Na wieki wieków Pani Amen

Po przeczytaniu pierwszej książki Bianki Kunickiej Chudzikowskiej "Najprawdziwsza fikcja" wydawalo mi się, że mam niejakie pojęcie czego się spodziewać. Świetnej prozy, którą połyka się jednym tchem. I tu się nie zawiodłam. Autorka lubi wciągać nas w intrygi wydawałoby się życia codziennego, jednak tak dogłębnie, że ani się obejrzymy a zaczynamy czuć drganie strun dawno nie poruszanych. Zaczynamy myśleć, może i filozoficznie co tak naprawdę jest wartością w życiu...Glupio przyznać, bo nawet nie wiem dlaczego był taki moment w trakcie czytania, że łzy lały się mi potokami.

To nie jest książka, by zabić nudę w oczekiwaniu na obiad. To książka, by na chwilę pobyć samym ze sobą.

Oto historia kobiety, w której sercu i oczach nigdy nie był „odbity” człowiek, po rozstaniu pozostawała pamięć, nic oprócz niej. Jest to opowieść o Małgorzacie, która nie znała miłości, nie potrafiła kochać, mimo to dążyła do ułożenia sobie życia… zwykła a jakże niezwykła opowieść o samotności innej niż znamy…

Małgorzata to bohaterka powieści Bianki Kunickiej - Chudzikowskiej:

„Na wieki wieków Pani Amen”.

Współczesny Wrocław, piękna rudowłosa, niezależna i samotna kobieta, bohaterka powieści, czuje się tak, jakby zapomniała o sobie, zapomniała kim jest. Krąży wokół siebie, przygląda się sobie i zastanawia się czy jej historia coś znaczy. Bardzo trudno jest nam uwierzyć, że mając wszystko nie ma się praktycznie nic!

Gdy się jest niezdolnym do miłości to wszystko traci sens, pozostajemy z niczym, z pustym sercem i dłońmi.

Czy możliwe jest to, że uczucie, które jest obecne w każdym człowieku, może nie być dane tej jednej, jedynej kobiecie? (Z powieści dowiadujemy się, że Małgorzata nie jest jedyną, która nie potrafi kochać, że możliwy jest splot zdarzeń, w wyniku, którego rodzą się kobiety nie mające w sobie miłości, nie potrafiące czuć.)

Ktoś mógłby powiedzieć, że w dzisiejszych odhumanizowanych czasach to nic nowego, że wszyscy cierpimy na kaleką miłość, że wszyscy cierpimy na niespełnienie.

Czy tak jest naprawdę? Czy los, fatum, potrafią zawisnąć nad naszą rzeczywistością? Czy siły inne niż nasze, są w stanie przepracować z bohaterką duszę, serce, człowieczeństwo?

Małgorzata poszukuje, bo nie chce krzywdzić tych, którzy stają się jej bliscy. Drobny świat uczuć, nieszczęść i realizm magiczny, wręcz mistyka, która przychodzi kobiecie z pomocą. Świat, który odkrywa Małgorzata jest pełen bólu, nieuświadomionego, obecnego i rzeczywistego, jest pełen przeznaczenia. Są odradzające się więzy rodzinne, drzewa genealogiczne i sięganie sercem w świat dla nas niedostępny. Autorka powieści, przeprowadza delikatnie czytelnika przez życie Małgorzaty, pozwala nam polubić bohaterkę swojej powieści, lub… nie polubić… ale Bianka Kunicka - Chudzikowska zrobiła jeszcze coś, co wpłynęło na nasz stosunek do Małgorzaty. Otóż, uporządkowała chaos, pozwoliła nam uwierzyć i śnić. Poprowadziła nas do miejsca, gdzie powstaje życie, miłość i kończy się koszmar braku uczuć…czy na zawsze?

Powieść, która pozostanie w nas, tajemnica powieści pozostanie z nami, bo przecież są sprawy i rzecz, które filozofom się śnią a oni opowiadają i opowiadają.

Niezwykła opowieść o tym co najważniejsze w życiu na tle bardzo ciekawej historii czternastu wspomożycieli (dzięki Autorce dowiedziałam się dopiero kim byli). Oparta w realiach Dolnego Śląska, co było dla mnie dodatkowym atutem, jestem z Kamiennej Góry :) Przeczytałam jednym tchem, brawo!

