysta, prawdziwa, szczera – prosto z serca.

Na kartach najnowszej książki poznajemy dalsze losy Sebastiana, który po śmierci Matiego wyjeżdża na wieś, aby w ciszy i spokoju przeżyć żałobę. Pisany przez niego Dziennik Alternatywnej Rzeczywistości ma również formę terapeutyczną, dzięki której może on nazwać swoje emocje, oswoić je i żyć. Wyjeżdżając na Mazury spotyka dziewiętnastoletniego Kevina, która również powrócił na wieś. Po roku studiowania we Wrocławiu wraca w rodzinne strony. Tutaj skupia się na pomocy rodzicom w prowadzeniu pensjonatu i opiece nad końmi. Co takiego wydarzyło się w życiu Kevina, że zdecydował się na taki krok? Dlaczego zrezygnował ze swoich marzeń o zostaniu reżyserem filmowym?

Jak się okazuje życiowe drogi Sebastiana i Kevina splatają się. Teraz wspólnie mogą stawić czoła demonom z przeszłości. Bliskość drugiej osoby, ta płynąca z serca, jest nieocenioną pomocą w troskach, żalach. Bo bez wątpienia „Nasz pierwszy rok” to historia o przechodzeniu traumy, o radzeniu sobie z żalem, bólem straty.

Jak zakończy się historia Kevina i Sebastiana? Czy w ich życiu w końcu zaświeci słońce? Warto się tego dowiedzieć. Warto poznać ich historie.

Twórczość Marcela Mossa cenię między innymi za podejmowanie trudnych życiowych kwestii. Autor nie boi się dotykać tematów tabu, wręcz przeciwnie uświadamia nas o konieczności rozmawiania o tym, co inni zamiatają pod dywan. Warto podjąć tę dyskusję. A najnowsza powieść autora jest zaproszeniem, które warto przyjąć. Pisarz pokazuje nam, że miłość nie zna granic. Te są tylko w naszym umyśle.

„Nasz pierwszy rok” to książka adresowana do młodych czytelników. Lecz nic nie stoi na przeszkodzie, aby sięgnęli po nią również starsi, aby bardziej zrozumieć dzisiejszą młodzież, która zasługuje na uwagę, w tym dzisiejszym rozpędzonym świecie.

Książka „Nasz pierwszy rok” ukazała się nakładem Wydawnictwa Hype

„(…) nie da się rozpocząć nowej opowieści, wciąż pisząc poprzednią ”.

Marcel Moss, jeden z najpopularniejszych polskich autorów thrillerów i kolejna powieść YA, która chwyta za serce – czemu nie?

„Nasz pierwszy rok” to kontynuacja losów Sebastiana, którego los w bardzo młodym wieku mocno i bezlitośnie doświadczył. Chłopak w tragicznym wypadku stracił matkę, która była niezwykle ważną osobą w jego życiu. To zdarzenie obróciło w gruzy jego świat. Młody człowiek zamkną się w sobie, pogrążył w depresji, przestał dbać o swoje zdrowie i życie. Dzięki inicjatywie ojca, Sebastian zdecydował się odbyć wolontariat w hospicjum. To tu chłopak doświadczył wachlarza emocji, poznał ludzi i świat, o którym miał jedynie wąskie wyobrażenie. Tu poznał też Mateusza – nieuleczalnie chorego chłopaka, któremu zdaniem lekarzy został miesiąc życia. Ich relacja stała się początkiem pięknej przyjaźni i nadzieją na przyszłość.. Niestety śmierć po raz kolejny pokazała Sebastianowi ulotność chwili..

Dziś chłopak znów przeżywa żałobę. Proces ten wymaga od niego dużo siły i samozaparcia. Na pierwszy rzut oka wszystko zmierza ku lepszemu, jednak nie tak łatwo przestać kurczowo trzymać się przeszłości, z dnia na dzień odrzucić wspomnienia i powstrzymać się od zatracenia w fantazjach pt.: „co by było, gdyby..?”. Chłopak często więc zanurza się w hipotetycznej przyszłości kosztem realnych przeżyć, które, gdyby tak dać im szansę, mogłyby znów uczynić go szczęśliwym.. sprawić, że na nowo zapragnie marzyć i planować..

„Nasz pierwszy rok”, czyli kontynuacja powieści „Mój ostatni miesiąc” - to literatura dla młodzieży, bo to ona może najwięcej z niej wyciągnąć cennych życiowych lekcji, mądrych spostrzeżeń i bezcennych wskazówek. Na pewno nie jest to książka dla każdego, ale myślę, że znajdzie odbiorców, którzy ją docenią. Autor nie boi się trudnych tematów, nie koloruje rzeczywistości jaskrawymi kolorami, z wyczuciem i taktem dedykowanym młodym ludziom pisze o żałobie, stracie, depresji, miłości, przyjaźni, tolerancji, popełnianiu błędów, spełnianiu oczekiwań i życiu, które należy celebrować, bo jak nie teraz to kiedy..?

Polecam.

Marcel Moss " Nasz pierwszy rok"

Czy przeprowadzka do innego miasta jest w stanie zapoczątkować nowy etap w życiu? Kevin tak myślał wracając w rodzinne strony po roku studiowania.

Chłopak jest mocno skryty, izoluje się od rodziny i przyjaciół. Nie chce powiedzieć co skłoniło go do porzucenia nauczania oraz powrotu na Mazury.

Niedługo po jego powrocie przybywa jego przyjaciel z dzieciństwa. Sebastian, który przeżył traumę chce zmienić otoczenie i pobyć blisko natury. Wierzy, że pomogą mu przebrnąć przez żałobę.

