Nadzieja umiera ostatnia. Swallow. Tom 1

Opowieść o chęci przetrwania i o braku strachu przed śmiercią, a może nawet jej pragnieniu... Ciekawa pozycja zwłaszcza dla osób, które mają własne przemyślenia egzystencjalne. Gorąco polecam każdej osobie, która chce wciągnąć się na długie godziny i przekonać jak nieprzewidywalne może być życie. 

Tej pozycji nie zapomnę chyba do końca życia. Czytałam ją bowiem w momencie, gdy sama byłam mocno załamana psychicznie i szczerze powiedziawszy przemyślenia autorki oraz to, jak połączyła dwójkę skrajnie różnych bohaterów mocno mnie pokrzepiło. Polecam każdej osobie, której nie są obce refleksje dotyczące naszego życia i przemijania. 

Potrzebuję drugiego tomu. Teraz. Już. Natychmiast! ❤

Jakby... ja się domyślałam, że przyczynę dziwnego zachowania Riona prawdopodobnie poznamy na końcu, ale nie spodziewałam się, że autorka zrzuci na nas taką bombę! W ostatnim zdaniu. Bez cienia jakichkolwiek wyjaśnień i szczegółów...

Sięgając po "Swallow" totalnie nie spodziewałam się tego, co otrzymałam. Jak pewnie niektórzy z Was wiedzą, bardzo lubię sięgać po twórczość nowych autorów. Lubię odkrywać, ekperymentować, testować, ale często się rozczarowuję. Zwłaszcza jeśli chodzi o twórczość rodzimych autorów, przez co, przez długi czas raczej ich omijałam. Dopiero tak naprawdę może z rok temu zaczęłam się przełamywać i dzięki temu odkryłam masę wspaniałych historii. Jedną z nich jest właśnie "Swallow". Nie wiem, jak do tego doszło, że wcześniej nawet nie słyszałam o Aleksandrze Muraszce! Zdecydowanie warto to nazwisko zapamiętać. ❤

"Swallow" mimo, że jest niezłym grubaskiem, czyta się rewelacyjnie szybko, w ogóle nie czuć tych, prawie 600 stron. Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani, dialogi między nimi są ciekawe, a historia choć trudna, jest mega wciągająca i praktycznie czyta się sama.

Ta książka jest po prostu REWELACYJNA! Oczywiście, momentami mnie cholernie denerwowała, generalnie wywoływała we mnie mnóstwo różnych emocji, ale ostatecznie wszystkie wpłynęły na pozytywny odbiór książki. POLECAM! POLECAM! POLECAM!

[Adres usunięty]

Haelyn i Rion dwoje zupełnie różnych ludzi, a jednak łączy ich więcej niż można byłoby pomyśleć. Ona boi się śmierci, ma za sobą niełatwe przeżycia, z jednej strony się pozbierała, z drugiej wracają do niej obrazy z przeszłości, a ataki paniki nie są jej obce. Na szczęście nie jest całkowicie sama, ma przy sobie przyjaciółkę, na którą zawsze może liczyć, która stanie za nią murem i pomoże jej się pozbierać, kiedy wciąga ją otchłań. Jemu nie zależy na własnym życiu, uważa, że nie jest nic warte, tak jak on sam, a relacja z rodziną tylko go w tym utwierdza. Nie poradził sobie z przeszłością, a próby samobójcze nie są mu obce. Jednak i on nie jest całkiem sam, na u swego boku przyjaciela, który już nie jednokrotnie pokazał, że zawsze może na niego liczyć i dosłownie go uratował.

Ich pierwsze spotkania są przypadkowe i choć Rion nie chce kontynuować znajomości, ona ma co do tego inne plany. Haelyn nie zamierza odejść, odpuścić, a wręcz przeciwnie, zamierza zrobić wiele, aby sprawić, że ją dopuści do siebie. Nawet kolejne odrzucenia, a nawet bolesne słowa nie sprawiają, że się poddaje. Czy dobrze robi? Czy Rion ją do siebie dopuści? Jak potoczy się ich znajomość? Dlaczego chłopak tak źle o sobie myśli? Co takiego stało się w życiu Haelyn?

Zacznę od tego, że to zdecydowanie nie jest książka dla każdego. Dlaczego? Ponieważ porusza trudne, bolesne tematy. Znajdziemy w niej [Adres usunięty]. próby samobójcze, depresję, brak wiary w siebie, ataki paniki. Ta książka była bardzo emocjonująca, niejednokrotnie wywołała u mnie wzruszenie, a nawet były takie momenty, że łzy leciały dosłownie ciurkiem, a to mi się bardzo rzadko zdarza podczas czytania.

