Na wojnie nie ma niewinnych. Heksalogia o Dorze Wilk. Tom 6

Dorze udało się wyjść... Może inaczej: demonowi udało się wyjść z Dory, a Dora opuściła piekło bez większych problemów. Niestety, życie panny Wilk nie zna terminu "chwila wytchnienia". Jak się okazuje, jej wilczy partner zaginął bez śladu i to nie tylko w przenośni. Więzy stada, krwi, a nawet partnerska zawodzą. Dora nie należy do osób, które nic nie robią, gdy jej bliscy są w opałach.

Brunon, Alfa Thornu, nie zamierza ułatwić Dorze życia i na drodze, która wyraźnie prowadzi w jego stronę, zostawia pułapki. Co takiego łączy jego, nielegalne walki zmiennych i nastoletnie elfy? Oraz co zrobią członkowie Starszyzny?

Ten tom zdecydowanie można uznać za najlepszy w Heksalogii o Dorze Wilk. Wartka akcja, intrygi, zagadka i policyjny nos rudej wiedźmy w jednej książce. Aneta Jadowska zrobiła znaczący postęp. Każdy kolejny tom wciąga bardziej na uliczki Thornu. Spodziewałam się, że wraz z końcem serii nie będę pragnęła więcej, że historia osiągnęła swoje apogeum i będzie mieć tendencję spadkową, ale spotkałam się z czymś zupełnie innym. Mam niedosyt, chcę więcej (kwestia gustu: wada czy zaleta)! Skoro jakość idzie w górę, trzeba inwestować! Od dawna nie miałam tyle uciechy z książki. Śmiałam się, płakałam, prychałam (jak Szelma) i warczałam (niczym wilczyca).

Teraz najchętniej pociągnęłabym spoilerowo, ale się powstrzymam i podsumuję: Thornverse jest jak czekolada, na jednej kostce nie poprzestaniesz.

4.5

Część 6 heksalogii o Dorze Wilk jednak pozostawia po sobie niedosyt. Przez całą książkę Dora szuka Varga... ich więź, cała ta otoczka mogłaby być wg. mnie bardziej rozwinięta, wyjaśniona. Oczywiście, podobała mi się ta część jednak miałam wrażenie że ciągnęła się trochę jak flaki.

Jest jednak plus, bo pojawia się Szaman, którego osobiście bardzo polubiłam :)

Bruno zawsze patrzył wilkiem na Dorę. Jednak to, co zrobił ostatnio, kiedy porwał się na jej wilczego partnera – Varga, było całkowitym przegięciem. Alfa stada Thornu powinien doskonale zdawać sobie sprawę, że dla przyjaciół gotowa jest skoczyć w ogień. A i tym razem wiedźma nie ma zamiaru odpuszczać. Nim jednak sięgnie po ostateczne środku, spróbuje kilku innych sztuczek podsuniętych, przez niespodziewanych sprzymierzeńców: wampirzego księcia – Romana oraz tajemniczą Dłoń.

Szczerze?! Myślałam, że po lekturze Egzorcyzmów Dory Wilk nic już bardziej mnie nie zaskoczy. Myliłam się… i to bardzo. Chociaż z drugiej strony, powinnam wiedzieć: po Anecie Jadowskiej zawsze należy spodziewać się niespodziewanego. Choćby tego, że tym razem problem, z jakim przyjdzie zmierzyć się Dorze, uderzy z kilku różnych a czasami nawet dość niespodziewanych stron, z jakich zupełnie się tego nie spodziewałam. Nasza ulubiona wiedźma, również. Także tego…

Hmm… Jak zawsze w przypadku tej serii, mam zupełną pustkę w głowie. Pewnie powtórzę się po raz któryś tam z rzędu, ale w tym przypadku nie da się inaczej. Najlepszymi określeniami, jakie ciągle kołacza mi się po głowie w przypadku przygód Dory to: świetna, niesamowita, wspaniała i w ogóle jeszcze „och” i „ach”. No, ale trzeba w końcu zebrać się w sobie i napisać, chociaż coś względnie sensownego i spójnego (z tym ostatnim może być najciężej).

Fabuła… hmm… tutaj ponownie pasowałyby mi wymieniane powyżej określenia, ale miałam przecież pisać sensownie, więc jeszcze raz… Fabuła pełna jest napiętego oczekiwania na to, co się jeszcze wydarzy. Szczególnie że od samego początku wiemy „kto”, ale nie do końca można zrozumieć, z jakiego dokładnie powodu chce wykończyć Dorę. Gdyby tego było jeszcze mało, autorka co chwila dokłada nowe wątki i zagadki, które na pierwszy rzut oka nie mają nic wspólnego z główną sprawą. Dopiero wraz z rozwojem całej akcji powoli odkrywamy wszystkie nici łączące wszystko w spójną i sensowną całość. W międzyczasie Jadowska zaskakuje nas nie tylko niespodziewanymi zwrotami akcji, ale także i wprowadzeniem zupełnie nowych elementów do i tak rozbudowanego już świata magicznego. Dzięki temu poznajemy pszczele wilki, czy też szeptunkę. Dowiadujemy się także ciut więcej o tym, czym zajmuje się Witkacy, czy też elfy. Naprawdę ciężko jest wymienić wszystko to, o co autorka urozmaiciła swoje uniwersum, szczególnie że często są to niewielkie (ale jakże znaczące) niuanse. Zresztą sami się o wszystkim przekonacie, kiedy sięgniecie nie tylko po ten tom, ale ogólnie o całą serię.

Jak wielu fanów serii byłam ciekawa, jak Aneta Jadowska poradzi sobie z pozamykaniem tych wszystkich wątków, których przez sześć tomów uzbierała się naprawdę spora liczba. Co prawda, sporo z nich swoje zwieńczenie znalazło w tomie poprzednim, jednak tyle samo nadal pozostawało w zawieszeniu. Teraz, będąc dawno po lekturze Na wojnie nie ma niewinnych mogę spokojnie powiedzieć, że pisarka poradziła sobie wyśmienicie. To, co powinno zostać zakończone, takie się stało. Szkoda tylko, iż nie doczekałam się opisu ślubu Mirona i Dory, na co bardzo liczyłam. No ale kto wie, może autorka kiedyś się na to skusi. Obecnie nie pozostaje mi nic innego jak tylko zachęcać do sięgnięcia po heksalogię. Samej powracać do niej najczęściej jak się da i czekać z niecierpliwością na trylogię o Witkacym oraz wszystkie inne powieści Jadowskiej.

Cudowna, ciekawa i fascynująca książka. Na pewno nie da się tutaj nudzić. Dora, główna bohaterka jak zawsze zaskakuje nas swoim porywczym i silnym charakterem. Bardzo polecam!