My Policeman. Wydanie filmowe

Anglia. Lata 50. Marion po cichu odkrywa uczucie, które się w niej rodzi. Skierowane jest do brata swojej najlepszej przyjaciółki Sylvie.

Tom to przystojny mężczyzna, który rozpoczyna karierę w policji.

Relacja między nim, a Marion długo wydaje się być tylko koleżeńska. Do momentu aż nieoczekiwanie Tom decyduje się jej oświadczyć.

Nie są to oświadczyny kierowane ogromnym uczuciem, to raczej zapewnienie sobie bezpieczeństwa.

W końcu policjant od zawsze różnił się od rówieśników. Nie spędzał czasu na randkach, a na wizytach w galerii sztuki. Tam poznał Patrica. Mężczyznę starszego od siebie, który tak naprawdę pozwolił mu odkryć siebie samego.

Jednak czasy, w których przyszło im żyć nie pozwalały na bycie sobą. Odbieganie od "normy" kończyło się aresztowaniami i wytykaniem przez społeczeństwo. Osoby homoseksualne nazywano dewiantami i skutecznie tępiono takie zachowanie.

My policeman to przejmująca historia, pełna wzruszeń. Opowiedziana z perspektywy różnych bohaterów, przytaczających zaledwie niektóre wątki z ich znajomości. Sporo w niej niedopowiedzeń, które tymbardziej pobudzają wyobraźnię. Wiele w niej smutku, rozczarowania, niespełnienia. Ale jednocześnie są to wyjątkowe wspomnienia trójki bohaterów, którzy chcąc nie chcąc byli od siebie zależni aż do końca.

Oprócz nieodkładalnej fabuły w książce urzekł mnie język jakim została napisana. Autorka posługiwała się słowem tak, że miałam wrażenie, że przeniosłam się wraz z bohaterami do tamtych lat. Świetnie oddany klimat Anglii lat 50.

3.75 / 5 ☆

Uwagę Marion już od najmłodszych lat zajmował Tom Burgess – starszy brat najlepszej przyjaciółki. W dzieciństwie i okresie dojrzewania dziewczyna nie miała wielu okazji, aby się do niego zbliżyć. Kiedy po wielu latach ponownie natrafia na ukochanego, podejmuje desperackie próby zdobycia jego serca.

Natomiast Tom, pewnego dnia poznaje Patricka Hazelwooda - kustosza miejscowego muzeum sztuki, który okazuje się przełomową postacią w jego życiu. Towarzyszy mu przede wszystkim w odkrywaniu własnej tożsamości. Jednak koniec lat 50. to czasy, które nie służą mężczyznom, a wręcz zabraniają na bycie sobą. W związku z tym cała ich kariera i życie wisi na jednym włosku. W każdej chwili są narażeni na wyzywanie, wytykanie, a nawet areszt.

Przełomowym momentem okazuje się ślub Toma z Marion. Co było powodem całego zajścia? Jak potoczą się dalsze losy bohaterów?

„My Policeman” autorstwa Bethan Roberts to intensywna historia o miłości obsadzonej w niesprzyjających czasach. Przede wszystkim jest to lektura łamiąca serce, której klimat da się wyczuć już od pierwszych stron. W trakcie jej czytania możliwe było przeżycie całej palety emocji – od rozdzierającego smutku, aż po rozdrażnienie spowodowane odmiennymi poglądami bohaterów. Dzięki temu został uwidoczniony kontrast, a także zmiany jakie uległy wśród nas na przestrzeni lat.

Sposób w jaki została przedstawiona cała fabuła był niecodzienny, a zarazem interesujący. Otrzymaliśmy fragmenty myśli przelane na papier – zarówno przez Marion, jak i samego Patricka. Nie ukrywam, że ze względu na brak perspektywy Toma, czułam się nieco nienasycona, ale równocześnie czyniło to jego postać bardziej interesującą i tajemniczą. Sądziłam, iż subiektywizm bohaterów i cała forma ukazania wydarzeń będzie negować ich autentyczność, ale już od pierwszych stron moje nastawienie uległo zmianie. Mimo powolnego tępa czytania lektury, mile wspominam spędzony z nią czas i mogę stwierdzić, że pióro Bethan miało w sobie coś niezwykłego i urzekającego. Jej styl pisarski był jednym z czynników, dzięki któremu klimat był wyjątkowo wyrazisty.

Spodziewałam się, że zakończenie dobitnie mnie zniszczy, tak jak wielu innych czytelników, lecz do ostatnich stron dzielnie wytrwałam. Mimo, że książka nie okazała się szczególnie „moja”, to uważam, że „My Policeman” jest tytułem wartym uwagi. Wciągającym, łamiącym serce i przenoszącym nas do Wielkiej Brytanii w latach 50. – względem tej lektury nie da się być całkowicie obojętnym.

( nie ukrywam, że Harry jako obsada w filmie i na okładce także jest ogromnym +++ )

Wielka Brytania, lata 50. XX wieku.

