Na babski rozum

Są takie dni, kiedy jedyne, czego potrzebuję, to literacki „odstresowywacz” - książka, która otuli mnie humorem, a jednocześnie nie pozwoli zasnąć z nudów. I właśnie ta komedia kryminalna okazało się dla mnie właśnie taką energetyczną bombą, którą czyta się z niegasnącym uśmiechem pod nosem. To nie jest historia, która przytłacza ciężarem traum, wręcz przeciwnie, to błyskotliwa, radosna podróż do Przyrowa, gdzie rodzinne tajemnice wyskakują z szaf z wdziękiem godnym najlepszej farsy. Od pierwszej strony poczułam tę niesamowitą lekkość, z jaką autorka prowadzi nas przez chaos pięćdziesiątych urodzin mamy Tosi, niespodziewane spadki i trupa, który pojawia się w życiu bohaterki z wyjątkowo niefortunnym wyczuciem czasu.

To, co mnie w tej opowieści urzekło najbardziej, to sposób, w jaki Marta Obuch patrzy na nas, kobiety. Te wszystkie wdrukowania pokoleniowe, o których tyle się mówi, tutaj nabierają zupełnie innego, niemal figlarnego wymiaru. Zamiast ciężkiego bagażu, widzimy w nich zestaw fascynujących cech, które Tosia odkrywa u siebie, swojej mamy czy innych członków rodziny. To takie mrugnięcie okiem do czytelniczki: „zobacz, każda z nas ma w sobie odrobinę szaleństwa swoich przodkiń”. Śledzenie rodzinnych powiązań było dla mnie czystą frajdą, a nie powodem do smutnych refleksji. Autorka w genialny sposób pokazuje, że kobieca intuicja i ten tytułowy „babski rozum” to potężna siła, która pozwala ogarnąć nawet największy bałagan, w tym zagadkę sprzed lat.

Całość jest napisana z taką lekkością i polotem, że przez fabułę wręcz się płynie. Dialogi są żywe, pełne ironii i sarkazmu. Kryminalna intryga, choć trzyma w ciekawości, nie odbiera książce jej słonecznego charakteru. To raczej pikantna przyprawa do pysznego, obyczajowego dania. Ta książka to idealny dowód na to, że o korzeniach i kobiecej tożsamości można pisać bez patosu, za to z ogromną dawką ciepła i humoru. Odłożyłam ją z poczuciem ogromnego relaksu i myślą, że nasze rodzinne historie, choćby najbardziej pogmatwane, są tym, co nadaje naszemu życiu najciekawszych kolorów.

Nie wiem czy wy też tak macie, ale ja kiedy przeczytam dedykację jaką zapisuje autor ze specjalnym uznaniem i jest ona poruszająca, to od razu inaczej patrzę na nią. To jest też zależne co to za dedykacja, ale jeśli miła i tym bardziej prywatna, to jakoś mnie tak reszta rozczula:-)

Książka ta powstała na podstawie poszukiwań rodzinnego drzewa genealogicznego z czego autorka odkryła, że kryło się w nim wiele tajemnic, które opisuje. Przełożyła to na bardzo ciekawą lekturę, która i w nas potrafi odkryć ciekawość co do rodziny, której nigdy się nie poznało. Ja nie poznałam dziadka, gdyż zginął jak babcia była z nim w ciąży oraz rodziny od strony mamy taty, gdyż z jakichś powodów nigdy się o nich nie mówiło. Niby rodzina miała jakieś powody, by urwać te kontakty, ale dlaczego włączają w to dzieci? Czy kiedyś się tego dowiem?

Powracając do lektury, wciąż jest utrzymana na poziomie zabawnym, wręcz komediowym, tylko na bardziej skrywanych torach. Jest tu dużo tajemnic do odkrycia i im dalej, tym wychodzi na to, że było ich coraz więcej. Tak sobie myślę, że na hasło ,,pieniądze" oraz ,,spadek", większości osobom szklą się oczy, wyostrza wzrok i słuch. Wtedy pojawiają się różne osoby wielce zainteresowane włościami do nabycia. Kiedy postać napotyka dziwne trudności, nagle pojawiają się w jej kręgu na pierwszy rzut oka nieznajome osoby, które później okazują się być dalszą rodziną. Najtrudniej jest jednak, kiedy pojawia się trup na którego dłoni zapisany jest numer telefonu naszej bohaterki:-) Pytanie brzmi, dlaczego wszyscy interesują się spadkiem? Co takiego w sobie kryje, że każdy chce przejąć go na własność? Czyżby w grę wchodził jakiś skarb?