Chłopcy nawiązują nić porozumienia, starają się pomóc sobie nawzajem.

Do szczęścia wystarczy nie wiele. Bliskość drugiej osoby potrafi przezwyciężyć największe demony.

🍂🍂🍂

"Nasz pierwszy rok" czyli kontynuacja powieści "Mój ostatni miesiąc", wywołała sporo szumu na bookstagramie. Oczywiście byłam zachwycona zapowiedzią książki, natomiast nie myślałam by podjąć się współpracy. Jak widzicie jednak to się stało ,gdyż przemyślałam ten temat i zmieniłam zdanie.

I jak zawsze byłam zachwycona powieściami Marcela tak z tą pozycją miałam lekki zgrzyt.

Książkę czytało mi się komfortowo, bardzo chciałam wrócić do życia bohaterów literackich tutaj przedstawionych. I było okey do pierwszego momentu czyli dziennika Alternatywnej Rzeczywistości pisanego przez Sebastiana. Na początku mocno mnie to zmyliło. Pierwszą część czytałam w okolicach premiery i niektóre wątki mi się zatarły. Gdy już się zorientowałam na czym to polega byłam zaciekawiona dalszymi losami. Zdecydowanie przez dziennik mogłam powspominać bohaterów z "Mój ostatni miesiąc".

Gdy pojawił się Kevin czekałam na uczucie. Mamy tutaj mocny Slow Burn. Jednak autor nie miał na celu rozkochania bohaterów. Ta powieść skupia się na przeżywaniu żałoby, próby poradzenia sobie z depresją i rozłąką z osobami,które były dla nas ważne.

Fabuła dobrze przemyślana. Dialogi były dla mnie za mało emocjonujące. Były również bardzo proste w budowie,przez co wszystko jest zrozumiałe.

Ale moim największym rozczarowaniem są błędy. Co jeszcze bardziej mnie zdziwiło,że do połowy było Okey a później jak huragan; błąd za błędem. Niestety, tutaj książka też traci , ponieważ oceniamy nie tylko historię ale sposób wydania , ale widzimy też pojawiające się błędy.

Pomijając ten fakt książka jest warta przeczytania. Zdecydowanie różni się od pierwszej części , jednak zachęcam Was do sięgnięcia po tą historię.

Sebastian nie może się pogodzić ze śmiercią bliskiej mu osoby. Ma nadzieję, że pobyt na wsi pomoże mu przejść przez żałobę i uporać się z depresją. W pensjonacie spotyka przyjaciela z dzieciństwa Kevina, który po roku rzuca niespodziewanie studia we Wrocławiu i wraca w rodzinne strony. Chłopaka ewidentnie coś trapi.

Macie też czasami tak, że zastanawiacie się, co by było gdyby niektóre sytuacje potoczyły się zupełnie inaczej? Jakby wyglądało teraz Wasze życie? Byłoby lepsze? Gorsze?

Sebastian po śmierci ukochanego nie jest w stanie się podnieść i prowadzi dziennik w którym opisuje wspólne życie z Matim. Jest to dla niego w pewnym sensie terapia i sposób z radzeniem sobie z żałobą, jednak jak dla mnie było to przekoloryzowane, zbyt bajkowe i tak jak dla niego musiało to być trudne i bolesne do napisania, tak mi się ciężko to czytało - właśnie przez to, że było to za bardzo oderwane od rzeczywistości. Był to dobry pomysł, ale zabrakło mi autentyzmu.

Autor przyzwyczaił nas już do tego, że porusza w swoich książkach trudne tematy i tak też było w tym przypadku. Próba pogodzenia się ze śmiercią bliskich osób, depresja i przede wszystkim brak akceptacji oraz zrozumienia - te tematy poruszyły moje serce. Ciężko jest nam podzielić się z innymi o tym co nas dręczy z różnych względów, przeważnie dusimy to wszystko w sobie, a rozmowa jest bardzo ważna o czym nam Marcel przypomina i cieszę się, że główni bohaterowie zaufali sobie na tyle, że nie bali się ze sobą szczerze porozmawiać. Czasami nie potrzeba tak naprawdę wiele, żeby poczuć się lepiej.

Najbardziej przeżywałam historię Kevina, jego strach i ból był prawdziwy, wyczuwalny. Nikt nie powinien zostać potraktowany w taki sposób, nikt. Nie należy się bawić ludzkimi uczuciami i niszczyć drugiego człowieka, szczerze mu współczułam przez to co przeszedł.

Mimo wszystko szczerze muszę przyznać, że pierwsza część, czyli "Mój ostatni miesiąc" podobał mi się bardziej. Było w nim zawarte więcej emocji, pozytywnych bohaterów, za którymi tęsknię i fabuła była ciutkę ciekawsza.

Jeżeli chodzi o zakończenie to w głębi duszy, mimo przeszkód, które postawił autor to coś czułam, że skończy się w taki sposób i łezka w oku się zakręciła.

