Mur duchów

Na książkę Sarah Moss trafiłam przez przypadek. Zobaczyłam ją na bibliotecznej półce poświęconej nowościom.

Historia opowiada o obozie antropologicznym, na który wybierają się studenci wraz ze swoim opiekunem oraz jego przyjacielem, który w ramach urlopu zabiera ze sobą żonę i córkę- Silvie. Wszyscy uczestnicy obozu mają na celu odtworzenie życia w epoce żelaza. Muszą znaleźć w lesie pożywienie, przyrządzić je, myć się w rzece, spać na ziemi. Nie posiadają toalety, sztućców, ubrań. Studenci traktują obóz jako przygodę, zabawę, dlatego też posiadają w swoich namiotach ukryte rzeczy codziennego użytku, a także chodzą do pobliskiej wsi na zakupy. Główna bohaterka nie może ułatwić sobie swojej życia, ponieważ stale obserwuje ją ojciec, który uważa się za głowę rodziny, która ma prawo decydować o wszystkim i o wszystkich. Za każde przeciwstawienie się ojcu Silvie otrzymuje kary cielesne. Nie może prowadzić życia towarzyskiego, posiadać odzieży odkrywającej dekolt bądź nogi, spóźnić się chociaż o sekundę z wykonaniem danej czynności. Obsesja ojca dotycząca patriarchatu doprowadza do sytuacji, w której Silvie może stracić życie...

Autorka poruszyła bardzo ważny temat relacji rodzinnych oraz ustawiania życia członków rodziny pod własne parytety. Porównuje spokojne życie beztroskich studentów z losami Silve, która nie może niczego nowego doświadczyć. Możemy wyobrazić sobie jej udrękę, strach, a także pragnienie sielskiego życia. Takie normalnego, któremu nie towarzyszy codzienna obawa o nieposłuszeństwo i związane z tym przykre konsekwencje.

Jedynym minusem książki jest styl Autorki, który nie przypadł mi do gustu. Brak wydzielenia rozdziałów oraz dialogów (wszystko napisane jest jednym ciągiem) powoduje, że czytanie nie sprawia przyjemności. Wiele razy musiałam wracać do fragmentu tekstu, by zrozumieć, który z bohaterów wypowiada daną kwestię.

W książce "Mur duchów" przedstawiona jest historia rodziny, w której ojciec tyran postanowił zabrać swoją żonę oraz córkę Silvie na obóz antropologiczne, podczas którego będą żyli jak ludzie z czasów epoki żelaza. Spotkają tam również grupę studentów profesora organizujacego ten biwak. Ojciec na co dzień pracuje jako kierowca autobusu jednak jego największe hobby to historia Wielkiej Brytanii, więc te wakacje są dla niego bardzo ważne. Pasja mężczyzny przeobraża się w pewnego rodzaju obsesję co negatywnie wpływa na Sylvie i jej matkę. Obie kobiety prezentują dwie odmienne postawy. Sylvie to nastolatka, która potrzebuje wolności, chce się zbuntować i postawić ojcu jednak nigdy tego nie robi natomiast żona już się poddała i posłusznie wykonuje polecenia męża. Przyznam, że pogardliwy stosunek córki względem matki bardzo mnie irytuje.

Na szczęście w tej krótkiej książce autorka nie zrezygnowała ze swojego charakterystycznego stylu, gdzie niewiele jest dialogów, akcja opisana jest z perspektywy jednego z bohaterów a opisy aktualnych wydarzeń przeplatają się że wspomnieniami oraz jego odczuciami. Książkę czyta się bardzo dobrze, wprost płynie się przez nią. Ważna rolę odegrało tu tłumaczenie autorstwa Pauliny Surniak.

Moim zdaniem historia jest dosyć przewidywalna a bohaterowie płytko opisani oraz stereotypowi Niestety autorka niczym mnie nie zaskoczyła a sama historia nie wzbudziła we mnie żadnych emocji. Mój zawód jest tym większy, że przed przeczytaniem książki obejrzałam i przeczytałam kilka przedpremierowych recenzji, które były bardzo pozytywne przez co miałam bardzo duże oczekiwania, chyba zbyt duże.

Podsumowując według mnie to najsłabsza książka Sarah Moss. Zdecydowanie bardziej polecam wam poprzednie książki tej autorki.

Lubię czasem sięgać po literaturę piękną, a okładka była przekonująca. Grupa przyszłych archeologów robi obóz antropologiczny. Jednym z uczestników jest ojciec Sylvie, który pracuje jako kierowca, ale angażuje się z pasją w poznawanie historii Anglii. Sylvie i jej matka towarzyszą mu w tej przygodzie. Zamierzają przeżyć też urlop, jak ludzie z epoki żelaza. Ojciec Silvie jest w tym przedsięwzięciu bardzo rygorystyczny, a córka z matką coraz bardziej się go obawiają. I nie bez przyczyny. Budzi się w nim męska, agresywna dominacja, która zagraża życiu Silve.