Wcześniejsze książki były obfite w żarty, które mogły być po części prawdziwe. Teraz zaofiarowała nam opowieść na szeroką skalę prawdopodobną w której głównym wątkiem są zwyczajne zyski. Rodzina, która nagle wychodzi z ukrycia jeśli czuje, że może uzyskać coś większego. Przyznajcie, że rzadko kiedy tak nie bywa;-)

Ogólnie pomimo wielu postaci z ciekawością poznaje się kolejne, zwłaszcza intencje o których nigdy na początku się nie mówi. Sekretów jest tutaj sporo i odkrywamy je z przyjemnością. Takie najbardziej zabawne sytuacje wiążą się ze strefą porównań czy też opisów wyglądu, bądź zachowania, ewentualnie tłumaczenia czegoś. Jakby ukazują nimi mniejszą ważność dla historii, by tych informacji nie było tak dużo, byśmy zostali nimi rozproszeni. Ja zawsze chętnie się relaksuję przy książkach autorki, dlatego wam ją polecam:-)

Główna bohaterka Tosia wyjeżdża na wieś. Ma tam spędzić kilka dni z rodziną. Jej mama kończy 50 lat i ma być impreza z tej okazji. Ma nadzieję, że tu odzyska spokój, ale szybko okazuje się, że na wsi nie musi być spokojnie. Przez przypadek odkrywa tajemnicę swojej rodziny, o której wcześniej nie słyszała i postanawia ją odkryć. Nie ma pomocy, by to jej się udało, bo albo słyszy kłamstwa albo nikt na ten temat nie ma nic do powiedzenia. Ona także musi zająć się odziedziczonym po babci domkiem oraz hektarami ziemi. Budzą one zainteresowanie podejrzanych typów. Tosia chce dowiedzieć się, jaką tajemnice ukrywał prapradziadek. Czemu znaleziony nieboszczyk miał zapisany na ręku jej numer telefonu i dlaczego w domku po babci skrzypi otwierana szafa i słychać kroki.

Książka jest o perypetiach rodzinnych, z nutką kryminału. Główna bohaterka nie jest idealna. Ma swoje wady. Czasem jej coś nie wychodzi. Zdarza się jej podjąć decyzje, które nie są do końca przemyślane. Scenerią wszystkich tych wydarzeń jest miejscowość Staropole i miasteczko Mstów. Lekki sposób narracji sprawia, że historia jest wciągająca. Napięcie rośnie z każdą stroną. Poznając tę historię nie sposób się nudzić.

Jest w niej mnóstwo sekretów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Kobieca intuicja zderza się z tajemnicami rodzinnymi. Jest też trup na torach, rodzina z tysiącem sekretów oraz hektary ziemi, na które mają chrapkę podejrzane typy.

Książkę polecam miłośnikom komedii kryminalnych. Wciąga od pierwszych stron. Świetnie zajmuje czas i poprawia nastrój.

„Na babski rozum” to moja pierwsza książka Marty Obuch i przyznam, że byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. To bardzo fajna i lekka obyczajówka, ale jednocześnie jest wielowarstwowa i wciągająca. Autorka zaciekawiła mnie swoim stylem, który jest bezpośredni, ale i ciepły. To naprawdę ciekawie pierwsze spotkanie z jej twórczością.

Tosia wyjeżdża na wieś, żeby ogarnąć odziedziczona po babci chatę i kawałek ziemi. Szybko okazuje się, że polska wieś to nie sielanka, a raczej kłębowisko kłamstw, ukrytych motywów i rodzinnych tajemnic. Pechowy wypadek otwiera puszczę Pandory: trup na torach z numerem Tosi na ręce, podejrzani kupcy kręcący się wokół hektarów, nocne hałasy w domu, stare rodzinne sekrety i pytanie, co właściwie ukrywał prapradziadek. W tle Tosia zmaga się z uczuciami, które nie chcą odpuścić. Ta powieść to wątki klasycznej wsi, kryminalnej intrygi i babskich rozterek.

