Najgorszy dom

Łucja jest prywatnym detektywem, ledwo wiąże koniec z końcem i marzy o jakiejś ekscytującej sprawie, o czymś więcej niż śledzeniu niewiernych małżonków. Nie spodziewa się, że jej życzenie się spełni, choć nie do końca o to jej chodziło. Niechętnie wraca do rodzinnego miejsca, z którym ma wyłącznie przykre oraz bolesne wspomnienia, by odnaleźć młodszą siostrę, która zaginęła.

Bohaterka nie ma łatwego charakteru, ale ciężko się temu dziwić, skoro przeszła w rodzinnym domu, z którego uciekła w popłochu osiem lat wcześniej prawdziwy koszmar. Nie jest blisko ze swoją rodziną, przykre jest to, że własna matka odwróciła się od niej, kiedy ona najbardziej jej potrzebowała. Łucja jest przekonana o tym, że nie potrafi kochać i nie zasługuje na miłość, kompulsywnie przeczesuje niegdyś długie włosy i jest nieufna w stosunku do ludzi. Kreuje się na silną kobietę, która nie da sobie w kaszę dmuchać, a tak naprawdę, w środku wciąż jest tą biedną, skrzywdzoną dziewczynką, która potrzebuje pomocy, choć odtrąca wyciąganą do niej dłoń. Polubiłam ją bardzo, choć jednocześnie było mi jej bardzo żal.

Sama historia bardzo mnie wciągnęła, podobne rzeczy mogłyby się toczyć, gdzieś obok nas. Wiele kobiet przechodzi przez to, co przeszła Łucja. Jej nikt nie uwierzył, a tak wiele osób nawet nie mówi o tym, co dzieje się w ich domu. Jest to gorzka, przepełniona emocjami opowieść. Zaginęła nastolatka, która nieco się pogubiła w swoim życiu. Życiu, w którym nie było przy niej starszej siostry, która uciekając, zostawiła ją na pastwę losu. Łucja bardzo tego żałuje, dlatego przysięgła sobie, że zrobi wszystko, by odnaleźć Karolinę i jednocześnie dowieść, że jest dobrym detektywem.

Zakończenie mnie totalnie zaskoczyło. W mojej głowie narodził się zupełnie inny pomysł. Do tej pory nie miałam okazji czytać niczego, co wyszło spod pióra autorki, ale spodobał mi się jej styl, a po lekturze „Najgorszego domu” czuję się bardzo zachęcona do tego, by zapoznać się z jej twórczością.

„Najgorszy dom”, to mieszanka różnych stylów, na pierwszy plan wysuwa się kryminał, ale w tle toczy się życiowa opowieść z pogranicza literatury obyczajowej oraz dramatu. Posiada ciekawą kreację bohaterów, w którą Magdalena Majcher przelała dużą dozę psychologicznego aspektu. Akcja toczy się dosyć szybko i przez cały czas znajduje się na mniej więcej tym samym poziomie. Zakończenie jednych usatysfakcjonuje, a drudzy mogą oczekiwać czegoś innego, ale żeby dowiedzieć się, jak potoczyła się ta historia, musicie sami sięgnąć po tę książkę.

Nazwisko autorki kojarzyłam, ale nie miałam okazji poznać jej stylu pisania. Najnowsza książka to powieść z pogranicza dramatu i kryminału, gdzie wraz z bohaterką musimy odkryć tajemnicę jej młodszej siostry.

Zaczyna się tendencyjnie. Skrzywdzona dziewczyna, zaczyna życie z dala od swojego rodzinnego miasteczka. Wyprowadzka do Warszawy, zostanie prywatnym detektywem, pozwala Łucji wieść spokojne i uporządkowane życie. Aż do momentu w którym dowiaduje się o zaginięciu swojej młodszej siostry. Chce i musi podjąć się jej poszukiwań, chociaż powrót do domu rozdrapie jej rany.

Autorka, mimo że dobrze czuje się w obyczajówkach, równie dobrze poradziła sobie z prowadzeniem poszukiwań. Ta warstwa na pewno nie kuleje, chociaż momentami została przykryta dramatycznymi przeżyciami bohaterki. Książkę czytało mi się sprawnie i szybko, akcja toczy się w optymalnym tempie, a odpowiedzi są tak dawkowane, że ciągle próbujemy się domyślić, jaka przeszłość dotknęła bohaterki. Zakończenia nie byłam w stanie przewidzieć, ale raczej był to celowe, bo autorka dawała raczej skąpe przesłanki co do finału tej sprawy.