Z jednej strony książka była intrygująca, a z drugiej trochę się w niej na początku zgubiłam. Zawiera dramatyczny przekaz emocjonalnego strachu, rodzicielskiej dominacji i dziecięcej słabości, męskiego patriarchatu, wzbudza przerażenie. Czyta się ją szybko, jednak brak standardowych dialogów może wielu osobom sprawić problem. Sama książka ma zaledwie 158 stron. Mniej więcej w połowie zaczęła się rozkręcać. Wcześniej mocno mnie nudziła. Po raz kolejny żałuję, że nie przeczytałam opisu z okładki przed rozpoczęciem. Mój odbiór byłby wtedy zdecydowanie lepszy. Sporo czasu zajęło mi ustalenie, o co tak naprawdę w niej chodzi. Gdybym miała wystawić ocenę na początku czytania, to była by ona bardzo słaba. Druga połowa książki wzbudziła już więcej emocji i podniosła jej wartość, mimo że to co się w niej działo, było dla mnie momentami okropne. Za to zakończenie było tak dobre, że śmiało mogę ją polecić czytelnikom lubiącym ten gatunek.

Książka o miłości do epoki żelaza i o przemocy fizycznej i psychicznej. Silvie i jej matka żyją w domu, którym włada pan ojciec. On jest zakochany w tej wielkiej Brytanii z czasów przed panowaniem rzymskim więc prowadzi te dwie mu podległe istoty tam, gdzie ON sobie życzy. I znęca się nad nimi psychicznie i fizycznie. Dlaczego? Nie umiem tego powiedzieć. Może to jego dzieciństwo. Może uraz. Może kłopoty w pracy. Kiedyś bym powiedziała dlaczego one nie uciekają, przecież to proste… Teraz wiem, że to nie takie proste. Bo może to miłość do tego brutalnego męża i ojca trzyma je przy nim. Może to ekonomiczna zależność… Może innego życia nie znały… Nie da się przeżyć stosując metodę czarne i białe bo w życiu istnieją szarości. Brutalna, smutna, gorzka opowieść o przemocy. Polecam „Mur duchów” Sarah Moss.

Sarah Moss Mur duchów, niech Was nie zwiedzie objętość książki. Ten książkowy maluszek, miniaturka prawie, już na początku przyciągający swoją piękną, odwołującą się do natury, okładką, po pierwszych przeczytanych zdaniach obudzi mnóstwo przeróżnych uczuć i nie pozwoli oderwać się choćby na chwilę. Zaserwuje historię mocną, w której pasja mieszać się będzie ze strachem, graniczącym wręcz z obawą o własne życie. Wakacyjny wypoczynek w otoczeniu przyrody zastąpi mający niewiele wspólnego z przyjemnością survival.

Na stu pięćdziesięciu kilku stronach opowie historię kata i ofiary, otoczonych przez biernych obserwatorów, którzy nie widzą lub nie chcą widzieć, że to co wokół nich się dzieje, to już nie pasja a obsesja, bo zachowanie ojca Silvie wcale nie ma znamion normalnych relacji rodzinnych. A kiedy już skończycie czytać nasączy umysł natłokiem emocji i jeszcze długo nie pozwoli zapomnieć tej historii , pozostawiwszy w niepewności i ze ściśniętym sercem. Czy musiało dojść prawie od tragedii, żeby ktoś zareagował?

W wakacyjnym obozie antropologicznym uczestniczy profesor uniwersytetu, jego troje studentów i trzyosobowa rodzina, której ojciec od lat interesuje się archeologią i zwyczajami mieszkańców zamieszkujących kiedyś tereny dzisiejszej Anglii. Celem obozu jest jak najwierniejsze odtworzenie warunków życia, dotyczących zamieszkania, ubierania się czy zdobywania pożywienia. Mogłoby być całkiem sielsko, chociaż dla współczesnego, przyzwyczajonego do wygód człowieka, wiąże się ON z wieloma niedogodnościami.

Do czego doprowadzi w końcu fanatyczne wręcz poddanie się magii rytuałów? Jak trudno jest wyzwolić się spod presji omotanego obsesyjną pasją członka rodziny? Dlaczego nikt nie chce zareagować pozostawiając ofiarę samej sobie? Ta krótka historia wyzwala takich pytań dużo więcej. Nie tylko dotyczących Silvie i jej rodziny, ale rodziny w ogóle. Pokazuje jakie formy i rozmiary może osiągnąć przemoc, zamknięty krąg milczenia czy przyzwolenie otoczenia, a wreszcie jak trudna jest pomoc sparaliżowanym strachem ofiarom przemocy.

Sarah Moss ponownie przeprowadza w swojej powieści wiwisekcję międzyludzkich relacji, bardzo dokładnie przyglądając się zachowaniu człowieka. Po raz kolejny wciąga w to czytelnika, który angażuje się niezwykle emocjonalnie w przedstawiane wydarzenia. Tworzy historię dramatyczną i bolesną, mimo zakończenia, pozostawiającą nadal w napięciu i oczekiwaniu na ciąg dalszy. Bo tak naprawdę zakończenie tej opowieści jest dopiero początkiem nowej historii.

W którą stronę potoczy się ona i jakie będzie miała konsekwencje dla wszystkich? Na to pytanie musimy odpowiedzieć sobie sami. Paulina Surniak natomiast, tłumacząc tekst, obudziła w nim jak zwykle ogrom emocji.