To naprawdę udana mieszanka obyczajówki z humorem i lekkim kryminałem. Czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Dialogi bohaterów i wewnętrzne monologi Tosi wywoływały we mnie uśmiech. Autorka pisze językiem codziennym, który dobrze się czyta. Motyw zagmatwanej genealogii rodzinnej jest naprawdę dobrze poprowadzony. Tajemnice wychodzą stopniowo, ale nie jest to mroczny kryminał, a raczej taka swojska intryga. Polska wieś pokazana jest bez lukru, ale z sympatią. Nie brakuje tu też absurdalnych sytuacji, które rozładowują napięcie. Kryminalna warstwa powieści jest delikatna, ale na tyle wystarczająca, żeby utrzymywać ciekawość czytelnika. Nie jest to wielka literatura, ale to jest w niej piękne. Polecam tę powieść na coraz krótsze zimowo-wiosenne wieczory. Jeśli Marta Obuch napisze coś jeszcze w podobnym klimacie na pewno sięgnę po taką lekturę.

*współpraca reklamowa*

👉Rodzinne historie i sekrety, to tematy jakoś mi bliskie. Każdy z nas będąc w szkole miał za zadanie stworzyć swoje drzewo genealogiczne, kiedyś wydawało mi się, że to nic takiego, ale z czasem zauważyłam, że ma to głębszy sens, a patrząc na dzisiejszy świat, w którym relacje są tak pokomplikowane, jak współcześnie takie drzewo genealogiczne w niektórych przypadkach będzie wyglądało. Powieść to dość specyficzny twór, ja powiedziałabym, że to takie połączenie obyczajówki i komedii ze śledztwem i rozwiązywaniem zagadki sprzed lat, gdzie prawda chce wyjść na jaw, a przez to robi się niezły bałagan. Jednak sama autorka określa ją jako kryminał rodzinny, bo tych elementów kryminału trochę się tutaj pojawia. To taka troszkę zmodyfikowana wersja komedii kryminalnej.

👉Bardzo lubię komedie kryminalne, to takie specyficzne twory, niby lekkie ale i zajmujące. Tutaj dodatkowo pojawia się wiele zagadnień związanych z genealogią, z przeszłością, z tajemnicami i rodzinną zmową milczenia. Tośka odkrywa jak wiele matka przed nią ukrywała, a prawda jaka wychodzi na jaw, po części cieszy, po części załamuje, ale też powoduje wiele chaosu wokół. Autorka stworzyła tutaj bardzo ciekawą i wciągającą opowieść rodzinną, od której naprawdę nie mogłam się oderwać. Działo się bardzo dużo, były dramy, były komplikacje, afery, spotkania rodzinne, chwile urocze ale i odrobinę sensacyjne.

👉Fabuła była raczej prosta i lekka, choć pojawiło się sporo zawiłości w koligacjach rodzinnych, i tutaj naprawdę trzeba się mocno pilnować i nagłówkować, żeby wszytko ogarnąć. Mega mi się podobał watek rodzinnych tajemnic, skarbu, czy ogólnie całej siatki rodzinnych powiązań, mam sentyment do takich opowieści.

👉Powieść była świetna, bawiłam się przy niej przednio, miałam dziesiątki teorii spiskowych, a autorka krok po kroku je obalała, dając mi opowieść oryginalną, nie dającą się do końca przewidzieć. Historię, przy której miło spędziłam czas, z której dowiedziałam się czegoś nowego, która wzbudziła we mnie pozytywne uczucia i jakąś taką nostalgię. Lektura w sumie dla każdego i godna polecenia.

*olilovesbooks2*

Jak sądzisz, ile tajemnic potrafi zmieścić jedna rodzinna szafa? Co się stanie, gdy ta szafa zacznie skrzypieć w środku nocy, a tajemnice uciekać? Może odkryłeś(-aś) kiedyś jakąś tajemnicę swojej rodziny?