Może nie jest to rasowy kryminał, ale powieść podobała mi się. Nie brakuje tam emocji, chociaż to raczej załuga brutalnej  codzienności, niż napięcia i przymusu rozwiązania zagadki, ale nie sposób nie docenić tej ciekawej historii.

Łucja Buchta przed laty opuściła rodzinny dom i zerwała kontakt z bliskimi. Teraz, już jako prywatny detektyw musi wrócić i odnaleźć młodszą siostrę. Budzą się demony przeszłości. Czy mają one związek z zaginioną nastolatką?

Głównym wątkiem tej powieści jest tajemnicze zniknięcie nastoletniej Karoliny. W tym wypadku Autorka stopniowo buduje napięcie i sprytnie wodzi za nos czytelnika. Naprowadza, podsuwa rozwiązania, by za chwilę zupełnie zmienić front. Styl jest lekki, niewymuszony co tylko uprzyjemnia lekturę.

Tym razem nie jest to historia oparta na faktach, ale takie sytuacje niestety mają miejsce w rzeczywistości.

Pomijając całą fabularną otoczkę ta historia ma jednak drugie dno...

Dom rodzinny powinien jawić się każdemu jako życiowa ostoja, miejsce bezpieczne, przepełnione ciepłem i miłością. Niestety nie zawsze tak jest. W tytułowym "Najgorszym domu" zło rozpanoszyło się jak u siebie i stopniowo zniszczyło mieszkającą w nim rodzinę. Toksyna, która zainfekowała przed laty nie straciła na swej mocy. Nawet niemal po upływie dekady przemyka się jak cień i burzy wątły spokój jaki udało się zbudować.

Przemoc nie musi nieść ze sobą jedynie znamion fizyczności. Ta psychiczna pali często mocniej niż żywy ogień, pozostawiając głębokie blizny w umyśle ofiary.

Traumy z dzieciństwa nie znikają. Mogą z czasem wyblaknąć, ale niestety mają przykrą tendencję powrotów w najmniej oczekiwanym momencie. Najczęstszymi następstwami są niska samoocena, wycofanie i tworzenie wokół siebie muru, który nie pozwoli na dalsze krzywdy.

"Na co dzień starannie ukrywała swoje "ja" pod przykrywką pozorów, które stały się jej drugą skórą."

Niestety ta sama bariera nie przepuszcza również dobra jakim chcą nas obdarzyć inni. Nie pozwala na głębsze relacje, przyjaźń, a nawet miłość.

"Schowała się głęboko pod tą nijakością, bo tam czuła się bezpiecznie, ale w chwilach takich jak ta budziła się w niej tęsknota za uśpioną kobiecością i cicha zazdrość o to, że inne nie boją się jej eksponować."

Magdalena Majcher ma niewątpliwy talent do kreowania życiowych historii. Nic nie jest tu naciągane. Bohaterowie są zwykłymi ludźmi mierzącymi się z mniejszymi lub większymi problemami.

"Najgorszy dom" to swego rodzaju manifest każdej skrzywdzonej kobiety.

Szczerze polecam!

BRUNETTE BOOKS

Łucja Buchta jest prywatnym detektywem. Po wielu latach jedzie do rodzinnego Namysłowa, by odszukać młodszą siostrę, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Karolina znikała już wcześniej, dlatego policja nie traktuje tej sprawy poważnie. Łucja prowadząc swoje śledztwo czuje, że nie wszyscy są z nią szczerzy. Pragnie odkryć, co stało się z jej siostrą. Kobieta przekraczając próg domu rodzinnego musi zmierzyć się z demonami przeszłości.

Jakie tajemnice ukrywa Łucja? I co naprawdę stało się Karolinie?

Przeczytajcie to dowiecie się.

Niesamowita historia, od której nie mogłam oderwać się. Przewracałam kartkę za kartką, by poznać losy bohaterów. Autorka znakomicie wymyśliła fabułę i ciekawie wykreowała bohaterów.

"Najgorszy dom" to historia o trudnych relacjach rodzinnych. Powoli poznajemy tajemnice detektyw Łucji, której przeszłość nie jest kolorowa. Kobieta musiała wrócić do rodzinnego domu, by odkryć,co stało się z jej młodszą siostrą. Odzywają się demony z przeszłości. Łucja w tym domu doznała krzywd, cierpienia i bólu. Kobieta musi poradzić sobie z przeszłością i odkryć co stało się z jej siostrą.