Młoda Marion zakochuje się w Tomie, który po służbie wojskowej zostaje policjantem. Kobieta wręcz obsesyjnie pragnie zbudować z nim swoją przyszłość, nie zauważając obojętności z jego strony. W tym samym czasie rozwija się znajomość Toma z Patrickiem - wyrafinowanym, zamożnym i inteligentnym kustoszem galerii sztuki.

Ostatecznie dochodzi do zaślubin Toma i Marion, lecz kobieta nie jest świadoma, że jej wybranek, godząc się na związek, realizuje swój plan. Policjant rozpoczyna podwójne życie u boku żony i kochanka w czasach, gdy za ,,niemoralne czyny" grozi kara więzienia.

✒️💌

,,My policeman" to napisana pięknym językiem, niezwykle klimatyczna powieść o miłości - nieszczęśliwej i zakazanej. Historia opowiedziana została z perspektywy Marion i Patricka, w formie przeplatających się fragmentów pamiętników. Bardzo podobał mi się ten zabieg i sprawił, że mogłam lepiej zrozumieć uczucia bohaterów.

Mimo że nie poczułam szczególnej sympatii do żadnej z głównych postaci, książkę czytałam z naprawdę dużym zaangażowaniem. Historia wywołała we mnie ogrom emocji, zwłaszcza w zakresie ówczesnej sytuacji prawnej osób homoseksualnych oraz tego, jak Tom traktował Marion.

Przyznaję, że czuję lekki niedosyt po końcówce, ponieważ liczyłam, że zachowanie Toma względem pewnej osoby zostanie lepiej wyjaśnione.

Polecam tę pozycję osobom lubiącym ciekawe, pięknie napisane i dostarczające dużego ładunku emocjonalnego historie.

"Gdybym dotknęła tej rany, aby sprawdzić, jak bardzo jest bolesna, nigdy by się nie zagoiła."

Cześć! 👮

“My Policeman” to podróż do końca lat 50 i nadmorskiej miejscowości Brighton w Wielkiej Brytanii. Historia trójkąta miłosnego, który wzbudza wiele emocji. Historia miłosna, która nigdy nie powinna mieć miejsca, a szczególnie w latach, gdy związki homoseksualne uważane były za “związki niemoralne”, a osoby nakryte na takiej dewiacji musieli mierzyć się z negatywnymi konsekwencjami.

Marion to młoda dziewczyna, która od zawsze wiedziała, że jedynym mężczyzną jakiego poślubi będzie Tom, brat jej przyjaciółki. Gdy ten wraca po kilku latach z wojska, zostaje policjantem, a Marion została świeżo upieczoną nauczycielką. Kobieta wierzy, że od tego momentu jej relacje z Tomem się poprawią. Jednak w tym samym czasie Tom poznaje Patricka Hazlewood. Mężczyznę, który całym sobą kocha sztukę. Obaj spędzają wspólnie czas, aż do momentu w którym Tom decyduje się na ślub z Marion. I tak oto od tego momentu dzieli swoje życie pomiędzy czas spędzony z żoną i kochankiem. Od samego początku wiadomo było, że ta historia miłosna skończy się złamanym sercem.. tylko pytanie brzmi, kogo?

"My Policeman" to wciągająca historia, równie piękna co bolesna. Pełna wrażliwości, uczuć i emocji. Autorka zadbała o każdy szczegół tej historii. Wykreowała świetne postacie, które były pełne pasji, romantyczne, czułe i nieprzewidywalne. Kocham ich za ich prawdziwość. Byli zwykłymi ludźmi, którzy przeżyli niezwykłą historię.

Od pierwszych stron autorka miała całą moją uwagę. Nie mogłam się oderwać od tej historii, była ona intrygująca i nieprzewidywalna. Bohaterowie, przedstawili nam tę historię z dwóch perspektyw, przez co mogliśmy poznać większy obraz tej historii. Towarzyszyliśmy im podczas ich wzlotów i upadków. Wraz z nimi podejmowaliśmy trudne wybory i zamykaliśmy oczy na błędy, które popełniali.

Moją ulubioną postacią był Patrick, który nigdy mnie nie zawiodła. Był bardzo wrażliwy, empatyczny i wyrozumiały. Jego historia na zakończenie całkowicie złamała mi serce. A sam finał tej historii był bardzo smutny i pouczający.

Cała historia oprócz tego, że była wspomnieniem głównych bohaterem, była również ich spowiedzią. Bardzo podobała mi się ta narracja, miała w sobie nutkę sentymentu i żalu za minione wydarzenia.

Nie przedłużając, chciałabym Was zachęcić do sięgnięcia po tę historię. Jest bardzo hipnotyzująca, ciężko się od niej oderwać. Jej największym atutem jest autentyczność i bohaterowie, którzy są prawdziwi w swoich uczuciach i emocjach. Jest to piękna historia, która ze mną pozostanie na dłużej, pomimo złamanego serca.