„Na babski rozum” Marty Obuch zmusza do zadania sobie tych pytań i wciąga już od pierwszych stron. Dlatego szybko można się przekonać, że to książka, która potrafi jednocześnie rozbawić, zaintrygować i lekko ukłuć niepokojem.

Autorka bierze na warsztat rodzinę, spadek, nawiedzony dom i… trupa, który ma wyjątkowo zły timing. Tosia trafia do Staropola i szybko okazuje się, że sielskość polskiej wsi bywa tylko dekoracją, a pod nią czai się cała kolekcja sekretów, półprawd i przemilczeń. Autorka świetnie balansuje między komedią omyłek a kryminałem rodowym, nie gubiąc tempa ani humoru.

Styl Marty Obuch jest lekki, ale nie lekkomyślny. Dialogi potrafią rozbroić, sytuacje są momentami przerysowane, a jednak pod spodem pulsuje temat dziedziczonych historii, klątw (tych dosłownych i tych całkiem zwyczajnych) oraz tego, co kobiety przekazują kobietom - czasem w sekrecie, czasem w milczeniu. Podobało mi się, że śledztwo nie jest tylko pogonią za odpowiedzią „kto i dlaczego”, lecz też wyprawą w głąb drzewa genealogicznego, gdzie każda gałąź może zaskoczyć. Tu przeszłość naprawdę ma głos, czasem skrzypiący jak szafa w środku nocy, a czasem bardzo niewygodny. Podobało mi się, że wątek genealogiczny nie jest suchą wyliczanką faktów, tylko żywą opowieścią o kobietach, ich wyborach, przemilczeniach i małych rodzinnych mitach, które z czasem urastają do rangi legend.

Kryminalna intryga nie przygniata ciężarem, raczej napędza ciekawość i sprawia, że łapiesz się na myśli: „jeszcze jeden rozdział, muszę wiedzieć”. Ja dokładnie tak miałam - tempo nie jest zawrotne, ale wystarczająco rytmiczne, by nie odkładać książki na później.

Ocena: 8/10 - bo „Na babski rozum” traktuję jak bardzo udany czytelniczy reset: lekki, zabawny, a jednocześnie z drugim dnem, które zostaje w głowie na dłużej. To nie jest powieść, która udaje coś, czym nie jest - ona chce dać rozrywkę, ale przy okazji przypomina, że w każdej rodzinie jest jakaś zamknięta szafa. I czasem naprawdę warto ją otworzyć, nawet jeśli trochę skrzypi.

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy.

Jan Kochanowski niegdyś pisał "Wsi spokojna, wsi wesoła"i ta książka według pewnej części pokrywa się z jego słowami. Ponieważ w tej historii nie brakuje radości ale spokoju to tu już drogi czytelniku nie uświadczysz, zwłaszcza gdy na wieś przyjeżdża Regina Biczak wraz z córką i mężem żeby urządzić swoje pięćdziesiąte urodziny. I od tego wszystko się zaczyna, no prawie bo w tle zaplatał się trup i skrzynia pełna skarbów, ponoć nikt tej skrzyni nie widział na oczy tylko cała wieś o niej mówi.

Tosia, nieustepliwa poszukiwaczka korzeni rodzinnych, Jadwiga, starsza sierżant na którą pewien mężczyzna patrzy jak sroka w gnat, solenizantka Regina vel Gina, która wszystko wie najlepiej, Lulek milioner narzeczony Tosi i Bobek, który jest nieodzownym kompanem i po psiemu potrafi wyczuć kiedy zbliżają się kłopoty.

Kolejna świetna książka autorki, pełna niespodziewanych zwrotów akcji, mnóstwa humoru, z trupem na horyzoncie i przecudowny bohaterami, nieodkładalna.

Bawiłam się przednio i już nie mogę się doczekać kolejnej książki.

„Na babski rozum” Marty Obuch to powieść, która zręcznie łączy kryminał rodowy z komedią obyczajową, a wszystko to podlane jest charakterystycznym dla autorki humorem. Tym razem jednak Obuch proponuje czytelnikom coś więcej niż lekką, zabawną historię – sięga po motyw dziedzictwa kobiet, rodzinnych sekretów i tego, co przekazywane jest z pokolenia na pokolenie nie tylko w formie majątku, ale także emocji, uprzedzeń i przemilczeń.