Polecam ❤

Cieszę się, że autor dał nam możliwość dalszej podróży przez życie Sebastiana. 🥹 Książka zawiera w sobie dwa światy. Główny bohater, zmagając się z tęsknotą tworzy dziennik alternatywnej rzeczywistości. Jestem pewien, że znajdzie się wiele osób, którym spodoba się ta odsłona zdarzeń. 😏 Przez większą jego część tak też było ze mną. Z czasem losy teraźniejsze bohaterów stały się mi bliższe, przez co ciężej było mi się oderwać od nich, żeby przeczytać kolejny fragment dziennika. Poznanie Kevina wniosło bardzo wiele do tej historii i muszę przyznać, że tak jak początkowo byłem nastawiony negatywnie, z czasem nowy bohater również zajął szczególne miejsce w moim sercu. 🫣 Całą książkę, tak jak w przypadku pierwszej części czytało się naprawdę przyjemnie i gładko. ❤️ Również tutaj pojawiło się wiele skrajnych emocji. Kończąc tę historię czułem pewnego rodzaju niedosyt, mimo to uważam ją godną polecenia.

Na początku książki nieźle się zawiesiłam, wróciłam do początku i nie potrafiłam zrozumieć co czytam. Pamiętałam dobrze jak kończy się pierwsza część, więc autor nas mocno zaskakuje.

Okazuje się, że główny bohater prowadzi dziennik, w którym opisuje alternatywną rzeczywistość.

Burzy nam to niejako obraz historii.

W międzyczasie próbuje on poradzić sobie ze stratą.

I wiecie co, ja kiedyś sama pisałam list do osoby, której już przy mnie nie było. Pomogło. Więc jestem w stanie uwierzyć, że ten dziennik pomógł naszemu bohaterowi.

Niestety zatracał się zbyt mocno w tym, krzywdząc swój prawdziwy świat.

Kto z nas nie popełnia błędów? No właśnie... Kevin również potyka się, próbuje, naprawia i idzie dalej. Są to młodzi chłopcy, którzy muszą odnaleźć się w tym brutalnym świecie. Trzymałam za nich kciuki.

Mimo, że nastawiłam się na inny przebieg tej historii, dostajemy coś całkiem nowego, innego.

Jednak możecie kręcić też nosem, bo nie tego się spodziewaliście. Dajcie szansę.

Bo kto z nas, nie zastanawiał się, co by było gdyby...?

Dziś chcę się z Wami podzielić opinią książki "Nasz pierwszy rok" Marcela Mossa. Byłam jej strasznie ciekawa po lekturze pierwszej części.

Sebastian na lato przeprowadza się do dawnych znajomych pod miasto. Są tam idealne warunki by trochę dojść do siebie po śmierci Matiego. Niespodziewanie spotyka tam swojego przyjaciela z dzieciństwa. Jednak czy Kevin będzie odpowiednim towarzystwem? Czy Sebastian pogodzi się z obecną sytuacją?

Początek książki mnie trochę zdezorientował. Aż musiałam się cofnąć do zakończenia pierwszej części, bo obawiałam się, że może coś źle zrozumiałam. Szybko okazało się, że rzeczywistość w książce to wyobrażenia naszego bohatera. Nie potrafi rozstać się z osobami, które stracił, więc ucieka do świata fantazji. Na szczęście Sebastian potrafił finalnie z tego zrezygnować. Dużo w tej książce mamy pytań o samo życie. Co zrobić, by być szczęśliwym, żyć w zgodzie ze sobą, jak pogodzić się z tym co nas dotknęło. I jest to okej, jednak ja już jestem na zupełnie innym etapie życia, więc te zapytania mnie raczej nużyły. Myślę, że młodszy czytelnik może tutaj coś dla siebie znaleźć. Nie wątpię, że ta seria jest dla autora niezwykle ważna. Doceniam to, jednak nie zaliczę jej do swoich ulubionych.

"Nasz pierwszy rok" to drugi tom cyklu "Mój ostatni miesiąc", w którym można poznać losy Sebastiana muszącego uporać się ze stratą bliskich osób. Pomaga mu w tym dawny przyjaciel, który z czasem staje się coraz bliższy. Książka porusza wiele trudnych i kontrowersyjnych w społeczeństwie tematów, a historia niejednokrotnie chwyta za serce i wyciska łzy z oczu. Książkę czyta się naprawdę dobrze i przyjemnie. Czekam niecierpliwie na kolejną część i kiedy tylko się pojawi na pewno będę pędzić do księgarni.

Nasz pierwszy rok (Marcel Moss)

Pierwszy tom wciągnęłam w jeden dzień. Z niecierpliwością czekałam na tom drugi. No i się doczekałam, wręcz pofrunęłam do księgarni. Uwielbiam twórczość tego autora. Przeczytalam kilka pozycji i są naprawdę z górnej półki. Tutaj także się nie zawiodłam. Historia wciąga na tyle, że kartki same się przewracają i niewiadomo kiedy okazuje się, że książka się skończyla. Jedynym minusem jest to, że czasami fabuła bywa dość przewidywalna ale można przymknąć na to oko. Polecam przeczytać! :)

Marcela Mossa znam głównie z kryminałów, ale po "Mój ostatni miesiąc" sięgnęłam z ciekawości i bardzo mi się podobało, więc równie chętnie przeczytałam tom drugi. Historia niesamowicie mnie wciągnęła i bardzo podobało mi się to, że autor pokazał, jak bohaterowie radzą sobie ze stratą i jak różna może być żałoba. Sebastianowi ciężko ruszyć dalej z życiem, ale bardzo fajnie jest tu wyjaśnione to, że przeszłości nie może zmienić, a wciąż może cieszyć się obecnością bliskich mu osób. Bardzo ładnie napisana historia z ważnym przekazem. 