Książkę czytało się szybko, mnie mocno wciągnęła i pomimo że do cienkich nie należy (ma ponad 600 stron), przeczytałam ją w całości w ciągu jednego wieczoru (mocno ograniczając spanie tej nocy). Akcja wolniejsza, ale nie na tyle, aby okazała się nudna czy nużąca, były w niej zwroty, które mnie zaskoczyły.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, dający się lubić, tylko trzeba najpierw poznać ich dobrze, aby zrozumieć pewne zachowania. Więcej niż na początku recenzji wam o nich nie mogę zdradzić.

„Swallow. Nadzieja umiera ostatnia” to książka, która wywołała we mnie ogromne emocje. Mnie się podobała i z ogromną przyjemnością poleca, tylko pamiętajcie o zapasie chusteczek przed rozpoczęciem czytania.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Haelyn i Rion. Dwoje młodych ludzi, swoje bohaterów. Obydwoje przeszli w swoim życiu wiele, jednak radzą sobie zupełnie inaczej..

Haelyn panicznie boi się śmierci, dręczą ją wspomnienia z przeszłości.. Jest typem samotnika, ma w sumie tylko jedną przyjaciółkę, ale za to bardzo oddaną ❤️.

Rion, to chłopak który z pozoru nie boi się niczego, poddał się, nie zależy mu na niczym, a już w szczególności na życiu... Dręczą go wspomnienia, dodatkowo czuje niezrozumienie wśród bliskich, brak wsparcia.. to chyba doprowadza tego chłopaka na skraj.. Jest tylko dlatego, że jego przyjaciel wiernie przy nim trwa.. On też woli unikać większej ilości ludzi...

Coś ich łączy, coś ich dzieli. Jednak zaskakujące jest to, jak różnie postrzegają życie... Haelyn mimo swoim obaw, zaskoczyła mnie niesamowicie swoim charakterem i siłą! Bardzo mocno polubiłam tą dziewczynę, i byłam w szoku, że jest gotowa do poświeceń dla swoich bliskich..

Przypadkowe spotkania, które rodzą kolejne przypadkowe spotkania, potem już co te całkiem oficjalne. Autorka powoli odkrywa przed nami kolejne karty, czytelnik rozumie więcej ... Serce bije mocniej, nie raz i nie dwa czułam wzruszenie..

Książka porusza bardzo trudne i bolesne tematy: śmierć, depresja, odrzucenie... I tutaj naprawdę nie polecam jej młodszym czytelnikom niż 16+ dobrze, że takie oznaczenie znalazło się na książce... 🥺. Ta książka mną poruszyła, a zakończenie wbiło w fotel... Nie pozwólcie nam długo czekać na kontynuację! Bo czuję, stres!

Dziewczyna, która bała się umrzeć. I chłopak, który pragnął śmierci.

Haelyn prowadzi spokojne życie. Kiedy inni spędzają wolny czas w głośnym klubie, ona woli zaszyć się w pokoju z książką w ręce. Wciąż dręczona przez bolesne wspomnienia, nie potrafi odnaleźć się w szarej rzeczywistości. Aż do dnia, w którym zupełnie przypadkiem – a może dzięki przeznaczeniu? – na jej drodze staje on.

Rion nie boi się niczego. Zwłaszcza śmierci. Z tą ostatnią ma zresztą dość bliski kontakt. Uwięziony w jednej chwili, która zmieniła wszystko, nie jest w stanie żyć jak dawniej. A wtedy los stawia go przed dziewczyną z wytatuowaną na nadgarstku jaskółką. Czy to spotkanie przyniesie mu nadzieję, czy zgubę?

***

Historia Riona i Haelyn do dość ciężki kaliber. Są momenty, gdy czytelnik może poczuć się wręcz przytłoczony tym ogromnym smutkiem i żalem. Dlatego jeśli tematyka depresji czy myśli samobójczych jest dla Was trudna, to być może to nie jest Wasz czas na spotkanie z tą historią.

Przyznam szczerze, że nigdy nie byłam zwolenniczką „slow burn romance”, ale w przypadku historii Riona i Haelyn kompletnie przepadłam. Relacja jaka się między nimi zrodziła została poprowadzona w idealnym tempie. Świetne jest to, że możemy poznać tę historię zarówno z perspektywy Riona jak i Haelyn. Mimo to, z niektórych opisów osobiście bym zrezygnowała. Czasem opowiedzenie danej sytuacji przez drugą stronę nie wnosiło niczego nowego do fabuły, a tylko niepotrzebnie ją wydłużało.

