Najgorętsza plaża w Finlandii

Antti Tuomainen na swoim koncie ma już osiem powieści - w Polsce ukazało się pięć z nich, w tym „Najgorętsza plaża w Finlandii”, która od razu zachwyciła mnie swoją okładką!

Styl prowadzenia fabuły i ilość pechowych, zabawnych sytuacji mocno kojarzyłam mi się z filmami Guya Ritchiego. Tak ogólnie to całkiem też przypomina nasze polskie komedie kryminalne, chociaż tu trochę więcej jest seksualności, niż w tych naszych. Jednak kompletnie mi to tu nie przeszkadzało, wszystko fajnie do siebie pasuje, książkę czyta się lekko i szybko. Jestem zadowolona, dobrze się przy niej bawiłam, a nazwisko autora na pewno zapamiętam na przyszłość!

"Najchętniej już bym nikogo nie zabijał."

Po śmiertelnie poważnych kryminałach, pokręconych thrillerach i zatrważających horrorach poczułam chęć na mroczne klimaty, ale w zdecydowanie lżejszych wariantach. Zdecydowałam się sięgnąć po komedię kryminalną, a ponieważ przeczytałam dwie książki Anttiego Tuomainena ("Kopaliśmy sobie grób" i "Człowiek, który umarł"), wiedziałam, czego mogę spodziewać się po "Najgorętszej plaży w Finlandii". Nie jest to najambitniejsza propozycja czytelnicza, lecz ciekawie snuje detektywistyczną zagadkę, atrakcyjnie wypełnia wolny wieczór, umożliwia złapać dystans do codziennych trosk.

Autor wykazuje się specyficznym poczuciem humoru, który nie u każdego znajdzie uznanie, jednak dociera do wielu miłośników tego typu literackich żartów. Nie zaprezentowano bezpośrednich kawałów i drwin z licznych ludzkich ułomności, lecz odwołania do wesołych skojarzeń, przełożeń podtekstowych znaczeń z jednej sytuacji na drugą, wywołań dowcipnych obrazów w wyobraźni czytelnika. Pokręcony scenariusz sprawia, że wkraczamy w osobliwą rzeczywistość, komedię pomyłek i zmyłek, dziwne sploty okoliczności i nietypowe zachowania postaci. Większość bohaterów nie grzeszy mądrością, często przeczą sami sobie, chwytają wiele srok za ogon, zupełnie nie znają się na sztuce oszustw i kamuflażu. Ale lubię takie charakterystyczne melodie, sympatycznie nawiązujące do duńskiego olsenowskiego gangu. Co prawda, przydałby się barwna kluczowa postać, wokół której można by było się skupić, jednak w zamian mamy niebanalną mieszankę różnorodnych osób. Zachowania bohaterów chaotyczne, takie z założenia miały być, jednak wyrwały się spod kontroli pisarza, a przez to otrzymujemy za mało wyrazistości. Wyczekiwałam więcej wyważonej groteski i zgrabnej parodii. Tym niemniej, książkę czyta się lekko i swobodnie, przyjemna i przyjazna narracja, niezbyt szybkie rytmy, miks akcji i obyczajowych nut, a przy tym naśmiewanie się z powszechnych stereotypów.

Fińskie miasteczko nad morzem staje się centrum wrzącego ula pozornie zwykłych i spokojnych mieszkańców. Willa na końcu cypla otoczonego piękną piaszczystą plażą staje się miejscem zbrodni. Lokalna policja nie daje rady z ustaleniem motywów i tożsamości sprawcy, a zagadka detektywistyczna ukazuje się z bardzo podejrzanej strony. Zatem do jej rozwiązania przydzielony zostaje pracownik jednostki działającej pod przykryciem, kiedyś helsiński śledczy kryminalny. Czy uda się rozwikłać zapętlone tajemnice, ukryć własne pobudki i jednocześnie pozostać w ukryciu? A może tajniak sam wpadnie w sidła zadziwiających okoliczności i podejrzanych mieszkańców miasteczka? I dlaczego tam, gdzie najgoręcej może też być najburzliwiej?

B[Adres usunięty]

Palm Beach nie jest wymarzonym kurortem do wypoczynku. Finlandia, trzynaście stopni i ani odrobiny słońca. Miejsce to świeci pustkami, pewnie dlatego, że ludzie z reguły lubią wypoczywać w ciepłych krajach. Pewnego dna dochodzi do dziwnego morderstwa. W starym domu Olivii, która wróciła, by go wyremontować, znaleziono zwłoki nieznajomego mężczyzny. Nikt nie wie, kim jest i co tam robił. W celu rozwikłania zagadki do kurortu przyjeżdża Jan Nyman, który pod przykrywką oraz zmienioną tożsamością prowadzi śledztwo.

Kto, tak jak ja miał przyjemność poznać wcześniej twórczość autora, doskonale zna jego styl i wie, czego może oczekiwać. W książce zdecydowanie więcej jest czarnej komedii niż thrillera, więc niech nie zwiedzie Was kolor okładki oraz opis. O ile „Człowiek, który umarł” bardzo mi się podobał, o tyle „Najgorętsza plaża w Finlandii” zupełnie nie przypadła mi do gustu. Wręcz dłużyła mi się, nudziła i nie mogłam doczekać się jej końca. Ani nie poczułam na ciele mrowienia charakterystycznego przy dreszczowcach, ani mnie nie rozśmieszyła, co chyba powinno być głównym zadaniem komedii.