Autora bardzo lubię i regularnie sięgam po jego książki. Zdecydowanie mimo tego, że gatunek jest inny niż zazwyczaj, to jest to ten sam świetny Marcel Moss. Książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron i widać, że napisana jest z pomysłem. Fabuła powoli się rozkręca, a autor stopniowo buduje w niej napięcie i odkrywa przed nami kolejne karty. Jak zawsze przemycił on do swojej książki ważne przesłanie i naukę. Książka piękna, poruszająca i z ważną i wartościową treścią. Zdecydowanie warto jest ją przeczytać i sprawdzi się i dla starszego i dla młodszego czytelnika. 

jakie to szczęście czytać serię książkę po książce. Analiza i zrozumienie idą wtedy w parze!:)

Czytanie serii książka po książce nie zawsze leży w mojej gestii. Często muszę czekać aż pojawi się kontynuacja. Tym razem miałam przyjemność przeczytać książkę jedną za drugą. Wydaje mi się że taki odbiór jest wtedy lepszy i bardziej mogę przeanalizować zachowanie bohaterów.

Nasz pierwszy rok podobała mi się nieco mniej niż jej pierwsza część - Mój ostatni miesiąc. Bardziej szczegółowo zwróciłam uwagę na zachowanie Sebastiana, na jego podejście do procesu żałoby oraz do wydarzeń które miały miejsce. Choć od przeczytania tej serii minęło paręnaście dni to do głowy przychodzą mi ciągle te same konkluzje. A jedna z nich jest : czy prawdziwa utraconą miłość może zostać zastąpiona kolejną ?

W mojej ocenie mija zbyt mało czasu. Zbyt mało czasu na zaakceptowanie żałoby, utraty drugiego bliskiego człowieka. Sebastian zbyt szybko decyduje się na nową relacje mimo tego że wychodzi ona spontanicznie. Poprzez taki obraz, emocje których oczekiwałam gdzieś się zatarły. Nie przeżywałam już tej kontynuacji tak bardzo jak pierwszej części.

Bardzo zaskoczył mnie proces pisania pamiętnika, opowieści w której bliscy Sebastiana którzy umarli - tak naprawdę żyli w jego wpisach.

Ciekawy pomysł jednak wątpię aby był on dobry w momencie przepracowywania procesu żałoby. Właśnie w tych momentach widać że Sebastian zmienia swoje postępowanie i nie jest to ten sam chłopak. Co do postaci Kevina muszę przyznać że była barwna, także po przejściach jednak tutaj odczuwałam taką konieczność pokazania postaci przez pryzmat zranienia. Efektem czego żałoba Sebastiana i jego życie stało się w tym momencie odczuciem drugoplanowym. Całość była jak najbardziej ciekawa lecz to już nie było to samo co część pierwsza. Czy warto zastępować miłość utraconą - nową miłością? Myślę że nie...

Czytajcie !:)

"Życie jest skarbem, który łatwo można utracić, dlatego warto go doceniać."

Sebastian po stracie Matiego wyjeżdża na wakacje do pensjonatu znajomych swoich rodziców, gdzie w prowadzeniu go pomaga Kevin. Jednak nie jest w stanie do końca uporać się z odejściem Matiego i postanawia stworzyć Dziennik Alternatywnej Rzeczywistości. Obaj młodzi mężczyźni mają już pewien bagaż doświadczeń, który ich przytłacza, jednak nie są w stanie sobie z nim poradzić. Czy razem dadzą radę?

Na wstępie muszę dodać, że jest to powieść skierowana głównie do młodzieży. Ja... 31 letnia babka miałam wrażenie, że jest bardzo kolorowo, różowo, jest dużo o samoakceptacji, walki o swoją tożsamość. Obaj bohaterowie przechodzą kryzysy związane ze swoją seksualnością i szukają rozgrzeszenia.

Dla mnie, już starej rury, historia była bardzo cukierkowe. Plus dla Autora za to że otwarcie mówi o terapii i o tym, że niektóre sprawy trzeba przepracować, żeby móc ruszyć dalej. Wiemy że Sebastian boleśnie przeżył śmierć zarówno mamy jak i Matiego, jednak ciężko mi było zrozumieć Kevina i jego wyolbrzymione problemy. Oczywiście mierze go moją miarą jednak... no nie.

Autor ma świetny styl, zawsze w jego książkach jest wątek, który nie daje o sobie zapomnieć, ale chyba czekam na coś mocniejszego spod jego ręki.

Tytuł: "Nasz pierwszy rok"

Autor: Marcel Moss

Data premiery: 26.10.2022r.

Wydawnictwo: Filia

Chyba każdy zna Marcela Mossa:)

Jeżeli nie jego książki to pewnie ze słyszenia.

Mam rację? :)

.

.

Osobiście posiadam jego wszystkie książki i jestem nimi naprawdę zauroczona! Jak nikt potrafi pisać o poważnych problemach...

Zgadzacie się?

.

.

.

Tak samo było w przypadku książek "Mój ostatni miesiąc" i jej kontynuacji...

"Nasz pierwszy rok" to dalsze losy Sebastiana, który nie potrafi pogodzić się ze śmiercią Mateusza. Wcześniej zmarła jego mama, a później kolejna osoba bliska jego sercu💔

Czytając pierwszą część byłam poruszona. Autor pięknie przedstawił nam problem z jakim borykał się główny bohater...Kiedy Sebastianowi udało się otworzyć znów przed kimś na nowo... ta osoba znika... zostawia go...

Niestety to był kolejny cios prosto w jego serce.

.

Tata Sebastiana zawozi go na miesiąc na wieś do swoich przyjaciół. Chłopak chciał zmienić otoczenie... pomyśleć... uczestniczyć w terapii...

.

.