Choć gdzieś tam z tyłu głowy domyślałam się w jakim kierunku podąża ta historia, to jednak nie spodziewałam się, że ta końcówka aż tak zmiażdży mnie emocjonalnie. Scena nad rzeką pokazała prawdziwe oblicze depresji. Pokazała, że czasem miłość i wsparcie ze strony bliskich nie są wystarczające w walce z tą ciężką chorobą. Warto w tym miejscu również zaznaczyć, że Aleksandra Muraszka nie romantyzuje całej historii. Bezwarunkowa miłość nie była tu lekiem na każde zło. I za to należy się duży plus.

Nie była to historia idealna. Pomimo naprawdę dobrego warsztatu autorki, według mnie historia momentami jest niepotrzebnie przeciągana. Ale przy tym ma ogromny potencjał. Dlatego z niecierpliwością będę wyczekiwała drugiego tomu.

Moja ocena: 8/10

Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o tym, że ma zostać wydana najnowsza powieść Aleksandry Muraszki, poczułam się zaciekawiona. Przyznaję, wcześniej nie miałam okazji sięgać po twórczość tej autorki, ten tytuł jednak zainteresował mnie na tyle, że zapragnęłam uzupełnić swoje braki. Tom pierwszy trylogii Swallow zaskoczył mnie swoją objętością i jak się później okazało... samą treścią. Więcej o książce w recenzji poniżej.

Haelyn wiedze dość spokojne życie — od wyjść do klubów zdecydowanie bardziej woli wieczór z książką w dłoni. Wciąż jednak dręczą ją wspomnienia, których nie potrafi wyrzucić ze swojej głowy. Pewnego dnia jednak na jej drodze staje ON – czy to tylko przypadek, czy przeznaczenie? Rion jest nieustraszony, a już w szczególności nie boi się śmierci. Stale tkwi myślami w jednej sytuacji ze swojego życia, z którą nie potrafi sobie poradzić. Kiedy na jego drodze staje ONA – Rion sam nie wie, co o tym myśleć. Czy ich spotkanie da im potrzebną nadzieję, czy do prowadzi do zguby?

Zaczynając lekturę tej powieści, nie wiedziałam sama, jak mam się nastawić. Z jednej strony pragnęłam, by ta historia okazała się jedną z tych historii, które zapadają w pamięci na bardzo długo, ale z drugiej miałam pewne obawy – tak obfita pozycja mogła okazać się przegadana. Jednak słuchajcie, pierwszy tom cyklu Swallow okazał się nie tylko dobry. On okazał się świetny i nawet teraz, gdy od momentu skończenia minęło trochę czasu, czuję łzy pod powiekami na samo jego wspomnienie.

Główna bohaterka, Haelyn to postać, z którą bardzo mocno się zżyłam i utożsamiłam. Bywały chwile, gdy miałam wręcz wrażenie, że ona to moje książkowe alter ego (choć zdaję sobie sprawę z tego, jak może to brzmieć). Emocje, jakie towarzyszyły mi podczas lektury tej książki, były... dość trudne. Dlatego też musiałam sobie ją podzielić na części — pierwszą połowę przeczytałam jednego dnia, a drugą dopiero jakiś czas później. Nie było to związane z tym, że jest to nudna czy słaba książka, a z tym, jak mocno we mnie uderzała. W każdym razie kreację głównej bohaterki oceniam na ocenę bardzo dobrą i czekam na więcej.

Rion... co z tym chłopakiem się działo, to ja nie mam pytań. Jest to bohater, który wyjątkowo mocno mnie do siebie przyciągał, a jednocześnie wzbudzał moje przerażenie i taką niepewność. Autorce doskonale udało się oddać ten cały mrok, który towarzyszył mu na każdej stronie, na której się pojawiał. Nie jest to bohater, którego można polubić na amen, ale jest to bohater, który zyskuje przy bliższym poznaniu, tak po prostu.

Sama powieść porusza bardzo trudną tematykę, [Adres usunięty]. problemy psychiczne, co zawsze sprawia mi pewnego rodzaju trudność podczas czytania, a jednocześnie odrobinę mocniej mnie do siebie przyciąga. Aleksandra Muraszka zdecydowanie zadbała o to, by w tej historii działo się dużo, a moje serce co rusz biło mocniej. Bywały momenty, gdy emocje były tak silne, że nie do końca potrafiłam sobie z nimi poradzić, ale moja ciekawość była silniejsza — brnęłam więc w to wszystko dalej (i nie żałuję nawet sekundy). Nie wiem nawet sama, jak mam ubrać w słowa swój zachwyt tą historią, która nie była wcale tak idealna, jakby się mogło wydawać, a jednak... tym brakiem perfekcyjności absolutnie mnie porwała.