Główna bohaterka, Tosia, wyjeżdża na wieś z zamiarem krótkiego odpoczynku i uporządkowania spraw po zmarłej babci. Szybko jednak okazuje się, że sielski krajobraz to jedynie fasada. Pechowy wypadek, podejrzane zachowania mieszkańców, odziedziczona chata z hektarami ziemi oraz coraz bardziej niepokojące odkrycia z przeszłości rodziny sprawiają, że Tosia zostaje wciągnięta w wir zdarzeń, które balansują na granicy groteski i grozy. Autorka umiejętnie buduje atmosferę niepewności – skrzypiąca nocą szafa, kroki w pustym domu i sugestia miłosnej klątwy tworzą klimat, który intryguje, ale nie przytłacza.

Największą siłą powieści są postacie. Liczna, nieco upiorna rodzinka została sportretowana z wyczuciem ironii, ale i czułością. Każda z kobiet wnosi do historii coś własnego – tajemnicę, traumę, życiową mądrość albo całkiem przyziemny upór. To właśnie relacje między bohaterkami nadają książce głębi. „Na babski rozum” pokazuje, że kobieca intuicja bywa trafniejsza niż racjonalne kalkulacje, a rodzinne historie – nawet te mroczne – potrafią być źródłem siły.

W warstwie kryminalnej powieść opiera się na stopniowym odsłanianiu sekretów. Czytelnik razem z Tosią odkrywa kolejne elementy układanki, próbując odpowiedzieć na pytanie, kto kłamie i dlaczego. Intryga nie jest może skomplikowana w klasycznym sensie, ale jej siłą jest osadzenie w realiach prowincji, gdzie wszyscy się znają, a jednocześnie każdy coś ukrywa. Motyw ziemi jako przedmiotu pożądania dodaje historii współczesnego wymiaru – chciwość, interesy i rodzinne roszczenia okazują się równie groźne jak domniemane duchy.

Styl Marty Obuch pozostaje lekki i dynamiczny. Dialogi są żywe, często dowcipne, a narracja prowadzona jest z wyczuciem tempa. Autorka potrafi w jednej scenie rozbawić, by w kolejnej subtelnie zasiać niepokój. Humor nie niweluje jednak ciężaru tematów – przeciwnie, stanowi przeciwwagę dla trudnych kwestii związanych z przeszłością, zaufaniem i odpowiedzialnością za rodzinne dziedzictwo.

„Na babski rozum” to książka dla czytelników, którzy cenią sobie kryminały z przymrużeniem oka, ale jednocześnie oczekują czegoś więcej niż samej zagadki. To opowieść o tym, że przeszłość nigdy nie znika całkowicie, a prawda – choć bywa niewygodna – prędzej czy później upomina się o swoje miejsce. Marta Obuch udowadnia, że potrafi odnaleźć się w nieco mroczniejszej odsłonie, nie tracąc przy tym swojego literackiego wdzięku. To udana, wciągająca historia, która bawi, intryguje i skłania do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza „babski rozum”.

Tosia – główna bohaterka książki „Na babski rozum” wyjeżdża na kilka dni na wieś. Otrzymuje jednak nie to, czego oczekiwała. Zamiast zapachu kwiatów, ćwierkania ptaków i malowniczych pejzaży, otrzymuje wypadek, a także zwłoki z jej numerem telefonu wypisanym na ręce. Okazuje się, że wszyscy mają jakieś sekrety, komu zatem może zaufać? Jakby tego było mało, Tosia staje się właścicielką starej chaty i kilku hektarów ziemi, na co chętnie łapy by położyły inne osoby. Do tego nocami słychać kroki oraz skrzypienie drzwi. Czy to duchy? Myszy? Złodzieje?