Miesięczny pobyt dużo mu daje. Spotyka Kevina, z którym przyjaźnił się będąc młodszym chłopcem...

Chłopaki otwierają się przed sobą...

Stają się sobie blizsi...

Do czego ich to zaprowadzi?

Oboje skrywają sekrety...

Maja poranione serca...

Czy będą potrafili się jeszcze w kimś zakochać?

Z tymi pytaniami Was zostawię...

.

.

.

Napiszę tak: książka dobra. Naprawdę dobra, ale... wolę Marcela w wersji Liceum Freuda albo w Furii...

Pamiętnik, który pisał Sebastian nie do końca przypadł mi do gustu. Rozumiem, że chłopak tak próbował poradzić sobie ze stratą, ale... kurcze no... jakoś nie umiałam się w nim odnaleźć🥺

Poza tym historia warta uwagi i poznania. Także kto nie czytał to zachęcam!

Przeczytałam "Nasz pierwszy raz" równo miesiąc temu jednak nie mogłam zebrać się do napisania recenzji tej książki i nie dlatego, że miałam aż tyle przemyśleń a wręcz odwrotnie.

Autor poruszył kilka ważnych wątków, takich jak dbanie o zdrowie psychiczne, śmierć, żałobę, depresję i odrzucenie. Nie czytałam pierwszej części ale nie odczułam jej nieznajomości jakoś mocno.

Przez pierwszą połowę książki bardzo dobrze mi się czytało, Marcel Moss ma na prawdę lekkie pióro co mi się spodobało. Polubiłam obu chłopców jednak zmieniło się to trochę po opowiedzeniu swojej historii przez Kevina. Okazał się zupełnie inna osobą, obsesyjnie zakochaną i zdesperowaną, co dało mi do myślenia jak silne przeżycia mogą wpływać na zachowanie człowieka.

Nie spodobało mi się też zakończenie napisane trochę jakby w pośpiechu.

To co było fajne, to okazja Sebastiana do pożegnania się z ukochanym w swojej głowie i uporządkowania myśli i uczuć co sprawiło, że mógł pójść ze swoim życiem dalej.

Styl autora jednak bardziej mi się podoba w jego kryminalnych powieściach, które bardzo lubię, aczkolwiek tu nie będę się do niczego przyczepiać.

Za egzemplarz jestem wdzięczna @wydawnictwofilia

Poprzednia część nie wywarła na mnie jakiegoś super wrażenia, aczkolwiek byłam zadowolona z lektury. Tutaj jednak nie mogę napisać tego samego. W moim odczuciu tej części mogłoby nie być. Wciąż nie przekonałam się do Sebastiana, a jego wypowiedzi i zachowanie bywały w moim odczuciu bardzo sztywne, nienaturalne i takie trochę przerysowane. Samo to, jak próbował sobie radzić z utratą bliskiej osoby, do mnie nie przemówił. Śmiem nawet wątpić, że lekarz czy terapeuta faktycznie takie coś by zaproponował, no ale to mogą być tylko moje domysły.

Dużo ciekawsza była dla mnie część, gdzie poznajemy historię Kevina. Czytało mi się ją też dużo lepiej, ale z drugiej strony sądziłam, że będzie bardziej łapała za serce.

To, że "Mój ostatni miesiąc" doczeka się kontynuacji, było dla mnie oczywiste, ale nie zastanawiałam się nad tym, jak mogłaby wyglądać. Zresztą nawet bym nie zdążyła, bo przecież Marcel Moss nie ma w zwyczaju zmuszać czytelników do długiego czekania na swoje książki. Podoba mi się to tempo i to, że jego twórczość staje się coraz bardziej różnorodna.

"Nasz pierwszy rok" ze swoją poprzedniczką łączy w moim odczuciu jedynie główny bohater. To powieść o zupełnie innym ładunku emocjonalnym, więc jej wydźwięk także się różni. Tak naprawdę niewiele się w niej działo, przez co uwaga czytelnika mogła koncentrować się przede wszystkim na emocjach Sebastiana, a te były wyjątkowo skrajne. To, z czym mierzył się naprawdę starał się wynagrodzić sobie w Dzienniku Alternatywnej Rzeczywistości, który prowadził w ramach terapii.

Nie jestem przyzwyczajona do takich książek, więc nie była to dla mnie łatwa lektura. Nie odnalazłam w niej tego, co doceniłam w pierwszym tomie, w zasadzie nie mogę powiedzieć nawet, że mi się podobało. Dziennik Alternatywnej Rzeczywistości był dla mnie zbyt infantylny jak na coś, co miało być zapiskami dorosłego faceta. Rozumiem, że miał nieść ukojenie, ale trudno mi sobie wyobrazić, by ktoś snuł aż tak bajeczne wizje. Zresztą nie wydaje mi się, żeby odklejanie się w taki sposób od realnego życia było najlepszym sposobem radzenia sobie z problemami, bo nie tylko ich nie rozwiązuje, ale wręcz dokłada kolejne.

Jeśli chodzi o to, co naprawdę działo się w życiu Sebastiana, to wszystko było dość przewidywalne. Nic mnie szczególnie nie zaskoczyło ani tym bardziej nie wywołało u mnie emocji, które towarzyszyły mi przy "Moim ostatnim miesiącu". Zabrakło mi jakiegoś głębszego przekazu, czegoś, co sprawiłoby, że zapamiętałabym tę książkę na dłużej.

"Nasz pierwszy rok" to opowieść niosąca nadzieję, ale dla mnie w zbyt naiwnym wydaniu. Nie potrafiłam wczuć się w tę historię, bo po prostu liczyłam na coś więcej. A może po prostu jestem za stara na takie powieści.