Pióro autorki oceniam bardzo dobrze i zdecydowanie będę sięgać po inne jej powieści. Jeśli one również są tak angażujące i łamiące serce, co Nadzieja umiera ostatnia, to ja jestem już z miejsca kupiona. Ta powieść zdecydowanie nie jest dla wszystkich – bardziej wrażliwi mogą czuć się przytłoczeni takimi emocjami, jakie wylewają się z kart tej książki, jednak jeśli czują się oni na siłach, to myślę, że warto spróbować i sięgnąć po tę pozycję.

Pierwszy tom trylogii Swallow całkowicie mnie kupił i z niecierpliwością wyczekuję już kontynuacji. Czyżbym znalazła kolejną perełkę 2023 roku? Odpowiedź na to znajdziecie w podsumowaniu roku. 😉 Na koniec dodam tylko: czytajcie tę książkę.

Haelyn i Rion, zagubieni i skrzywdzeni przez los i najbliższych, których przypadkowe spotkanie spotkanie może odmienić ich życie. Dosłownie...

"Każdy nosi w sobie demony. Ważne, by się do nich nie zbliżać zbyt szybko, żeby ich nie spłoszyć. Najpierw trzeba je poznać, a następnie okiełznać tak, by przestały ciążyć. Sprawić, by jadły nam z ręki."

Autorka bardzo skupiła się na warstwie psychologicznej bohaterów i ukazaniu problemów, z którymi się zmagają, a także powoli rozwijającej się przyjaźni między dwojgiem młodych ludzi, która z czasem przeradza się w nieśmiałe uczucie...

Zarówno przeszłość Haelyn, jak i Riona jest od początku owiana tajemnicą. Poznajemy jedynie ich emocje i myśli, ale co tak naprawdę ich spotkało dowiadujemy się bliżej końca pierwszego tomu. Ciemne chmury wiszą nad głównymi bohaterami i czujemy podskórnie, że coś złego się wydarzy, bowiem ile bólu jest w stanie znieść młody człowiek... Czasem łatwiej jest po prostu nic nie czuć niż zmierzyć się ze sobą na terapii.

Obydwoje mają przy sobie przyjaciół, którzy są z nimi na dobre i na złe wyciągając ich z każdego kryzysu. Rion pomimo, że docenia obecność Jamesa w swoim życiu, zdaje się spadać w przepaść, z której nie będzie powrotu. Haelyn ze wszystkich sił próbuje trzymać się kurczowo swojej przyjaciółki Minnie i stara się małymi krokami zacząć żyć.

Akcja toczy się we własnym tempie, ukazując funkcjonowanie bohaterów powieści dzień po dniu pozwalając się z nimi zżyć.

Wszystko to podane w bardzo przystępny sposób, bowiem pióro autorki pomimo ciężkiej tematyki jest lekkie jak piórko. Dla zrównoważenia tych negatywnych emocji jest humor i kilka romantycznych, chwytających za serce momentów. Całą sobą przeżywałam emocje bohaterów i wielokrotnie miałam ochotę przytulić mocno Riona, żeby upewnić go, że naprawdę nie jest sam, a to co się stało nie było jego winą.

Przepiękna opowieść o bólu, który trawi trzewia i nie pozwala na głębszy oddech, ale również nadziei rozświetlającej mrok. Ponadto porusza tematy samobójstwa, śmierci, odrzucenia i poszukiwanie nadziei. Po każdej burzy wychodzi słońce i nie można o tym zapomnieć, kiedy życie przytłacza coraz bardziej...

Swallow to dojrzała opowieść i bardzo kibicuję Oli w dalszej karierze pisarskiej. Polecam bardzo, bo Ola to przesympatyczna i ciepła osoba, a zarazem posiadająca w swoim piórze to coś, co sprawia, że jej książki chce się czytać 💙

Z niecierpliwością czekam na kolejny tom 💙

Czy dusza ma jakiś kolor? Porozmawiajmy.

[Współpraca reklamowa z @wydawnictwojaguar]

Tą książką autorka ofiarowała mi coś niezwykłego – ogromne, trudne do opisania emocje. Niemal od pierwszej strony zaangażowałam się w fabułę. Zanurzyłam się w poduszki bujanego fotela i czytałam. Czytałam i nie mogłam przestać. Było w tym coś obezwładniającego i coś niepokojącego. Coś, co sprawiło, że ta historia zostanie ze mną na długo.

Poruszana tematyka nie należy do najłatwiejszych. Tę fabułę trzeba oswoić, jak demony, które nosimy w sobie. Poznać, okiełznać i oswoić.