To jest ciężka historia, bo pokazuje toksyczne relacje rodzinne, nie ma tam żadnych więzi między rodziną i pojawiają się kłótnie i pretensje.

Ta historia zmusza do przemyśleń i refleksji. Autorka genialnie buduje napięcie I napisała wartościową książkę z przesłaniem.

Gwarantuję Wam, że jeśli szukacie emocji to książki tej autorki możecie brać w ciemno. Autorka ma lekki styl i przeczytałam książkę w błyskawicznym tempie.

To idealna książka dla miłośników thrillerów psychologicznych, kryminałów i obyczajówek. Czeka Was moc wrażeń i emocji.

Jestem zachwycona. Długo nie zapomnę o tej książce.

Rewelacja!

Czekam na następne powieści autorki.

Polecam z całego serca!

Polskie przysłowie mówi, że wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. To miejsce powinno nam się kojarzyć ze spokojem, ciepłem, miłością i bezpieczeństwem. Jeśli spojrzymy w statystyki przestępstw w Polsce, nie wyglądają one optymistycznie. Przemoc, alkoholizm, ciągle awantury to codzienność, w której żyją dzieci.

Łucja Buchta chciała zostać policjantką. Nie udało jej się zdać egzaminów, więc postanowiła, że zostanie prywatnym detektywem. Pracuje w tym zawodzie od trzech lat.

Pewnego dnia dostaje niepokojąco brzmiącą wiadomość, która dotyczy jej młodszej siostry Karoliny. Dziewczyna zaginęła. Policja działa w tej sprawie opieszale, dlatego Łucja jedzie do rodzinnego Namysłowa. Nie była w nim wiele lat. Nie ma ochoty tam wracać, bo wie, że wrócą do niej wspomnienia z przeszłości. Jednak kobieta zrobi wszystko, żeby odnaleźć swoją siostrę.

Co tak naprawdę przytrafiło się Karolinie? Czy na pewno wszyscy chcą poznać całą prawdę? Czy ktoś będzie przeszkadzał Łucji w prywatnym śledztwie?

"Najgorszy dom" Magdaleny Majcher to książka, która stawia wiele pytań i porusza niezwykle trudne tematy. Dużo miejsca zajmują problemy kobiet, ich emocje oraz relacje rodzinne i partnerskie.

"Najgorszy dom" czyta się bardzo dobrze, bo jest to świetne połączenie powieści obyczajowej z kryminałem. Można wczuć się w emocje, jakich doświadczają bohaterowie. Niektóre sceny są napisane w taki sposób, że łatwo je sobie wyobrazić i trudno je zapomnieć.

"Najgorszy dom" to z pewnością nie jest lektura łatwa, lekka i przyjemna. Jest za to potrzebna.

Pokazuje, że każda forma przemocy jest czymś złym. Dlatego tak ważne jest, żeby ofiara przemocy mogła zostać wysłuchana i zrozumiana, a także żeby otrzymała pomoc.

Łucja jest prywatnym detektywem, kiedy dowiaduje się, że jej młodsza siostra zaginęła postanawia pojechać do rodzinnego Namysłowa i pomoc w poszukiwaniach. Kobieta po rozmowach ze znajomymi Karoliny podejrzewać, że dziewczynie przydarzyło się coś złego. Co odkryje Łucja? Jakie tajemnice skrywa?

To już moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i poraz kolejny jestem zachwycona jej pomysłowością. Pani Magdalena ma lekki i przyjemne pióro, co sprawia, że książkę czyta się wręcz ekspresowo, a fabuła, która stworzyła w tym przypadku wciągnęła mnie już od pierwszych stron i nie było mowy o odłożeniu książki, póki nie przeczytam ostatniego słowa. Historia tej książki kręci się głównie wokół Łucji oraz jej bliskich, autorka w szczególny sposób przybliża nam tutaj relacje panujące w rodzinie głównej bohaterki, pokazując w zasadzie toksyczną relację matka - córka, przedstawiając problem molestowania seksualnego, czy też przemocy wobec kobiet. Autorka idealnie budowała napięcie jeśli chodzi o sprawę zaginięcia Karoliny, a później poszukiwania winnego jej śmierci i muszę przyznać, że do prawie do samego końca nie wiedziałam kto jest winien i dlaczego. Cenię sobie właśnie takie powieści, które są w stanie zaskoczyć mnie wieloma rzeczami. Liczyłam na trochę większe rozwinięcie wątku Łucji i Pawła i szczerze mówiąc mam cichą nadzieję, że autorka postanowi dopisać dalsze losy tych bohaterów.