Moje 5/10.

Autor: Marcel Moss

Tytuł: Nasz pierwszy rok

Wydawnictwo: Filia

Na początku miałam mały problem ze zrozumieniem tego, co się właśnie działo. Na szczęście została ona tak poprowadzona, że niedługo później wszystko się nam wyjaśniło. Zaczęłam z zaintrygowaniem śledzić losy bohaterów.

Oboje przechodzą przez trudne okresy, dlatego normalne funkcjonowanie nie jest dla nich proste.

Ich decyzje mogły pokazać, że wiedzą czego chcą. Niestety na ich drodze pojawiły się przeciwności, przez które mieli momenty zawahania.

Bardzo podobało mi się to, jaki mieli ze sobą kontakt. Wspierali siebie na każdym kroku, co było bardzo urocze.

Pewne elementy fabuły mnie zszokowały. Autor zdziwił mnie pewnym zagraniem. Spodobało mi się to, ponieważ można zauważyć z czym mierzy się Sebastian. Uważam, że jest to pomocne w jego sytuacji. (Nie mogę powiedzieć, o co chodzi, bo nie chce spojlerować).

Z czasem wiedziałam jak może się potoczyć ta fabuła, lecz nie odebrało mi to przyjemności z czytania.

Dobrze się przy niej bawiłam, chociaż myślę, że po pierwszej części spodziewałam się czegoś innego.

Ocena ⭐⭐⭐⭐/5

Serie. Czytać czy omijać szerokim łukiem? Jak to z nimi jest? Moja odpowiedź brzmi: różnie. Raz kontynuacja jest spektakularna i czytelnik nie może się doczekać kolejnej części. Bywa jednak i tak, że wypada blado w porównaniu do poprzednich pozycji.

„Mój ostatni miesiąc” wywarł na mnie przeogromne wrażenie, spowodował zaczerwienienie nosa i wydobywające się z gardła łkanie. Ba, nawet pojawiła się łza, a może i dwie. Zatem wyczekiwałam na kontynuację, wierząc, że wydobędzie ona ze mnie ponownie, rzadko spotykane emocje. Niestety. Tak się nie stało. Druga część straciła na mocy. W „Nasz ostatni rok” autor bardziej się skupił na pokazaniu życia par homoseksualnych i było to bez wyrazu. Wydaje mi się, że z potencjałem jaki ma pan Marcel można było wydobyć z tej historii dużo więcej. Nie zaciekawiła mnie, miejscami nawet nudziła, totalnie rozczarowała. Nie było wartkiej akcji, tkliwych momentów czy chwil uniesienia. Wszystko w mojej ocenie zostało spłycone i tak przedstawione bez wyrazu. Nawet żałoba po stracie ukochanego, nie trwała zbyt długo, a wyrwa w sercu szybko została zasklepiona nowym uczuciem. Wydaje mi się, że ta książka znajdzie uznanie w gronie nastolatków. Ja, jako stary wyjadacz stwierdzam, że tyle cukru mi szkodzi. A mogło być tak pięknie …

„W życiu chodzi oto, by otaczać się ludźmi, przy których czujemy się dobrze. Tylko tyle i aż tyle.”

Z przyjemnością i ciekawością ponownie przeniosłam się do trudnego świata Sebastiana. Chłopak niedawno stracił ukochanego, pobyt u znajomych na wsi, którzy prowadzą agroturystykę, ma pomóc mu w przeżyciu żałoby. Zmaga się z depresją, nie może pogodzić się z trudną sytuacją i stratą bliskiej osoby. Kevin jest jego przyjacielem jeszcze z czasów dzieciństwa i synem gospodarzy u których mieszka. Niespodziewanie, ku zaskoczeniu bliskich rzuca studia i wraca w rodzinne strony. Gołym okiem widać, że coś go dręczy. Jednak nie chce z nikim rozmawiać, izoluje się od wszystkich. Pomaga rodzicom w prowadzeniu pensjonatu i opiekuje się ukochanymi końmi. Spotkanie przyjaciół uświadamia im, że zmagają się z podobnymi przeżyciami. Toczą długie, szczere rozmowy, które otwierają im oczy na pewne sprawy. Czy ci młodzi ludzie uporają się z bolesną przeszłością i będą w stanie z nadzieją spojrzeć w przyszłość.

Kolejny raz autor porusza trudne i ważne tematy, robi to z empatią i bardzo zajmująco. Młodzi ludzie stojący u progu dorosłości, którym życie daje mocno w kość. Rzuca im wyzwania z którymi nie jeden dorosły by sobie nie poradził. Śmierć bliskich, trudny czas żałoby, załamanie, depresja. Trudna miłość, popełniane błędy, spełnianie oczekiwań innych. Odrzucenie i pogarda, krytyczne, krzywdzące patrzenie na inność. Potrzeba bliskości, obecności drugiego człowieka w życiu każdego z nas. Siła i oczyszczenie jakie niesie szczera rozmowa.

Ciekawym zabiegiem ze strony autora było wprowadzenie do fabuły Alternatywnego Dziennika Rzeczywistości, który staje się swoistą, realną formą terapii.

Zdecydowanie jest to lektura nie tylko dla młodzieży. Wartościowa, uniwersalna, wymagająca, niosąca nadzieję. Daje czytelnikowi mądre, cenne, życiowe spostrzeżenia bez zbędnego moralizatorstwa. Bardzo polecam. Tatiasza i jej książki :)

Dalsze losy Sebastiana i poznajemy finał związany z Mateuszem. Plus do tego mamy dodatkowego bohatera Kevina, który jest znajomym z dzieciństwa Sebastiana.