Tutaj w prosty sposób można zżyć się z bohaterami. Towarzyszyć im w bólu i trudach, które ich dotykają. Dzielić z nimi emocje, od których łamie się serce. Rozumieć, dlaczego chcą przeżyć życie na swoich zasadach.

Jeśli szukasz książki, która zabierze Ci kawałek serca, ofiaruje wachlarz emocji i pozwoli poznać bohaterów, których chcesz mocno przytulić – to będzie dobry wybór.

Słowa wstępu najnowszej powieści Aleksandry Muraszki wystarczyły, by skusić mnie do lektury. Nuta tajemniczości a także obietnica potężnych emocji w połączeniu z dużą liczbą stron kusiły perspektywą bardzo dobrze spędzonego czasu. Czy było tak w rzeczywistości? Zdecydowanie!

To była przygoda, której szybko nie zapomnę. Porywająca akcja nie gnała na złamanie karku, skupiając się na tu i teraz a jednak nieustannie intrygowała zmianami frontu, kusiła obietnicą niespodzianek i rzucała bohaterom kłody pod nogi tak, by nieustannie coś się działo. Autorka w pełni wykorzystała potencjał swojej książki, udowadniając czytelnikom, że z czegoś oczywistego można stworzyć nieszablonowy obraz życia pełnego wyzwań, trudnego, z naciskiem na przekraczanie granic, często dla naszego dobra.

Poznajemy losy Haelyn i Riona. Ona wycofana, uciekająca od rówieśników, stawiająca na ciszę, spokój oraz książkę w dłoni. On nazbyt pewny siebie, śmiejący się śmierci w twarzy, uwielbiający wyzwania. Różniło ich wszystko, bariera wydawała się nie do pokonania a jednak gdy los zetknął ich na swojej drodze zaczęli dostrzegać w sobie coś wyjątkowego. Obydwoje z traumatyczną przeszłością, z ranami nie do końca zabliźnionymi bali się patrzeć w przyszłość. Ona jednak pukała do drzwi, nie pytając czy to odpowiedni czas.

Rozumiałam ich doskonale, mimo że nie mierzyłam się z podobnymi problemami. A jednak autorka uchwyciła ich losy w cudowny sposób, bardzo obrazowy i wiarygodny, jednocześnie pokazując nam zmiany zachodzące w postaciach. Niby banalna opowieść przerodziła się na naszych oczach w mnóstwo ponadczasowych wartości, problemów z jakimi mierzymy się na co dzień a o których czasami się nie mówi, z różnych powodów. Niezwykle subtelna, delikatna i nostalgiczna a jednak utrzymująca mocny klimat powieść bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła nie dając o sobie zapomnieć pomiędzy odkładaniem jej w czasie.

"Swallow. Nadzieja umiera ostatnia" to przejmująca fabuła, wielowymiarowy bohaterowie a także możliwość czytania między wierszami. Książka w pełni wykorzystująca swój potencjał, bogata w emocje i mocno wpływająca na wyobraźnię. Muszę pochwalić Aleksandrę Muraszka za zaangażowanie oraz wyciągniecie z pomysłu co tylko możliwe, ponieważ jestem pewna, że jej najnowsze dzieło zdobędzie sporą ilość miłośników tak nietuzinkowej prozy.

Jak bardzo przeciwieństwa się przyciągają? Możecie się o tym przekonać, sięgając po książkę Aleksandry Muraszki „Swallow. Nadzieja umiera ostatnia”. Jeśli jednak liczycie na lekkie i przyjemne romansidło - uprzedzam, to nie tu.

Haelyn, cicha i spokojna młoda kobieta, woli książki od ludzi. Unika imprez i towarzystwa, a jedyną osobą, która jest jej droga i na którą może liczyć jest przyjaciółka, która zna jej demony. Wszystko zmienia się, gdy na jej drodze staje Rion – młody mężczyzna o mrocznym spojrzeniu, pogrążony we własnej traumie i jednej złej decyzji. Ona obsesyjnie boi się śmierci i kurczowo trzyma się życia, on wręcz jej pożąda i już zajrzał jej w oczy. Czy ich spotkanie to czysty przypadek, czy może jednak przeznaczenie? Zwiastuje nadzieję, czy okaże się drogą ku upadkowi?

Jak bardzo można pogrążyć się w mroku własnej duszy?

Czy jedno zdarzenie może przekreślić całe życie?

Czy śmierć jest jedyną ucieczką?