„Na wieki wieków Pani Amen” Bianka Kunicka Chudzikowska Przeczytałam najnowszą książkę Bianki z zaciekawieniem Gdybym miała odpowiedzieć na pytanie czy jest to książka o miłości, bowiem na pierwszy rzut oka poszukiwania tego uczucia są tematem dominującym, wybiegającym na pierwszy plan, to powiedziałabym że jest to książka o tajemnicy – w końcu miłość jest także tajemnicą i każdy człowiek odczuwa i postrzega ją inaczej, ale tutaj właśnie tajemnica rodzinna i historyczna w końcu osobista, stała się kanwą do misternie utkanej opowieści i zawarcia w niej kilku życiowych pytań. Autorka zaprosiła nas do życia pięknej młodej, inteligentnej kobiety która jest zdeterminowana pewną dysfunkcją własnych emocji – uczuć, do tego stopnia że jest na skraju załamania i postanawia coś z tym zrobić. Splot licznych zdarzeń sprawia, że odkrywamy wraz z nią miejsca jej rodzinnych korzeni i powiązaną z nimi historię, religię, obrzędy, wierzenia, a także przesądy. Akcja umiejscowiona jest na terenach miasteczek i wsi Dolnośląskich co znajduje tutaj swoje uzasadnienie. Podczas ciekawej retrospekcji zdarzeń sięgających czasów XVI wieku (a w przypadku kultu „Czternastu Wspomożycieli” i św. Małgorzaty Antiocheńskiej - dużo głębiej), toczy się świat rzeczywisty . Świat pełen niespodzianek, zwrotów akcji a nawet magii i czarów. Poszukiwania są pretekstem do rozważań na temat życia, śmierci i miłości . Czytelnik jest niejako sprowokowany do własnych odpowiedzi i poszukiwań. Świetnie poprowadzony wątek, fajne dialogi, ciekawostki historyczne i coś co mnie zawsze uwodzi; Tajemnica a także zajrzenie pod powierzchnię zapomnianych zdarzeń - to często tam znajdują się zaskakujące odpowiedzi. Podziwiam, polecam i szczerze gratuluję Autorce i życzę wszystkim miłej lektury.!

Do niektórych Autorów wraca się po latach. I tak właśnie jest z tą powieścią. Panią Biankę poznałam dwa lata temu przy tytule „Najprawdziwsza Fikcja”. Już wtedy Pisarka podbiła moje serce swoim piórem, więc bez najmniejszego wahania zabrałam się za powieść „Na wieki wieków pani amen”. Przecież jeśli wtedy trafiła do mojego serca, to teraz nie będzie inaczej, prawda?

Poznajemy Małgorzatę, która nie umie kochać, nie zna tego uczucia – nigdy nie kochała, również rodziny. Jest mądrą i piękną kobietą, może śmiało przebierać w mężczyznach, a jednak nie umie obdarować nikogo uczuciem. Podobała mi się jako bohaterka, możliwe, że właśnie dlatego, iż pomimo swojej idealności, nie była wyniosła i nie kreowała się na wielką gwiazdę. Jest twardo stąpającą po ziemi bohaterką, a mimo to zastanawia się, dlaczego taki życiowy pech ją spotkał. Spotyka Adama, który jednak podejmuje wyzwanie, w którym chce udowodnić Małgosi, że ma ona w sobie coś, czego nie mają inni. Na to wszystko okazuje się, że jej matka cierpiała na tę samą przypadłość.

Rewelacyjnie wykreowane tło, w którym przeplatają się dwa światy, niczym dobrze zapleciony, długi warkocz. Realizm przenika się z fantazją, a przecież takie mieszanki są dla mnie niczym prezent pod choinką! Pani Bianka zupełnie nie spuściła z tonu, utrzymuje poziom wysoko – czaruje słowem, karmi fabułą i pozwala na przemyślenia, które na co dzień rzadko zwracamy uwagę. Uwielbiam to jak Pisarka składa na stronach powieści obietnicę, że mamy ukryty przekaz, że warto czytać uważnie, że coś może kryć się w fabule. Ciężko mi dobierać słowa jak dobra jest ta powieść – wbrew porom nie powinno tak być, żeby brakowało mi wszelakich „ochów” i „achów”, ale tą książkę po prostu trzeba przeczytać.

Podsumowując, nie ma się co zastanawiać, tylko trzeba czytać. Mało Czytelników zna Autorkę i w jakimś stopniu mnie to boli, bo to jak tworzy powieści, jest czymś niesamowitym. Czujemy to co bohaterowie, mamy namacalne dowody, że rzeczy, których nie ma – mogą być i czujemy z każdą literą i słowem, że chcemy coraz więcej i więcej!