Bohaterowie nakreśleni zostali płytko, mam wrażenie, że wszyscy są wykreowani na mało inteligentnych dziwaków, z czego dwóch mężczyzn wykonuje czarną robotę na zlecenie właściciela ośrodka, który za wszelką cenę chce zdobyć ziemię, na której stoi stary dom będący własnością niespełna czterdziestoletniej, naiwnej kobiety, która szuka miłości. No i jest jeszcze policjant – niezwykle nieporadny, ślamazarny oraz słaby w odkrywaniu swojej roli w postaci nauczyciela matematyki.

Jak wiadomo, od czarnej komedii nie oczekuje się spektakularnego śledztwa, dobrze opracowanych szczegółów, idealnie uknutej intrygi. Może być pełna pomyłek, niedomówień, nieścisłości, a wręcz nierealnych zdarzeń, ale w każdym przypadku powieść musi być dobrze wyważona oraz przede wszystkim wciągająca. W tej powieści mamy niestety rozwleczoną akcję, w której dzieje się mało. Ot, każdy podejrzewa każdego, chce zarobić pieniądze na dostarczeniu informacji o mordercy, ale gdzieś w tym wszystkim zatracona została sama zbrodnia, zepchnięta na drugi plan, a na przód wysuwa się uczucie rodzące między Olivią a Janem. Pozycji tej w moich oczach nie uratowało nawet zakończenie, które było płytkie, a wręcz słabe.

„Najgorętszą plażę w Finlandii” można potraktować jako lekkie czytadło bez fajerwerków. Spokojnie można odbiegać myślami hen daleko, gdyż nie dzieje się zbyt dużo. Brak tu akcji oraz napięcia, a także jest kilka niepotrzebnych, wręcz obrzydliwych wstawek, które nic do lektury nie wnoszą. Być może moje poczucie humoru odbiega od dowcipu autora, ale przy poprzedniej jego książce bawiłam się lepiej. Mam nadzieję, że jeśli będę miała okazję „spotkać się” z nim kolejny raz, moja opinia będzie bardziej pozytywna.

Po mojej ostatnio udanej przygodzie z komedią kryminalną, postanowiłam spróbować jeszcze raz tym razem z zagranicznym autorem. Antti Tuomainen i jego najnowsza powieść - Najgorętsza plaża w Finlandii, były ku temu świetną okazją.

Morderstwo, pieniądze i brudne interesy to główne określenia które mogą w kilku słowach podsumować tą powieść. Detektyw Jan Nyman, pod przykrywką nauczyciela zostaje przydzielony do rozwikłania tajemniczego morderstwa w fińskim kurorcie. Znalezione zwłoki włamywacza w rozpadającym się domu, przyciągną wielu chętnych do rozwiązania sprawy. Lecz główną atrakcją tej powieści jest bezapelacyjnie sam ośrodek - Palm Beach. Balony z kształcie flamingów, wielkie neony, tandetny design i całe 13 stopni w pełnym słońcu musi zagwarantować temu miejscu ogromny sukces 😂😂 Właśnie taki klimat nada całej historii, odpowiedniego smaku.

To co jest pewne to, to iż już najprawdopodobniej nigdy nie sięgnę po książki tego autora. Chodź sama powieść, ma naprawdę fajną fabułę, to sam styl autora zupełnie nie przypadł mi do gustu. Pierwsze kilkanaście stron wprowadzało mnie stopniowo w świat autora, i naprawdę poczułam ten fiński wiatr we włosach, lecz jednak poczucia relaksu nie poczułam do jej ostatnich stron. Mam sprzeczne zdania co do tej książki, a w moim przypadku zdarza się to naprawdę rzadko 😂 Jej wielkim plusem jest napewno sama oprawa, która skusi wielu z was❤ Pozdrawiam gorąco 🥰

Jak tylko w zapowiedziach Wydawnictwa Albatros zauważyłam książkę NAJGORĘTSZA PLAŻA W FINLANDII autorstwa Antti Toumainen z pięknym flamingiem na okładce, nie mogłam sobie odpuścić jej przeczytania ;) Książka w sam raz dla fanów kryminałów i komedii. Przyznam szczerze, że początek książki czytało mi się trochę opornie, ale jak już tylko zaskoczyło to poszło raz dwa :D Mimo, iż od praktycznie od samego początku znamy morderców w niczym to nam nie przeszkadza. Neonowe billboardy, palmy, dmuchane flamingi – to i wiele innego ma do zaoferowania swoim gościom właściciel ośrodka wypoczynkowego Palm Beach mieszczącego się w nadmorskiej mieścinie. Kto o zdrowych zmysłach wybierze się na plażę przy temperaturze niewiele wyższej niż 10 stopni. W związku z czym nie ma się co dziwić, że ośrodek świeci pustkami. W miasteczku dochodzi do morderstwa, co może dość znacznie pokrzyżować plany właścicielowi i tak już lsłabo funkcjonującego ośrodka wypoczynkowego. Policjantem, który będzie miał rozwikłać zagadkę zbrodni jest Jan Nyman, detektyw z tajnej jednostki operacyjnej Krajowej Policji Centralnej. Czy uda mu się to? Książka jest zdecydowanie dla osób dużo nie wymagających od fabuły, a chcących spędzić miło czas. Warto mieć na uwadze fakt, iż pisarz posługuje się dość specyficznym językiem i ogólnie całą formą, z którą ja osobiście miałam z początku mały problem, ale się nie poddałam i z tego się cieszę, bo patrząc teraz z perspektywy czasu, żałowałabym ;)

Od Autora:

„UWAGA!

Wszystko, co zostało tu opisane, opiera się na prawdziwych wydarzeniach i autentycznych postaciach. Niczego nie zmieniono. W Finlandii zawsze świeci słońce”.

--- Zaczytany Książkoholik