Tak naprawdę właśnie o tym jest ta książka – trudna i bolesna, porusza problemy zaburzeń lękowych, depresji, samobójstwa i zbrodni. To spotkanie dwóch światów, zupełnie różnych, a jednak tak bardzo podobnych do siebie, zamkniętych w tragicznej przeszłości. To traumy, toksyczni bliscy, odrzucenie, ale też wspaniali przyjaciele, którzy walczą o tych, których kochają. Ale żeby Was nie przerażać, to też opowieść o sile uczucia, walce z własnymi słabościami, motyw bardzo slooooow burn, enemies to friends to lovers oraz książki w książce, który uwielbiam.

Podoba mi się, że fabuła rozciągnięta jest w czasie, nic nie dzieje się za szybko, a bohaterowie powoli dojrzewają do własnych uczuć. Nie znajdziecie tu akcji pędzącej na łeb na szyję, a znaczną część historii zajmują wewnętrzne przemyślenia postaci. I choć początkowo nie mogłam się wciągnąć, to potem leciała setka stron za setką.

Autorka stworzyła opowieść, w którą się angażuje, złości, uśmiecha, wzrusza i przeżywa rozterki bohaterów jak swoje własne. Znajdziecie tu też jedną scenę spicy. Jeśli lubicie takie książki, jestem niemal pewna, że będziecie czekać niecierpliwie na ciąg dalszy.

To jest ta książka, po której skończeniu nie wiesz, jak się nazywasz. Ale kto by to wiedział po przejechaniu prawie 600 stron na emocjonalnym rollercoasterze? No nikt by nie wiedział!

Haelyn mimo traumatycznego wydarzenia, którego była świadkiem w dzieciństwie, potrafi docenić życie. A ono nigdy jej nie rozpieszczało! Dziewczyna stara się dźwigać swój bagaż i nie poddaje się nawet wtedy, kiedy los rzuca jej kłody pod nogi. Wciąż miewa momenty, kiedy smutek i lęk dopadają ją z ogromną siłą, a bolesne wspomnienia zabierają oddech, ale chce żyć i walczyć o siebie.

Rion jest przeciwieństwem Haelyn. Dla niego życie to największe przekleństwo. Podobno kiedyś był inny. Podobno potrafił się śmiać. Podobno zrobił coś strasznego.

Od momentu, kiedy połączy ich…przewrócony śmietnik, tych dwoje nie może przestać o sobie myśleć. Czy Haelyn wyciągnie pomocną dłoń do Riona? A może to on pociągnie ją za sobą na dno?

Historię Haelyn i Riona poznajemy naprzemiennie z ich perspektyw, dzięki czemu łatwiej zrozumieć ich decyzje i zachowania. Choć to i tak jest niezła łamigłówka…

Niesamowita, wciągająca, rozbrajająca, do bólu krusząca serce na drobne kawałeczki, w piękny sposób dająca nadzieję i w okrutny ją odbierająca — taka jest historia bohaterów pierwszego (aaaa! Jak się cieszę, że będzie kolejny) tomu serii Swallow.

Spędziłam z tą książką rewelacyjny czas. Chciałam, żeby nigdy się nie skończyła. A już na pewno nie tak! To, co wydarzyło się na końcu przeszło moje najśmielsze wyobrażenie. Do tej pory mam w sobie te emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania, a zakończenie wbiło mnie w fotel, wytrąciło ze schematycznego myślenia o happy endach. Poczułam się, jak bohaterowie tej historii czuli się cały czas — niepewna jutra, zdruzgotana i zwyczajnie smutna.

Losy Haelyn i Riona mogę porównać do niekończącego się układania domku z kart. Kiedy wydaje ci się, że ta konstrukcja ustoi, przetrwa, kiedy już jesteś o krok od łez radości, nagle zaczynasz płakać, ale z rozpaczy, bo wszystko zaczyna się sypać.

“Swallow” to new adult na wysokim poziomie. Mnie ten gatunek kojarzy się głównie z całym spektrum silnych emocji, które nie pozwalają mi na odłożenie książki, a jeśli już muszę to zrobić, to myśli mam zaprzątnięte losami bohaterów, a ich emocje mi się udzielają. Tak jest w tym przypadku. Aleksandra Muraszka stworzyła powieść, która wżarła się w moje serce i tam już zostanie for ever.

Po przeczytaniu pierwszych paru stron „Swallow”, wiedziałam już będzie to książka, która dostarczy wielu emocji i nie będę mogła od niej oderwać się. Że będzie poruszać trudne tematy. I tak było.

Ona – spokojna, unikająca imprez dziewczyna. Czas wolny spędza z książką i jedyną przyjaciółką Miley. Czasami dręczą ją bolesne wspomnienia z dzieciństwa. W wieku 5 lat straciła rodziców. Miewa ataki paniki. Boi się śmierci. Pewnego dnia jej życie wkracza Rion.