Książka z pewnością bardzo daje do myślenia, pobudza wyobraźnię i jest pełna sprzecznych emocji, które podczas czytania bardzo udzielają się czytelnikowi. Naprawdę dobrze spędziłam czas z tą książką i już czekam na kolejne powieści spod pióra autorki. Moja ocena to 9/10.

Magdalena Majcher ma w swoim dorobku literackim bardzo wiele interesujących pozycji i oby jej dobra passa nigdy się nie skończyła. Autorka obecnie odeszła znacznie od tekstów obyczajowych. Skupia się wokół true crime, opisuje prawdziwe zbrodnie, ale też tworzy fikcyjne historie z wątkiem kryminalnym. Jak na razie nie mam żadnych zastrzeżeń do zmian w jej twórczości- przynajmniej nie jest nudno, przewidywalnie. Wszak najistotniejszym czynnikiem dobrej książki jest zaciekawienie czytelnika, prawda?

Główną bohaterką „Najgorszego domu” jest prywatna detektyw, Łucja Buchta. Kobieta od bardzo długiego czasu chciała zostać policjantką i pomagać szczególnie zagubionym i krzywdzonym kobietom, ale w życiu nie zawsze jest tak, jak byśmy sobie tego życzyli. Kobieta mieszka w Warszawie, próbuje też dobrze ułożyć swoje życie osobiste. Pewnego dnia jeden telefon kompletnie zmienia jej życie. Karolina, młodsza o dziesięć lat siostra Łucji, zaginęła i jak dotąd nie dała znaku życia. Dynamiczna sytuacja zmusza ją do powrotu w rodzinne strony, a konkretnie do Namysłowa. W Łucji budzą się dawne demony, o których wolałaby zapomnieć, ale, niestety, nigdy nie będzie mogła. Wiele razy mówi się, że rany psychiczne siedzą w głowie człowieka do końca jego życia, a Łucja idealnie pasuje do tej przykrej definicji. Co wydarzyło się w domu rodzinnym bohaterki? Warto się o tym przekonać, choć będą to wstrząsające informacje. Szkoda, że tak druzgocące historie to nie kompletna utopia, gdyż wielu ludzi naprawdę przechodzi koszmar w zamkniętych czterech ścianach…

Samo zniknięcie Karoliny Buchty nie jest jedynym wątkiem „Najgorszego domu”. Autorka bardzo mocno skupiła się na wręcz patologicznej relacji matki z córką. Renata, matka Łucji, z pewnością nie zasługuje na miano matki. Szczerze mówiąc, wolałabym być sierotą lub zostać oddana do domu dziecka, niż przebywać pod jednym dachem z kimś tak zapatrzonym w samego siebie. Magdalena Majcher pokazała dodatkowo, że domowe dramaty odbijając się na psychice człowieka i jego dalszych poczynaniach. Charakterystyczna nerwica natręctw to nie błahostka, ale bardzo poważne zaburzenie, mogące niszczyć relacje międzyludzkie. Dlaczego Łucja nie ufa matce, zaś sama Renata dalej nie rozumie, że jej zachowanie jest, delikatnie mówiąc, niestosowne? Zapraszam do lektury.

Gdy czytałam „Najgorszy dom”, już sam opis namysłowskiego budynku, w którym mieszkała Łucja, wzbudził we mnie dreszcze. Ostatni dom przy lesie, a dalej pustka, ciemność. Czy to nie preludium do bardzo dramatycznych wydarzeń? Autorka zadbała nie tylko o dobre wyjaśnienie podjętych przez siebie wątków, ale o odpowiednią oprawę miejsca akcji.

Nie mam zamiaru zbyt wiele zdradzać, bo chętnie polecę tę książkę innym czytelnikom. Ja przeczytałam ją w kilka godzin, a dodatkowo, dzięki ofercie Empiku, załapałam się na zakup egzemplarza z autografem, co jest tylko dodatkowym atutem dla mojego prywatnego księgozbioru.