Znając styl autora, mamy książkę podzieloną na dwie części oraz dwie historie. Jak zawsze napisane z przemyśleniem i idealnym ułożeniem treści, że nie da się zgubić w historii.

Bohaterowie są bardzo wrażliwi, więc mamy wiele scen uczuciowych.

Książka pokazuje, jak można znaleźć szczęście w najgorszym smutku. I jak znajomości sprzed lat mogą wrócić w jednym momencie.

Pomimo że taki styl książek nie jest dla mnie, to historie autora zawsze trafiają w moje serce.

Wyobraźcie sobie, że możecie napisać swoją historię jeszcze raz, zmieniając zakończenie. Szczególnie, odnośnie historii miłosnych. Korzystacie?

Sebastian ogromnie przeżył śmierć mamy, a potem Matiego. Z ukochanym spędzili wprawdzie razem tylko miesiąc, ale uczucie to okazało się silne i trwałe. Tak trwałe, że nadal wypełnia myśli chłopaka.

Za radą swojej terapeutki Sebastian pisze więc dziennik- swoją alternatywną rzeczywistość, taką z happy endem.

Przytłoczony żałobą postanawia też na chwilę zwolnić i spędzić jakiś czas w domu przyjaciół rodziny, na Mazurach. Tam spotyka, po latach, przyjaciela z dzieciństwa, który zmaga się z własnymi demonami.

Czy obojgu uda się pójść dalej i znów otworzyć się na miłość? Czy już zawsze będą tęsknić za ukochaną osobą?

Historia nie jest łatwa. Żałoba, powrót do życia, otwarcie się na uczucie. Powoli, krok po kroku obserwujemy jak z własnymi uczuciami radzą sobie bohaterowie. Dodatkowo zmagając się z własną orientacją i lękiem przed brakiem akceptacji bliskich.

Nie przeżyłam jej tak bardzo, jak pierwszej części, ale uważam, że jest to istotny przystanek w historii Sebastiana. Ta książka jest świtem, który przychodzi po ciemności nocy.

Marcel Moss to pseudonim polskiego autora bestsellerowych powieści kryminalnych, thrillerów psychologicznych i sensacji. Od niedawna również książek dla młodzieży. Do mnie akurat trafiła ta ostatnia. Jak się okazało jest kontynuacją „Mojego ostatniego miesiąca”. Jednak nieznajomość jego nie przeszkadzała mi w lekturze.

Bohaterami opowieści są Sebastian i Kevin, dwóch młodych chłopaków, mimo wieku doświadczonych przez życie i naznaczonych traumami. Każdy z nich otrzymuje trochę przestrzeni żeby opowiedzieć nam swoją historię. Jednak zdecydowanie więcej miejsca Moss poświęca Sebastianowi, z którym niektórzy czytelnicy spotkali się w pierwszej części. Wtedy to chłopak stracił matkę. Nie potrafił poradzić sobie z tą stratą i zaczął się staczać. Po namowie podjął się niełatwemu zadaniu – pracy w hospicjum. Tam poznał Mateusza, śmiertelnie chorego chłopaka. Choć zostało mu niewiele czasu, to uczucie nie wybiera. Zakochali się w sobie.

Teraz po śmierci Mateusza Sebastian musi złapać drugi oddech. Wyjeżdża na wieś, gdzie poznaje Kevina. Bardzo ważną rolę, dzięki której nie gubimy wątków pierwszej części, odgrywa Dziennik Alternatywnej Rzeczywistości prowadzony przez Sebastiana, stanowiący dla niego formę terapii. To z niego dowiadujemy się o tym co było i tego, jak by mogło wyglądać gdyby Mateusz żył.

To moje pierwsze spotkanie z Marcelem Mossem. Nie wiem czy będą kolejne – być może, ale chyba spróbuję czegoś dla dorosłego czytelnika. Uważam, że ta książka jest dobra, lecz sądzę, iż lepiej będą ją odbierać osoby bardziej zbliżone wiekiem do bohaterów tej historii. Podoba mi się to, że Moss nie boi sięgać po trudne tematy z jakimi coraz częściej zmagają się młodzi ludzie: odrzucenie, niedopasowanie, śmierć bliskiej osoby, przeżywanie żałoby, depresja, akceptacja środowiska. Nie powiem, że znajdziecie tu poradnikowe rady, jak wybrnąć z różnych sytuacji, ale tak, jak Sebastian czy Kevin możecie sobie pomóc. Trzeba tylko w porę umieć skorzystać z pomocy i dobrze mieć kogoś na kim można polegać.

Zdaję sobie sprawę, że nie jest to książka dla każdego, ale Ci, którzy się na nią zdecydują na pewno wyniosą z niej sporo dobrego. Moss pisze z niebywałym wyczuciem i delikatnością o przyjaźni i miłości, a także o akceptacji i tolerancji. Spróbujcie, może akurat jest to lektura dla Was.

"Nasz pierwszy rok” to kontynuacja historii Sebastiana z pierwszej części „Mój ostatni miesiąc”. Sebastian po traumatycznych przeżyciach postanawia opuścić na jakiś czas Warszawę i przeprowadza się na mazurską wieś do swojego przyjaciela Kevina i jego rodziców. Nasz bohater nadal nie może poradzić sobie ze stratą bliskich mu osób jednak żyjąc na łonie natury w pensjonacie, próbuje on nowych rzeczy, które z pozoru chociaż na chwilę odciągają go od prowadzenia Dziennika Alternatywnej Rzeczywistości. Kevin, który niespodziewanie rzucił studia we Wrocławiu z początku trzyma się na dystans i niewiele o sobie mówi. Pierwsze wspólne chwile chłopaków są odrobinę niezręczne, jednak z czasem zaczynają się oni czuć przy sobie swobodnie.