On – chłopak, którego ulubionym kolorem jest czarny. Na początku Haerly boi się. Ale tak samo jak się go boi, tak samo coś ją do niego przyciąga. Chłopak za to nie boi się niczego. Zwłaszcza śmierci. Jest tajemniczą osobą, która coś przeszła w swoim życiu i nie chce o tym mówić.

Mrok i Światło. Czy przeciwieństwa zawsze się przyciągają? Czy Haelyn, nazywaną jaskółką będzie potrafiła uratować Riona? Co takiego wydarzyło się w jego życiu, co go złamało? Przekonacie się sami.

Pani Aleksandra Muraszka zrobiła coś niesamowitego. Poprzez dość powolną akcje sprawiła, że mogłam poznać bliżej bohaterów. Zarówno Haelyn jak i Rion to skomplikowane postacie. Oboje walczą z demonami z przeszłości. I chociaż zazwyczaj marudzę gdy akcja prawie stoi w miejscu, tak w przypadku „Swallow” uważam, że taki zabieg jest potrzebny.

Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. A emocje jakich doznałam były emocjami głównie Riona. Autorka wspaniale wykreowała tę postać. Jego wewnętrzną walkę. Jego przemyślenia. Wszystko tutaj jest dopracowane. Do końca nie rozumiałam co się wydarzyło w jego życiu. Dlaczego rodzice odwrócili się od niego? Dlaczego nie chce dać szansy Haelyn?

Narracja prowadzona jest z punktu widzenia zarówno Riona jak i Haelyn, dzięki czemu mogłam bardziej poznać te dwie postacie. Im bliżej końca książki, tym coraz bardziej bałam zakończenia. Czułam, że będzie mocne. I tak było. Sprawiło, że już nie mogę doczekać się kolejnej części. Ostatnie słowa wbijają w fotel. Nie zerkajcie tam przed przeczytaniem książki.

Pani Ola skupiła się głównie na Rionie i były momenty podczas czytania gdy zadawałam sobie pytanie a co z Haelyn i jej atakami paniki? Jednak gdy dotarłam do ostatniej strony stwierdziłam, że w sumie dobrze, że ten wątek nie jest bardziej rozwinięty. Złych emocji byłoby za dużo.

Na końcu chciałam napisać parę słów o wydaniu tej książki. Nie tylko posiada piękną okładkę, ale w środku znajduje się playlista oraz miejsce na wklejenie znaczników i ich opisanie.

Każdemu z nas zdarza się zły dzień, każdemu zdarzają się przejściowe trudności, które wywołują zwątpienie, rozgoryczenie, zniechęcenie. Rzadko jest jednak tak, by ten stan utrzymywał się permanentnie. Życie bowiem składa się zarówno ze wzlotów, jak i upadków. A kiedy nie widzimy tych pierwszych to znaczy, że warto zwrócić się do kogoś o pomoc. Być może bowiem mamy do czynienia z depresją i konieczna będzie wizyta u specjalisty, po to, żeby poczuć się lepiej, a niekiedy, by móc funkcjonować.

W tak ciężkiej sytuacji, w stanie poczucia bezsilności i beznadziei znajdują się Haelyn oraz Rion, bohaterowie wyjątkowej powieści autorstwa Aleksandry Muraszka pt. „Swallow. Nadzieja umiera ostatnia”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Jaguar powieść autorstwa Aleksandry Muraszka, to piękna i wzruszająca historia o życiu, które boli, o zmaganiach z codziennością i demonami, które niekiedy przejmują nad nami władzę. Jednocześnie jest to powieść z wątkiem miłosnym, traktująca o dwójce pogubionych ludzi, którzy nigdy nie powinni się spotkać, albo przeciwnie – których przeznaczenie celowo postawiło na swojej drodze.

Haelyn prowadzi spokojne życie, a najlepiej czuje się w zaciszu swojego pokoju. Zajmuje się redakcją książek, co – mimo iż nie stanowi źródła potężnych zysków – to umożliwia dziewczynie połączenie pasji i źródła dochodu. Haelyn najlepiej czuje się bowiem, kiedy nie kontaktuje się z nikim, kiedy żyje życiem swoich literackich bohaterów. Dręczona przez bolesne wspomnienia i owładnięta lękiem przed śmiercią cudem tylko funkcjonuje przy tak nasilonych atakach paniki. W ich przetrwaniu pomaga jej przyjaciółka i współlokatorka, studentka psychologii, Minnie. Ta dusza towarzystwa nie pozwala Haelyn całkowicie wycofać się z życia, a mimo iż sama popełnia wiele błędów, szczególnie tych dotyczących wyboru towarzysza życia, a właściwie dawania mu kolejnej szansy, jest dla dziewczyny ogromnym wsparciem. Paniczny lęk przed własną śmiercią odbiera jej nie tylko radość życia, ale odbiera jej nadzieję, że kiedyś może być lepiej. Szczególnie, że nie stać jej na profesjonalną terapię, która pomogłaby jej przepracować wydarzenia stanowiące źródło tych lęków.