Nie mam absolutnie nic do zarzucenia autorce- akcja jest świetnie rozbudowana, nie ma przesadnej dawki mroku ani błędów merytorycznych. Magdalena Majcher bardzo dobrze pogłębiła swoją wiedzę o bardzo znanych, ale często ukrywanych problemach społecznych. „Najgorszy dom” to bowiem opowieść nie tylko o zaginięciu członka rodziny. Dzięki fabule jeszcze bardziej możemy zrozumieć, że niektóre rodziny w ogóle nie odczuwają między sobą charakterystycznej więzi i niczego o sobie tak naprawdę nie wiedzą. Bądźmy zatem czujni i jako rodzice bacznie obserwujmy poczynania swoich dzieci.

Polecam!

Łucja Buchta jest prywatnym detektywem.

W chwili, gdy ją poznajemy będzie zmuszona wrócić do rodzinnego domu, by pomóc w poszukiwaniu zaginionej siostry.

Nastolatka znikała już wcześniej, dlatego policja bagatelizuje sprawę.

Kiedy Łucja rozmawia ze znajomymi Karoliny zauważa, że nie są z nią szczerzy i zaczyna mieć złe przeczucia.

Ona sama też nie jest szczęśliwa, że musiała tu wrócić, gdyż wcześniej wydarzyło się w jej domu coś, przez co wyjechała nagle, bez słowa, zostawiając nawet swoją wielką miłość.

Czy Łucja odnajdzie siostrę i upora się z własną przeszłością?

To była moja pierwsza książka tej autorki i teraz już wiem, że nie ostatnia.

Bardzo mi się podobało jak autorka bawi się czytelnikiem. Tu rzuci słowo, tam westchnie, a nasze głowy pracują próbując się domyśleć co się tutaj wydarzyło. A kiedy już odsłoni się kurtyna i każdy z bohaterów zrzuci maskę czeka na nas prawda, która zaboli i niejednego zaskoczy.

To był naprawdę najgorszy dom.

Gdzie wygodnie było mieć oczy szeroko zamknięte.

Gdzie obcy mężczyzna był ważniejszy niż własne dziecko.

Gdzie kłamstwo było piękniejsze niż prawda.

Nigdy tego nie zrozumiem.

Na mnie ta książka zrobiła duże wrażenie, dlatego śmiało Wam ją polecam.

Na którymś spotkaniu autorskim Magdalena Majcher powiedziała, że najbardziej interesują ją relacje między kobietami, matka-córka, bo o tych matka-syn bardzo dużo wie z własnego "podwórka". I rzeczywiście w wielu jej powieściach te relacje można znaleźć, jednak tak ukazane jak w "Najgorszym domu", chyba są po raz pierwszy. Toksyczne, naznaczone bólem, krzywdą i odwracaniem wzroku, wzajemnym oskarżaniem. Tu słowo "matka" nie kojarzy się z kimś, do kogo możemy w każdej chwili przyjechać, a dzięki Łucji poznajemy stopniowo historię zła, które toczyło się za zamkniętymi drzwiami tego domu. Zaczynamy rozumieć główną bohaterkę, nawet jeżeli nie do końca możemy posłać w jej kierunku jakieś cieplejsze myśli.

"Najgorszy dom" to umiejętnie poprowadzony thriller z domieszką obyczajową, na kanwie kryminalnego śledztwa, bo śledztwo jest punktem wyjścia do tego, by zgłębić przeszłość, by odpowiedzieć sobie na pytanie "dlaczego?". "Najgorszy dom" jest mocną i mroczną powieścią, choć w inny sposób niż powieści true crime autorki ("Małe zbrodnie", "Mocna więź"). Tu zdarzenia są fikcyjne... a może wcale nie? Polecam.

Magdalena Majcher w swoim dorobu pisarskim ma naprawdę sporo książek. Jak to się stało, że „Najgorszy dom” to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością? Może dlatego, że książki autorki kojarzyły mi się bardziej z obyczajówkami, po które sięgam naprawdę rzadko. Jej najnowsza książka zaciekawiła mnie opisem, a okładka zdecydowanie zaintrygowała, przez co długo się nie zastanawiając, postanowiłam ją przeczytać. I jakież wielkie było moje zaskoczenie, że ja od tej książki nie mogłam się oderwać i te 300 stron przeczytałam niemal na raz!