Aż mi się ciśnie na usta, a raczej na palce słowo „fajna”, ale ktoś mi wiele lat temu zwrócił uwagę, że takich przymiotników nie używa się w recenzjach, wiec napiszę: dobra, lekka książka z gatunku komedii kryminalnej. Właściwie sama się czyta, jest niezobowiązująca oraz przepełniona poczuciem humoru. W sam raz, jeśli potrzebujecie odskoczni od cięższej tematyki.

Jest to moje drugie spotkanie z Martą Obuch. Pierwsze nastąpiło kilkanaście lat temu, na początku mojej kariery bookstagramowej. Pamiętam, że „Szajba na peronie 5” zrobiła na mnie dobre wrażenie i choć moje zamiłowanie do tego gatunku znacznie zmalało, to muszę przyznać, że przy powieści „Na babski rozum” bawiłam się bardzo dobrze. Czegoś takiego mi właśnie było potrzeba. Mamy tu intrygę, tajemnice, zawiłe historie rodzinne, a także wzloty i upadki miłosne. No i należy zaznaczyć, że opowieść została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które zostały wymieszane z wyobraźnią autorki.

Musicie się przygotować na to, że występuje Tu dużo bohaterów, imion i nazwisk, zawiłości, co sprawiało, że czasami musiałam się na moment zatrzymać, by zrozumieć, kim jest dana osoba. Tosia jest postacią, którą trudno jednoznacznie zaszufladkować - z jednej strony rozsądna i próbująca logicznie ogarnąć chaos, w który wpada, z drugiej impulsywna, kierująca się intuicją (czy raczej tytułowym „babskim rozumem”). Nie jest typową bohaterką kryminału, bliżej jej do zwyczajnej kobiety wrzuconej w niezwyczajne okoliczności, która popełnia błędy, wyciąga pochopne wnioski, ale przy tym budzi sympatię i autentycznie angażuje czytelnika w swoją historię.

Zawsze podkreślam w recenzjach tego typu książek, że komedie kryminalne albo się lubi, albo się nie lubi. Ja, choć nieco na przestrzeni lat straciłam do nich serce, tak jak napisałam na początku, to miło mi od czasu do czasu sięgnąć po którąś z nich, s widziałam, że pisarka ma w swoim dorobku sporo pozycji, o których wcześniej nie słyszałam, więc mam co nadrabiać.

Podsumowując - „Na babski rozum” to naprawdę udana, lekka komedia kryminalna, która wciąga od pierwszych stron i pozwala na chwilę oderwać się od codzienności. To idealna propozycja na czas, kiedy potrzebujecie czegoś lżejszego, ale wciąż z intrygą w tle. Ja bawiłam się bardzo dobrze.

Czy z rodziną rzeczywiście wychodzi się dobrze tylko na zdjęciu?

Rodzinne spotkanie, urodziny, międzypokoleniowe wspominki… a z drugiej strony trup, wypadek, sekrety owiane przez lata ogromną tajemnicą.

Tosia przyjeżdża wraz z rodzicami na rodzinną wieś, by świętować 50 urodziny jej mamy. Jednak zapowiadająca się wspaniała wakacyjna impreza nabiera rozmachu, gdy niedaleko na torach zostaje znaleziony trup, a rodzinne tajemnice odkrywają się karta po karcie. Tosia stara się historię rodu poskładać w jedną całość. Tylko, czy to się jej uda?

Z książkami Marty Obuch jeszcze nie miałam okazji się zetknąć. Autorka zapowiada, że „Na babski rozum” to historia odmienna od wcześniejszych. Nie wiem, jak było w poprzednich książkach, ale w tej nie brakuje dynamicznych zwrotów akcji, dobrego humoru, który oderwie nas od codziennych spraw. Wątków kryminalnych też tu nie zabraknie, a nadają one barwności i charakteru. Omyłek znajdziecie tu dużo, bohaterowie zyskują na sympatii (jest ich dość dużo, ale da się to ogarnąć :)

„Na babski rozum” to powieść lekka, przyjemna, pobudzająca szare komórki – w sam raz na weekendowy odpoczynek lub wieczór z dala od codziennych trosk. Czytało się miło. To dobra lektura na odstresowanie i przeniesienie myśli w inny wymiar.

Czy można wrócić do rodzinnego domu tylko na chwilę… i wpaść w wir wydarzeń, które wywrócą życie do góry nogami? Na babski rozum udowadnia, że zdecydowanie tak.