Rion nie boi się niczego, zgrywa odważnego do tego stopnia, że stawia wyzwanie śmierci. Zresztą opanowała ona już wszystkie jego myśli i zapewne przywitałby ją z radością. Szczególnie, że jego ojciec i tak uważa, że jest do niczego, więc najlepiej, by zniknął. W tych trudnych chwilach pomaga mu najlepszy przyjaciel, James, chociaż Rion jest boleśnie świadomy tego, że nieustannie go zawodzi.

Spotkanie tej dwójki, Haelyn i Rion, jest równie oryginalne co absurdalne. Ale kiedy już ich drogi się przecięły, nie mogą bez siebie funkcjonować. Szczególnie, że ich przyjaciele mają się ku sobie, zaś James jest przekonany, że Haelyn, dziewczyna z wytatuowaną jaskółką, będącą symbolem nadziei ma szansę uratować przyjaciela. Czy jednak miłość na pewno wystarczy, by przezwyciężyć mrok?

Przekonamy się o tym dzięki lekturze tej monumentalnej (liczy sobie blisko sześćset stron) książki, o nadziei, zwątpieniu, życiowych wyborach i wewnętrznej sile. Mimo swojej prostoty fabuła wciąga i intryguje, nawet jeśli część dialogów mogłaby być poprowadzona inaczej, a książka zawiera wiele zbędnych opisów czy wątków. Choć chwilami lektura mi się dłużyła, a labilność emocjonalna bohaterów i nieustanne roztrząsanie problemów irytowały, to i tak pochłaniałam kolejne rozdziały z ciekawością związaną z tym, w jaki sposób bohaterowie wykuwać będą swój los. Ostrzegam też, że zakończenie książki natomiast uzależnia i sprawia, że trudno nie wyczekiwać kontynuacji cyklu.

[Reklama] Wydawnictwo Jaguar

Dwie doświadczone życiowo osoby, które muszą dźwigać na swych barkach niesamowicie ciężki bagaż. Haylen pragnie żyć i ogromnie boi się śmierci. Rion natomiast pragnie umrzeć i tylko czeka na tę chwilę, kiedy w końcu przestanie czuć. Czy tych dwoje jest w stanie sobie wzajemnie pomóc? A może nie ma już nadziei, by podnieść się z ziemi wzbić ponad chmury?

Pierwszy tom serii "Swallow" wstrząsa czytelnika dogłębnie. Serwuje tak silne i skrajne emocje, że zdecydowanie nie jest to książka dla każdego. Porusza bowiem trudne zagadnienia i problemy, które mogą się okazać za ciężkie do udźwignięcia. Ale wiecie co? Zdecydowanie warto się odważyć.

Autorka z precyzją iście chirurgiczną porusza się po emocjach. Od skrajności w skrajność serwując totalny rollercoaster emocjonalny. W jednej chwili jest radośnie i pięknie, by w kolejnej strach chwycił gardło swoimi szponami zabierając zdolność swobodnego oddechu.

Aleksandra Muraszka przedstawia historię bolesną i okrutną. Wręcz traumatyczną serwując naprzeciw nim nadzieję, która jest ostatnią szansą na wyjście z patowej sytuacji.

Genialna kreacja bohaterów. Jestem oczarowana drobiazgowością w ich osobowościach. Jak również przyjaźnią, która powinna stanowić wzór do naśladowania. Nie mówiąc już o głębszym uczuciu, jakim jest miłość. Ona uskrzydla i dostarcza potrzebnej nadziei.

Cóż to była za lektura! Zjawiskowa. Pasjonująca. Prawie 600 stron zapisanych emocjami, które poruszyły wszystkie struny w moim sercu. Autorka ma lekki styl i z wyczuciem kieruje wątkami zapewniając czytelnikom doznania z najwyższej półki.

Ja uzbrajam się w cierpliwość w oczekiwaniu na kolejny tom a was z całego serca zachęcam do czytania. Wrażliwsi odbiorcy zdecydowanie powinni się zaopatrzyć w chusteczki.

Polecam

▪️▪️▪️

#wydawnictwojaguar #aleksandramuraszka #swallownadziejaumieraostatnia #book #literaturakobieca #lubimyczytać #wyzwaniegranicepl #recenzja #beautufullbook #książkadlaciebie #goodbook