Łucją Buchta jest prywatnym detektywem. Gdy pewnego dnia dostaje telefon, że jej siostra zaginęła, długo nie myśląc, postanawia wrócić do rodzinnej miejscowości, żeby pomóc w poszukiwaniach. I choć policja nie traktuje tej sprawy za poważnie, bowiem nastolatka już nieraz znikała, tak teraz sprawa wydaje się bardzo podejrzana. Łucja po rozmowie ze znajomymi siostry, ma wrażenie że wydarzyło się coś naprawdę złego. Czy uda jej się ją odnaleźć? Co więcej, czy uda jej się powrócić do rodzinnego domu i spojrzeć najbliższym prosto w oczy, po tym co przeżyła w dzieciństwie?

Jestem ogromnie zaskoczona tym, że ta historia tak ogromnie mi się podobała! I choć mamy tu elementy thrillera, kryminału i obyczajówki, tak dla mnie było to połączenie idealne. Do tego lekkość z jaką czytało się tę książkę, ani na chwilę nie pozwalała mi ją odłożyć na miejsce. Za każdym razem jak już musiałam zająć się jakimiś pracami domowymi, to ciągle o niej myślałam i tylko wypatrywałam momentu, aż znowu się w nią zagłębie. Autorka stopniowo buduję napięcie i choć akcja nie jest dynamiczna, tak z zapartym tchem odkrywa się coraz to nowsze rewelacje i poszlaki. Aura tajemniczości odczuwana jest przez całość historii, a powroty do przeszłości głównej bohaterki wywołują ciarki na plecach. Świetnie wykreowana postać kobieca - Łucja i jej demony przeszłości, które miały naprawdę ogromny wpływ na to, jaka jest obecnie. A wszystko to pokazane jest w naprawdę genialny sposób. Zresztą każdy z bohaterów wnosi naprawdę sporo do całej fabuły, przez co niemal do samego końca nie wiadomo co się wydarzy i kto tak naprawdę jest tym złym charakterem. Takiego zakończenia się nie spodziewałam, przez co tym bardziej jestem zadowolona z całej lektury. Postać Łucji bardzo mi się podobała, dlatego też nie obraziłabym się, gdyby zamiast jednotomowej historii, autorka zrobiła z niej serie ;)

„Najgorszy dom” swoją premierę będzie mieć już 1 czerwca, dlatego ja Wam ogromnie polecam tą pozycję. Moje pierwsze spotkanie z autorką uważam za niezwykle udane i z pewnością sięgnę po inne jej historie.

"Z oddali wyłonił się dom. Budynek jakich wiele, piętrowy, z szarą elewacją, kryty dachem w kształcie ostrokątnego trójkąta. Właściwie niczym nieróżniący się od innych mijanych wcześniej, a jednak szczególny, okryty aurą półprawd, oskarżeń i dawnych krzywd. Minęło osiem lat, a Łucja wciąż nie czuła się gotowa, aby wejść do środka. Przypuszczała, że nawet jako pomarszczona, pokrzywiona staruszka nie nabędzie tej gotowości. Blizny nosi się w sercu do końca życia."

Zupełnie się tego nie spodziewałam. Jednym tchem przeczytałam ponad 200 stron na raz.

"Najgorszy dom" to nie jest łatwa lektura, to przejmująca, przerażająca opowieść o krzywdach, których nie sposób wybaczyć czy zapomnieć.

Ta historia to nie tylko świetnie poprowadzony thriller, to także łamiąca serce powieść obyczajowa, ba nawet dramat, z perfekcyjnie wykreowaną główną bohaterką. Łucja Buchta to postać, która od razu przyciąga uwagę czytelnika, silna i zdeterminowana, ale jednocześnie okrutnie poharatana przez los, to kobieta, która każdego dnia rozpaczliwie walczy aby utrzymać się na powierzchni. Przyznam szczerze, że trudno mi było się z nią rozstać, gdyż mocno się z nią zżyłam.

Bardzo podobało mi się również zakończenie tej historii, z jednej strony idealnie pasowało do całości i w gruncie rzeczy nie mogło być innego, a z drugiej wcale bym się nie pogniewała gdyby to był dopiero początek serii.

Szczerze mówiąc nie wiem, co jeszcze napisać, oprócz tego, żebyście niezwłocznie sięgnęli po tę książkę.