Antonina „Tosia” Biczak przyjeżdża do Przyrowa, by pomóc mamie w organizacji jej pięćdziesiątych urodzin. Niewinna wizyta szybko zamienia się w prawdziwą lawinę zdarzeń. Bohaterka odkrywa rodzinne sekrety, o których wcześniej nie miała pojęcia — w tym fakt posiadania przez jej rodziców rozległych terenów ziemskich. Jakby tego było mało, podczas spaceru po „włościach” Tosia ulega poważnemu wypadkowi, a pomocy udziela jej… nieznana wcześniej ciotka, chirurg naczyniowa, o której istnieniu w rodzinie nigdy się nie mówiło.

To jednak dopiero początek. W tle pojawia się kryminalna zagadka — na pobliskich torach zostaje znalezione ciało mężczyzny, który przed śmiercią zapisał na dłoni numer telefonu Tosi. Do tego dochodzą tajemniczy przybysze zainteresowani zakupem rodzinnej ziemi oraz skomplikowane relacje rodzinne, które zaczynają wychodzić na światło dzienne. A wszystko to przeplatane jest emocjami, dramatami i… momentami pełnymi humoru.

Marta Obuch, inspirując się historią własnej rodziny, stworzyła powieść, która łączy w sobie elementy kryminału, sagi rodzinnej i lekkiej komedii obyczajowej. Mimo dużej liczby bohaterów i zawiłych powiązań między nimi, książkę czyta się zaskakująco lekko i z uśmiechem na twarzy. Autorka umiejętnie balansuje między napięciem a humorem, dzięki czemu historia nie przytłacza, a wręcz wciąga coraz bardziej.

„Na babski rozum” to opowieść o rodzinnych tajemnicach, trudnych relacjach i przeszłości, która zawsze znajdzie sposób, by o sobie przypomnieć. To także dowód na to, że czasem intuicja — ta tytułowa „babska” — potrafi być najlepszym przewodnikiem.

Jeśli lubisz historie z zagadką, ale podane w lekkiej, momentami ironicznej formie — ta książka zdecydowanie jest warta uwagi.

Znana szerszej publiczności ze znakomitych komedii kryminalnych - Marta Obuch - tym razem pokusiła się o historię, którą sama określiła jako kryminał rodowy.

Odziedziczone po babci hektary wraz z wiejską chatą zdają się niedoścignionym marzeniem niejednego z nas i są bardzo wdzięcznym, chętnie wykorzystywanym w powieściach tematem. Tym razem jednak spadek okazuje się co najmniej kłopotliwy - nie dość, że budzi zainteresowanie podejrzanych typów, to na dodatek wydaje się być nawiedzony. Gdyby tego było mało, na pobliskich torach znaleziono nieboszczyka z namiarami na główną bohaterkę, podczas gdy ona sama myśli o pozbyciu się zbędnego balastu nie tylko w postaci nadprogramowych kilogramów, ale i nudnego narzeczonego.

Powieść napisana jest fajnie, lekko i przyjemnie, z ogromnym humorem - przez co czyta się ją błyskawicznie, doskonale się przy tym bawiąc. Rodzina Tośki okazuje się skrywać wiele "trupów w szafie", a wydobycie ich na światło dzienne przyprawia dziewczynę o niezły ból głowy. Na dodatek okazuje się, że narzeczeni wciąż się kochają, ale ze sobą nie rozmawiają, stąd tyle między nimi nieporozumień.

Między wierszami udało się autorce przemycić niezwykle ciekawy wątek transmisji traumy, którą dziedziczymy z pokolenia na pokolenie. Dzięki temu pod warstwą humoru i kryminalnej intrygi kryje się coś znacznie poważniejszego - pytanie o to, jak bardzo jesteśmy uwikłani w historie naszych przodków i czy da się wreszcie przerwać ten krąg.

"Na babski rozum" to lekka, ale niebanalna lektura - idealna na oderwanie się od codzienności, a jednocześnie skłaniająca do refleksji. Kryminał z humorem, rodzinnymi sekretami i nutą grozy.