.

Kiedy zaczęłam czytać „Nasz pierwszy rok” przez pierwsze strony miałam w głowie mętlik, bo pierwszy rozdział jest zapiskami z Dziennika Alternatywnej Rzeczywistości i nie do końca od razu połączyłam kropki, że to co czytam to wyimaginowana rzeczywistość, której pragnie Sebastian.

.

Liczyłam, że ta część będzie mnie ponownie wzruszać i że nie będę potrafiła się od niej oderwać. Cóż, niestety spotkało mnie ogromne rozczarowanie, bo nie jest ona nawet w połowie tak dobra jak pierwszy tom. Za dużo jest tutaj moim zdaniem tego Dziennika Alternatywnej Rzeczywistości, a za mało prawdziwych wydarzeń, które mogły pomóc Sebastianowi. Przez ten dziennik książka szybko mnie nudziła, co przełożyło się na odwlekanie w czasie przeczytanie całości.

.

Sebek i Kevin zamiast uporać się ze swoimi problemami próbują rozpalić w sobie jakieś uczucia w dość nieudolony, chaotyczny i nieprzemyślany sposób. Czy leczenie złamanego serca i zastępowanie pierwszej miłości nowym uczuciem jest dobrym pomysłem? W tym przypadku, z pewnością nie.

.

Mnie książka nie do końca przypadła do gustu, dziękuję jednak Wydawnictwu Filia za ten egzemplarz. Pamiętając jednak, że każdy z nas ma inny gust, jeśli jesteście ciekawi zarówno historii Sebastiana, Mateusza jak i Kevina to sięgnijcie po obie części i sprawdźcie jakie odczucia wywoła ona w Was samych.

Książki Marcela Mossa uwielbiam. Przyzwyczaiłam się do dużej dawki emocji i napięcia, które serwuje autor. W tej książce tego nie znalazłam, ale to nie znaczy, że jest gorsza. Jest inna, to na pewno.

Książka nie wciągnęła mnie na tyle, żeby pochłonąć ją w ekspresowym tempie, ale całkiem dobrze mi się ją czytało. „Nasz pierwszy rok” to opowieść o dalszych losach Sebastiana, którego poznaliśmy w książce „Mój ostatni miesiąc”. Nie znajdziecie tu wartkiej akcji czy silnych emocji. Będzie spokojniej, trochę gorzko, trochę cukierkowo. Momentami może zbyt cukierkowo... Wielu czytelnikom nie spodobał się alternatywny dziennik Sebastiana. A moim zdaniem autor przedstawił jedno z narzędzi radzenia sobie z trudnymi przeżyciami. Nie wszystkim musi on odpowiadać, ale tak, jak w życiu, nie wszyscy w ten sam sposób mierzą się z życiowym powikłaniami.

Książkę, jako obyczajową literaturę młodzieżową uważam za dobrą. Osobiście jednak wolę thrillery tego autora.

Marcel Moss powraca, serwując nam kontynuację losów Sebastiana - głównego bohatera książki "Mój ostatni miesiąc". Młody chłopak wciąż nie pogodził się ze śmiercią bliskiej mu osoby. Chcąc przebrnąć przez żałobę i uporać się z depresją, wyjeżdża do pensjonatu, gdzie spotyka swojego przyjaciela z dzieciństwa - Kevina. Jest to wzruszająca historia o pogodzeniu się ze stratą, walce o samego siebie, wspólnym stawianiu czoła przeciwnościom losu. Czy bohaterowie pomogą sobie nawzajem? Czy będą w stanie przezwyciężyć strach i cierpienie, aby na nowo otworzyć swoje serca?

"Moje życie jest na­zna­czo­ne nie­ustan­nym gdy­ba­niem, z któ­re­go nic nie wy­ni­ka. Ile jesz­cze musi upły­nąć czasu, żebym zdał sobie spra­wę, że je­dy­ne, na co mam ja­ki­kol­wiek wpływ, to przy­szłość? Kiedy wresz­cie prze­sta­nę trak­to­wać jak igno­ran­tów ludzi, któ­rzy nie boją się ma­rzyć i pla­no­wać?"

◇◇

" – W życiu cho­dzi o to, by ota­czać się ludźmi, przy któ­rych czu­je­my się do­brze. Tylko tyle i aż tyle (...)."

▪︎▪︎

Sebastian po tragicznych wydarzeniach z poprzedniego tomu, wyjeżdża do pensjonatu na wieś, gdzie spotyka Kevina, przyjaciela z dzieciństwa, którego rów­nież naznaczyła bolesna przeszłość.

"Nasz pierwszy rok" to opowieść o żałobie, o mozolnym i trudnym dochodzeniu do sie­bie. Główni bohaterowie nie będą mieli łatwo, będą musieli przepracować wiele rzeczy i pozwolić odejść tym których kochali, żeby dać sobie szansę na szczęśliwą przyszłość.

To subtelna, napisana z niezwykłym wyczuciem książka, poruszająca wiele ważnych tematów i dająca do myślenia.

Dla młodszych czytelników i nastolatków, będzie ona idealnym wyborem, jednakże dla starszych może się okazać odrobinę zbyt infantylna.