Dom. Pierwsze skojarzenia to: dzieciństwo, szczęśliwe chwile i wspomnienia, do których chętnie się wraca. Ciepło, poczucie bezpieczeństwa, miłość… Najczęściej to właśnie takie uczucia towarzyszą nam, kiedy myślimy o domu. Ale nie dla każdego to miejsce jest tożsame z pozytywnymi emocjami. Niektórym kojarzy się z bólem, cierpieniem, niekochaniem, odtrąceniem, koniecznością szybszego dorastania, aby w końcu stanąć samodzielnie na nogi i odciąć się od tego koszmaru, który zgotowały nam najbliższe osoby…

Łucja została zmuszona do powrotu do miejsca, które wywołuje w niej lęk. Miejsca, w którym do głosu dochodzą dawne demony, które chciałaby, i ma poczucie, że ukryła pod kamuflażem opryskliwości oraz trudnego charakteru. Otoczyła się murem, ubrała maskę, którą na co dzień oglądają ludzie z jej najbliższego otoczenia. Ale to jedynie gra pozorów, którą będzie musiała skonfrontować z potrzebą odnalezienia siostry, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. I tak zaczyna się opowieść, która osadzona jest na wnikliwym śledztwie. Autorka zaprasza czytelnika do swoistego rodzaju gry. Wodzi go za nos. Myślimy, że wspólnie z bohaterką uczestniczymy jedynie w poszukiwaniu siostry, a tymczasem Magdalena Macher rozpoczyna z nami również grę psychologiczną. Odkrywanie kolejnych kart, jest niczym uścisk na szyi, który pogłębia się w miarę odnajdywania brakujących elementów układanki. Niedowierzanie, współczucie, żal i ból, który niejako dzielimy z bohaterką. Wszystko to sprawia, że mamy wrażenie, iż dłużej nie damy rady. Jakbyśmy tonęli i nie mogli wydostać się na powierzchnię, aby zaczerpnąć powietrza.

Jednak „Najgorszy dom” to nie tylko opowieść o kobiecie, która musi zmierzyć się z przeszłością i jednocześnie odnaleźć w sobie dość siły, aby odkryć, co stało się z jej siostrą. To także opowieść o relacjach. I to relacjach między kobietami, które, mając na uwadze ich pokrewieństwo, powinny być sobie najbliższe. Tak jednak nie jest. Zdaje się, że każda nosi w sobie pewien defekt, który rzutuje na budowanie emocjonalnej więzi. Tam, gdzie powinna być miłość i zrozumienie, jest odrzucenie, a nawet pogarda. Myślę, że poza wciągającą i zaskakującą fabułą, jednym z największych atutów nowej powieści Magdaleny Majcher jest świetna konstrukcja psychologiczna postaci. Autorka pochyliła się nad każdą z kobiet. I choć nie od początku jesteśmy w stanie zrozumieć ich decyzje, zachowania i toksyczne relacje, jakie ich łączą (choć trafniej byłoby powiedzieć, że dzielą), to po zakończeniu lektury dopiero otwierają nam się oczy. Na niektóre z przedstawionych wątków i typów osobowości, o których celowo nie wspominam, nie chcąc wam odebrać przyjemności z czytania, spoglądamy z niedowierzaniem, zaskoczeniem. Nie dla każdego z bohaterów mamy w sobie dość empatii, aby jego postępowanie spotkało się z naszym zrozumieniem. Nawet jeśli za jego łagodniejszym potraktowaniem, przemawiają pewne czynniki, na które być może nie miał wpływu.

Podsumowując:

Myślałam, że Magdalena Majcher nie jest w stanie mnie już niczym zaskoczyć. Myliłam się. Autorka kolejny raz udowodniła, że na swojej pisarskiej drodze ma do odkrycia jeszcze wiele ścieżek. Tym razem serwuje czytelnikowi powieść obyczajowo-kryminalną, u której fundamentów leży wnikliwa psychologiczna kreacja postaci. Autorka kolejny raz porusza w swojej książce trudne kwestie, często te, które dla wielu wciąż są tematem tabu, są zamiatane pod dywan zapomnienia. To jej wyraźny sprzeciw wobec krzywdzących stereotypów związanych z przemocą seksualną i stygmatyzacji ofiar, jako tych, które „same są sobie winne” tego, co je spotkało. Magdalena Majcher stworzyła powieść, która tak miesza w głowie czytelnikowi, że ze zdumieniem odkrywa on kolejne karty w grze, do której zaprasza go autorka. Pełna bólu, brutalnej prawdy, wciągająca i nieodkładalna – taka jest powieść „Najgorszy dom”. Polecam!